γεωργός τις σκάπτων χρυσίῳ περιέτυχε. καθ’ἑκάστην οὖν τὴν Γῆν, ὡς ὑπ’αὐτῆς εὐεργετηθεὶς, ἔστεφε. τῷ δὲ ἡ Τύχη ἐπιστᾶσά φησιν · “ὦ οὗτος, τί τῇ Γῇ τὰ ἐμὰ δῶρα προσανατίθης, ἅπερ ἐγώ σοι δέδωκα, πλουτίσαι σε βουλομένη; εἰ γὰρ ὁ καιρὸς μεταβάλοι, καὶ πρὸς ἑτέρας χεῖρας τοῦτό σοι τὸ χρυσίον ἔλθοι, οἶδ’ὅτι τηνικαῦτα ἐμὲ, τὴν Τύχην, μέμψῃ”. ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι χρὴ τὸν εὐεργέτην ἐπιγινωσκειν καὶ τούτῳ χάριτας ἀποδιδόναι.