Posthomerica, 9

ἦμος δ’ἤνυτο νυκτὸς ἄπο κνέφας, ἔγρετο δ’Ἠὼς

ἐκ περάτων, μάρμαιρε δ’ἀπείριτον ἄσπετος αἰθήρ,

δὴ τότ’ἀρήιοι υἷες ἐϋσθενέων Ἀργείων

ἂμ πεδίον πάπταινον, ἴδοντο δὲ Ἰλίου ἄκρην

ἀννέφελον, χθιζὸν δὲ τέρας μέγα θαυμάζεσκον

Τρῶες δ’οὐκέτ’ἔφαντο πρὸ τείχεος αἰπεινοῖο

στήμεναι ἐν πολέμῳ · μάλα γὰρ δέος ἔλλαβε πάντας

ζώειν ἐλπομένους ἐρικυδέα Πηλείωνα ·

Ἀντήνωρ δ’ἐν τοῖσι θεῶν ἠρήσατ’ἄνακτι ·

“Ζεῦ, Ἴδης μεδέων ἠδ’οὐρανοῦ αἰγλήεντος,

κλῦθί μευ εὐχομένοιο, καὶ ὄβριμον ἄνδρα πόληος

τρέψον ἀφ’ἡμετέρης ὀλοὰ φρεσὶ μητιόωντα,

εἴγ’ὅ γ’Ἀχιλλεύς ἐστι καὶ οὐ κίε δῶμ’Ἀΐδαο,

εἴτε τις ἄλλος Ἀχαιὸς ἀλίγκιος ἀνέρι κείνῳ ·

λαοὶ γὰρ κατὰ ἄστυ θεηγενέος Πριάμοιο

πολλοὶ ἀποφθινύθουσι, κακοῦ δ’οὐ γίνετ’ἐρωή,

ἀλλὰ φόνοςτε καὶ οἶτος ἐπὶ πλέον αἰὲν ἀέξει ·

Ζεῦ πάτερ, οὐ δέ νυ σοί τι δαϊζομένων ὑπ’Ἀχαιοῖς

μέμβλεται, ἀλλ’ἄρα καὶ σὺ λελασμένος υἷος ἑοῖο

Δαρδάνου ἀντιθέοιο μέγ’Ἀργείοισιν ἀρήγεις.

ἀλλὰ σοὶ εἰ τόδε θυμὸς ἐνὶ κραδίῃ μενεαίνει,

Τρῶας ὑπ’Ἀργείοισιν ὀϊζυρῶς ἀπολέσσαι,

ἔρξον ἄφαρ, μη δ’ἄμμι πολὺν χρόνον ἄλγεα τεῦχε”.

ἦ ῥα μέγ’εὐχόμενος · τοῦ δ’ἔκλυεν οὐρανόθι Ζεύς ·

καὶ τὸ μὲν αἶψ’ἐτέλεσσε, τὸ δ’οὐκ ἤμελλε τελέσσειν ·

δὴ γάρ οἱ κατένευσεν, ὅπως ἀπὸ πολλοὶ ὄλωνται

Τρῶες ὁμῶς τεκέεσσι, δαΐφρονα δ’υἷ’Ἀχιλῆος

τρεψέμεν οὐ κατένευσεν ἀπ’εὐρυχόροιο πόληος,

ἀλλά ἑ μᾶλλον ἔγειρεν, ἐπεί νύ ἑ θυμὸς ἀνώγει

ἦρα φέρειν καὶ κῦδος ἐΰφρονι Νηρηίνῃ.

καὶ τὰ μὲν ὣς ὥρμαινε θεῶν μέγα φέρτατος ἄλλων.

μεσσηγὺς δὲ πόληος ἰδ’εὐρέος Ἑλλησπόντου

Ἀργεῖοι καὶ Τρῶες ἀποκταμένους ἐνὶ χάρμῃ

καῖον ὁμῶς ἵπποισι · μάχη δ’ἐπέπαυτο φόνοιο,

οὕνεκα δὴ Πριάμοιο βίη κήρυκα Μενοίτην

εἰς Ἀγαμέμνονα πέμψε καὶ ἄλλους πάντας Ἀχαιοὺς

λισσόμενος νέκυας πυρὶ καιέμεν · οἱ δ’ἐπίθοντο

αἰδόμενοι κταμένους · οὐ γάρ σφισι μῆνις ὀπηδεῖ.

ἦμος δὲ φθιμένοισι πυρὰς ἐκάμοντο θαμειάς,

δὴ τότ’ἄρ’Ἀργεῖοι μὲν ἐπὶ κλισίας ἀφίκοντο,

Τρῶες δ’ἐς Πριάμοιο πολυχρύσοιο μέλαθρα,

ἀχνύμενοι μάλα πολλὰ δεδουπότος Εὐρυπύλοιο ·

τὸν γὰρ δὴ τίεσκον ἴσον Πριάμοιο τέκεσσι ·

τοὔνεκά μιν τάρχυσαν ἀποκταμένων ἑκὰς ἄλλων

Δαρδανίης προπάροιθε πύλης, ὅθι μακρὰ ῥέεθρα

δινήεις προΐησιν ἀεξόμενος Διὸς ὄμβρῳ.

υἱὸς δ’αὖτ’Ἀχιλῆος ἀταρβέος ἵκετο πατρὸς

τύμβον ἐς εὐρώεντα · κύσεν δ’ὅ γε δάκρυα χεύων

στήλην εὐποίητον ἀποφθιμένοιο τοκῆος ·

καί ῥα περιστενάχων τοῖον ποτὶ μῦθον ἔειπε ·

“χαῖρε πάτερ καὶ ἔνερθε κατὰ χθονός · οὐ γὰρ ἔγωγε

λήσομαι οἰχομένοιο σέθεν ποτὶ δῶμ’Ἀΐδαο ·

ὡς εἴθε ζωόν σε μετ’Ἀργείοισι κίχανον ·

τῷ κε τάχ’ἀλλήλοισι φρένας τερφθέντ’ἐνὶ θυμῷ

Ἰλίου ἐξ ἱερῆς ληισσάμεθ’ἄσπετον ὄλβον ·

νῦν δ’οὔτ’ἄρ σύ γ’ἐσεῖδες ἑὸν τέκος οὔτε σ’ἔγωγε

εἶδον ζωὸν ἐόντα λιλαιόμενός περ ἰδέσθαι.

ἀλλὰ καὶ ὣς σέο νόσφι καὶ ἐν φθιμένοισιν ἐόντος

σὸν δόρυ καὶ τεὸν υἷα μέγ’ἐν δαῒ πεφρίκασι

δυσμενέες, Δαναοὶ γεγηθότες εἰσορόωσι

σοὶ δέμας ἠδὲ φυὴν ἐναλίγκιον ἠδὲ καὶ ἔργα”.

ὣς εἰπὼν ἀπὸ θερμὸν ὀμόρξατο δάκρυ παρειῶν.

βῆ δὲ θοῶς ἐπὶ νῆας ὑπερθύμοιο τοκῆος

οὐκ οἶος · ἄμα γάρ οἱ ἴσαν δυοκαίδεκα φῶτες

Μυρμιδόνων, Φοῖνιξ δ’ὁ γέρων μετὰ τοῖσιν ὀπήδει

λυγρὸν ἀναστενάχων περικυδέος ἀμφ’Ἀχιλῆος.

νὺξ δ’ἐπὶ γαῖαν ἵκανεν, ἐπέσσυτο δ’οὐρανὸν ἄστρα ·

οἱ δ’ἄρα δορπήσαντες ἕλονθ’ὕπνον · ἔγρετο δ’Ἠώς.

