10.1εἰς τὸ τέλος · ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ. ἐπὶ τῷ Κυρίῳ πέποιθα · πῶς ἐρεῖτε τῇ ψυχῇ μου · μεταναστεύου ἐπὶ τὰ ὄρη ὡς στρουθίον;

10.2ὅτι ἰδοὺ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐνέτειναν τόξον, ἡτοίμασαν βέλη εἰς φαρέτραν τοῦ κατατοξεῦσαι ἐν σκοτομήνῃ τοὺς εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ.

10.3ὅτι ἃ σὺ κατηρτίσω, αὐτοὶ καθεῖλον · ὁ δὲ δίκαιος τί ἐποίησε;

10.4Κύριος ἐν ναῷ ἁγίῳ αὐτοῦ · Κύριος ἐν οὐρανῷ ὁ θρόνος αὐτοῦ. οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἰς τὸν πένητα ἀποβλέπουσι, τὰ βλέφαρα αὐτοῦ ἐξετάζει τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

10.5Κύριος ἐξετάζει τὸν δίκαιον καὶ τὸν ἀσεβῆ, ὁ δὲ ἀγαπῶν τὴν ἀδικίαν μισεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν.

10.6ἐπιβρέξει ἐπὶ ἁμαρτωλοὺς παγίδας, πῦρ καὶ θεῖον καὶ πνεῦμα καταιγίδος ἡ μερὶς τοῦ ποτηρίου αὐτῶν.

10.7ὅτι δίκαιος Κύριος, καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησεν, εὐθύτητας εἶδε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ.