9ἀηδόνι συνεβούλευε χελιδὼν τοῖς ἀνθρώποις εἶναι ὁμόροφον καὶ σύνοικον ὡς αὐτή. ἡ δὲ εἶπεν · “οὐ θέλω τὴν λύπην τῶν παλαιῶν μου συμφορῶν μεμνῆσθαι, καὶ διὰ τοῦτο τὰς ἐρήμους οἰκῶ”. ὅτι τὸν λυπηθέντα ἔκ τινος τύχης καὶ τὸν τόπον φεύγειν ἐθέλειν ἔνθα ἡ λύπη συνέβη. χελιδὼν δέ τις ὠμίλει ἀηδόνι ἵν’ὁμόροφος ταύτῃ γε συνυπάρχῃ. ἡ δὲ πρὸς αὐτὴν δακρύουσα ἐβόα · “οὐ δυνήσομαι ἐγὼ τοῦτο ποιῆσαι · τῶν γὰρ προγόνων τὴν λύμην ἀναφέρω. διὰ γὰρ τοῦτο τὰς ἐρήμους οἰκήσω”. ὅτι, ἐὰν λυπηθῇ τις ἔκ τινος τύχης, καὶ τὸν τόπον ἐκφεύγει οὗ ἐλυπήθη.