Argonautica, 4

αὐτὴ νῦν κάματόν γε, θεά, καὶ δήνεα κούρης

Κολχίδος ἔννεπε, Μοῦσα, Διὸς τέκος. ἦ γὰρ ἔμοιγε

ἀμφασίῃ νόος ἔνδον ἑλίσσεται ὁρμαίνοντι,

ἢ ἔμεν ἄτης πῆμα δυσίμερον, ἦ τόγ’ἐνίσπω

φύζαν ἀεικελίην, ᾗ κάλλιπεν ἔθνεα Κόλχων.

ἤτοι ὁ μὲν δήμοιο μετ’ἀνδράσιν, ὅσσοι ἄριστοι,

παννύχιος δόλον αἰπὺν ἐπὶ σφίσι μητιάασκεν

οἷσιν ἐνὶ μεγάροις, στυγερῷ ἐπὶ θυμὸν ἀέθλῳ

Αἰήτης ἄμοτον κεχολωμένος · οὐ δ’ὅγε πάμπαν

θυγατέρων τάδε νόσφιν ἑῶν τελέεσθαι ἐώλπει.

τῇ δ’ἀλεγεινότατον κραδίῃ φόβον ἔμβαλεν Ἥρη ·

τρέσσεν δ’, ἠύτε τις κούφη κεμάς, ἥντε βαθείης

τάρφεσιν ἐν ξυλόχοιο κυνῶν ἐφόβησεν ὁμοκλή.

αὐτίκα γὰρ νημερτὲς ὀίσσατο, μή μιν ἀρωγὴν

ληθέμεν, αἶψα δὲ πᾶσαν ἀναπλήσειν κακότητα.

τάρβει δ’ἀμφιπόλους ἐπιίστορας · ἐν δέ οἱ ὄσσε

πλῆτο πυρός, δεινὸν δὲ περιβρομέεσκον ἀκουαί.

πυκνὰ δὲ λαυκανίης ἐπεμάσσατο, πυκνὰ δὲ κουρὶξ

ἑλκομένη πλοκάμους γοερῇ βρυχήσατ’ἀνίῃ.

καί νύ κεν αὐτοῦ τῆμος ὑπὲρ μόρον ὤλετο κούρη,

φάρμακα πασσαμένη, Ἥρης δ’ἁλίωσε μενοινάς,

εἰ μή μιν Φρίξοιο θεὰ σὺν παισὶ φέβεσθαι

ὦρσεν ἀτυζομένην · πτερόεις δέ οἱ ἐν φρεσὶ θυμὸς

ἰάνθη · μετὰ δ’ἥγε παλίσσυτος ἀθρόα κόλπων

φάρμακα πάντ’ἄμυδις κατεχεύατο φωριαμοῖο.

κύσσε δ’ἑόντε λέχος καὶ δικλίδας ἀμφοτέρωθεν

σταθμούς, καὶ τοίχων ἐπαφήσατο, χερσίτε μακρὸν

ῥηξαμένη πλόκαμον, θαλάμῳ μνημήια μητρὶ

κάλλιπε παρθενίης, ἀδινῇ δ’ὀλοφύρατο φωνῇ ·

“τόνδε τοι ἀντ’ἐμέθεν ταναὸν πλόκον εἶμι λιποῦσα,

μῆτερ ἐμή · χαίροις δὲ καὶ ἄνδιχα πολλὸν ἰούσῃ ·

χαίροις Χαλκιόπη, καὶ πᾶς δόμος. αἴθε σε πόντος,

ξεῖνε, διέρραισεν, πρὶν Κολχίδα γαῖαν ἱκέσθαι”.

ὧς ἄρ’ἔφη · βλεφάρων δὲ κατ’ἀθρόα δάκρυα χεῦεν.

οἵη δ’ἀφνειοῖο διειλυσθεῖσα δόμοιο

ληιάς, ἥντε νέον πάτρης ἀπενόσφισεν αἶσα,

οὐ δέ νύ πω μογεροῖο πεπείρηται καμάτοιο,

ἀλλ’ἔτ’ἀηθέσσουσα δύης καὶ δούλια ἔργα

εἶσιν ἀτυζομένη χαλεπὰς ὑπὸ χεῖρας ἀνάσσης ·

τοίη ἄρ’ἱμερόεσσα δόμων ἐξέσσυτο κούρη.

τῇ δὲ καὶ αὐτόματοι θυρέων ὑπόειξαν ὀχῆες,

ὠκείαις ἄψορροι ἀναθρώσκοντες ἀοιδαῖς.

γυμνοῖσιν δὲ πόδεσσιν ἀνὰ στεινὰς θέεν οἴμους,

λαιῇ μὲν χερὶ πέπλον ἐπ’ὀφρύσιν ἀμφὶ μέτωπα

στειλαμένη καὶ καλὰ παρήια, δεξιτερῇ δὲ

ἄκρην ὑψόθι πέζαν ἀερτάζουσα χιτῶνος.

καρπαλίμως δ’ἀίδηλον ἀνὰ στίβον ἔκτοθι πύργων

ἄστεος εὐρυχόροιο φόβῳ ἵκετ’· οὐ δέ τις ἔγνω

τήνγε φυλακτήρων, λάθε δέ σφεας ὁρμηθεῖσα.

ἔνθεν ἴμεν νειόνδε μάλ’ἐφράσατ’· οὐ γὰρ ἄιδρις

ἦεν ὁδῶν, θαμὰ καὶ πρὶν ἀλωμένη ἀμφίτε νεκρούς,

ἀμφίτε δυσπαλέας ῥίζας χθονός, οἷα γυναῖκες

φαρμακίδες · τρομερῷ δ’ὑπὸ δείματι πάλλετο θυμός.

τὴν δὲ νέον Τιτηνὶς ἀνερχομένη περάτηθεν

φοιταλέην ἐσιδοῦσα θεὰ ἐπεχήρατο Μήνη

ἁρπαλέως, καὶ τοῖα μετὰ φρεσὶν ᾗσιν ἔειπεν ·

“οὐκ ἄρ’ἐγὼ μούνη μετὰ Λάτμιον ἄντρον ἀλύσκω,

οὐ δ’οἴη καλῷ περιδαίομαι Ἐνδυμίωνι ·

ἦ θαμὰ δὴ καὶ σεῖο κίον δολίῃσιν ἀοιδαῖς,

μνησαμένη φιλότητος, ἵνα σκοτίῃ ἐνὶ νυκτὶ

φαρμάσσῃς εὔκηλος, ἅ τοι φίλα ἔργα τέτυκται.

νῦν δὲ καὶ αὐτὴ δῆθεν ὁμοίης ἔμμορες ἄτης ·

δῶκε δ’ἀνιηρόν τοι Ἰήσονα πῆμα γενέσθαι

δαίμων ἀλγινόεις. ἀλλ’ἔρχεο, τέτλαθι δ’ἔμπης,

καὶ πινυτή περ ἐοῦσα, πολύστονον ἄλγος ἀείρειν”.

ὦς ἄρ’ἔφη · τὴν δ’αἶψα πόδες φέρον ἐγκονέουσαν.

ἀσπασίως δ’ὄχθῃσιν ἐπηέρθη ποταμοῖο,

ἀντιπέρην λεύσσουσα πυρὸς σέλας, ὅ ῥάτ’ἀέθλου

παννύχιοι ἥρωες ἐυφροσύνῃσιν ἔδαιον.

ὀξείῃ δἤπειτα διὰ κνέφας ὄρθια φωνῇ

ὁπλότατον Φρίξοιο περαιόθεν ἤπυε παίδων,

φρόντιν · ὁ δὲ ξὺν ἑοῖσι κασιγνήτοις ὄπα κούρης

αὐτῷτ’Αἰσονίδῃ τεκμήρατο · σῖγα δ’ἑταῖροι

θάμβεον, εὖτ’ἐνόησαν ὃ δὴ καὶ ἐτήτυμον ἦεν.

τρὶς μὲν ἀνήυσεν, τρὶς δ’ὀτρύνοντος ὁμίλου

Φρόντις ἀμοιβήδην ἀντίαχεν · οἱ δ’ἄρα τείως

ἥρωες μετὰ τήνγε θοοῖς ἐλάασκον ἐρετμοῖς.

οὔπω πείσματα νηὸς ἐπ’ἠπείροιο περαίης

βάλλον, ὁ δὲ κραιπνοὺς χέρσῳ πόδας ἧκεν Ἰήσων

ὑψοῦ ἀπ’ἰκριόφιν · μετὰ δὲ Φρόντιςτε καὶ Ἄργος,

υἷε δύω Φρίξου, χαμάδις θόρον · ἡ δ’ἄρα τούσγε

γούνων ἀμφοτέρῃσι περισχομένη προσέειπεν ·

“ἔκ με, φίλοι, ῥύσασθε δυσάμμορον, ὧς δὲ καὶ αὐτοὺς

ὑμέας Αἰήταο, πρὸ γάρτ’ἀναφανδὰ τέτυκται

πάντα μάλ’, οὐ δέ τι μῆχος ἱκάνεται. ἀλλ’ἐπὶ νηὶ

φεύγωμεν, πρὶν τόνδε θοῶν ἐπιβήμεναι ἵππων.