Ἀργεῖοι δ’ἄρ’ἔδυσαν ἐν ἔντεσι · τῆλε δ’ἀπ’αὐτῶν

αἴγλη μαρμαίρεσκεν ἐς αἰθέρα μέχρις ἰοῦσα ·

καί ῥα θοῶς ἔκτοσθε πυλάων ἐσσεύοντο

πανσυδίῃ νιφάδεσσιν ἐοικότες, αἵτε φέρονται

ταρφέες ἐκ νεφέων κρυερῇ ὑπὸ χείματος ὥρῃ ·

ὣς οἵ γ’ἐξεχέοντο πρὸ τείχεος, ὦρτο δ’ἀϋτὴ

σμερδαλέη · μέγα δ’αἶα περιστεναχίζετ’ἰόντων.

Τρῶες δ’εὖτ’ἐπύθοντο βοὴν καὶ λαὸν ἴδοντο,

θάμβησαν · πᾶσιν δὲ κατεκλάσθη κέαρ ἔνδον

πότμον ὀϊομένων · περὶ γὰρ νέφος ὣς ἐφαάνθη

λαὸς δυσμενέων · κανάχιζε δὲ τεύχεα φωτῶν

κινυμένων · ἄμοτον δὲ κονίσαλος ὦρτο ποδοῖιν.

καὶ τότ’ἄρ’ἠὲ θεῶν τις ὑπὸ φρένας ἔμβαλε θάρσος

Δηιφόβῳ καὶ θῆκε μάλ’ἄτρομον, ἠὲ καὶ αὐτοῦ

θυμὸς ἐποτρύνεσκε ποτὶ κλόνον, ὄφρ’ἀπὸ πάτρης

δυσμενέων ἀλεγεινὸν ὑπ’ἔγχεϊ λαὸν ἐλάσσῃ ·

θαρσαλέον δ’ἄρα μῦθον ἐνὶ Τρώεσσιν ἔειπεν ·

“ὦ φίλοι, εἰ δ’ἄγε θυμὸν ἀρήιον ἐν φρεσὶ θέσθε

μνησάμενοι, στονόεντος ὅσα πτολέμοιο τελευτὴ

ἄλγε’ἐπ’ἀνθρώποισι δορυκτήτοισι τίθησιν ·

οὐ γὰρ Ἀλεξάνδροιο πέλει πέρι μοῦνον ἄεθλος

οὐ δ’Ἑλένης, ἀλλ’ἔστι περὶ πτόλιόςτε καὶ αὐτῶν

ἠδ’ἀλόχων τεκέωντε φίλων γεραρῶντε τοκήων

πάσηςτ’ἀγλαΐης καὶ κτήσιος ἠδ’ἐρατεινῆς

γαίης, ἥ με δαμέντα κατὰ κλόνον ἀμφικαλύψοι

μᾶλλον, ἢ ἀθρήσαιμι φίλην ὑπὸ δούρασι πάτρην

δυσμενέων · οὐ γάρ τι κακώτερον ἔλπομαι ἄλλο

πῆμα μετ’ἀνθρώποισιν ὀϊζυροῖσι τετύχθαι.

τοὔνεκ’ἀπωσάμενοι στυγερὸν δέος ἀμφ’ἐμὲ πάντες

καρτύνασθ’ἐπὶ δῆριν ἀμείλιχον · οὐ γὰρ Ἀχιλλεὺς

ζωὸς ἔθ’ἡμῖν ἄντα μαχήσεται, οὕνεκ’ἄρ’αὐτὸν

πῦρ ὀλοὸν κατέδαψε · πέλει δέ τις ἄλλος Ἀχαιῶν,

ὃς νῦν λαὸν ἔγειρεν, ἔοικε δὲ μῆτ’Ἀχιλῆα

μήτε τιν’ἄλλον Ἀχαιὸν ὑποτρομέειν περὶ πάτρης

μαρναμένους · τῷ μή τι φεβώμεθα μῶλον Ἄρηος,

εἰ καὶ πολλὰ πάροιθεν ἀνέτλημεν μογέοντες ·

ἢ οὔπω τόδε οἴδατ’ἀνὰ φρένας, ὡς ἀλεγεινοῖς

ἀνδράσιν ἐκ καμάτοιο πέλει θαλίητε καὶ ὄλβος,

ἐκ δ’ἄρα λευγαλέων ἀνέμων καὶ χείματος αἰνοῦ

Ζεὺς ἐπάγει μερόπεσσι δι’ἠέρος εὔδιον ἦμαρ,

ἔκτ’ὀλοῆς νούσοιο πέλει σθένος, ἔκτε μόθοιο

εἰρήνη; τὰ δὲ πάντα χρόνῳ μεταμείβεται ἔργα”.

ὣς φάτο · τοὶ δ’ἐς Ἄρηα μεμαότες ἐντύναντο

ἐσσυμένως · καναχὴ δὲ κατὰ πτόλιν ἔπλετο πάντῃ

μῶλον ἐς ἀλγινόεντα κορυσσομένων αἰζηῶν.

ἔνθ’ἄρα τῷ μὲν ἄκοιτις ὑποτρομέουσα κυδοιμὸν

ἔντε’ἀποιχομένῳ παρενήνεε δακρυχεούσα ·

τῷ δ’ἄρα νήπιοι υἷες ἐπειγόμενοι περὶ πατρὶ

τεύχεα πάντα φέρεσκον · ὁ δέ σφισιν ἄλλοτε μέν που

ἄχνυτ’ὀδυρομένοις, ὁτὲ δ’ἔμπαλι μειδιάασκε

παισὶν ἀγαλλόμενος · κραδίη δέ οἱ ἐν δαῒ μᾶλλον

ὥρμαινεν πονέεσθαι ὑπὲρ τεκέωντε καὶ αὐτοῦ ·

ἄλλῳ δ’αὖτε γεραιὸς ἐπισταμένῃς παλάμῃσιν

ἀμφετίθει μελέεσσι κακῆς ἀλκτήρια χάρμης

πολλὰ παρηγορέων φίλον υἱέα, μηδενὶ εἴκειν

ἐν πολέμῳ, καὶ στέρνα τετυμμένα δείκνυε παιδὶ

ταρφέα σήματ’ἔχοντα παλαιῆς δηιοτῆτος.

ἀλλ’ὅτε δὴ μάλα πάντες ἐν ἔντεσι θωρήχθησαν,

ἄστεος ἐξεχέοντο μέγ’ἱέμενοι πολέμοιο

λευγαλέου · ταχέεσσι δ’ἐφ’ἱππήεσσιν ὄρουσαν

ἱππῆες · πεζοῖσι δ’ἐπέχραον ἔθνεα πεζῶν ·

ἅρμασι δ’ἅρμαθ’ἵκοντο καταντίον · ἔβραχε δὲ χθὼν

ἐς μόθον ἐσσυμένων · ἐπαΰτεε δ’οἷσιν ἕκαστος

κεκλόμενος · τοὶ δ’αἶψα συνήιον · ἀμφὶ δ’ἄρα σφι

τεύχε’ἐπεσμαράγησε · μίγη δ’ἑκάτερθεν ἀϋτὴ

λευγαλέη · τὰ δὲ πολλὰ θοῶς ποτέοντο βέλεμνα

βαλλόμεν’ἀμφοτέρωθεν · ὑπ’ἔγχεσι δ’ἀσπίδες ἀνδρῶν

θεινόμεναι κτυπέεσκον ἀάσχετον αἱ δ’ὑπ’ἀκόντων

καὶ ξιφέων · πολέες δὲ καὶ ἀξίνῃσι θοῇσιν

ἀνέρες οὐτάζοντο · φορύνετο δ’ἔντεα φωτῶν

αἵματι. Τρωιάδες δ’ἀπὸ τείχεος ἐσκοπίαζον

αἰζηῶν στονόεντα μόθον · πάσῃσι δὲ γυῖα

ἔτρεμεν εὐχομένῃσιν ὑπὲρ τεκέωντε καὶ ἀνδρῶν

ἠδὲ κασιγνήτων · πολιοὶ δ’ἅμα τῇσι γέροντες

ἕζοντ’εἰσορόωντες · ἔδον δ’ὑπὸ κήδεσι θυμὸν

παίδων ἀμφὶ φίλων · Ἑλένη δ’ἐν δώμασι μίμνεν

οἴη ἅμ’ἀμφιπόλοισιν · ἔρυκε γὰρ ἄσπετος αἰδώς.

