212λέων ταῦρῳ παμμεγέθει ἐπιβουλεύων ἐβουλήθη δόλῳ αὐτοῦ περιγενέσθαι. διόπερ πρόβατον τεθυκέναι φήσας ἐφ’ἑστίασιν αὐτὸν ἐκάλεσε, βουλόμενος κατακλιθέντα αὐτὸν καταγωνίσασθαι. ὁ δὲ ἐλθὼν καὶ θεασάμενος λέβητάςτε πολλοὺς καὶ ὀβελίσκους μεγάλους, τὸ δὲ πρόβατον οὐδαμοῦ, μηδὲν εἰπὼν ἀπηλλάττετο. τοῦ δὲ λέοντος αἰτιωμένου αὐτὸν καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένου δι’ἣν οὐδὲν δεινὸν παθὼν ἄλογος ἄπεισιν, ἔφη · “ἀλλ’ἔγωγε οὐ μάτην τοῦτο ποιῶ · ὁρῶ γὰρ παρασκευὴν οὐχὶ ὡς εἰς πρόβατον, ἀλλ’εἰς ταῦρον ἡτοιμασμένην”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων αἱ τῶν πονηρῶν τέχναι οὐ λανθάνουσιν. λέων ταύρῳ παμμεγέτει ἐπιβουλεύων ἐβουλήθη αὐτοῦ περιγενέσθαι. καὶ δὴ προσκαλεσάμενος ὁ λέων τὸν ταῦρον ἔφη πρὸς αὐτόν · “πρόβατον ἔθυσα, ὦ φίλε, καί, εἰ βούλει, σήμερον συνεστιαθῶμεν ὁμοῦ”. ἐβούλετο δὲ ὁ λέων μετὰ τὸ κατακλιθῆναι τὸν ταῦρον καταθοινήσασθαι αὐτόν. ὁ δὲ ἐλθὼν καὶ θεασάμενος λέβητας πολλοὺς καὶ ὀβελίσκους μεγάλους, τὸ δὲ πρόβατον μηδαμοῦ, μηδὲν εἰπὼν ἀπηλλάττετο. τοῦ δὲ λέοντος αἰτιωμένου αὐτὸν καὶ τὴν αἰτίαν μαθεῖν θέλοντος δι’ἣν οὐδὲν δεινὸν παθὼν ἀλόγως ἄπεισιν, ἔφη ὁ ταῦρος · “ἀλλ’ἔγωγε οὐ μάτην τοῦτο ποιῶ καὶ φεύγω, ὦ λέον · ὁρῶ γὰρ κατασκευὴν οὐχ ὡς εἰς πρόβατον, ἀλλ’εἰς ταῦρον ἡτοιμασμένην”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οὕτω καὶ τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων αἱ τῶν πονηρῶν τέχναι οὐ λανθάνουσι. λέων μήκιστον ἐκμηχανᾶται ταῦρον. καὶ δὴ καλέσας οἴκοι ἔφησεν οὕτως · “δεῦρ’, εἰ βούλει, σήμερον συνευφρανθῶμεν”. ταῦρον γὰρ ἐβούλετο φαγεῖν ὁ λέων. ὡς γοῦν ἐθεάσατο ἐλθὼν ὁ ταῦρος ὀβελίσκους, λέβητας καὶ πῦρ σὺν τούτοις, παλίνοστος γίνεται οἴκαδε φεύγων. αὖθις δ’ὁ λέων ἐφώνησε μεγάλως · “πόθεν καὶ ποῦ πορεύῃ, ἄριστε φίλων”; ὁ δὲ ταῦρος ἔφησεν · “ὁρῶ σοι, ἄναξ, οὐκ εἰς πρόβατον παρασκευὴν τυγχάνειν, ἀλλ’εἰς ταῦρον μήκιστον ἡτοιμασμένην”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων αἱ τῶν πονηρῶν τέχναι οὐ λανθάνουσιν.