338ἀνῆλθέ τις εἰς ὄρος τοξότης ἔμπειρος κυνηγῆσαι. πάντα δὲ τὰ ζῷα ἔφυγον, λέων δὲ μόνος προεκαλεῖτο αὐτὸν πρὸς μάχην. ὁ δὲ βέλος πέμψας καὶ τὸν λέοντα βαλὼν εἶπεν · “ἰδὲ τὸν ἐμὸν ἄγγελον οἷός ἐστιν, καὶ δὴ τότε ἐπέρχομαί σοι κἀγώ”. ὁ δὲ λέων βληθεὶς ὥρμησε φεύγειν. ἀλώπεκος δὲ τούτῳ θαρρεῖν καὶ μὴ φεύγειν λεγούσης, ἔφη ὁ λέων · “οὐδαμῶς με πλανήσεις · ὅπου γὰρ τοιοῦτον πικρὸν ἄγγελον ἔχει, ἐὰν αὐτὸς ἐπέλθῃ μοι, τί ποιήσω”; ὅτι ἐκ τῆς ἀρχῆς τὰ τέλη δεῖ προσκοπῆσαι καὶ τότε δὴ λοιπὸν ἑαυτοὺς περισῴζειν. ἀνῆλθέ τις ἐν ὄρει κυνηγίου χάριν. ἰδόντα δὲ αὐτὸν ἅπαντα τὰ θηρία μακρὸν ᾤχοντο · λέων δὲ μόνος πρὸς μάχην μετεκαλεῖτο αὐτόν. ὁ δὲ τὸ βέλος ἀφεὶς καιρίως τὸν ἰσχυρὸν ἐτραυμάτισεν, εἰπών · “ἰδὲ τὸν ἐμὸν ἄγγελον πρῶτον οἱός ἐστι καὶ αὖθις δὴ τὴν ἐμὴν ἰσχὺν δοκιμάσεις”. ὁ δὲ λέων βληθεὶς φεύγειν ὥρμησε ἀμεταστρεπτί. ἀλώπηξ δὲ τούτῳ συνήντησε καὶ θαρρεῖν συνεβούλευεν. ἔφη δὲ οὗτος · “οὐδαμῶς με πλανήσεις, δολία · ἐπεὶ γὰρ τοιοῦτον πικρὸν ἄγγελον ὁ ἄνθρωπος ἔχει, ἐὰν αὐτός μοι ἐπέλθῃ, τί ποιήσω”; ὅτι ἐκ τῆς ἀρχῆς τὸ τέλος δεῖ προιδεῖν καὶ ἑαυτοὺς περισώζειν. τοξότης δέ τις ἀπῆλθε κυνηγήσων · ἐξ οὗ ἀπέδρα εὐθὺς πάντα τὰ ζῷα. ἄναξ δ’ὁ λέων τοῦτον προσεκαλεῖτο. ὁ δὲ τὸ βέλος ἀποστείλας τοῦ τόξου, λαβὼν ὁ λέων αὖθις ἔφυγε λέγων · “ὢ τῆς συμφορᾶς, τί συνέβη τῷ τάλᾳ”; τοῦ δὲ θρηνοῦντος, τοῦτ’ἡ ἀλώπηξ λέγει · “ἵνα τι οὕτως ἀκράτως δραπετεύεις; στῆθι, προσμεῖνον, ἵνα σοι ὁμιλήσω”. ὁ δὲ πρὸς αὐτὴν μέγα στενάξας λέγει · “εἰ ὁ τοξότης ἄγγελον τοῦτον κτᾶται, τὸ σιδήριον μετὰ μικροῦ τοῦ ξύλου, εἰ ἴδω αὐτὸν ὀφθαλμοῖς τοῖς ἰδίοις, τί δ’ἄρα, εἴπέ μοι, καινὸν οὐ ποιήσει μετὰ μαχαίρας καὶ κόντου ὃν βαστάζει”; ὅτι ἐκ τῆς ἀρκῆς χρὴ σκοπεῖν τὰ τέλη ὅπως καὶ αὐτοὶ περισωθῶσι πάνυ.