δώσω δὲ χρύσειον ἐγὼ δέρος, εὐνήσασα

φρουρὸν ὄφιν · τύνη δὲ θεοὺς ἐνὶ σοῖσιν ἑταίροις,

ξεῖνε, τεῶν μύθων ἐπιίστορας, οὕς μοι ὑπέστης,

ποίησαι · μη δ’ἔνθεν ἑκαστέρω ὁρμηθεῖσαν

χήτει κηδεμόνων ὀνοτὴν καὶ ἀεικέα θείης”.

ἴσκεν ἀκηχεμένη · μέγα δὲ φρένες Αἰσονίδαο

γήθεον · αἶψα δέ μιν περὶ γούνασι πεπτηυῖαν

ἦκ’ἀναειρόμενος προσπτύξατο, θάρσυνέντε ·

“δαιμονίη, Ζεὺς αὐτὸς Ὀλύμπιος ὅρκιος ἔστω,

Ἥρητε Ζυγίη, Διὸς εὐνέτις, ἦ μὲν ἐμοῖσιν

κουριδίην σε δόμοισιν ἐνιστήσεσθαι ἄκοιτιν,

εὖτ’ἂν ἐς Ἑλλάδα γαῖαν ἱκώμεθα νοστήσαντες”.

ὧς ηὔδα, καὶ χεῖρα παρασχεδὸν ἤραρε χειρὶ

δεξιτερήν · ἡ δέ σφιν ἐς ἱερὸν ἄλσος ἀνώγει

νῆα θοὴν ἐλάαν αὐτοσχεδόν, ὄφρ’ἔτι νύκτωρ

κῶας ἑλόντες ἄγοιντο παρὲκ νόον Αἰήταο.

ἔνθ’ἔπος ἠδὲ καὶ ἔργον ὁμοῦ πέλεν ἐσσυμένοισιν.

εἰς γάρ μιν βήσαντες, ἀπὸ χθονὸς αὐτίκ’ἔωσαν

νῆα · πολὺς δ’ὀρυμαγδὸς ἐπειγομένων ἐλάτῃσιν

ἦεν ἀριστήων · ἡ δ’ἔμπαλιν ἀίσσουσα

γαίῃ χεῖρας ἔτεινεν ἀμήχανος. αὐτὰρ Ἰήσων

θάρσυνέντ’ἐπέεσσι, καὶ ἴσχανεν ἀσχαλόωσαν.

ἦμος δ’ἀνέρες ὕπνον ἀπ’ὀφθαλμῶν ἐβάλοντο

ἀγρόται, οἵτε κύνεσσι πεποιθότες οὔποτε νύκτα

ἄγχαυρον κνώσσουσιν, ἀλευάμενοι φάος ἠοῦς,

μὴ πρὶν ἀμαλδύνῃ θηρῶν στίβον ἠδὲ καὶ ὀδμὴν

θηρείην λευκῇσιν ἐνισκίμψασα βολῇσιν ·

τῆμος ἄρ’Αἰσονίδης κούρητ’ἀπὸ νηὸς ἔβησαν

ποιήεντ’ἀνὰ χῶρον, ἵνα κριοῦ καλέονται

εὐναί, ὅθι πρῶτον κεκμηότα γούνατ’ἔκαμψεν,

νώτοισιν φορέων Μινυήιον υἷ’Ἀθάμαντος.

ἐγγύθι δ’αἰθαλόεντα πέλεν βωμοῖο θέμεθλα,

ὅν ῥά ποτ’Αἰολίδης Διὶ Φυξίῳ εἵσατο Φρίξος,

ῥέζων κεῖνο τέρας παγχρύσεον, ὥς οἱ ἔειπεν

Ἑρμείας πρόφρων ξυμβλήμενος. ἔνθ’ἄρα τούσγε

Ἄργου φραδμοσύνῃσιν ἀριστῆες μεθέηκαν.

τὼ δὲ δι’ἀτραπιτοῖο μεθ’ἱερὸν ἄλσος ἵκοντο,

φηγὸν ἀπειρεσίην διζημένω, ᾗ ἔπι κῶας

βέβλητο, νεφέλῃ ἐναλίγκιον, ἥτ’ἀνιόντος

ἠελίου φλογερῇσιν ἐρεύθεται ἀκτίνεσσιν.

αὐτὰρ ὁ ἀντικρὺ περιμήκεα τείνετο δειρὴν

ὀξὺς ἀύπνοισιν προϊδὼν ὄφις ὀφθαλμοῖσιν

νισσομένους, ῥοίζει δὲ πελώριον · ἀμφὶ δὲ μακραὶ

ἠιόνες ποταμοῖο καὶ ἄσπετον ἴαχεν ἄλσος.

ἔκλυον οἳ καὶ πολλὸν ἑκὰς Τιτηνίδος Αἴης

Κολχίδα γῆν ἐνέμοντο παρὰ προχοῇσι Λύκοιο,

ὅςτ’ἀποκιδνάμενος ποταμοῦ κελάδοντος Ἀράξεω

Φάσιδι συμφέρεται ἱερὸν ῥόον · οἱ δὲ συνάμφω

Καυκασίην ἅλαδ’εἰς ἓν ἐλαυνόμενοι προχέουσιν.

δείματι δ’ἐξέγροντο λεχωίδες, ἀμφὶ δὲ παισὶν

νηπιάχοις, οἵτέ σφιν ὑπ’ἀγκαλίδεσσιν ἴαυον,

ῥοίζῳ παλλομένοις χεῖρας βάλον ἀσχαλόωσαι.

ὡς δ’ὅτε τυφομένης ὕλης ὕπερ αἰθαλόεσσαι

καπνοῖο στροφάλιγγες ἀπείριτοι εἱλίσσονται,

ἄλλη δ’αἶψ’ἑτέρῃ ἐπιτέλλεται αἰὲν ἐπιπρὸ

νειόθεν ἰλίγγοισιν ἐπήορος ἐξανιοῦσα ·

ὧς τότε κεῖνο πέλωρον ἀπειρεσίας ἐλέλιξεν

ῥυμβόνας ἀζαλέῃσιν ἐπηρεφέας φολίδεσσιν.

τοῖο δ’ἑλισσομένοιο κατ’ὄμματα νίσσετο κούρη,

ὕπνον ἀοσσητῆρα, θεῶν ὕπατον, καλέουσα

ἡδείῃ ἐνοπῇ, θέλξαι τέρας · αὖε δ’ἄνασσαν

νυκτιπόλον, χθονίην, εὐαντέα δοῦναι ἐφορμήν.

εἵπετο δ’Αἰσονίδης πεφοβημένος, αὐτὰρ ὅγ’ἤδη

οἴμῃ θελγόμενος δολιχὴν ἀνελύετ’ἄκανθαν

γηγενέος σπείρης, μήκυνε δὲ μυρία κύκλα,

οἷον ὅτε βληχροῖσι κυλινδόμενον πελάγεσσιν

κῦμα μέλαν κωφόντε καὶ ἄβρομον · ἀλλὰ καὶ ἔμπης

ὑψοῦ σμερδαλέην κεφαλὴν μενέαινεν ἀείρας

ἀμφοτέρους ὀλοῇσι περιπτύξαι γενύεσσιν.

ἡ δέ μιν ἀρκεύθοιο νέον τετμηότι θαλλῷ

βάπτουσ’ἐκ κυκεῶνος ἀκήρατα φάρμακ’ἀοιδαῖς

ῥαῖνε κατ’ὀφθαλμῶν · περίτ’ἀμφίτε νήριτος ὀδμὴ

φαρμάκου ὕπνον ἔβαλλε · γένυν δ’αὐτῇ ἐνὶ χώρῃ

θῆκεν ἐρεισάμενος · τὰ δ’ἀπείρονα πολλὸν ὀπίσσω

κύκλα πολυπρέμνοιο διὲξ ὕλης τετάνυστο.

ἔνθα δ’ὁ μὲν χρύσειον ἀπὸ δρυὸς αἴνυτο κῶας,

κούρης κεκλομένης · ἡ δ’ἔμπεδον ἑστηυῖα

φαρμάκῳ ἔψηχεν θηρὸς κάρη, εἰσόκε δή μιν

αὐτὸς ἑὴν ἐπὶ νῆα παλιντροπάασθαι Ἰήσων

ἤνωγεν, λεῖπεν δὲ πολύσκιον ἄλσος Ἄρηος.

