257δύο ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν. ἑτέρου δὲ πέλεκυν εὑρόντος, ὁ ἕτερος ἔλεγεν · “εὑρήκαμεν”. ὁ δὲ ἕτερος παρῄνει μὴ λέγειν “εὑρήκαμεν,” ἀλλ’“εὕρηκας”. μετὰ μικρὸν δὲ ἐπελθόντων αὐτοῖς τῶν ἀποβεβληκότων τὸν πέλεκυν, ὁ ἔχων αὐτὸν διωκόμενος ἔλεγε πρὸς τὸν συνοδοιπόρον · “ἀπολώλαμεν”. ἐκεῖνος δὲ ἔφη · “μὴ ἀπολώλαμεν εἴπῃς, ἀλλ’ἀπολώλα · οὐ δὲ γὰρ, ὅτε τὸν πέλεκυν εὗρες, ἐμοὶ αὐτὸν ἀνεκοινώσω”. ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ μὴ μεταλαβόντες τῶν εὐτυχημάτων οὐ δὲ ἐν ταῖς συμφοραῖς βέβαιοί εἰσι φίλοι. δύο τινὲς κατὰ ταὐτὸν ὡδοιπόρουν, καὶ θἀτέρου πέλεκυν εὑρόντος, ἅτερος ὁ μὴ εὑρὼν παρῄνει αὐτῷ μὴ λέγειν · “εὕρηκα,” ἀλλ’“εὑρήκαμεν”. μετὰ μικρὸν δὲ ἐπέλθοντων αὐτοῖς τῶν τὸν πέλεκυν ἀποβεβληκότων, ὁ ἔχων αὐτὸν διωκόμενος πρὸς τὸν μὴ εὑρόντα συνοδοιπόρον ἔλεγεν · “ἀπολώλαμεν”. ὁ δὲ εἶπεν · “ἀπόλωλα λέγε, οὐκ ἀπολώλαμεν · καὶ γὰρ καὶ ὅτε τὸν πέλεκυν εὗρες, εὕρηκα ἔλεγες, οὐχ εὑρήκαμεν”. ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ μὴ μεταλαμβάνοντες τῶν εὐτυχημάτων οὐ δ’ἐν ταῖς συμφοραῖς βέβαιοί εἰσι φίλοι.