χύτραν ὀστρακίνην καὶ χαλκῆν ποταμὸς κατέφερεν. ἡ δὲ ὀστρακίνη τῇ χαλκῇ ἔλεγεν · “μακρόθεν μου κολύμβα, καὶ μὴ πλησίον · ἐὰν γάρ μοι σὺ προσψψαύσῃς, κατακλῶμαι, κἂντε ἐγὼ μὴ θέλω σοι προσψαῦσαι”. “ὅτι ἐπισφαλής ἐστι βίος πένητι, δυναστοῦ ἂρχοντος πλησίον παροικοῦντος.