κύων θηρευτικὸς λαβών ποτε λαγωὸν, τοῦτον πῇ μὲν ἔδακνε, πῇ δ’αὐτοῦ τὰ χείλη περιέλειχεν · ὁ δ’ἀπαυδήσας ἔφη πρὸς αὐτόν · “ἀλλ’, ὦ οὗτος, παῦσαί με δάκνων ἢ καταφιλῶν, ἵνα γνῶ, πότερον ἐχθρὸς ἢ φίλος μου καθέστηκας”. πρὸς ἄνδρα ἀμφίβολον ὁ λόγος εὔκαιρος.