ὡς δὲ σεληναίην διχομήνιδα παρθένος αἴγλην

ὑψόθεν ἐξανέχουσαν ὑπωροφίου θαλάμοιο

λεπταλέῳ ἑανῷ ὑποΐσχεται · ἐν δέ οἱ ἦτορ

χαίρει δερκομένης καλὸν σέλας · ὧς τότ’Ἰήσων

γηθόσυνος μέγα κῶας ἑαῖς ἐναείρατο χερσίν ·

καί οἱ ἐπὶ ξανθῇσι παρηίσιν ἠδὲ μετώπῳ

μαρμαρυγῇ ληνέων φλογὶ εἴκελον ἷζεν ἔρευθος.

ὅσση δὲ ῥινὸς βοὸς ἤνιος ἢ ἐλάφοιο

γίγνεται, ἥντ’ἀγρῶσται ἀχαιινέην καλέουσιν,

τόσσον ἔην πάντῃ χρύσεον ἐφύπερθεν ἄωτον.

βεβρίθει λήνεσσιν ἐπηρεφές · ἤλιθα δὲ χθὼν

αἰὲν ὑποπρὸ ποδῶν ἀμαρύσσετο νισσομένοιο.

ἤιε δ’ἄλλοτε μὲν λαιῷ ἐπιειμένος ὤμῳ

αὐχένος ἐξ ὑπάτοιο ποδηνεκές, ἄλλοτε δ’αὖτε

εἴλει ἀφασσόμενος · περὶ γὰρ δίεν, ὄφρα ἓ μή τις

ἀνδρῶν ἠὲ θεῶν νοσφίσσεται ἀντιβολήσας.

ἠὼς μέν ῥ’ἐπὶ γαῖαν ἐκίδνατο, τοὶ δ’ἐς ὅμιλον

ἷξον · θάμβησαν δὲ νέοι μέγα κῶας ἰδόντες

λαμπόμενον στεροπῇ ἴκελον Διός. ὦρτο δ’ἕκαστος

ψαῦσαι ἐελδόμενος δέχθαιτ’ἐνὶ χερσὶν ἑῇσιν.

Αἰσονίδης δ’ἄλλους μὲν ἐρήτυε, τῷ δ’ἐπὶ φᾶρος

κάββαλε νηγάτεον · πρύμνῃ δ’ἐνεείσατο κούρην

ἀνθέμενος, καὶ τοῖον ἔπος μετὰ πᾶσιν ἔειπεν ·

“μηκέτι νῦν χάζεσθε, φίλοι, πάτρηνδε νέεσθαι.

ἤδη γὰρ χρειώ, τῆς εἵνεκα τήνδ’ἀλεγεινὴν

ναυτιλίην ἔτλημεν ὀιζύι μοχθίζοντες,

εὐπαλέως κούρης ὑπὸ δήνεσι κεκράανται.

τὴν μὲν ἐγὼν ἐθέλουσαν ἀνάξομαι οἴκαδ’ἄκοιτιν

κουριδίην · ἀτὰρ ὔμμες Ἀχαιίδος οἷάτε πάσης

αὐτῶνθ’ὑμείων ἐσθλὴν ἐπαρωγὸν ἐοῦσαν

σώετε. δὴ γάρ που, μάλ’ὀίομαι, εἶσιν ἐρύξων

Αἰήτης ὁμάδῳ πόντονδ’ἴμεν ἐκ ποταμοῖο.

ἀλλ’οἱ μὲν διὰ νηός, ἀμοιβαδὶς ἀνέρος ἀνὴρ

ἑζόμενος, πηδοῖσιν ἐρέσσετε · τοὶ δὲ βοείας

ἀσπίδας ἡμίσεες, δῄων θοὸν ἔχμα βολάων,

προσχόμενοι νόστῳ ἐπαμύνετε. νῦν δ’ἐνὶ χερσὶν

παῖδας ἑοὺς πάτρηντε φίλην, γεραρούςτε τοκῆας

ἴσχομεν · ἡμετέρῃ δ’ἐπερείδεται Ἑλλὰς ἐφορμῇ,

ἠὲ κατηφείην, ἢ καὶ μέγα κῦδος ἀρέσθαι”.

ὧς φάτο, δῦνε δὲ τεύχε’ἀρήια · τοὶ δ’ἰάχησαν

θεσπέσιον μεμαῶτες. ὁ δὲ ξίφος ἐκ κολεοῖο

σπασσάμενος πρυμναῖα νεὼς ἀπὸ πείσματ’ἔκοψεν.

ἄγχι δὲ παρθενικῆς κεκορυθμένος ἰθυντῆρι

Ἀγκαίῳ παρέβασκεν · ἐπείγετο δ’εἰρεσίῃ νηῦς

σπερχομένων ἄμοτον ποταμοῦ ἄφαρ ἐκτὸς ἐλάσσαι.

ἤδη δ’Αἰήτῃ ὑπερήνορι πᾶσίτε Κόλχοις

Μηδείης περίπυστος ἔρως καὶ ἔργ’ἐτέτυκτο.

ἐς δ’ἀγορὴν ἀγέροντ’ἐνὶ τεύχεσιν · ὅσσα δέ πόντου

κύματα χειμερίοιο κορύσσεται ἐξ ἀνέμοιο,

ἢ ὅσα φύλλα χαμᾶζε περικλαδέος πέσεν ὕλης

φυλλοχόῳ ἐνὶ μηνί — τίς ἂν τάδε τεκμήραιτο;

ὧς οἱ ἀπειρέσιοι ποταμοῦ παρεμέτρεον ὄχθας,

κλαγγῇ μαιμώοντες · ὁ δ’εὐτύκτῳ ἐνὶ δίφρῳ

Αἰήτης ἵπποισι μετέπρεπεν, οὕς οἱ ὄπασσεν

ἠέλιος πνοιῇσιν ἐειδομένους ἀνέμοιο,

σκαιῇ μέν ῥ’ἐνὶ χειρὶ σάκος δινωτὸν ἀείρων,

τῇ δ’ἑτέρῃ πεύκην περιμήκεα · πὰρ δέ οἱ ἔγχος

ἀντικρὺ τετάνυστο πελώριον. ἡνία δ’ἵππων

γέντο χεροῖν Ἄψυρτος. υπεκπρὸ δὲ πόντον ἔταμνεν

νηῦς ἤδη κρατεροῖσιν ἐπειγομένη ἐρέτῃσιν,

καὶ μεγάλου ποταμοῖο καταβλώσκοντι ῥεέθρῳ.

αὐτὰρ ἄναξ ἄτῃ πολυπήμονι χεῖρας ἀείρας

ἠέλιον καὶ Ζῆνα κακῶν ἐπιμάρτυρας ἔργων

κέκλετο · δεινὰ δὲ παντὶ παρασχεδὸν ἤπυε λαῷ

εἰ μή οἱ κούρην αὐτάγρετον, ἢ ἀνὰ γαῖαν,

ἢ πλωτῆς εὑρόντες ἔτ’εἰν ἁλὸς οἴδματι νῆα,

ἄξουσιν, καὶ θυμὸν ἐνιπλήσει μενεαίνων

τίσασθαι τάδε πάντα, δαήσονται κεφαλῇσιν

πάντα χόλον καὶ πᾶσαν ἑὴν ὑποδέγμενοι ἄτην.

ὧς ἔφατ’Αἰήτης · αὐτῷ δ’ἐνὶ ἤματι Κόλχοι

νῆάςτ’εἰρύσσαντο, καὶ ἄρμενα νηυσὶ βάλοντο,

αὐτῷ δ’ἤματι πόντον ἀνήιον · οὐ δέ κε φαίης

τόσσον νηίτην στόλον ἔμμεναι, ἀλλ’οἰωνῶν

ἰλαδὸν ἄσπετον ἔθνος ἐπιβρομέειν πελάγεσσιν.

οἱ δ’ἀνέμου λαιψηρὰ θεᾶς βουλῇσιν ἀέντος

Ἥρης, ὄφρ’ὤκιστα κακὸν Πελίαο δόμοισιν

Αἰαίη Μήδεια Πελασγίδα γαῖαν ἵκηται,

ἠοῖ ἐνὶ τριτάτῃ πρυμνήσια νηὸς ἔδησαν

Παφλαγόνων ἀκτῇσι, πάροιθ’Ἅλυος ποταμοῖο.

ἡ γάρ σφ’ἐξαποβάντας ἀρέσσασθαι θυέεσσιν

ἠνώγει Ἑκάτην. καὶ δὴ τὰ μέν, ὅσσα θυηλὴν

κούρη πορσανέουσα τιτύσκετο, μήτε τις ἴστωρ

εἴη, μήτ’ἐμὲ θυμὸς ἐποτρύνειεν ἀείδειν.

ἅζομαι αὐδῆσαι · τό γε μὴν ἕδος ἐξέτι κείνου,

ὅ ῥα θεᾷ ἥρωες ἐπὶ ῥηγμῖσιν ἔδειμαν,

ἀνδράσιν ὀψιγόνοισι μένει καὶ τῆμος ἰδέσθαι.