οἱ δ’ἄμοτον πονέοντο πρὸ τείχεος · ἀμφὶ δὲ Κῆρες

γήθεον · οὐλομένη δ’ἐπαΰτεεν ἀμφοτέροισι

μακρὸν Ἔρις βοόωσα · κόνις δ’ἐρυθαίνετο λύθρῳ

κτεινομένων · ὀλέκοντο δ’ἀνὰ κλόνον ἄλλοθεν ἄλλος.

ἔνθ’ἄρα Δηίφοβος κρατερὸν κτάνεν ἡνιοχῆα

Νέστορος, Ἱππασίδην, ὁ δ’ἀφ’ἅρματος αἰψηροῖο

ἤριπεν ἀμφὶ νέκυσσιν · ἄχος δέ οἱ ἔσχεν ἄνακτα ·

δείδιε γάρ, μὴ δή μιν ἐφ’ἡνία χεῖρας ἔχοντα

υἱὸς ἐῢς Πριάμοιο κατακτείνῃσι καὶ αὐτόν ·

ἀλλά οἱ οὐκ ἀμέλησε Μελάνθιος · ἀλλ’ἐπὶ δίφρον

ἆλτο θοῶς, ἵπποισι δ’ἐκέκλετο μακρὰ τινάσσων

εὔληρ’, οὐ δ’ἔχε μάστιν, ἔλαυνε δὲ δούρατι θείνων.

καὶ τοὺς μὲν Πριάμοιο πάϊς λίπεν, ἵκετο δ’ἄλλων

ἐς πληθύν · πολέεσσι δ’ὀλέθριον ὤπασεν ἦμαρ

ἐσσυμένως · ὀλοῇ γὰρ ἀλίγκιος αἰὲν ἀέλλῃ

θαρσαλέως δηίοισιν ἐπῴχετο · τοῦ δ’ὑπὸ χερσὶ

μυρίοι ἐκτείνοντο · πέδον δ’ἐστείνετο νεκρῶν.

ὡς δ’ὅτ’ἀν’οὔρεα μακρὰ θορὼν εἰς ἄγκεα βήσσης

δρυτόμος ἐγκονέων νεοθηλέα δάμναται ὕλην,

ἄνθρακας ὄφρα κάμῃσι κατακρύψας ὑπὸ γαῖαν

σὺν πυρὶ δούρατα πολλά · τὰ δ’ἄλλοθεν ἄλλα πεσόντα

πρῶνας ὕπερθε κάλυψαν, ἀνὴρ δ’ἐπιτέρπεται ἔργῳ ·

ὣς ἄρα Δηιφόβοιο θοῇς ὑπὸ χερσὶν Ἀχαιοὶ

ἰλαδὸν ὀλλύμενοι περικάππεσον ἀλλήλοισι.

καί ῥ’οἳ μὲν Τρώεσσιν ὁμίλεον, οἱ δ’ἐφέβοντο

εὐρὺν ἐπὶ Ξάνθοιο ῥόον · τοὺς δ’ὕδατος εἴσω

Δηίφοβος συνέλασσε καὶ οὐκ ἀπέληγε φόνοιο ·

ὡς δ’ὁπότ’ἰχθυόεντος ἐπ’ᾐόσιν Ἑλλησπόντου

δίκτυον ἐξερύωσι πολύκμητοι ἁλιῆες

κολπωθὲν ποτὶ γαῖαν, ἔσω δ’ἁλὸς εἰσέτ’ἐόντος

ἐνθόρῃ αἰζηὸς γναμπτὸν δόρυ χερσὶ μεμαρπὼς

αἰνὸν ἐπὶ ξιφίῃσι φέρειν φόνον, ἄλλοθε δ’ἄλλον

δάμναται, ὅν κε κίχῃσι, φόνῳ δ’ἐρυθαίνεται ὕδωρ ·

ὣς τοῦ ὑπαὶ παλάμῃσι περὶ Ξάνθοιο ῥέεθρα

αἵματι φοινίχθησαν, ἐνεστείνοντο δὲ νεκροί.

οὐ δὲ μὲν οὐ δ’ἄρα Τρῶες ἀναιμωτὶ πονέοντο,

ἀλλά σφεας ἐδάϊζεν Ἀχιλλέος ὄβριμος υἱὸς

ἀμφ’ἄλλῃσι φάλαγξι · Θέτις δέ που εἰσορόωσα

τέρπετ’ἐφ’υἱωνῷ, ὅσον ἄχνυτο Πηλείωνι ·

τοῦ γὰρ ὑπὸ μελίῃ πουλὺς στρατὸς ἐν κονίῃσι

πίπτεν ὁμῶς ἵπποισιν · ὁ δ’ἑσπόμενος κεράϊζεν.

ἔνθ’Ἀμίδην ἐδάϊξε περικλυτόν, ὅς ῥά οἱ ἵππῳ

ἑζόμενος συνέκυρσε καὶ οὐκ ἀπόνητ’ἐρατεινῆς

ἱππασίης · δὴ γάρ μιν ὑπ’ἔγχεϊ τύψε φαεινῷ

ἐς νηδύν · αἰχμὴ δὲ ποτὶ ῥάχιν ἐξεπέρησεν.

ἔγκατα δ’ἐξεχύθησαν · ἕλεν δέ μιν οὐλομένη Κὴρ

ἐσσυμένως ἵπποιο θοοῦ παρὰ ποσσὶ πεσόντα.

εἶλε δ’ἄρ’Ἀσκάνιόντε καὶ Οἴνοπα, τὸν μὲν ἐλάσσας

δουρὶ μέγα στομάχοιο ποτὶ στόμα, τὰν δ’ὑπὸ λαιμόν,

καίριος ἔνθα μάλιστα πέλει μόρος ἀνθρώποισιν.

ἄλλους δ’ἔκτανεν αἰέν, ὅσους κίχε · τίς κεν ἐκείνους

ἀνδρῶν μυθήσαιτο, κατὰ κλόνον ὅσσοι ὄλοντο

χερσὶ Νεοπτολέμοιο; κάμεν δέ οἱ οὔποτε μυῖα ·

ὡς δ’ὁπότ’αἰζηῶν τις ἀγρῷ ἐνὶ τηλεθάοντι

πᾶν ἦμαρ κρατερῇσι πονησάμενος παλάμῃσιν

ἐς γαῖαν κατέχευεν ἀπείρονα καρπὸν ἐλαίης

ῥάβδῳ ἐπισπέρχων, ἐκάλυψε δὲ χῶρον ὕπερθεν ·

ὣς τοῦ ὑπαὶ παλάμῃσι κατήριπε πουλὺς ὅμιλος,

Τυδείδης δ’ἑτέρωθεν ἐϋμμελίηςτ’Ἀγαμέμνων

ἄλλοιτ’ἐν Δαναοῖσιν ἀριστῆες πονέοντο

προφρονέως ἀνὰ δῆριν ἀμείλιχον · οὐ δὲ μὲν ἐσθλοῖς

Τρώων ἡγεμόνεσσι δέος πέλεν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ

ἐκ θυμοῖο μάχοντο καὶ ἀνέρας αἰὲν ἔρυκον

χαζομένους · πολέες γε μὲν οὐκ ἀλέγοντες ἀνάκτων

ἐκ πολέμοιο φέβοντο μένος τρομέοντες Ἀχαιῶν.

