267ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ἄγαλμα ἤλαυνεν εἰς ἄστυ. τῶν δὲ συναντώντων προσκυνούντων τὸ ἄγαλμα, ὁ ὄνος ὑπολαβὼν ὅτι αὐτὸν προσκυνοῦσιν, ἀναπτερωθεὶς ὠγκᾶτότε καὶ οὐκέτι περαιτέρω προϊέναι ἐβούλετο. καὶ ὁ ὀνηλάτης αἰσθόμενος τὸ γεγονὸς τῷ ῥοπάλῳ αὐτὸν παίων ἔφη · “ὦ κακὴ κεφαλή, ἔτι καὶ τοῦτο λοιπὸν ἦν ὄνον ὑπ’ἀνθρώπων προσκυνεῖσθαι”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ τοῖς ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς ἐπαλαζονευόμενοι παρὰ τοῖς εἰδόσιν αὐτοὺς γέλωτα ὀφλισκάνουσιν. ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ξόανον ἦγε · πολλοὶ δὲ προσεκύνουν τῶν συναντώντων. ὁ δὲ ὄνος τυφωθείς, νομίζων αὐτὸν προσκυνεῖν τοὺς ἀγροίκους, σκιρτῶν ἤμελλε τὸν θεὸν ῥίψειν. ἀλλὰ τοῦτον ξύλοις παίων ὁ δεσπότης εἶπεν · “ὄνος εἶ θεὸν φέρων, ἀλλ’οὐ θεοῖς ὑπάρχεις ὁμότιμος”. ὅτι κτηνώδεις ἄνδρας, τοὺς τυφωμένους ἐπ’ἀλλοτρίαις δόξαις ὁ μῦθος ἐλέγχει.