αὐτίκα δ’Αἰσονίδης ἐμνήσατο, σὺν δὲ καὶ ὧλλοι

ἥρωες, Φινῆος, ὃ δὴ πλόον ἄλλον ἔειπεν

ἐξ Αἴης ἔσσεσθαι · ἀνώιστος δ’ἐτέτυκτο

πᾶσιν ὁμῶς. Ἄργος δὲ λιλαιομένοις ἀγόρευσεν ·

“νισσόμεθ’Ὀρχομενὸν τὴν ἔχραεν ὔμμι περῆσαι

νημερτὴς ὅδε μάντις, ὅτῳ ξυνέβητε πάροιθεν.

ἔστιν γὰρ πλόος ἄλλος, ὃν ἀθανάτων ἱερῆες

πέφραδον, οἳ Θήβης Τριτωνίδος ἐκγεγάασιν.

οὔπω τείρεα πάντα, τάτ’οὐρανῷ εἱλίσσονται,

οὐ δέ τί πω Δαναῶν ἱερὸν γένος ἦεν ἀκοῦσαι

πευθομένοις · οἶοι δ’ἔσαν Ἀρκάδες Ἀπιδανῆες,

Ἀρκάδες, οἳ καὶ πρόσθε σεληναίης ὑδέονται

ζώειν, φηγὸν ἔδοντες ἐν οὔρεσιν. οὐ δὲ Πελασγὶς

χθὼν τότε κυδαλίμοισιν ἀνάσσετο Δευκαλίδῃσιν,

ἦμος ὅτ’Ἠερίη πολυλήιος ἐκλήιστο,

μήτηρ Αἴγυπτος προτερηγενέων αἰζηῶν,

καὶ ποταμὸς Τρίτων εὐρύρροος, ᾧ ὕπο πᾶσα

ἄρδεται Ἠερίη · Διόθεν δέ μιν οὔποτε δεύει

ὄμβρος · ἅλις προχοῇσι δ’ἀνασταχύουσιν ἄρουραι.

ἔνθεν δή τινά φασι πέριξ διὰ πᾶσαν ὁδεῦσαι

Εὐρώπην Ἀσίηντε βίῃ καὶ κάρτεϊ λαῶν

σφωιτέρων θάρσειτε πεποιθότα · μυρία δ’ἄστη

νάσσατ’ἐποιχόμενος, τὰ μὲν ἤ ποθι ναιετάουσιν,

ἠὲ καὶ οὔ · πουλὺς γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών.

αἶά γε μὴν ἔτι νῦν μένει ἔμπεδον υἱωνοίτε

τῶνδ’ἀνδρῶν, οὓς ὅσγε καθίσσατο ναιέμεν Αἶαν,

οἳ δή τοι γραπτῦς πατέρων ἕθεν εἰρύονται,

κύρβιας, οἷς ἔνι πᾶσαι ὁδοὶ καὶ πείρατ’ἔασιν

ὑγρῆςτε τραφερῆςτε πέριξ ἐπινισσομένοισιν.

ἔστι δέ τις ποταμός, ὕπατον κέρας Ὠκεανοῖο,

εὐρύςτε προβαθήςτε καὶ ὁλκάδι νηὶ περῆσαι ·

Ἴστρον μιν καλέοντες ἑκὰς διετεκμήραντο ·

ὅς δή τοι τείως μὲν ἀπείρονα τέμνετ’ἄρουραν

εἷς οἶος · πηγαὶ γὰρ ὑπὲρ πνοιῆς βορέαο

Ῥιπαίοις ἐν ὄρεσσιν ἀπόπροθι μορμύρουσιν.

ἀλλ’ὁπόταν Θρῃκῶν Σκυθέωντ’ἐπιβήσεται οὔρους,

ἔνθα διχῆ τὸ μὲν ἔνθα μετ’ἠῴην ἅλα βάλλει

τῇδ’ὕδωρ, τὸ δ’ὄπισθε βαθὺν διὰ κόλπον ἵησιν

σχιζόμενος πόντου Τρινακρίου εἰσανέχοντα,

γαίῃ ὃς ὑμετέρῃ παρακέκλιται, εἰ ἐτεὸν δὴ

ὑμετέρης γαίης Ἀχελώιος ἐξανίησιν”.

ὧς ἄρ’ἔφη · τοῖσιν δὲ θεὰ τέρας ἐγγυάλιξεν

αἴσιον, ᾧ καὶ πάντες ἐπευφήμησαν ἰδόντες

στέλλεσθαι τήνδ’οἶμον. ἐπιπρὸ γὰρ ὁλκὸς ἐτύχθη

οὐρανίης ἀκτῖνος, ὅπῃ καὶ ἀμεύσιμον ἦεν.

γηθόσυνοι δὲ Λύκοιο κατ’αὐτόθι παῖδα λιπόντες

λαίφεσι πεπταμένοισιν ὑπεὶρ ἅλα ναυτίλλοντο,

οὔρεα Παφλαγόνων θηεύμενοι. οὐ δὲ Κάραμβιν

γνάμψαν, ἐπεὶ πνοιαίτε καὶ οὐρανίου πυρὸς αἴγλη

μεῖνεν, ἕως Ἴστροιο μέγαν ῥόον εἰσαφίκοντο.

Κόλχοι δ’αὖτ’ἄλλοι μέν, ἐτώσια μαστεύοντες,

Κυανέας Πόντοιο διὲκ πέτρας ἐπέρησαν ·

ἄλλοι δ’αὖ ποταμὸν μετεκίαθον, οἷσιν ἄνασσεν

Ἄψυρτος, Καλὸν δὲ διὰ στόμα πεῖρε λιασθείς.

τῶ καὶ ὑπέφθη τούσγε βαλὼν ὕπερ αὐχένα γαίης

κόλπον ἔσω πόντοιο πανέσχατον Ἰονίοιο.

Ἴστρῳ γάρ τις νῆσος ἐέργεται οὔνομα Πεύκη,

τριγλώχιν, εὖρος μὲν ἐς αἰγιαλοὺς ἀνέχουσα,

στεινὸν δ’αὖτ’ἀγκῶνα ποτὶ ῥόον · ἀμφὶ δὲ δοιαὶ

σχίζονται προχοαί. τὴν μὲν καλέουσι Νάρηκος ·

τὴν δ’ὑπὸ τῇ νεάτῃ, Καλὸν στόμα. τῇ δὲ διαπρὸ

Ἄψυρτος Κόλχοιτε θοώτερον ὡρμήθησαν ·

οἱ δ’ὑψοῦ νήσοιο κατ’ἀκροτάτης ἐνέοντο

τηλόθεν. εἱαμενῇσι δ’ἐν ἄσπετα πώεα λεῖπον

ποιμένες ἄγραυλοι νηῶν φόβῳ, οἷάτε θῆρας

ὀσσόμενοι πόντου μεγακήτεος ἐξανιόντας.

οὐ γάρ πω ἁλίας γε πάρος ποθὶ νῆας ἴδοντο,

οὔτ’οὖν Θρήιξιν μιγάδες Σκύθαι, οὐ δὲ Σίγυννοι,

οὔτ’οὖν Γραυκένιοι, οὔθ’οἱ περὶ Λαύριον ἤδη

Σίνδοι ἐρημαῖον πεδίον μέγα ναιετάοντες.

αὐτὰρ ἐπείτ’Ἄγγουρον ὄρος, καὶ ἄπωθεν ἐόντα

Ἀγγούρου ὄρεος σκόπελον πάρα Καυλιακοῖο,

ᾧ πέρι δὴ σχίζων Ἴστρος ῥόον ἔνθα καὶ ἔνθα

βάλλει ἁλός, πεδίοντε τὸ Λαύριον ἠμείψαντο,

δή ῥα τότε Κρονίην Κόλχοι ἅλαδ’ἐκπρομολόντες

πάντῃ, μή σφε λάθοιεν, ὑπετμήξαντο κελεύθους.

οἱ δ’ὄπιθεν ποταμοῖο κατήλυθον, ἐκ δ’ἐπέρησαν

δοιὰς Ἀρτέμιδος Βρυγηίδας ἀγχόθι νήσους.

τῶν δ’ἤτοι ἑτέρῃ μὲν ἐν ἱερὸν ἔσκεν ἔδεθλον ·

ἐν δ’ἑτέρῃ, πληθὺν πεφυλαγμένοι Ἀψύρτοιο,

βαῖνον · ἐπεὶ κείνας πολέων λίπον ἔνδοθι νήσους

αὔτως, ἁζόμενοι κούρην Διός · αἱ δὲ δὴ ἄλλαι

στεινόμεναι Κόλχοισι πόρους εἴρυντο θαλάσσης.

