ἵππον τὸν ἑαυτοῦ στρατιώτης, ἕως μὲν καιρὸς τοῦ πολέμου ἦν, ἐκρίθιζεν, ἔχων συνεργὸν ἐν ταῖς ἀνάγκαις · ὅτε δὲ ὁ πόλεμος κατεπαύσατο, εἰς δουλείας τινὰς καὶ φόρτους βαρεῖς ὁ ἵππος ὑπούργει, ἀχύρῳ μόνῳ τρεφόμενος. ὡς δὲ πάλιν πόλεμος ἠκούσθη καὶ ἡ σάλπιγξ ἐφώνει, τὸν ἵππον χαλινώσας ὁ δεσπότης, καὶ αὐτὸς καθοπλισθεὶς, ἐπέβη. ὁ δὲ συνεχῶς κατέπιπτε μηδὲν ἰσχύων · ἔφη δὲ τῷ δεσπότῃ · “ἄπελθε μετὰ τῶν πεζῶν ὁπλιτῶν ἄρτι · σὺ γὰρ ἀφ’ἵππου εἰς ὄνον με μετεποίησας · καὶ πῶς πάλιν ἐξ ὄνου ἵππον θέλεις ἔχειν”;