ταὼν γεράνου κατεγέλα, κωμῳδῶν τὴν χροιὰν αὐτοῦ καὶ λέγων ὡς “ἐγὼ μὲν χρυσὸν καὶ πορφύραν ἐνδέδυμαι, σύ δὲ οὐδὲν καλὸν φέρεις ἐν πτεροῖς”. ὁ δὲ “ἀλλ’ἐγώ” ἔφη “τῶν ἀστέρων ἔγγιστα φωνῶ, καὶ εἰς τὰ οὐράνια ὕψη ἵπταμαι · σὺ δὲ, ὡς ἀλέκτωρ, κάτω μετ’ὀρνίθων βαίνεις”. ὅτι κρεῖττον περίβλεπτον εἶναί τινα ἐν πενιχρᾷ ἐσθῆτι ἢ ζῆν ἀδόξως ἐν πλούτῳ γαυρούμενον.