356ψιττακόν τις ἀγοράσας ἀφῆκεν ἐπὶ τῆς οἰκίας νέμεσθαι. ὁ δὲ τῇ ἡμερότητι χρησάμενος, ἀναπηδήσας ἐπὶ τὴν ἑστίαν ἐκάθισε, κἀκεῖθεν τερπνὸν ἐκεκράγει. γαλῆ δὲ θεασαμένη ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τίςτέ ἐστι καὶ πόθεν ἦλθεν. ὁ δὲ εἶπεν · “ὁ δεσπότης με νεωστὶ ἐπρίατο. – οὐκοῦν, ἰταμώτατε ζῴων, ἔφη, πρόσφατος ὢν τοιαῦτα βοᾷς, ὅτε ἐμοὶ τῇ οἰκογενεῖ οὐκ ἐπιτρέπουσιν οἱ δεσπόται, ἀλλ’ἐάν ποτε τοῦτο πράξω, προσαγανακτοῦντες ἀπελαύνουσί με”. ὁ δὲ ἀπεκρίνατο λέγων · “οἰκοδέσποινα, ἀλλὰ σύ γε βάδιζε μακράν · οὐχ ὁμοίως γὰρ δυσχεραίνουσιν οἱ δεσπόται ἐπὶ τῇ ἐμῇ φωνῇ ὅσον ἐπὶ τῇ σῇ”. πρὸς ἄνδρα πονηροψόγον ἑτέροις ἀεὶ αἰτίας προσάπτειν ἐπιχειροῦντα ὁ λόγος εὔκαιρος. πέρδικά τις πριάμενος τρέχειν οἴκῳ ἀφῆκεν · ἡδέως γὰρ εἶχε τὸ ζῷον. κἀκεῖνος εὐθὺς κλαγγὴν ἐξ ἔθους ᾄδων πᾶσαν κατ’αὐλὴν † ἀκριβεία τῶν † ᾔει. γαλῆ πρὸς αὐτὸν ἐπίβουλος ὡρμήθη, καὶ πρῶτον εἶπε · “τίς μὲν εἶ, πόθεν ἥκεις”; ἡ δέ · “ἠγόρασμαι, ἔφησεν, προσφάτως”. “ἐγὼ χρόνον τοσοῦτον ἐνθάδε διατρίβω καὶ με ἔνδον ἔτεκεν ἡ μυοκτόνος μήτηρ, ἀλλ’ἡσυχάζω καὶ προσέτι ἀνδύνω. σὺ δ’ἄρτι πῶς ὠνητός, ὡς λέγεις, ἥκων, παρρησιάζῃ, φησί, καὶ κατακρώζεις”; πρόσφορος ὁ μῦθος πρὸς γέροντας εἰς τιμὴν προκριθέντας καὶ ὑπὸ τῶν αὐτῶν κατὰ φθόνον συνεγκλειομένους.