353χελώνη καὶ λαγωὸς περὶ ὀξύτητος ἤριζον. καὶ δὴ προθεσμίαν στήσαντες καὶ τόπον ἀπηλλάγησαν. ὁ μὲν οὖν λαγωὸς διὰ τὴν φυσικὴν ὠκύτητα ἀμελήσας τοῦ δρόμου, πεσὼν παρ’ὁδὸν ἐκοιμᾶτο. ἡ δὲ χελώνη συνειδυῖα ἑαυτῇ βραδύτητα, οὐ διέλιπε τρέχουσα, καὶ οὕτω κοιμώμενον τὸν λαγωὸν παραδραμοῦσα ἐπὶ τὸ βραδεῖον τῆς νίκης ἀφίκετο. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι πολλάκις φύσιν ἀμελοῦσαν πόνος ἐνίκησεν. ποδῶν χελώνης λαγωὸς κατεγέλα. ἡ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτα γελῶσα ἔφη · “ἐγὼ τὸν ταχυδρόμον σε ἐκνικήσω”. ὁ δὲ ἔφησε · “τοῦτο οὐκ ἀληθεύεις · ὅμως ἔριζε καὶ γνώσῃ μου τοὺς πόδας. – τίς δὲ τὸν ὅρον ἀποτάξει, ἀντέφη, καὶ τὰ τῆς νίκης τίς ἡμῖν ἐπιδώσει”; τὸ δὲ φρόνιμον τῶν ζωνῴ, ἡ ἀλώπηξ συνετάξατο τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ τέλος, ἅμα δείξασα τὸν δρόμον καὶ τὸν τόπον. ἡ οὖν χελώνη μη δ’ὅλως κατοκνοῦσα εὐθὺς ὁδεύουσ’εἰς τὸν ὅρον ἀνῆλθεν. ὁ δὲ λαγωὸς ποσὶ θαρρῶν ἐφύπνου · μετὰ δὲ ταῦτα ἐξαναστὰς τῆς κοίτης δρομαῖος ἧκεν εἰς τὸν τόπον τοῦ ὅρου, ὅστις καὶ εὗρε τὴν χελώνην ὑπνοῦσαν. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι πολλαὶ φύσεις ἀνθρώπων εἰσὶν εὐφυεῖς, ἀλλ’ἐκ ῥᾳθυμίας καὶ ὄκνου ἀπόλλυνται · ἐκ δὲ σπουδῆς καὶ μακροθυμίας πολλοὶ περιεγένοντο τῆς φύσεως. ποδῶν χελώνης κατεγέλα λαγωός. ἡ δὲ ἔφη · “ἐγώ σε τὸν ταχύπουν νικήσω”. ὁ δέ · “λόγῳ μόνῳ λέγεις τοῦτο · ἀλλ’ἔριζε καὶ γνῶθι. – τίς δὲ τὸν τόπον ὁρίσει, ἔφη, καὶ βραβεύσει τὴν νίκην; — ἀλώπηξ, ἔφη, ἡ δικαία καὶ σοφωτάτη”. ἔταξε δὲ τὴν ἀρχὴν τὴς ὥρας τοῦ δρόμου. ἡ δὲ χελώνη μὴ ῥᾳθυμήσασα ἤρξατο τῆς ὁδοῦ. ὁ δὲ λαγωὸς τοῖς ποσὶ θαρρῶν ἐκοιμήθη. ἐλθὼν δὲ ἐπὶ τὸν ὡρισμένον τόπον εὗρε τὴν χελώνην νικήσασαν “. ὅτι πολλαὶ φύσεις ἀνθρώπων εὐφυεῖς εἰσιν, ἀλλ’ἐκ τῆς ῥᾳθυμίας ἀπώλοντο, ἐκ δὲ νήψεως καὶ σπουδῆς καὶ μακροθυμίας τινὲς καὶ φύσεως ἀργῆς περιεγένοντο.