336ὥρας δέ ποτε χειμῶνος τυγχανούσης, μύρμηκες σῖτον ἡλίαζον βραχέντα. τέττιξ δὲ τούτους οὕτως ἰδὼν ποιοῦντας, αὐτὸς λιμώττων καὶ μέλλων τεθνηκέναι, δραμὼν παρ’αὐτοὺς ἐδωδὴν ἐπεζήτει. τῶν δὲ φησάντων · “τῷ θέρει πῶς οὐκ ἔσχες, ἀλλ’ἐρρᾳθύμεις, καὶ προσαιτεῖς ἀρτίως”; τέττιξ ἀντεῖπεν · “ἀλλ’ἐτερπόμην τότε, αὐλῶν καὶ τέρπων ὅλους τοὺς ὁδοιπόρους”. οἱ δὲ αὐτίκα ταῦτα ἀκηκοότες ἐμειδίασαν καὶ πρὸς αὐτὸν ἐβόων · “χειμῶνος ὀρχοῦ, εἴπερ ηὔλεις ἐν θέρει · ἀλλ’ἐν θέρει σὺ τὸν σῖτον ἀποτίθει καὶ μὴ λυρίζων ἡδύνῃς ὁδοιπόρους”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀμελεῖν ἢ ὀκνεῖν ἐπί τινος πράγματος, ἀλλὰ τὰ δέοντα ποιεῖν, μή πως ὀκνήσας κινδύνῳ περιπέσῃ. ὥρας δέ ποτε χειμῶνος τυγχανούσης, μύρμηκες σῖτον ἡλίαζον βραχέντα. ἰδὼν δὲ τέττιξ τούτους οὕτως ποιοῦντας, αὐτὸς λιμώττων καὶ μέλλων ἀποθνῄσκειν, δραμὼν εὐθέως τροφὴν αὐτοὺς ἐζήτει. τῶν δὲ φησάντων · “τὸ θέρος πῶς οὐκ ἔσχες, ἀλλ’ὅλως ἤργεις καὶ προσαιτεῖς ἀρτίως”; τέττιξ ἀντεῖπεν · “οὐκ ἤργουν, ἀλλὰ ηὔλουν τέρπων ὁδίτας πάντας παρερχομένους”. οἱ δὲ αὐτίκα ταῦτα ἀκουτισθέντες ἐμειδίασαν καὶ πρὸς αὐτὸν ἐβόων · “εἰ θέρους ηὔλεις, ὀρχοῦ ἄρτι χειμῶνος · σῖτον γὰρ θέρους ταῖς ἀποθήκαις βάλλε, καὶ μὴ λυρίζων ὁδίτας κατατέρπῃς”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τινα ὀκνεῖν ἢ ἀμελεῖν ἐπί τινος πράγματος, ἀλλὰ τὰ δέοντα ποιεῖν, μή πως ὀκνῶν κινδύνῳ περιπέσῃ. χειμῶνος ὥρᾳ τὸν σῖτον βραχέντα οἱ μύρμηκες ἔψυχον. τέττιξ δὲ λιμώττων ᾔτει αὐτοὺς τροφήν. οἱ δὲ μύρμηκες εἶπον αὐτῷ · “διὰ τί τὸ θέρος οὐ συνῆγες καὶ σὺ τροφήν”; ὁ δὲ εἶπεν · “οὐκ ἐσχόλαζον, ἀλλ’ᾖδον μουσικῶς”. οἱ δὲ γελάσαντες εἶπον · “ἀλλ’εἰ θέρους ὥραις ηὔλεις, χειμῶνος ὀρχοῦ”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀμελεῖν ἐν παντὶ πράγματι, ἵνα μὴ λυπηθῇ καὶ κινδυνεύσῃ. ψῦχος ἦν καὶ χειμὼν κατ’Ὀλύμπου. μύρμηξ δὲ πολλὰς συνάξας τροφὰς ἐν ἀμητοῖς ἐν ἰδίοις οἴκοις ἀπέθηκε. τέττιξ δὲ ἐπὶ τρώγλης ἐνδύνας ἐξέπνεε τῇ πείνῃ, λιμῷ κατεχόμενος καὶ ψύχει πολλῷ · ἐδέετο δὲ τοῦ μύρμηκος τροφῆς μεταδοῦναι, ὅπως καὶ αὐτὸς γευσάμενός τινος σωθείη. ὁ μύρμηξ δὲ πρὸς αὐτόν · “ποῦ, φησίν, ἦς τῷ θέρει; πῶς δ’οὐ συνῆξας τροφὰς ἐν ἀμητῷ”; ὁ δὲ τέττιξ · “ᾞδον καὶ ἔτερπον τοὺς ὀδοιποροῦντας”. ὁ δὲ μύρμηξ γέλωτα πολὺν καταχέας ἔφη · “οὐκοῦν χειμῶνος ὀρχοῦ”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οὐδὲν κρεῖττον τοῦ φροντίζειν τῶν ἀναγκαίων τροφῶν, καὶ μὴ ἀπασχολεῖσθαι εἰς τέρψιν καὶ κωμασίαν.