14αἴλουρος ἀκούσας ὅτι ἔν τινι ἐπαύλει ὄρνεις νοσοῦσι, σχηματίσας ἑαυτὸν εἰς ἰατρὸν καὶ τὰ τῆς ἐπιστήμης πρόσφορα ἀναλαβὼν ἐργαλεῖα, παρεγένετο, καὶ στὰς πρὸ τῆς ἐπαύλεως ἐπυνθάνετο αὐτῶν πῶς ἔχοιεν. αἱ δὲ ὑποτυχοῦσαι · “καλῶς, ἔφασαν, ἐὰν σὺ ἐντεῦθεν ἀπαλλαγῇς”. οὕτως καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ πονηροὶ τοὺς φρονίμους οὐ λανθάνουσι, κἂν τὰ μάλιστα χρηστότητα ὑποκρίνωνται. ὄρνις δέ ποτε κατακλιθεὶς ἠρρώσθει · εἰς ὃν αἴλουρος προκύψας ἔφη ταῦτα · “πῶς ἔχεις, φίλε, τί δέ σοι; ἄν τι χρῄζῃς, Ἀνάγγειλόν μοι καὶ πάντα σοι παρέξω. ὅμως ἔγειρε, καὶ τεύξῃ τῆς ὑγείας”. ἡ δ’ἀπερκίθη πρὸς τὸν αἴλουρον ταῦτα · “εἰ σὺ παρέλθῃς, ἐγὼ οὐκ ἀποθνῄσκω · ζωὴν γὰρ ζήσω δορκάδος ὑπερτέραν”. τοὺς δολίους ὑποκριτάας, τοὺς λέγοντας φιλεῖν, ὁ μῦθος ἐλέγχει. ὄρνις ποτὲ ἠσθένει · αἴλουρος δὲ προκύψας εἶπεν · “πῶς ἔχεις; εἴ τι χρῄζεις, ἐγώ σοι δώσω, μόνον ὑγίαινε”. ἡ δὲ ἔφη · “ἐὰν ἀπέλθῃς, οὐκ ἀποθνῄσκω”. ὅτι ὑποκριτὰς δολίους φιλεῖν λέγοντας ὁ μῦθος ἐλέγχει.