169κόραξ νοσῶν ἔφη τῇ μητρί · “μῆτερ, εὔχου τῷ θεῷ καὶ μὴ θρήνει”. ἡ δ’ὑπολαβοῦσα ἔφη · “τίς σε, ὦ τέκνον, τῶν θεῶν ἐλεήσει; τίνος γὰρ κρέας ὑπὸ σοῦ γε οὐκ ἐκλάπη”; ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ πολλοὺς ἐχθροὺς ἐν βίῳ ἔχοντες οὐδένα φίλον ἐν ἀνάγκῃ εὑρήσουσιν. κόραξ δὲ νοσῶν τῇ μητρὶ ἐπεφώνει · “εὔχου τοῖς θεοῖς, ὦ μῆτερ, καὶ μὴ θρήνει”. ἡ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτα βοῶσα ἔφη · “καὶ τίς σε, τέκνον, τῶν θεῶν ἐλεήσει; τίνος γὰρ κρέα ὑπὸ σοῦ οὐκ ἐκλάπη”; ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ πολλοὺς ἐχθροὺς ἐν βίῳ ἔχοντες οὐδένα φίλον ἐν ἀνάγκῃ εὑρήσουσιν. κόραξ νοσήσας τῇ μητρὶ κλαιούσῃ εἶπεν · “εὔχου τοῖς θεοῖς, μῆτερ, καὶ μὴ κλαῖε”. ἡ δὲ εἶπεν · “τίς σε τῶν θεῶν, τέκνον, ἐλεήσει; τίνος γὰρ αὐτῶν βωμὸς ὑπὸ σοῦ οὐκ ἐσυλήθη”; ὅτι ὁ πάντας ἐν τῷ βίῳ ἐχθροὺς κεκτημένος οὐδένα φίλον ἐν ἀνάγκαις εὑρήσει. κόραξ νοσήσας τῇ μητρὶ κλαιούσῃ εἶπεν · “εὖξαι τοῖς θεοῖς, ὦ μῆτερ, καὶ τῶν δακρύων ἀπόσχου”. ἡ δὲ εἶπε · “καὶ τίς σε τῶν θεῶν, ὦ τέκνον, ἐλεήσει; τίνος γὰρ ὑπὸ σοῦ βωμὸς οὐκ ἐσυλήθη”;