222λύκος θεασάμενος ἄρνα ἀπό τινος ποταμοῦ πίνοντα, τοῦτον ἐβουλήθη μετά τινος εὐλόγου αἰτίας καταθοινήσασθαι. διόπερ στὰς ἀνωτέρω ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς θολοῦντα τὸ ὕδωρ καὶ πιεῖν αὐτὸν μὴ ἐῶντα. τοῦ δὲ λέγοντος ὡς ἄκροις τοῖς χείλεσι πίνει καὶ ἄλλως οὐ δυνατὸν κατωτέρω ἑστῶτα ἐπάνω ταράσσειν τὸ ὕδωρ, ὁ λύκος ἀποτυχὼν ταύτης τῆς αἰτίας ἔφη · “ἀλλὰ πέρυσι τὸν πατέρα μου ἐλοιδόρησας”. εἰπόντος δὲ ἐκείνου μη δὲ τότε γεγενῆσθαι, ὁ λύκος ἔφη πρὸς αὐτόν · “ἐὰν σὺ ἀπολογιῶν εὐπορῇς, ἐγώ σε οὐχ ἧττον κατέδομαι”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἷς ἡ πρόθεσίς ἐστιν ἀδικεῖν, παρ’αὐτοῖς οὐ δὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει. λύκος δὲ ἀρνὸν εὑρὼν πεπλανημένον οὐκ ἀφήρπασε χειρὶ δυνατωτάτῃ, ἀλλ’ἐπεζήτει τοῦτον φαγεῖν εὐλόγως · ὅστις πρὸς αὐτὸν ταῦτα οὕτως ἐλάλει · “πέρυσιν αὐτὸς πολλὰ καθύβρισάς με”. ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτα θρηνῶν ἐβόα · “ἐγὼ ἐν τούτῳ γεγένημαι τῷ χρόνῳ”. ὁ δὲ πρὸς αὐτόν · “τὴν ἄρουραν μου νέμεις”. ὁ δ’ἀρνὸς ἔφη · “ἀκμὴν τροφὴν οὐκ εἶδον”. πάλιν ὁ λύκος · “ἐκ τῆς πηγῆς μου πίνεις”. ὁ δ’· “οὐ πέπωκα ὕδωρ,” αὐτῷ προσεῖπε · “τῆς γὰρ μητρός μου τὸ γάλα ἡ τροφή μου, καὶ πόμα αὐτὸ ἐμοὶ πάλιν τυγχάνει”. ὁ δὲ συλλαβὼν καὶ φαγὼν αὐτὸν εἶπεν · “ἀλλ’ἐγὼ τέως νῦν ἄδειπνος οὐ μένω διὰ τό σέ μου ἀφορμὴν πᾶσαν λύειν”. ὅτι γνώμην κακούργου καὶ πλεονέκτου λόγος οὐ πείθει, κἂν ἀληθὴς τυγχάνῃ. λύκος ποτὲ ἄρνα πεπλανημένον εὑρὼν βίᾳ μὲν οὐχ ἥρπαζεν, ἔγκλημα δὲ ἐζήτει, εὐλόγως φαγεῖν θέλων. “σύ, εἶπεν, πέρυσι μικρὸς ὢν ὕβρισάς με”. ὁ δέ · “πῶς ἐγὼ πέρυσι, ὃς ἐν τούτῳ ἐγεννήθην τῷ χρόνῳ; – ἀλλά, φησί, τὴν ἄρουράν μου ἐπιβόσκῃ”. ὁ δέ · “οὐδέπω ἐβοσκήθην. – ἀλλ’ἐκ τῆς πηγῆς ἐξ ἧς ἐγὼ πίνω πίνεις”. ὁ δὲ ἔφη · “οὔπω ὕδωρ ἔπιον, ἀλλὰ τῆς μητρός μόνης τὸ γάλα πίνω καὶ τρέφομαι”. ὁ δὲ συλλαβὼν καὶ τρώγων εἶπεν · “ἀλλ’ἐγὼ ἄδειπνος οὐ μενῶ ἐν τῷ σε πᾶσάν μου ἀφορμὴν λύειν”. ὅτι γνώμην κακουργοῦ καὶ πονηροῦ πλεονέκτου λόγος οὐ πείθει, κἂν ἀληθὴς ὑπάρχῃ.