ὀψὲ δ’ἄρ’εἰσενόησε περὶ προχοῇσι Σκαμάνδρου

ὀλλυμένους Δαναοὺς κρατερὸς πάϊς Αἰακίδαο

αἰὲν ἐπασσυτέρους · λίπε δ’οὓς πάρος αὐτόθ’ἔναιρε,

φεύγοντας ποτὶ ἄστυ, καὶ Αὐτομέδοντι κέλευε

κεῖσ’ἐλάαν, ὅθι πουλὺς ἐδάμνατο λαὸς Ἀχαιῶν.

αὐτὰρ ὅ γ’αἶψ’ἐπίθησε καὶ ἀθανάτων μένος ἵππων

σεύεσκεν μάστιγι ποτὶ κλόνον · οἱ δ’ἐπέτοντο

ῥίμφα διὰ κταμένων κρατερὸν φορέοντες ἄνακτα.

οἶος δ’ἐς πόλεμον φθισίμβροτον ἔρχεται Ἄρης

ἐμβεβαὼς ἵπποισι, περιτρομέει δ’ἄρα μαῖα

ἐσσυμένου, καὶ θεῖα περὶ στέρνοισι θεοῖο

τεύχε’ἐπιβρομέουσιν ἴσον πυρὶ μαρμαίροντα ·

τοῖος Ἀχιλλῆος κρατεροῦ πάϊς ἤιεν ἄντην

ἐσθλοῦ Δηιφόβοιο · κόνις δ’ἐπαείρετο πολλὴ

ἵππων ἀμφὶ πόδεσσιν · ἰδὼν δέ μιν ἄλκιμος ἀνὴρ

Αὐτομέδων ἐνόησεν, ὅτις πέλεν · αἶψα δ’ἄνακτι

τοῖον ἔπος κατέλεξε περικλυτὸν ἄνδρα πιφαύσκων ·

“ὦ ἄνα, Δηιφόβοιο πέλει στρατός, ὅςτε καὶ αὐτὸς

σεῖο πάροιθε τοκῆος ὑπέτρεμε · νῦν δέ οἱ ἐσθλὸν

ἢ θεὸς ἢ δαίμων τις ὑπὸ κραδίην βάλε θάρσος”.

ὣς ἄρ’ἔφη · ὁ δ’ἄρ’οὔτι προσέννεπεν, ἀλλ’ἔτι μᾶλλον

ἵππους ὀτρύνεσκεν ἐλαυνέμεν, ὄφρα τάχιστα

ὀλλυμένοις Δαναοῖσιν ἀεικέα πότμον ἀλάλκοι.

ἀλλ’ὅτε δή ῥ’ἀφίκοντο μάλα σχεδὸν ἀλλήλοισι,

δὴ τότε Δηίφοβος μάλα περ χατέων πολέμοιο

ἔστη, ὅπως πῦρ αἰνόν, ὅθ’ὕδατος ἐγγὺς ἵκηται ·

θάμβεε δ’εἰσορόων κρατερόφρονος Αἰακίδαο

ἵππους ἠδὲ καὶ υἷα πελώριον, οὔτι τοκῆος

μείονα. τοῦ δ’ἄρα θυμὸς ὑπὸ φρεσὶν ὁρμαίνεσκεν

ἄλλοτε μὲν φεύγειν, ὁτὲ δ’ἀνέρος ἄντα μάχεσθαι ·

ὡς δ’ὅτε σῦς ἐν ὄρεσσι νεηγενέων ἀπὸ τέκνων

θῶας ἀποσσεύῃσι, λέων δ’ἑτέρωθι φανείη

ἔκποθεν ἐσσύμενος, τοῦ δ’ἵσταται ἄσπετος ὁρμὴ

οὔτε πρόσω μεμαῶτος ἔτ’ἐλθέμεν οὔτ’ἄρ’ὀπίσσω,

θήγει δ’ἀφριόωντας ὑπὸ γναθμοῖσιν ὀδόντας ·

ὣς υἱὸς Πριάμοιο σὺν ἅρμασι μίμνε καὶ ἵπποις

πορφύρων φρεσὶ πολλὰ καὶ ἀμφαφόων δόρυ χερσί.

τὸν δ’υἱὸς προσέειπεν ἀμειλίκτου Ἀχιλῆος ·

“Πριαμίδη, τί νυ τόσσον ἐπ’Ἀργείοισι μέμηνας

χειροτέροις, οἳ σεῖο περιτρομέοντες ὁμοκλὴν

φεῦγον ἐπεσσυμένοιο, σὺ δ’ἔλπεο πολλὸν ἄριστος

ἔμμεναι; ἀλλὰ σοὶ εἴπερ ὑπὸ κραδίῃ μένος ἐστίν,

ἡμετέρης πείρησαι ἀνὰ κλόνον ἀσχέτου αἰχμῆς”.

ὣς εἰπὼν οἴμησε λέων ὡς ἄντ’ἐλάφοιο

ἐμβεβαὼς ἵπποισι καὶ ἅρμασι πατρὸς ἑοῖο ·

καί νύ κέ μιν τάχα δουρὶ σὺν ἡνιόχῳ κατέπεφνεν,

εἰ μή οἱ μέλαν αἶψα νέφος κατέχευεν Ἀπόλλων

ἔκποθεν Οὐλύμποιο καὶ ἐξ ὀλοοῖο μόθοιο

ἥρπασε, καί μιν ἔθηκε ποτὶ πτόλιν, ᾗχι καὶ ἄλλοι

Τρῶες ἴσαν φεύγοντες · ὁ δ’ἐς κενεὴν δόρυ τύψας

ἠέρα Πηλείδαο πάϊς ποτὶ μῦθον ἔειπεν ·

“ὦ κύον, ἐξήλυξας ἐμὸν μένος · οὐ δὲ σοὶ ἀλκὴ

ἱεμένῳ περ ἄλαλκε, θεῶν δέ τις, ὅς σ’ἐκάλυψε

νύκτα βαλὼν καθύπερθε, καὶ ἐκ κακότητος ἔρυσσεν”.

ὣς ἄρ’ἔφη · δνοφερὸν δὲ νέφος καθύπερθε Κρονίων

εὖτ’ὀμίχλην διέχευε · λύθη δ’εἰς ἠέρα μακρήν ·

αὐτίκα δ’ἐξεφάνη πεδίον καὶ πᾶσα περὶ χθών.

Τρῶας δ’εἰσενόησεν ἀπόπροθι πολλὸν ἐόντας

Σκαιῇς ἀμφὶ πύλῃσιν · ἔβη δ’ἄρα πατρὶ ἐοικὼς

ἀντία δυσμενέων, οἵ μιν φοβέοντο κιόντα ·

ἠΰτε κῦμ’ἀλεγεινὸν ἐπεσσύμενον τρομέουσι

ναῦται, ὅτ’ἐξ ἀνέμοιο διεγρόμενον φορέηται

εὐρὺ μάλ’ὑψηλόντε, μέμηνε δὲ λαίλαπι πόντος ·

ὣς τοῦ ἐπερχομένοιο κακὸν δέος ἄμφεχε Τρῶας.