ὧς δὲ καὶ εἰς ἀκτὰς πληθὺν λίπεν ἀγχόθι νήσων

μέσφα Σαλαγγῶνος ποταμοῦ καὶ Νέστιδος αἴης.

ἔνθα κε λευγαλέῃ Μινύαι τότε δηιοτῆτι

παυρότεροι πλεόνεσσιν ὑπείκαθον · ἀλλὰ πάροιθεν

συνθεσίην, μέγα νεῖκος ἀλευάμενοι, ἐτάμοντο,

κῶας μὲν χρύσειον, ἐπεί σφισιν αὐτὸς ὑπέστη

Αἰήτης, εἰ κεῖνοι ἀναπλήσειαν ἀέθλους,

ἔμπεδον εὐδικίῃ σφέας ἑξέμεν, εἴτε δόλοισιν,

εἴτε καὶ ἀμφαδίην αὔτως ἀέκοντος ἀπηύρων ·

αὐτὰρ Μήδειάν γε — τὸ γὰρ πέλεν ἀμφήριστον —

παρθέσθαι κούρῃ Λητωίδι νόσφιν ὁμίλου,

εἰσόκε τις δικάσῃσι θεμιστούχων βασιλήων,

εἴτε μιν εἰς πατρὸς χρειὼ δόμον αὖτις ἱκάνειν,

εἴτε μεθ’Ἑλλάδα γαῖαν ἀριστήεσσιν ἕπεσθαι.

ἔνθα δ’ἐπεὶ τὰ ἕκαστα νόῳ πεμπάσσατο κούρη,

δή ῥά μιν ὀξεῖαι κραδίην ἐλέλιξαν ἀνῖαι

νωλεμές · αἶψα δὲ νόσφιν Ἰήσονα μοῦνον ἑταίρων

ἐκπροκαλεσσαμένη ἄγεν ἄλλυδις, ὄφρ’ἐλίασθεν

πολλὸν ἑκάς, στονόεντα δ’ἐνωπαδὶς ἔκφατο μῦθον ·

“Αἰσονίδη, τίνα τήνδε συναρτύνασθε μενοινὴν

ἀμφ’ἐμοί; ἦέ σε πάγχυ λαθιφροσύναις ἐνέηκαν

ἀγλαΐαι, τῶν δ’οὔτι μετατρέπῃ, ὅσσ’ἀγόρευες

χρειοῖ ἐνισχόμενος; ποῦ τοι Διὸς Ἱκεσίοιο

ὅρκια, ποῦ δὲ μελιχραὶ ὑποσχεσίαι βεβάασιν;

ᾗς ἐγὼ οὐ κατὰ κόσμον ἀναιδήτῳ ἰότητι

πάτρηντε κλέατε μεγάρων αὐτούςτε τοκῆας

νοσφισάμην, τά μοι ἦεν ὑπέρτατα · τηλόθι δ’οἴη

λυγρῇσιν κατὰ πόντον ἅμ’ἀλκυόνεσσι φορεῦμαι

σῶν ἕνεκεν καμάτων, ἵνα μοι σόος ἀμφίτε βουσὶν

ἀμφίτε γηγενέεσσιν ἀναπλήσειας ἀέθλους.

ὕστατον αὖ καὶ κῶας, ἐπείτ’ἐπαϊστὸν ἐτύχθη,

εἷλες ἐμῇ ματίῃ · κατὰ δ’οὐλοὸν αἶσχος ἔχευα

θηλυτέραις. τῶ φημὶ τεὴ κούρητε δάμαρτε

αὐτοκασιγνήτητε μεθ’Ἑλλάδα γαῖαν ἕπεσθαι.

πάντῃ νυν πρόφρων ὑπερίστασο, μη δέ με μούνην

σεῖο λίπῃς ἀπάνευθεν, ἐποιχόμενος βασιλῆας.

ἀλλ’αὔτως εἴρυσο · δίκη δέ τοι ἔμπεδος ἔστω

καὶ θέμις, ἣν ἄμφω συναρέσσαμεν · ἢ σύγ’ἔπειτα

φασγάνῳ αὐτίκα τόνδε μέσον διὰ λαιμὸν ἀμῆσαι,

ὄφρ’ἐπίηρα φέρωμαι ἐοικότα μαργοσύνῃσιν.

σχετλίη, εἴ κεν δή με κασιγνήτοιο δικάσσῃ

ἔμμεναι οὗτος ἄναξ, τῷ ἐπίσχετε τάσδ’ἀλεγεινὰς

ἄμφω συνθεσίας. πῶς ἵξομαι ὄμματα πατρός;

ἦ μάλ’ἐυκλειής; τίνα δ’οὐ τίσιν, ἠὲ βαρεῖαν

ἄτην οὐ σμυγερῶς δεινῶν ὕπερ, οἷα ἔοργα,

ὀτλήσω; σὺ δέ κεν θυμηδέα νόστον ἕλοιο;

μὴ τόγε παμβασίλεια Διὸς τελέσειεν ἄκοιτις,

ᾗ ἐπικυδιάεις. μνήσαιο δέ καί ποτ’ἐμεῖο,

στρευγόμενος καμάτοισι · δέρος δέ τοι ἶσον ὀνείροις

οἴχοιτ’εἰς ἔρεβος μεταμώνιον. ἐκ δέ σε πάτρης

αὐτίκ’ἐμαί σ’ἐλάσειαν Ἐρινύες · οἷα καὶ αὐτὴ

σῇ πάθον ἀτροπίῃ. τὰ μὲν οὐ θέμις ἀκράαντα

ἐν γαίῃ πεσέειν. μάλα γὰρ μέγαν ἤλιτες ὅρκον,

νηλεές · ἀλλ’οὔ θήν μοι ἐπιλλίζοντες ὀπίσσω

δὴν ἔσσεσθ’εὔκηλοι ἕκητί γε συνθεσιάων”.

ὧς φάτ’ἀναζείουσα βαρὺν χόλον · ἵετο δ’ἥγε

νῆα καταφλέξαι, διάτ’ἔμπεδα πάντα κεάσσαι,

ἐν δὲ πεσεῖν αὐτὴ μαλερῷ πυρί. τοῖα δ’Ἰήσων

μειλιχίοις ἐπέεσσιν ὑποδδείσας προσέειπεν ·

“ἴσχεο, δαιμονίη · τὰ μὲν ἁνδάνει οὐ δ’ἐμοὶ αὐτῷ.

ἀλλά τιν’ἀμβολίην διζήμεθα δηιοτῆτος,

ὅσσον δυσμενέων ἀνδρῶν νέφος ἀμφιδέδηεν

εἵνεκα σεῦ. πάντες γάρ, ὅσοι χθόνα τήνδε νέμονται,

Ἀψύρτῳ μεμάασιν ἀμυνέμεν, ὄφρα σε πατρί,

οἷάτε ληισθεῖσαν, ὑπότροπον οἴκαδ’ἄγοιντο.

αὐτοὶ δὲ στυγερῷ κεν ὀλοίμεθα πάντες ὀλέθρῳ,

μίξαντες δαῒ χεῖρας · ὅ τοι καὶ ῥίγιον ἄλγος

ἔσσεται, εἴ σε θανόντες ἕλωρ κείνοισι λίποιμεν.

ἥδε δὲ συνθεσίη κρανέει δόλον, ᾧ μιν ἐς ἄτην

βήσομεν. οὐ δ’ἂν ὁμῶς περιναιέται ἀντιόωσιν

Κόλχοις ἦρα φέροντες ὑπὲρ σέο νόσφιν ἄνακτος,

ὅς τοι ἀοσσητήρτε κασίγνητόςτε τέτυκται ·

οὐ δ’ἂν ἐγὼ Κόλχοισιν ὑπείξω μὴ πολεμίζειν

ἀντιβίην, ὅτε μή με διὲξ εἰῶσι νέεσθαι”.

ἴσκεν ὑποσσαίνων · ἡ δ’οὐλοὸν ἔκφατο μῦθον ·

“φράζεο νῦν. χρειὼ γὰρ ἀεικελίοισιν ἐπ’ἔργοις

καὶ τόδε μητίσασθαι, ἐπεὶ τὸ πρῶτον ἀάσθην

ἀμπλακίῃ, θεόθεν δὲ κακὰς ἤνυσσα μενοινάς.

τύνη μὲν κατὰ μῶλον ἀλέξεο δούρατα Κόλχων ·

αὐτὰρ ἐγὼ κεῖνόν γε τεὰς ἐς χεῖρας ἱκέσθαι

μειλίξω · σὺ δέ μιν φαιδροῖς ἀγαπάζεο δώροις.

εἴ κέν πως κήρυκας ἀπερχομένους πεπίθοιμι

οἰόθεν οἶον ἐμοῖσι συναρθμῆσαι ἐπέεσσιν,

ἔνθ’εἴ τοι τόδε ἔργον ἐφανδάνει, οὔτι μεγαίρω,

κτεῖνέτε, καὶ Κόλχοισιν ἀείρεο δηιοτῆτα”.

