153καρύα, παρά τινα ὁδὸν οὖσα καὶ ὑπὸ τῶν παριόντων λίθοις βαλλομένη, στενάξασα πρὸς ἑαυτὴν εἶπεν · “ἀθλία εἰμὶ ἐγώ, ἥτις κατ’ἐνιαυτὸν ἐμαυτῇ ὕβρεις καὶ λύπας παρέχω”. ὁ λόγος πρὸς τοὺς ἐπὶ τῶν ἰδίων ἀγαθῶν λυπουμένους. καρύα τις ἐν ὁδῷ ἱσταμένη καρπὸν ἔφερε πολύν. οἱ δὲ παροδῖται λίθοις αὐτὴν καὶ βάκλοις κατέκλων διὰ τὰ κάρυα. ἡ δὲ οἰκτρὸν ἔφη · “ὦ ἀθλία ἐγώ, ὅτι οὕς τῷ καρπῷ μου εὐφραίνω, ὑπὸ τούτων δεινὰς ἀντιλαμβάνω χάριτας”. ὅτι τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούργους, τοὺς ἀντὶ ἀγαθῶν κακὰ ἀντιδιδόντας, ὁ μῦθος ἐλέγχει. καρύα τις ἐν τῇ ὁδῷ ἱσταμένη καρπὸν ἔφερε πολὺν ἑκάστῳ ἔτει. καὶ παροδῖται ταῖς ῥάβδοιςτε καὶ λίθοις ἔτυπτον σφόδρα εἵνεκα τῶν καρύων. ἣ στενάξασα ἐκ βάθους τῆς καρδίας ἀνεβόησεν · “οἴμοι τῇ παναθλίᾳ · τί μοι συνέβη; οὓς τοῖς καρποῖς εὐφραίνω, μάστιγας δεινὰς ὑπ’αὐτῶν νῦν λαμβάνω”. ὁ λόγος πρὸς ἀχαρίστους ἀνθρώπους ἀντὶ ἀγαθῶν κακὰ ἀποδιδόντας.