τοῖον δ’ἔκφατο μῦθον ἐποτρύνων ἑτάροισι ·

“κλῦτε φίλοι καὶ θάρσος ἐνὶ στήθεσσι βάλεσθε

ἄτρομον, οἷον ἔοικε φορήμεναι ἀνέρας ἐσθλοὺς

νίκην ἱεμένους ἐρικυδέα χερσὶν ἀρέσθαι

καὶ κλέος ἐκ πολέμοιο δυσηχέος · ἀλλ’ἄγε θυμὸν

παρθέμενοι πονεώμεθ’ὑπὲρ μένος, εἰσόκε Τροίης

πέρσωμεν κλυτὸν ἄστυ καὶ ἐκτελέσωμεν ἐέλδωρ ·

αἰδὼς γάρ, μάλα πολλὸν ἐπὶ χρόνον ἔνθα μένοντας

ἔμμεναι ἀπρήκτους καὶ ἀνάλκιδας, οἷα γυναῖκας ·

τεθναίην γὰρ μᾶλλον ἢ ἀπτόλεμος καλεοίμην”.

ὣς φάτο · τοὶ δ’ἔτι μᾶλλον ἐς Ἄρεος ἔργον ὄρουσαν

θαρσαλέως, Τρώεσσι δ’ἐπέδραμον · οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ

προφρονέως μάρναντο περὶ πτόλιν, ἄλλοτε δ’αὖτε

ἔντοσθεν πυλέων ἀπὸ τείχεος · οὐ δ’ἀπέληγε

δεινὸς Ἄρης, Τρώων μὲν ἐελδομένων ἀπερύξαι

δυσμενέων στρατὸν αἰνόν, ἐϋσθενέων δ’Ἀργείων

ἄστυ διαπραθέειν · ὀλοὴ δ’ἔχε πάντας ὀϊζύς.

καὶ τότε δὴ Τρώεσσιν ἀρηγέμεναι μενεαίνων

ἔκθορεν Οὐλύμποιο καλυψάμενος νεφέεσσι

Λητοΐδης · τὸν δ’αἶψα θοαὶ φορέεσκον ἄελλαι

τεύχεσι χρυσείοισι κεκασμένον · ἀμφὶ δὲ μακραὶ

μάρμαιρον κατιόντος ἴσον στεροπῇσι κέλευθοι ·

ἀμφὶ δέ οἱ γωρυτὸς ἐπέκτυπεν · ἔβραχε δ’αἰθὴρ

θεσπέσιον καὶ γαῖα μέγ’ἴαχεν, εὖτ’ἀκάμαντας

θῆκε παρὰ Ξάνθοιο ῥόον πόδας · ἐκ δ’ἐβόησε

σμερδαλέον, Τρωσὶν δὲ θράσος βάλε, δεῖμα δ’Ἀχαιοῖς

μίμνειν αἱματόεντα κατὰ κλόνον. οὐ δ’Ἐνοσίχθων

ὄβριμος ἠγνοίησε · μένος δ’ἐνέπνευσεν Ἀχαιοῖς

ἤδη τειρομένοισι · μάχη δ’ἀΐδηλος ἐτύχθη

ἀθανάτων βουλῇσιν · ὄλοντο δὲ μυρία φῦλα

αἰζηῶν ἑκάτερθε. κοτεσσάμενος δ’ἄρ’Ἀπόλλων

Ἀργείοις ὥρμαινε βαλεῖν θρασὺν υἷ’Ἀχιλῆος

αὐτοῦ, ὅπου καὶ πρόσθεν Ἀχιλλέα · τοῦ δ’ἄρα θυμὸν

οἰωνοὶ κατέρυκον ἀριστερὰ κεκλήγοντες,

ἄλλατε σήματα πολλά · χόλος δέ οἱ οὐκέτ’ἔμελλε

πείθεσθαι τεράεσσι · τὸ δ’οὐ λάθε Κυανοχαίτην ·

ἠέρι θεσπεσίῃ κεκαλυμμένος · ἀμφὶ δὲ ποσσὶ

νισσομένοιο ἄνακτος ἐρεμνὴ κίνυτο γαῖα ·

τοῖον δ’ἔκφατο μῦθον ἐελδόμενός μιν ἐρύξαι ·

“ἴσχε κότον, καὶ μήτι πελώριον υἷ’Ἀχιλῆος

κτείνῃς · οὐ δὲ γὰρ αὐτὸς Ὀλύμπιος ὀλλυμένοιο

γηθήσει · μέγα δ’ἄλγος ἐμοὶ καὶ πᾶσι θεοῖσιν

ἔσσεται εἰναλίοισιν, ὅπως πάρος ἀμφ’Ἀχιλῆα ·

ἀλλ’ἀναχάζεο δῖον ἐς αἰθέρα, μή με χολώσῃς,

αἶψα δ’ἀναρρήξας μεγάλης χθονὸς αἰπὺ βέρεθρον

αὐτὴν Ἴλιον εἶθαρ ἑοῖς ἅμα τείχεσι πᾶσαν

θήσω ὑπὸ ζόφον εὐρύν · ἄχος δέ τοι ἔσσεται αὐτῷ”.

ὣς φάθ’· ὁ δ’ἁζόμενος μέγ’ἀδελφεὸν οἷο τοκῆος

δείσαςτ’ἀμφὶ πόληος ἐϋσθενέωνθ’ἅμα λαῶν

χάσσατ’ἐς οὐρανὸν εὐρύν, ὁ δ’εἰς ἅλα. τοὶ δ’ἐμάχοντο

ἀλλήλους ὀλέκοντες, Ἔρις δ’ἐπετέρπετο χάρμῃ,

μέσφ’ὅτε δὴ Κάλχαντος ὑπ’ἐννεσίῃσιν Ἀχαιοὶ

ἐς νῆας χάσσαντο καὶ ἐξελάθοντο μόθοιο ·

οὐ γὰρ δὴ πέπρωτο δαμήμεναι Ἰλίου ἄστυ,

πρίν γε Φιλοκτήταο βίην ἐς ὅμιλον Ἀχαιῶν

ἐλθέμεναι πολέμοιο δαήμονα δακρυόεντος.

καὶ τὸ μὲν ἢ ἀγαθοῖσιν ἐπεφράσατ’οἰωνοῖσιν,

ἠὲ καὶ ἐν σπλάγχνοισιν ἐπέδρακεν · οὐ γὰρ ἄϊδρις

μαντοσύνης ἐτέτυκτο · θεὸς δ’ὣς ᾔδεε πάντα.