ὧς τώγε ξυμβάντε μέγαν δόλον ἠρτύνοντο

Ἀψύρτῳ, καὶ πολλὰ πόρον ξεινήια δῶρα,

οἷς μέτα καὶ πέπλον δόσαν ἱερὸν Ὑψιπυλείης

πορφύρεον. τὸν μέν ῥα Διωνύσῳ κάμον αὐταὶ

δίῃ ἐν ἀμφιάλῳ Χάριτες θεαί · αὐτὰρ ὁ παιδὶ

δῶκε Θόαντι μεταῦτις · ὁ δ’αὖ λίπεν Ὑψιπυλείῃ ·

ἡ δ’ἔπορ’Αἰσονίδῃ πολέσιν μετὰ καὶ τὸ φέρεσθαι

γλήνεσιν εὐεργὲς ξεινήιον. οὔ μιν ἀφάσσων,

οὔτε κεν εἰσορόων γλυκὺν ἵμερον ἐμπλήσειας.

τοῦ δὲ καὶ ἀμβροσίη ὀδμὴ πέλεν ἐξέτι κείνου,

ἐξ οὗ ἄναξ αὐτὸς Νυσήιος ἐγκατέλεκτο

ἀκροχάλιξ οἴνῳ καὶ νέκταρι, καλὰ μεμαρπὼς

στήθεα παρθενικῆς Μινωίδος, ἥν ποτε Θησεὺς

Κνωσσόθεν ἑσπομένην Δίῃ ἔνι κάλλιπε νήσῳ.

ἡ δ’ὅτε κηρύκεσσιν ἐπεξυνώσατο μύθους,

θελγέμεν, εὖτ’ἂν πρῶτα θεᾶς περὶ νηὸν ἵκηται

συνθεσίῃ, νυκτόςτε μέλαν κνέφας ἀμφιβάλῃσιν,

ἐλθέμεν, ὄφρα δόλον συμφράσσεται, ὥς κεν ἑλοῦσα

χρύσειον μέγα κῶας ὑπότροπος αὖτις ὀπίσσω

βαίη ἐς Αἰήταο δόμους · πέρι γάρ μιν ἀνάγκῃ

υἱῆες Φρίξοιο δόσαν ξείνοισιν ἄγεσθαι ·

τοῖα παραιφαμένη θελκτήρια φάρμακ’ἔπασσεν

αἰθέρι καὶ πνοιῇσι, τά κεν καὶ ἄπωθεν ἐόντα

ἄγριον ἠλιβάτοιο κατ’οὔρεος ἤγαγε θῆρα.

σχέτλι’Ἔρως, μέγα πῆμα, μέγα στύγος ἀνθρώποισιν,

ἐκ σέθεν οὐλόμεναίτ’ἔριδες στοναχαίτε γόοιτε,

ἄλγεάτ’ἄλλ’ἐπὶ τοῖσιν ἀπείρονα τετρήχασιν.

δυσμενέων ἐπὶ παισὶ κορύσσεο, δαῖμον, ἀερθείς,

οἷος Μηδείῃ στυγερὴν φρεσὶν ἔμβαλες ἄτην.

πῶς γὰρ δὴ μετιόντα κακῷ ἐδάμασσεν ὀλέθρῳ

Ἄψυρτον; τὸ γὰρ ἧμιν ἐπισχερὼ ἦεν ἀοιδῆς.

ἦμος ὅτ’Ἀρτέμιδος νήσῳ ἔνι τήνγ’ἐλίποντο

συνθεσίῃ. τοὶ μέν ῥα διάνδιχα νηυσὶν ἔκελσαν

σφωιτέραις κρινθέντες · ὁ δ’ἐς λόχον ᾖεν Ἰήσων

δέγμενος Ἄψυρτόντε καὶ οὓς ἐξαῦτις ἑταίρους.

αὐτὰρ ὅγ’αἰνοτάτῃσιν ὑποσχεσίῃσι δολωθεὶς

καρπαλίμως ᾗ νηὶ διὲξ ἁλὸς οἶδμα περήσας,

νύχθ’ὕπο λυγαίην ἱερῆς ἐπεβήσατο νήσου ·

οἰόθι δ’ἀντικρὺ μετιὼν πειρήσατο μύθοις

εἷο κασιγνήτης, ἀταλὸς πάις οἷα χαράδρης

χειμερίης, ἣν οὐ δὲ δι’αἰζηοὶ περόωσιν.

εἴ κε δόλον ξείνοισιν ἐπ’ἀνδράσι τεχνήσαιτο.

καὶ τὼ μὲν τὰ ἕκαστα συνῄνεον ἀλλήλοισιν ·

αὐτίκα δ’Αἰσονίδης πυκινοῦ ἐξᾶλτο λόχοιο,

γυμνὸν ἀνασχόμενος παλάμῃ ξίφος · αἶψα δὲ κούρη

ἔμπαλιν ὄμματ’ἔνεικε, καλυψαμένη ὀθόνῃσιν,

μὴ φόνον ἀθρήσειε κασιγνήτοιο τυπέντος.

τὸν δ’ὅγε, βουτύπος ὥστε μέγαν κερεαλκέα ταῦρον,

πλῆξεν ὀπιπεύσας νηοῦ σχεδόν, ὅν ποτ’ἔδειμαν

Ἀρτέμιδι Βρυγοὶ περιναιέται ἀντιπέρηθεν.

τοῦ ὅγ’ἐνὶ προδόμῳ γνὺξ ἤριπε · λοίσθια δ’ἥρως

θυμὸν ἀναπνείων χερσὶν μέλαν ἀμφοτέρῃσιν

αἷμα κατ’ὠτειλὴν ὑποΐσχετο · τῆς δὲ καλύπτρην

ἀργυφέην καὶ πέπλον ἀλευομένης ἐρύθηνεν.

ὀξὺ δὲ πανδαμάτωρ λοξῷ ἴδεν οἷον ἔρεξαν

ὄμματι νηλειὴς ὀλοφώιον ἔργον Ἐρινύς.

ἥρως δ’Αἰσονίδης ἐξάργματα τάμνε θανόντος,

τρὶς δ’ἀπέλειξε φόνου, τρὶς δ’ἐξ ἄγος ἔπτυσ’ὀδόντων,

ἣ θέμις αὐθέντῃσι δολοκτασίας ἱλάεσθαι.

ὑγρὸν δ’ἐν γαίῃ κρύψεν νέκυν, ἔνθ’ἔτι νῦν περ

κείαται ὀστέα κεῖνα μετ’ἀνδράσιν Ἀψυρτεῦσιν.

οἱ δ’ἄμυδις πυρσοῖο σέλας προπάροιθεν ἰδόντες,

τό σφιν παρθενικὴ τέκμαρ μετιοῦσιν ἄειρεν,

Κολχίδος ἀγχόθι νηὸς ἑὴν παρὰ νῆ’ἐβάλοντο

ἥρωες · Κόλχον δ’ὄλεκον στόλον, ἠύτε κίρκοι

φῦλα πελειάων, ἠὲ μέγα πῶυ λέοντες

ἀγρότεροι κλονέουσιν ἐνὶ σταθμοῖσι θορόντες.

οὐ δ’ἄρα τις κείνων θάνατον φύγε, πάντα δ’ὅμιλον

πῦρ ἅτε δηιόωντες ἐπέδραμον · ὀψὲ δ’Ἰήσων

ἤντησεν, μεμαὼς ἐπαμυνέμεν οὐ μάλ’ἀρωγῆς

δευομένοις · ἤδη δὲ καὶ ἀμφ’αὐτοῖο μέλοντο.

ἔνθα δὲ ναυτιλίης πυκινὴν περὶ μητιάασκον

ἑζόμενοι βουλήν · ἐπὶ δέ σφισιν ἤλυθε κούρη

φραζομένοις · Πηλεὺς δὲ παροίτατος ἔκφατο μῦθον ·

“ἤδη νῦν κέλομαι νύκτωρ ἔτι νῆ’ἐπιβάντας

εἰρεσίῃ περάαν πλόον ἀντίον, ᾧ ἐπέχουσιν

δήιοι · ἠῶθεν γὰρ ἐπαθρήσαντας ἕκαστα

ἔλπομαι οὐχ ἕνα μῦθον, ὅτις προτέρωσε δίεσθαι

ἡμέας ὀτρυνέει, τοὺς πεισέμεν · οἷα δ’ἄνακτος

εὔνιδες, ἀργαλέῃσι διχοστασίῃς κεδόωνται.

ῥηιδίη δέ κεν ἄμμι, κεδασθέντων δίχα λαῶν,

ἤτ’εἴη μετέπειτα κατερχομένοισι κέλευθος”.

