Ὑμηττία μέλισσα, κηρίων μήτηρ, ἀνῆλθεν εἰς θεῶν οἴκους, φέρουσα τῷ Διὶ μέλι μήπω καπνισθέν. ὁ Ζεὺς δὲ τῷ δώρῳ ἐτέρφθη, καὶ ὑπέσχετο δοῦναι γέρας ὃ ἂν αἰτήσηται. ἡ δ’εἶπε · “δός μοι κέντρον, ἵνα, εἴ τις ἀνθρώπων τὸ ἐμὸν ἔργον πλησιάσοι ἆραι, ἀναιρῶ τοῦτον. ἀπηρέσθη δὲ ὁ Ζεὺς τῇ αἰτήσει · ἠγάπα γὰρ τούς ἀνθρώπους · ὅμως καὶ μὴ θέλων ἔδωκεν · εἶπε γὰρ δώσειν. τοιοῦτον δ’ἔδωκεν, ὡς αὐτὴν ἀποθνήσκειν ἅμα τῷ πλῆξαι · ζωὴ γὰρ αὐτῆς ἐστι πετομένης τὸ κέντρον”.