τῷ πίσυνοι στονόεντος, ἀποιχόμενοι πολέμοιο

Ἀτρεῖδαι προέηκαν ἐϋκτιμένην ποτὶ Λῆμνον

Τυδέος ὄβριμον υἷα μενεπτόλεμόντ’Ὀδυσῆα

νηὶ θοῇ τοὶ δ’αἶψα ποτὶ πτόλιν Ἡφαίστοιο

ἤλυθον Αἰγαίοιο διὰ πλατὺ χεῦμα θαλάσσης,

Λῆμνον ἐς ἀμπελόεσσαν, ὅπῃ πάρος αἰνὸν ὄλεθρον

ἀνδράσι κουριδίοισιν ἐμητίσαντο γυναῖκες

ἔκπαγλον κοτέουσαι, ἐπεί σφεας οὔτι τίεσκον,

ἀλλ’ἄρα δμωιάδεσσι παρευνάζοντο γυναιξὶ

Θρηικίῃς, τὰς δουρὶ καὶ ἠνορέῃ κτεάτισσαν

πέρθοντές ποτε γαῖαν ἀρηιφίλων Θρηΐκων ·

αἱ δὲ μέγα ζήλοιο περὶ κραδίῃσι πεσόντος

θυμὸν ἀνοιδήσαντο, φίλους δ’ἀνὰ δώματ’ἀκοίτας

κτεῖνον ἀνηλεγέως, ὑπὸ χείρεσιν, οὐ δ’ἐλέησαν

κουριδίους περ ἐόντας · ἐπεὶ μέγα μαίνεται ἦτορ

ἀνέρος ἠδὲ γυναικός, ὅτε ζηλήμονι νούσῳ

ἀμφιπέσῃ · κρατεραὶ γὰρ ἐποτρύνουσιν ἀνῖαι ·

ἀλλ’αἵ γε σφετέροισιν ἐπ’ἀνδράσι πῆμ’ἐβάλοντο

νυκτὶ μιῇ, καὶ πᾶσαν ἐχηρώσαντο πόληα

παρθέμεναι φρεσὶ θυμὸν ἀταρβέα καὶ μέγα κάρτος.

οἱ δ’ὅτε δὴ Λῆμνον ζαθέην κίον ἠδὲ καὶ ἄντρον

λαΐνεον, τόθι κεῖτο πάϊς Ποίαντος ἀγαυοῦ,

δὴ τότ’ἄρα σφίσι θάμβος ἐπήλυθεν, εὖτ’ἐσίδοντο

ἀνέρα λευγαλέῃσιν ἐπιστενάχοντ’ὀδύνῃσι

κεκλιμένον στυφελοῖο κατ’οὔδεος · ἀμφὶ δ’ἄρ’αὐτῷ

οἰωνῶν πτερὰ πολλὰ περὶ λεχέεσσι κέχυντο ·

ἄλλα δέ οἱ συνέραπτο περὶ χροΐ, χείματος ἄλκαρ

λευγαλέου · δὴ γάρ μιν ἐπὴν ἕλε λιμὸς ἀτερπής,

βάλλεν ἀάσχετον ἰόν, ὅπῃ νόος ἰθύνεσκε ·

καὶ τὰ μὲν ἄρ κατέδαπτε, τὰ δὲ πτερά οἱ περίβαλλε.

φύλλα δέ οἱ παρέκειτο, τάθ’ἕλκεος οὐλομένοιο

ἀμφετίθει καθύπερθε μελαίνης ἄλκαρ ἀνίης.

αὐαλέαι δέ οἱ ἀμφὶ κόμαι περὶ κρατὶ κέχυντο

θηρὸς ὅπως ὀλοοῖο, τὸν ἀργαλέης δόλος ἄγρης

μάρψῃ νυκτὸς ἰόντα θοοῦ ποδός, ὃς δ’ὑπ’ἀνάγκης

τειρόμενος ποδὸς ἄκρον ἀταρτηροῖσιν ὀδοῦσι

κόψας εἰς ἑὸν ἄντρον ἀποίχεται, ἀμφὶ δέ οἱ κῆρ

τείρει ὁμοῦ λιμόςτε καὶ ἀργαλέαι μελεδῶναι ·

ὣς τὸν ὑπὸ σπέος εὐρὺ κακὴ περιδάμνατ’ἀνίη ·

καί οἱ πᾶν μεμάραντο δέμας, περὶ δ’ὀστέα μοῦνον

ῥινὸς ἔην, ὀλοὴ δὲ παρηίδας ἀμφέχυτ’αὐχμὴ

λευγαλέον ῥυπόωντος · ἀνιηρὸν δέ μιν ἄλγος,

δάμνατο · κοῖλαι δ’ἔσκον ὑπ’ὀφρύσιν ἀνδρὸς ὀπωπαὶ

αἰνῶς τειρομένοιο · γόος δέ μιν οὔποτ’ἔλειπεν,

οὕνεκά οἱ μέλαν ἕλκος, ἐς ὀστέον ἄχρις ἱκέσθαι,

πυθόμενον καθύπερθε λυγραὶ ὑπέρεπτον ἀνῖαι.

ὡς δ’ὅτ’ἐπὶ προβολῇσι πολυκλύστοιο θαλάσσης

πέτρην παιπαλόεσσαν ἀπειρεσίης ἁλὸς ἅλμη

δάμναθ’ὑποτμήγουσα μάλα στερεήν περ ἐοῦσαν,

θεινομένης δ’ἄρα τῆς ἀνέμῳ καὶ χείματι λάβρῳ

χηραμὰ κοιλαίνονται ὑποβρωθέντα θαλάσσῃ ·

ὣς τοῦ ὑπίχνιον ἕλκος ἀέξετο πυθομένοιο

ἰοῦ ἄπο, στυφελοῖς τόν οἱ ἐνομόρξατ’ὀδοῦσι

λυγρὸς ὕδρος, τόν φασιν ἀναλθέατε στυγερόντε

ἔμμεναι, ὁππότε μιν τέρσῃ περὶ χέρσον ἰόντα

ἠελίοιο μένος · τῷ καὶ μέγα φέρτατον ἄνδρα

τεῖρε δυσαλθήτοισιν ὑποδμηθέντ’ὀδύνῃσιν ·

ἐκ δέ οἱ ἕλκεος αἰὲν ἐπὶ χθόνα λειβομένοιο

ἰχῶρος πεπάλακτο πέδον πολυχανδέος ἄντρου

θαῦμα μέγ’ἀνθρώποισι καὶ ὕστερον ἐσσομένοισι.

καί οἱ πὰρ κλισίην φαρέτρη παρεκέκλιτο μακρὴ

ἰῶν πεπληθυῖα · πέλοντο δ’ἄρ’οἱ μὲν ἐπ’ἄγρην,

οἱ δ’ἐς δυσμενέας, τοὺς ἄμφεχε λοίγιον ὕδρου

φάρμακον αἰνομόροιο · πάροιθε δέ οἱ μέγα τόξον

κεῖτο πέλας, γναμπτοῖσιν ἀρηράμενον κεράεσσι

χερσὶν ὑπ’ἀκαμάτῃσι τετυγμένον Ἡρακλῆος.

τοὺς δ’ὁπότ’εἰσενόησε ποτὶ σπέος εὐρὺ κιόντας,

ἐσσυμένως οἴμησεν ἐπ’ἀμφοτέροισι τανύσσαι

ἀλγινόεντα βέλεμνα χόλου μεμνημένος αἰνοῦ,

οὕνεκά μιν τὸ πάροιθε μέγα στενάχοντα λίποντο

μοῦνον ἐρημαίοισιν ἐπ’αἰγιαλοῖσι θαλάσσης.

καί νύ κεν αἶψ’ἐτέλεσσεν, ἅ οἱ θρασὺς ἤθελε θυμός,

εἰ μή οἱ στονόεντα χόλον διέχευεν Ἀθήνη

ἀνέρας εἰσορόωντος ὁμήθεας · οἱ δέ οἱ ἄγχι

ἤλυθον ἀχνυμένοισιν ἐοικότε · καί ῥά μιν ἄμφω

ἄντρου ἔσω κοίλοιο παρεζόμενοι ἑκάτερθεν

ἕλκεος ἀμφ’ὀλοοῖο καὶ ἀργαλέων ὀδυνάων

εἴροντ’· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἑὰς διεπέφραδ’ἀνίας.

