197λέων γηράσας καὶ μὴ δυνάμενος δι’ἀλκῆς ἑαυτῷ τροφὴν πορίζειν ἔγνω δεῖν δι’ἐπινοίας τοῦτο πρᾶξαι. καὶ δὴ παραγενόμενος εἴς τι σπήλαιον καὶ ἐνταῦθα κατακλιθεὶς προσεποιεῖτο νοσεῖν · καὶ οὕτω τὰ παραγενόμενα πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὴν ἐπίσκεψιν ζῷα συλλαμβάνων κατήσθιε. πολλῶν δὲ θηρίων καταναλωθέντων, ἀλώπηξ τὸ τέχνασμα αὐτοῦ συνεῖσα παρεγένετο, καὶ στᾶσα ἄποθεν τοῦ σπηλαίου ἐπυνθάνετο αὐτοῦ πῶς ἔχοι. τοῦ δὲ εἰπόντος · “κακῶς,” καὶ τὴν αἰτίαν ἐρομένου δι’ἣν οὐκ εἴσεισιν, ἔφη · “ἀλλ’ἔγωγε εἰσῆλθον ἄν, εἰ μὴ ἑώρων πολλῶν εἰσιόντων ἴχνη, ἐξιόντος δὲ οὐδενός”. οὕτως οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων ἐκ τεκμηρίων προορώμενοι τοὺς κινδύνους ἐκφεύγουσιν. λέων γηράσας καὶ μὴ δυνάμενος διακρέσαι αὑτῷ εἰς τροφὴν ἔγνω δι’ἐπινοίας τι πρᾶξαι. καὶ δὴ παραγενόμενος ἐν σπηλαίῳ τινὶ καὶ κατακλιθεὶς προσεποιεῖτο νοσεῖν. παραγενόμενα οὖν τὰ ζῷα ἐπισκέψεως χάριν συλλαμβάνων, κατήσθιεν αὐτά. πολλῶν οὖν ζῴων ἀναλωθέντων, ἀλώπηξ τὸ τέχνασμα τοῦτο γνοῦσα παρεγένετο πρὸς αὐτὸν καὶ στᾶσα ἔξωθεν τοῦ σπηλαίου, ἐπυνθάνετο πῶς ἔχει. τοῦ δὲ εἰπόντος · “κακῶς,” καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένου δι’ἣν οὐκ εἰσέρχεται, ἡ ἀλώπηξ ἔφη · “ὅτι ὁρῶ ἴχνη πολλῶν εἰσιόντων, ὀλίγων δὲ ἐξιόντων”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων ἐκ τεκμηρίων προορώμενοι τοὺς κινδύνους ἐκφεύγουσιν. λέων γηράσας καὶ μὴ δυνάμενος θηρᾶν καὶ ἑαυτὸν διατρέφειν, ἔγνω μηχανήσασθαί τι πρὸς ὠφέλειαν ἑαυτοῦ. καὶ δὴ παραγενόμενος ἐν σπηλαίῳ τινὶ καὶ κατακλιθεὶς προσεποιεῖτο νοσεῖν. παραγινομένων δὲ τῶν ζῴων πρὸς αὐτὸν ἐπισκέψεως χάριν, συλλαμβάνων αὐτὰ κατήσθιε. πολλῶν οὖν θηρίων οὕτως ἀναλωθέντων, ἡ ἀλώπηξ τὸ τέχνασμα τούτου γνοῦσα παρεγένετο πρὸς αὐτὸν καὶ στᾶσα ἔξωθεν τοῦ σπηλαίου ἠρώτα αὐτόν · “πῶς ἔχεις”; τοῦ δὲ εἰπόντος · “κακῶς,” καὶ ἐρωτήσαντος · “διὰ τί, ὦ συντέκνισα, οὐκ εἰσέρχῃ εἴσω”; ἡ ἀλώπηξ ἔφη · “ὅτι ὁρῶ, κύριέ μου, πολλὰ μὲν εἰσιόντα τῶν θηρίων, ὀλίγα δὲ ἐξιόντα”. λέων μὴ δυνάμενος αὑτῷ ἐκ γήρως ἀρκέσαι τροφὴν πορίζεσθαι ἰδίαν, εὗρε δι’ἐπινοίας πρᾶξιν ἀρίστην, καί τι σπήλαιον εὑρὼν εἰσῄει τοῦτο · νοσεῖν δὲ προσεποιεῖτο πεσὼν τῇ κλίνῃ. τούτου δ’ἐπισκέψεως τὰ ζῷα χάριν ἅπαντα προσέρρεον ὡς βασιλεῖ γε. αὐτὸς δὲ κατήσθιεν ὡς αἱμοβόρος. εἰσῆλθεν οὖν ὑστάτη ἀλώπηξ τούτων, θυρᾶς γοῦν ἔξω σταθεῖσα τῆς τοῦ σπηλαίου. “εὖ σοι, βασιλεῦ, ἔφη · πῶς ἔχεις, γίγα”; “κακῶς” εἰπόντος, ἠρώτα τὴν αἰτίαν δι’ἣν ἔξω ἱστᾶσα οὐκ ἔρχῃ ἔσω. τὸν δ’ἀπαμειβομένη ἀλώπηξ ἔφη · “Μέδων, οἱ ἐρχόμενοι, εἶπέ μοι ποῦ γε · οἱ μὲν εἰσερχόμενοι πολλοί, ἐξέρχονται δ’ὀλίγοι ἐντεῦθεν · οὐκ ἔρχομαι · καλῶς γὰρ οἶμαι · τοῦτο δὲ λέγε”. οἴδασιν οἱ φρόνιμοι ἐκ τεκμηρίων φεύγειν ὕψαλα πανοῦργα τῶν δυναστῶν. λέων γηράσας κυνηγεῖν οὐκ ἠδύνατο · ἔκειτο δὲ ἐν τῷ σπηλαίῳ προσποιούμενος νοσεῖν, καὶ τὴν φωνὴν λεπτύνων καὶ ἀσθμαίνων. ἐξῆλθε δὲ φήμη εἰς τὰ θηρία ἀσθενεῖν τὸν βασιλέα αὐτῶν · ἓν δὲ ἕκαστον εἰσήρχετο πρὸς ἐπίσκεψιν · ὁ δὲ ἀκόπως λαμβάνων κατήσθιεν. ἡ δὲ πανοῦργος ἀλώπηξ νοήσασα, πόρρωθεν στᾶσα, ἔφη · “βασιλεῦ, πῶς ἔχεις; – κακῶς, εἶπεν · ἀλλὰ τί οὐ προσέρχῃ μοι, ἀλλὰ μακρόθεν ἐρωτᾷς; δεῦρο, γλυκεῖα, καὶ τοῖς λόγοις σου παρηγόρησον”. ἡ δὲ ἔφη · “ὑγίαινε, ἐγὼ δὲ ἄπειμι · πολλῶν γὰρ θηρίων ἴχνη με κωλύει εἰσιόντων μέν, μη δ’ὅλως δὲ ἐξιόντων”. ὅτι φρόνιμός ἐστιν ὁ συμφοραῖς ἑτέρων παιδευθεὶς καὶ μὴ προλαβὼν πταίσας. λέων γηράσας καὶ τροφῆς ἀπορῶν νοσεῖν ὑπεκρίνετο · πάντα δὲ τὰ ζῷα εἰς θέαν αὐτοῦ ἀφικόμενα ἀπόνως ταῦτα συλλαμβάνων κατήσθιεν. ἀλώπηξ δὲ τοῦτο νοήσασα πόρρωθεν αὐτὸν προσηγόρευε. ὁ δὲ λέων ἔφη · “δεῦρο, γλυκεῖα, καὶ τοῖς λόγοις ἀσθενοῦντα παραμύθησαι”. ἡ δὲ ἔφη · “ὑγίαινε, βασιλεῦ, ἐγὼ δὲ ἄπειμι · πολλῶν γὰρ θηρίων ἴχνη βλέπω εἰσιόντων, ἐξιόντα δὲ οὐδενός”.