240μυῖα ἐμπεσοῦσα εἰς χύτραν κρέως, ἐπειδὴ ὑπὸ τοῦ ζωμοῦ ἀποπνίγεσθαι ἔμελλεν, ἔφη πρὸς ἑαυτήν · “ἀλλ’ἔγωγε καὶ βέβρωκα καὶ πέπωκα καὶ λέλουμαι · κἂν ἀποθάνω, οὐδέν μοι μέλει”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι ῥᾴδιον φέρουσι τὸν θάνατον οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἀβασανίστως παρακολουθήσῃ. μῦς εἰς χύτραν ζέουσαν κρεῶντε πλήρη ἐνέπεσε καὶ ἔμελλε συμπνιγῆναι. ἀποθνῄσκων δ’ἔφησε τοιοῦτον λόγον · “ἐσθίοντι, πίνοντι καί λελουμένῳ οὐ μέλει μοι θάνατος, νὴ τοὺς θεούς μου”. φέρουσί τινες τὸν θάνατον ῥᾳδίως, ὅταν ἐπέλθῃ ἀβασανίστως τούτοις.