ὧς ἔφατ’· ᾔνησαν δὲ νέοι ἔπος Αἰακίδαο.

ῥίμφα δὲ νῆ’ἐπιβάντες ἐπερρώοντ’ἐλάτῃσιν

νωλεμές, ὄφρ’ἱερὴν Ἠλεκτρίδα νῆσον ἵκοντο,

ἀλλάων ὑπάτην, ποταμοῦ σχεδὸν Ἠριδανοῖο.

Κόλχοι δ’ὁππότ’ὄλεθρον ἐπεφράσθησαν ἄνακτος,

ἤτοι μὲν δίζεσθαι ἐπέχραον ἔνδοθι πάσης

Ἀργὼ καὶ Μινύας Κρονίης ἁλός. ἀλλ’ἀπέρυκεν

Ἥρη σμερδαλέῃσι κατ’αἰθέρος ἀστεροπῇσιν.

ὕστατον αὐτοὶ δ’αὖτε Κυταιίδος ἤθεα γαίης

στύξαν, ἀτυζόμενοι χόλον ἄγριον Αἰήταο,

ἔμπεδα δ’ἄλλυδις ἄλλοι ἐφορμηθέντες ἔνασθεν.

οἱ μὲν ἐπ’αὐτάων νήσων ἔβαν, ᾗσιν ἐπέσχον

ἥρωες, ναίουσι δ’ἐπώνυμοι Ἀψύρτοιο ·

οἱ δ’ἄρ’ἐπ’Ἰλλυρικοῖο μελαμβαθέος ποταμοῖο,

τύμβος ἵν’Ἁρμονίης Κάδμοιότε, πύργον ἔδειμαν,

ἀνδράσιν Ἐγχελέεσσιν ἐφέστιοι · οἱ δ’ἐν ὄρεσσιν

ἐνναίουσιν, ἅπερτε Κεραύνια κικλήσκονται,

ἐκ τόθεν, ἐξότε τούσγε Διὸς Κρονίδαο κεραυνοὶ

νῆσον ἐς ἀντιπέραιαν ἀπέτραπον ὁρμηθῆναι.

ἥρωες δ’, ὅτε δή σφιν ἐείσατο νόστος ἀπήμων,

δή ῥα τότε προμολόντες ἐπὶ χθονὶ πείσματ’ἔδησαν

Ὑλλήων. νῆσοι γὰρ ἐπιπρούχοντο θαμειαὶ

ἀργαλέην πλώουσιν ὁδὸν μεσσηγὺς ἔχουσαι

οὐ δέ σφιν, ὡς καὶ πρίν, ἀνάρσια μητιάασκον

Ὑλλῆες · πρὸς δ’αὐτοὶ ἐμηχανόωντο κέλευθον,

μισθὸν ἀειρόμενοι τρίποδα μέγαν Ἀπόλλωνος.

δοιοὺς γὰρ τρίποδας τηλοῦ πόρε Φοῖβος ἄγεσθαι

Αἰσονίδῃ περόωντι κατὰ χρέος, ὁππότε Πυθὼ

ἱρὴν πευσόμενος μετεκίαθε τῆσδ’ὑπὲρ αὐτῆς

ναυτιλίης · πέπρωτο δ’, ὅπῃ χθονὸς ἱδρυνθεῖεν,

μήποτε τὴν δῄοισιν ἀναστήσεσθαι ἰοῦσιν.

τούνεκεν εἰσέτι νῦν κείνῃ ὅδε κεύθεται αἴῃ

ἀμφὶ πόλιν ἀγανὴν Ὑλληίδα, πολλὸν ἔνερθεν

οὔδεος, ὥς κεν ἄφαντος ἀεὶ μερόπεσσι πέλοιτο.

οὐ μὲν ἔτι ζώοντα καταυτόθι τέτμον ἄνακτα

Ὕλλον, ὃν εὐειδὴς Μελίτη τέκεν Ἡρακλῆι

δήμῳ Φαιήκων. ὁ γὰρ οἰκία Ναυσιθόοιο

Μάκριντ’εἰσαφίκανε, Διωνύσοιο τιθήνην,

νιψόμενος παίδων ὀλοὸν φόνον · ἔνθ’ὅγε κούρην

Αἰγαίου ἐδάμασσεν ἐρασσάμενος ποταμοῖο,

νηιάδα Μελίτην · ἡ δὲ σθεναρὸν τέκεν Ὕλλον.

οὐ δ’ἄρ’ὅγ’ἡβήσας αὐτῇ ἐνὶ ἔλδετο νήσῳ

ναίειν, κοιρανέοντος ὑπ’ὀφρύσι Ναυσιθόοιο ·

βῆ δ’ἅλαδε Κρονίην, αὐτόχθονα λαὸν ἀγείρας

Φαιήκων · σὺν γάρ οἱ ἄναξ πόρσυνε κέλευθον

ἥρως Ναυσίθοος · τόθι δ’εἵσατο, καί μιν ἔπεφνον

Μέντορες, ἀγραύλοισιν ἀλεξόμενον περὶ βουσίν.

ἀλλά, θεαί, πῶς τῆσδε παρὲξ ἁλός, ἀμφίτε γαῖαν

Αὐσονίην νήσουςτε Λιγυστίδας, αἳ καλέονται

Στοιχάδες, Ἀργῴης περιώσια σήματα νηὸς

νημερτὲς πέφαται; τίς ἀπόπροθι τόσσον ἀνάγκη

καὶ χρειώ σφ’ἐκόμισσε; τίνες σφέας ἤγαγον αὖραι;

αὐτόν που μεγαλωστὶ δεδουπότος Ἀψύρτοιο

Ζῆνα, θεῶν βασιλῆα, χόλος λάβεν, οἷον ἔρεξαν.

Αἰαίης δ’ὀλοὸν τεκμήρατο δήνεσι Κίρκης

αἷμ’ἀπονιψαμένους, πρότε μυρία πημανθέντας,

νοστήσειν. τὸ μὲν οὔτις ἀριστήων ἐνόησεν ·

ἀλλ’ἔθεον γαίης Ὑλληίδος ἐξανιόντες

τηλόθι · τὰς δ’ἀπέλειπον, ὅσαι Κόλχοισι πάροιθεν

ἑξείης πλήθοντο Λιβυρνίδες εἰν ἁλὶ νῆσοι,

Ἴσσατε Δυσκέλαδόςτε καὶ ἱμερτὴ Πιτύεια.

αὐτὰρ ἔπειτ’ἐπὶ τῇσι παραὶ Κέρκυραν ἵκοντο,

ἔνθα Ποσειδάων Ἀσωπίδα νάσσατο κούρην,

ἠύκομον Κέρκυραν, ἑκὰς Φλιουντίδος αἴης,

ἁρπάξας ὑπ’ἔρωτι · μελαινομένην δέ μιν ἄνδρες

ναυτίλοι ἐκ πόντοιο κελαινῇ πάντοθεν ὕλῃ

δερκόμενοι Κέρκυραν ἐπικλείουσι Μέλαιναν.

τῇ δ’ἐπὶ καὶ Μελίτην, λιαρῷ περιγηθέες οὔρῳ,

αἰπεινήντε Κερωσσόν, ὕπερθε δὲ πολλὸν ἐοῦσαν

Νυμφαίην παράμειβον, ἵνα κρείουσα Καλυψὼ

Ἀτλαντὶς ναίεσκε · τὰ δ’ἠεροειδέα λεύσσειν

οὔρεα δοιάζοντο Κεραύνια. καὶ τότε βουλὰς

ἀμφ’αὐτοῖς Ζηνόςτε μέγαν χόλον ἐφράσαθ’Ἥρη.

μηδομένη δ’ἄνυσιν τοῖο πλόου, ὦρσεν ἀέλλας

ἀντικρύ, ταῖς αὖτις ἀναρπάγδην φορέοντο

νήσου ἔπι κραναῆς Ἠλεκτρίδος. αὐτίκα δ’ἄφνω

ἴαχεν ἀνδρομέῃ ἐνοπῇ μεσσηγὺ θεόντων

αὐδῆεν γλαφυρῆς νηὸς δόρυ, τό ῥ’ἀνὰ μέσσην

στεῖραν Ἀθηναίη Δωδωνίδος ἥρμοσε φηγοῦ.

τοὺς δ’ὀλοὸν μεσσηγὺ δέος λάβεν εἰσαΐοντας

φθογγήντε Ζηνόςτε βαρὺν χόλον. οὐ γὰρ ἀλύξειν

ἔννεπεν οὔτε πόρους δολιχῆς ἁλός, οὔτε θυέλλας

ἀργαλέας, ὅτε μὴ Κίρκη φόνον Ἀψύρτοιο

νηλέα νίψειεν · Πολυδεύκεα δ’εὐχετάασθαι

Κάστοράτ’ἀθανάτοισι θεοῖς ἤνωγε κελεύθους

Αὐσονίης ἔμπροσθε πορεῖν ἁλός, ᾗ ἔνι Κίρκην

δήουσιν, Πέρσηςτε καὶ Ἠελίοιο θύγατρα.

