ἀλώπηξ λιμώττουσα ὡς ἐθεάσατο ἐπί τινος ἀναδενδράδος βότρυας κρεμαμένους, ἠβουλήθη αὐτῶν περιγενέσθαι, καὶ οὐκ ἡδύνατο · ἀπαλλαττομένη δὲ πρὸς ἑαυτὴν εἶπεν · “ὄμφακές εἰσιν”. οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι, τῶν πραγμάτων ἐφικέσθαι μὴ δυνάμενοι δι’ἀσθένειαν, τοὺς καιροὺς αἰτιῶνται.