οἱ δέ ἑ θαρσύνεσκον · ἔφαντο δέ οἱ λυγρὸν ἕλκος

ἐξ ὀλοοῖο μόγοιο καὶ ἄλγεος ἰήσασθαι,

ἢν στρατὸν εἰσαφίκηται Ἀχαιικόν, ὅν ῥα καὶ αὐτὸν

φάντο μέγ’ἀσχαλάαν παρὰ νήεσιν ἠδὲ καὶ αὐτοὺς

Ἀτρείδας ἅμα τοῖσι · κακῶν δέ οἱ οὔτιν’Ἀχαιῶν

αἴτιον ἔμμεν’ἔφαντο κατὰ στρατόν, ἀλλ’ἀλεγεινὰς

μοίρας, ὧν ἑκὰς οὔτις ἀνὴρ ἐπινίσσεται αἶαν,

ἀλλ’αἰεὶ μογεροῖσιν ἐπ’ἀνδράσιν ἀπροτίοπτοι

στρωφῶντ’ἤματα πάντα, βροτῶν γένος ἄλλοτε μέν που

βλάπτουσαι κατὰ θυμὸν ἀμείλιχον, ἄλλοτε δ’αὖτε

ἔκποθι κυδαίνουσαι · ἐπεὶ μάλα πάντα βροτοῖσι

κεῖναι καὶ στονόεντα καὶ ἤπια μηχανόωνται

αὐταὶ ὅπως ἐθέλουσιν. ὁ δ’εἰσαΐων Ὀδυσῆος

ἠδὲ καὶ ἀντιθέου Διομήδεος αὐτίκα θυμὸν

ῥηιδίως κατέπαυσεν ἀνιηροῖο χόλοιο,

ἔκπαγλον τὸ πάροιθε χολούμενος, ὅσσ’ἐπεπόνθει.

οἱ δέ μιν αἶψ’ἐπὶ νῆα καὶ ἠιόνας βαρυδούπους

καγχαλόωντες ἔνεικαν ὁμῶς σφετέροισι βελέμνοις ·

καί ῥά οἱ ἀμφεμάσαντο δέμας καὶ ἀμείλιχον ἕλκος

σπόγγῳ ἐϋτρήτῳ, κατὰ δ’ἔκλυσαν ὕδατι πολλῷ.

ἀμπνύνθη δ’ἄρα τυτθόν · ἄφαρ δέ οἱ ἐγκονέοντες

δόρπον ἐῢν τεύξαντο μεμαότι · σὺν δὲ καὶ αὐτοὶ

δαίνυντ’ἔνδοθι νηός. ἐπήλυθε δ’ἀμβροσίη νύξ,

τοῖσι δ’ἐφ’ὕπνος ὄρουσε · μένον δ’ἄχρις Ἠριγενείης

ἀμφιάλου Λήμνοιο παρ’ᾐόσιν · αὐτὰρ ἅμ’ἠοῖ

πείσμαθ’ὁμῶς εὐνῇσιν ἐϋγνάμπτοισιν ἄειραν

ἔκτοθεν ἐγκονέοντες · ἐπιπροέηκε δ’Ἀθήνη

ἐξόπιθεν πνείοντα τανυπρώρου νεὸς οὖρον.

ἱστία δ’αἶψ’ἐτάνυσσαν ὑπ’ἀμφοτέροισι πόδεσσι,

νῆα κατιθύνοντες ἐΰζυγον · ἡ δ’ὑπ’ἰωῇ

ἔσσυτ’ἐπὶ πλατὺ χεῦμα · μέλαν δ’ἀμφέστενε κῦμα

ῥηγνύμενον · πολιὸς δὲ περίζεε πάντοθεν ἀφρός ·

ἀθφὶ δέ οἱ δελφῖνες ἀολλέες ἐσσεύοντο

ῥίμφα διαπρήσσοντες ἁλὸς πολιοῖο κέλευθα.

οἱ δ’ἄφαρ Ἑλλήσποντον ἐπ’ἰχθυόεντ’ἀφίκοντο,

ᾗχι καὶ ἄλλαι νῆες ἔσαν · κεχάροντο δ’Ἀχαιοί,

ὡς ἴδον οὓς ποθέεσκον ἀνὰ στρατόν. οἱ δ’ἄρα νηὸς

ἀσπασίως ἀπέβησαν · ἔχεν δ’ἄρα χεῖρας ἀραιὰς

Ποίαντος θρασὺς υἱὸς ἐπ’ἀνέρας, οἵ ῥά μιν ἄμφω

λυγρὸν ἐπισκάζοντα ποτὶ χθόνα δῖαν ἄγεσκον

ἀμφοτέρων κρατερῇσιν ἐπικλινθέντα χέρεσσιν ·

ἠΰτ’ἐνὶ ξυλόχοισιν ἐς ἥμισυ μέχρι κοπεῖσαν

φηγὸν ὑφ’ὑλοτόμοιο βίης ἤ πίονα πεύκην

τυτθὸν ἔθ’ἑστηυῖαν, ὅσον λίπε δρυτόμος ἀνὴρ.

πρέμνον ὑποτμήγων λιπαρόν, δάος ὄφρα πέληται

πίσσα πυρὶ δμηθεῖσα κατ’οὔρεα, τὴν δ’ἀλεγεινῶς

ἀχθομένην ἄνεμόςτε καὶ ἀδρανίη ποτικλίνῃ

ἔρνεσιν εὐθαλέεσσι, φέρουσι δέ μιν βαρέουσαν ·

ὣς ἄρ’ὑπ’ἀτλήτῳ βεβαρημένον ἄλγεϊ φῶτα

θαρσαλέοι ἥρωες ἐπικλινθέντα φέρεσκον

Ἀργείων ἐς ὅμιλον ἀρήιον · οἱ δ’ἐσιδόντες

ᾤκτειραν μάλα πάντες ἑκηβόλον ἀνέρα λυγρῷ

ἕλκεϊ τειρόμενον · τὸν δὲ στερεὸν καὶ ἄνουσον

ὠκύτερον ποίησε νοήματος αἰψηροῖο

ἶσος ἐπουρανίοις Ποδαλείριος, εὖ μὲν ὕπερθε

πάσσων φάρμακα πολλὰ καθ’ἕλκεος, εὖ δὲ κικλήσκων

οὔνομα πατρὸς ἑοῖο · θοῶς δ’ἰάχησαν Ἀχαιοὶ

πάντες κυδαίνοντες ὁμῶς Ἀσκληπιοῦ υἷα.

καί μιν φαιδρύναντο καὶ ἀμφί ἑ χρῖσαν ἐλαίῳ

προφρονέως · ὀλοὴ δὲ κατηφείη καὶ ὀϊζὺς

ἀθανάτων ἰότητι κατέφθιτο · τοὶ δ’ἀνὰ θυμὸν

τέρποντ’εἰσορόωντες · ὁ δ’ἄμπνυεν ἐκ κακότητος ·

ἀχροίῃ δ’ἄρ’ἔρευθος ἐπήλυθεν, ἀργαλέῃ δὲ

ἀδρανίῃ μέγα κάρτος · ἀέξετο δ’ἅψεα πάντα.

ὡς δ’ὁπότ’ἀλδαίνηται ἐπὶ σταχύεσσιν ἄρουρα,

ἣν τὸ πάρος φθινύθουσαν ἐπέκλυσε χείματος αἰνοῦ

ὄμβρος ἐπιβρίσας, ἡ δ’ἀλθομένη ἀνέμοισι

μειδιάᾳ τεθαλυῖα πολυκμήτῳ ἐν ἀλωῇ ·

ὣς ἄρα τειρομένοιο Φιλοκτήταο πάροιθε

πᾶν δέμας αἶψ’ἀνέθηλεν · ἐϋτροχάλῳ δ’ἐνὶ κοίλῃ

κάλλιπε κήδεα πάντα, τά οἱ περιδάμνατο θυμόν.

