ὁ τὸν δραπέτην ἰδὼν διὰ χρόνου καὶ διώκων, ὡς κατέφυγε φθάσας εἰς μυλῶνα, “ποῦ δ’ἂν” ἔφη “σὲ μᾶλλον εὑρεῖν ἐβουλήθην ἢ ἐνταῦθα”; ξατο. τούτων δὲ σειομένων, οἱ κυνηγοὶ ἐπιστραφέντες καὶ, ὅπερ ἦν ἀληθὲς, νομίσαντες, τῶν ζώων ὑπὸ τοῖς φύλλοις τι κρύπτεσθαι, βέλεσιν ἀνεῖλον τὴν ἔλαφον. ἡ δὲ θνήσκουσα τοιαῦτ’ἔλεγε · “δίκαια πέπονθα · οὐ γὰρ ἔδει τὴν σώσασάν με λυμαίνεσθαι”. ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ ἀδικοῦντες τοὺς εὐεργέτας ὑπὸ θεοῦ κολάζονται.