250νοσῶν τις καὶ ἐπερωτώμενος ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ πῶς διετέθη, ἔλεγε πλέον τοῦ δέοντος ἱδρωκέναι. ὁ δὲ ἔφη · “ἀγαθὸν τοῦτο”. ἐκ δευτέρου δὲ ἐρωτώμενος πῶς ἔχοι, ἔφη φρίκῃ συνεχόμενος διατετινάχθαι. ὁ δέ · “καὶ τοῦτο, ἔφη, ἀγαθόν”. τὸ δὲ τρίτον ὡς παρεγένετο καὶ ἐπηρώτα αὐτὸν περὶ τῆς νόσου, διαρροίᾳ περιπεπτωκέναι ἔφασκε. κἀκεῖνος “ἀγαθὸν καὶ τοῦτο” φήσας ἀπηλλάγη. τῶν δὲ οἰκείων τινὸς παραγενομένου πρὸς αὐτὸν καὶ πυνθανομένου πῶς ἔχοι, ἔφη πρὸς αὐτόν · “ἐγώ σοι ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν ἀπόλωλα”. οὕτω πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τούτοις ὑπὸ τῶν πέλας μακαρίζονται τῇ ἔξωθεν οἰήσει, ἐφ’οἷς αὐτοὶ παρ’ἑαυτοῖς τὰ μάλιστα δυσφοροῦσιν. νοσῶν τις καὶ ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ ἐπερωτώμενος πῶς διετέθης, ἔφη πλέον τοῦ δέοντος ἱδρωκέναι. ὁ δὲ ἀγαθὸν τοῦτο εἶναι ἔφη. ἐκ δευτέρου δὲ ἐρωτηθεὶς παρ’αὐτοῦ πῶς ἔχεις, ἔφη · “φρίκῃ συσχεθεὶς σφοδρῶς διετινάχθην”. ὁ δὲ καὶ τοῦτο ἀγαθὸν φήσας εἶναι, ἐκ τρίτου ἐρώτησεν αὐτὸν πῶς διετέθης. ὁ δὲ ἔφη · “ὑδρείᾳ περιπέπτωκα”. κἀκεῖνος πάλιν ἀγαθὸν τοῦτο ἔφησε. μετὰ ταῦτα δὲ τῶν οἰκείων τινὸς ἐρωτήσαντος αὐτὸν πῶς ἔχεις, “ἐγώ, ἄδελφε, εἶπεν, ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν ἀπόλλυμαι”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι τινὲς τῶν ἀνθρώπων θέλουσι κατὰ χάριν λέγειν τισὶν ἃ μάλιστα αὐτοὺς βλάπτουσιν. νοσῶν τις καὶ ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ ἐρωτώμενος ὅπως διετέθη, πλέον εἶπε τοῦ δέοντος ἱδρωκέναι. ὁ δὲ ἀγαθὸν ἔφη τοῦτ’εἶναι. ἐκ δευτέρου δὲ παρ’αὐτοῦ πάλιν ἐρωτηθεὶς ὅπως ἔσχε, φρίκῃ συσχεθεὶς εἶπε σφοδρῶς διατετινάχθαι. ὁ δὲ καὶ τοῦτ’ἀγαθὸν ἔφησεν εἶναι. ἐκ δὲ τρίτου αὖθις ἐρωτηθεὶς ὅπως διεγένετο εἶπεν ὑδέρῳ περιπεπτωκέναι. ὁ δὲ καὶ τοῦτο πάλιν ἀγαθὸν εἶπεν εἶναι. εἶτα τῶν οἰκείων τινὸς αὐτὸν ἐρωτήσαντος ὅπως ἔχει, “ἐγώ, εἶπεν, ὦ οὗτος, ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν ἀπόλλυμαι”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι μάλιστα τῶν ἀνθρώπων δυσχεραίνομεν τοὺς πρὸς χάριν ἀεὶ βουλομένους λέγειν. νοσῶντι ὁ ἰατρός · “πῶς ἔχεις”; ἔφη. “φρίκη σφοδρά με τὸν τάλανα κατέχει καὶ τετάραγμαι ὑπ’αὐτῆς οὐ μετρίως”. ὁ δὲ πρὸς τοῦτον ἀγαθὸν εἶναι λέγει. ἐπερωτήσας δὲ πάλιν ἐκ δευτέρου ὁ ἰατρός “πῶς ἔχεις”; τὸν ἀσθενοῦντα, “θερμῇ, ἔφησε, περιπεσὼν κακίστῃ, κεῖμαι ὑπ’αὐτῆς δεινῶς τεταραγμένος”. κἀκεῖνος πάλιν ἀγαθὸν ἔφη τοῦτο. καὶ τῶν οἰκείων εἶτά τις ἐρωτήσας “πῶς ἔχεις, ὦ ἄδελφε φίλε; ῥωννύου,” ὁδέ · “ἀπόλλυμαι ἐν ἀγαθοῖς” ἔφη. τοῦτο δηλοῖ ὅτι οὓς παραμυθέοντας ἔθος τυγχάνει ψευδεῖς τοὺς πάσχοντας παρηγορεῖν λόγοις.