Ἀτρεῖδαι δ’ὁρόωντες ἅτ’ἐκ θανάτου ἀνιόντα

ἀνέρα θαυμάζεσκον · ἔφαντο γὰρ ἔμμεναι ἔργον

ἀθανάτων · τὸ δ’ἄρ’ἦεν ἐτήτυμον, ὡς ἐνόησαν ·

καὶ γάρ οἱ μέγεθόςτε καὶ ἀγλαΐην κατέχευεν

ἐσθλὴ Τριτογένεια · φάνη δ’ἄφαρ, οἷος ἔην περ

τὸ πρὶν ἐν Ἀργείοισι πάρος κακότητι δαμῆναι.

καὶ τότ’ἄρ’ἐς κλισίην Ἀγαμέμνονος ἀφνειοῖο

πάντες ὁμῶς οἱ ἄριστοι ἄγον Ποιάντιον υἷα ·

καί μιν κυδαίνοντες ἐπ’εἰλαπίνῃσι γέραιρον.

ἀλλ’ὅτε δὴ κορέσαντο ποτοῦ καὶ ἐδητύος ἐσθλῆς,

δὴ τότε μιν προσέειπεν ἐϋμμελίης Ἀγαμέμνων ·

“ὦ φίλ’, ἐπειδή περ σὲ θεῶν ἰότητι πάροιθε

Λήμνῳ ἐν ἀμφιάλῳ λίπομεν, βλαφθέντε νόημα,

μὴ δὴ νῦν χόλον αἰνὸν ἐνὶ φρεσὶ σῇσι βαλέσθαι ·

οὐ γάρ ἄνευ μακάρων τάδ’ἐρέξαμεν, ἀλλά που αὐτοὶ

ἤθελον ἀθάνατοι νῶιν κακὰ πολλὰ βαλέσθαι

σεῦ ἀπὸ νόσφιν ἐόντος, ἐπεὶ περίοιδας ὀϊστοῖς

δυσμενέας δάμνασθαι, ὅτ’ἀντία σεῖο μάχονται.

ἀνδράσι γὰρ βιότοιο πολυπλάγκτοιο κέλευθοι

πᾶσαν ἀν’ἤπειρον πέλαγόςτ’ἀνὰ μακρὸν ἄϊστοι

Μοιράων ἰότητι πολυσχιδέεςτε πέλονται,

πυκναίτε σκολιαίτε, τετραμμέναι ἄλλυδις ἄλλη ·

τῶν δὲ δι’αἰζηοὶ φορέονθ’ὑπὸ δαίμονος Αἴσῃ

εἰδόμενοι φύλλοισιν ὑπὸ πνοιῇς ἀνέμοιο

σευομένοις · ἀγαθὸς δὲ κακῇ ἐνέκυρσε κελεύθῳ

πολλάκις, οὐκ ἐσθλὸς δ’ἀγαθῇ · τὰς δ’οὔτ’ἀλέασθαι

οὔτ’ἄρ ἑκών τις ἑλέσθαι ἐπιχθόνιος δύνατ’ἀνήρ ·

χρὴ δὲ σαόφρονα φῶτα, καὶ ἢν φορέηθ’ὑπ’ἀέλλαις

οἴμην ἀργαλέην, στερεῇ φρενὶ τλῆναι ὀϊζύν.

ἀλλ’ἐπεὶ ἀασάμεσθα καὶ ἠλίτομεν τόδε ἔργον,

ἐξαῦτις δώροισιν ἀρεσσόμεθ’ἀπλήτοισι,

Τρώων ἤν ποθ’ἕλωμεν ἐϋκτίμενον πτολίεθρον ·

νῦν δὲ λάβ’ἑπτὰ γυναῖκας ἐείκοσίτ’ὠκέας ἵππους

ἀθλοφόρους τρίποδάςτε δυώδεκα, τοῖς ἐπὶ θυμὸν

τέρψεις ἤματα πάντα · καὶ ἐν κλισίῃσιν ἐμῇσιν

αἰεί τοι παρὰ δαιτὶ γέρας βασιλήιον ἔσται”.

ὣς εἰπὼν ἥρωι πόρεν περικαλλέα δῶρα.

τὸν δ’ἄρα Ποίαντος προσέφη κρατερόφρονος υἱός ·

“ὦ φίλος, οὔ τοι ἐγὼν ἔτι χώομαι, οὐ δὲ μὲν ἄλλῳ

Ἀργείων, τῶν εἴ τις ἔτ’ἤλιτεν εἵνεκ’ἐμεῖο ·

οἶδα γάρ, ὡς στρεπτὸς νόος ἀνδράσι γίνεται ἐσθλοῖς,

οὐ δ’αἰεὶ χαλεπὸν θέμις ἔμμεναι οὐ δ’ἀσύφηλον,

ἀλλ’ὁτὲ μὲν σμερδνὸν τελέθειν, ὁτὲ δ’ἤπιον εἶναι.

νῦν δ’ἴομεν ποτὶ κοῖτον, ἐπεὶ χατέοντι μάχεσθαι

βέλτερον ὑπνώειν ἢ ἐπὶ πλέον εἰλαπινάζειν”.

ὣς εἰπών ἀπόρουσε καὶ ἐς κλισίην ἀφίκανε

σφῶν ἑτάρων · οἱ δ’αἶψα φιλοπτολέμῳ βασιλῆι

εὐνὴν ἐντύνοντο μέγα φρεσὶ καγχαλόωντες ·

αὐτὰρ ὅ γ’ἀσπασίως κατελέξατο μέχρις ἐπ’ἠῶ.

νὺξ δ’ἀνεχάσσατο δῖα · φάος δ’ἐρύθηνε κολώνας

ἠελίου, καὶ πάντα βροτοὶ περιποίπνυον ἔργα.

Ἀργεῖοι δ’ὀλοοῖο μέγ’ἱέμενοι πολέμοιο

οἱ μὲν δούρατα θῆγον ἐΰξοα, τοὶ δὲ βέλεμνα,

ἄλλοι δ’αἰγανέας · ἅμα δ’ἠοῖ δαῖτα πένοντο

αὐτοῖς ἠδ’ἵπποισι · πάσαντο δὲ πάντες ἐδωδήν.

τοῖσιν δὴ Ποίαντος ἀμύμονος ὄβριμος υἱός

τοῖον ἔπος μετέειπεν ἐποτρύνων πονέεσθαι ·

“εἰ δ’ἄγε νῦν πολέμοιο μεδώμεθα · μη δέ τις ἡμέων

μιμνέτω ἐν νήεσσι, πάρος κλυτὰ τείχεα λῦσαι

Τροίης εὐπύργοιο, καταπρῆσαίτε πόληα”.

ὣς φάτο · τοῖσι δὲ θυμὸς ὑπὸ κραδίῃ μέγ’ἰάνθη ·

δῦσαν δ’ἐν τεύχεσσι καὶ ἀσπίσιν · ἐκ δ’ἄρα νηῶν

πανσυδίῃ μελίῃσι κεκασμένοι ἐσεύοντο

καὶ βοέοις σακέεσσι καὶ ἀμφιφάλοις κορύθεσσιν ·

ἄλλος δ’ἄλλον ἔρειδε κατὰ στίχας · οὐ δέ κε φαίης

κείνων ἐσσυμένων ἑκὰς ἔμμεναι ἄλλον ἀπ’ἄλλου ·

ὣς ἄρ’ἴσαν θαμινοὶ καὶ ἀρηρότες ἀλλήλοισι