152μὴ λοξὰ περιπατεῖν καρκίνῳ μήτηρ ἔλεγε μη δὲ τῇ ὑγρᾷ πέτρᾳ τὰς πλευρὰς προστρίβειν. ὁ δὲ εἶπεν · “μῆτερ, σύ, ἡ διδάσκουσα, ὀρθὰ βάδιζε καὶ βλέπων σε ζηλώσω”. ὅτι τοὺς μεμψιμοίρους πρέπον ἐστὶν ὀρθὰ βιοῦν καὶ βαδίζειν, καὶ τότε ὅμοια διδάσκειν. “μὴ λοξὰ περιπάτει, καρκῖνος ἔλεγε τῷ τέκνῳ, μη δὲ ταῖς πτέρναις πρόστριβε τὰς πλευράς σου”. ἔφη δὲ τῇ μητρὶ ὁ καρκῖνος · “ἐμὲ διδάσκουσα, μῆτερ, ἃ λέγεις, ὀρθὰ σὺ βάδιζε καὶ βλέπων σε ζηλώσω”. ὁ μῦθος τοὺς μεμψιμοίρους ἐλέγχει · πρῶτον γὰρ αὐτοὺς ὀρθὰ βιοῦν δεῖ καὶ τόθ’ἑτέρους διδάσκειν. καρκίνῳ ποτὲ ἡ μήτηρ παρῄνει · “μὴ λοξά, τέκνον, ἐμπεριπάτει”. ὁ δὲ πρὸς αὐτὴν λέγει · “σύ μοι, ὦ μῆτερ, ὑπόδειξον βαδίζειν καὶ περιπατεῖν, ὄρθια βηματίζουσα, ὅπως ὁρῶν σε κἀγὼ παραζηλώσω”. ὅτι μεγίστην βλάβην καὶ θάνατον οἶδε ποιεῖν τῶν κακῶν ἡ συνουσία.