ἐν ὁδῷ τις Ἑρμῆς τετράγωνος εἰστήκει, λίθων δ’ὑπ’αὐτῷ σωρὸς ἦν. κύων τούτῳ εἶπε προσελθών · “χαῖρε πρῶτον, Ἑρμεία · ἔπειτ’ἀλεῖψαι βούλομαί σε, μη δ’οὕτω θεὸν παρελθεῖν, καὶ θεὸν παλαιστρίτην”. ὁ δ’εἶπεν · “ἄν μὴ τοῦτό μούπιλιχμήσῃς τοὔλαιον ἐλθών, μη δέ μοι προσουρήσῃς, χάριν εἴσομαί σοι · καὶ πλέον με μὴ τίμα”. ὅτι τοῖς κακοῖς ἀρκεῖ τέως, οὐκ ἄλλως πως δυναμένοις δρᾶσαι τὰ βελτίω, κἂν τῶν συνήθων αὐτῶν αἰτιῶν ἀργῆσαι.