ὧς Ἀργὼ ἰάχησεν ὑπὸ κνέφας · οἱ δ’ἀνόρουσαν

Τυνδαρίδαι, καὶ χεῖρας ἀνέσχεθον ἀθανάτοισιν

εὐχόμενοι τὰ ἕκαστα · κατηφείη δ’ἔχεν ἄλλους

ἥρωας Μινύας. ἡ δ’ἔσσυτο πολλὸν ἐπιπρὸ

λαίφεσιν, ἐς δ’ἔβαλον μύχατον ῥόον Ἠριδανοῖο ·

ἔνθα ποτ’αἰθαλόεντι τυπεὶς πρὸς στέρνα κεραυνῷ

ἡμιδαὴς Φαέθων πέσεν ἅρματος Ἠελίοιο

λίμνης ἐς προχοὰς πολυβενθέος · ἡ δ’ἔτι νῦν περ

τραύματος αἰθομένοιο βαρὺν ἀνακηκίει ἀτμόν.

οὐ δέ τις ὕδωρ κεῖνο διὰ πτερὰ κοῦφα τανύσσας

οἰωνὸς δύναται βαλέειν ὕπερ · ἀλλὰ μεσηγὺς

φλογμῷ ἐπιθρώσκει πεποτημένος. ἀμφὶ δὲ κοῦραι

Ἡλιάδες ταναῇσιν ἐελμέναι αἰγείροισιν,

μύρονται κινυρὸν μέλεαι γόον · ἐκ δὲ φαεινὰς

ἠλέκτρου λιβάδας βλεφάρων προχέουσιν ἔραζε,

αἱ μέντ’ἠελίῳ ψαμάθοις ἔπι τερσαίνονται ·

εὖτ’ἂν δὲ κλύζῃσι κελαινῆς ὕδατα λίμνης

ἠιόνας πνοιῇ πολυηχέος ἐξ ἀνέμοιο,

δὴ τότ’ἐς Ἠριδανὸν προκυλίνδεται ἀθρόα πάντα

κυμαίνοντι ῥόῳ. Κελτοὶ δ’ἐπὶ βάξιν ἔθεντο,

ὡς ἄρ’Ἀπόλλωνος τάδε δάκρυα Λητοΐδαο

ἐμφέρεται δίναις, ἅτε μυρία χεῦε πάροιθεν,

ἦμος Ὑπερβορέων ἱερὸν γένος εἰσαφίκανεν,

οὐρανὸν αἰγλήεντα λιπὼν ἐκ πατρὸς ἐνιπῆς,

χωόμενος περὶ παιδί, τὸν ἐν λιπαρῇ Λακερείῃ

δῖα Κορωνὶς ἔτικτεν ἐπὶ προχοῇς Ἀμύροιο.

καὶ τὰ μὲν ὧς κείνοισι μετ’ἀνδράσι κεκλήισται.

τοὺς δ’οὔτε βρώμης ᾕρει πόθος, οὐ δὲ ποτοῖο,

οὔτ’ἐπὶ γηθοσύνας τράπετο νόος. ἀλλ’ἄρα τοίγε

ἤματα μὲν στρεύγοντο περιβληχρὸν βαρύθοντες

ὀδμῇ λευγαλέῃ, τήν ῥ’ἄσχετον ἐξανίεσκον

τυφομένου Φαέθοντος ἐπιρροαὶ Ἠριδανοῖο ·

νύκτας δ’αὖ γόον ὀξὺν ὀδυρομένων ἐσάκουον

Ἡλιάδων λιγέως · τὰ δὲ δάκρυα μυρομένῃσιν

οἷον ἐλαιηραὶ στάγες ὕδασιν ἐμφορέοντο.

ἐκ δὲ τόθεν Ῥοδανοῖο βαθὺν ῥόον εἰσαπέβησαν,

ὅςτ’εἰς Ἠριδανὸν μετανίσσεται · ἄμμιγα δ’ὕδωρ

ἐν ξυνοχῇ βέβρυκε κυκώμενον. αὐτὰρ ὁ γαίης

ἐκ μυχάτης, ἵνατ’εἰσὶ πύλαι καὶ ἐδέθλια Νυκτός,

ἔνθεν ἀπορνύμενος τῇ μέντ’ἐπερεύγεται ἀκτὰς

Ὠκεανοῦ, τῇ δ’αὖτε μετ’Ἰονίην ἅλα βάλλει,

τῇ δ’ἐπὶ Σαρδόνιον πέλαγος καὶ ἀπείρονα κόλπον

ἑπτὰ διὰ στομάτων ἵει ῥόον. ἐκ δ’ἄρα τοῖο

λίμνας εἰσέλασαν δυσχείμονας, αἵτ’ἀνὰ Κελτῶν

ἤπειρον πέπτανται ἀθέσφατον · ἔνθα κεν οἵγε

ἄτῃ ἀεικελίῃ πέλασαν. φέρε γάρ τις ἀπορρὼξ

κόλπον ἐς Ὠκεανοῖο, τὸν οὐ προδαέντες ἔμελλον

εἰσβαλέειν, τόθεν οὔ κεν ὑπότροποι ἐξεσάωθεν.

ἀλλ’Ἥρη σκοπέλοιο καθ’Ἑρκυνίου ἰάχησεν

οὐρανόθεν προθοροῦσα · φόβῳ δ’ἐτίναχθεν ἀυτῆς

πάντες ὁμῶς · δεινὸν γὰρ ἐπὶ μέγας ἔβραχεν αἰθήρ.

ἂψ δὲ παλιντροπόωντο θεᾶς ὕπο, καί ῥ’ἐνόησαν

τὴν οἶμον, τῇπέρτε καὶ ἔπλετο νόστος ἰοῦσιν.

δηναιοὶ δ’ἀκτὰς ἁλιμυρέας εἰσαφίκοντο

Ἥρης ἐννεσίῃσι, δι’ἔθνεα μυρία Κελτῶν

καὶ Λιγύων περόωντες ἀδήιοι. ἀμφὶ γὰρ αἰνὴν

ἠέρα χεῦε θεὰ πάντ’ἤματα νισσομένοισιν.

μεσσότατον δ’ἄρα τοίγε διὰ στόμα νηὶ βαλόντες

Στοιχάδας εἰσαπέβαν νήσους σόοι εἵνεκα κούρων

Ζηνός · ὃ δὴ βωμοίτε καὶ ἱερὰ τοῖσι τέτυκται

ἔμπεδον · οὐ δ’οἶον κείνης ἐπίκουροι ἕποντο

ναυτιλίης · Ζεὺς δέ σφι καὶ ὀψιγόνων πόρε νῆας.

Στοιχάδας αὖτε λιπόντες ἐς Αἰθαλίην ἐπέρησαν

νῆσον, ἵνα ψηφῖσιν ἀπωμόρξαντο καμόντες

ἱδρῶ ἅλις · χροιῇ δὲ κατ’αἰγιαλοῖο κέχυνται

εἴκελαι · ἐν δὲ σόλοι καὶ τεύχεα θέσκελα κείνων ·

ἐν δὲ λιμὴν Ἀργῷος ἐπωνυμίην πεφάτισται.

καρπαλίμως δ’ἐνθένδε διὲξ ἁλὸς οἶδμα νέοντο

Αὐσονίης ἀκτὰς Τυρσηνίδας εἰσορόωντες ·

ἷξον δ’Αἰαίης λιμένα κλυτόν · ἐκ δ’ἄρα νηὸς

πείσματ’ἐπ’ἠιόνων σχεδόθεν βάλον. ἔνθα δὲ Κίρκην

εὗρον ἁλὸς νοτίδεσσι κάρη ἐπιφαιδρύνουσαν ·

τοῖον γὰρ νυχίοισιν ὀνείρασιν ἐπτοίητο.

αἵματί οἱ θάλαμοίτε καὶ ἕρκεα πάντα δόμοιο

μύρεσθαι δόκεον · φλὸξ δ’ἀθρόα φάρμακ’ἔδαπτεν,

οἷσι πάρος ξείνους θέλγ’ἀνέρας, ὅστις ἵκοιτο ·

τὴν δ’αὐτὴ φονίῳ σβέσεν αἵματι πορφύρουσαν,

χερσὶν ἀφυσσαμένη · λῆξεν δ’ὀλοοῖο φόβοιο.

τῶ καὶ ἐπιπλομένης ἠοῦς νοτίδεσσι θαλάσσης

ἐγρομένη πλοκάμουςτε καὶ εἵματα φαιδρύνεσκεν.

θῆρες δ’οὐ θήρεσσιν ἐοικότες ὠμηστῇσιν,

οὐ δὲ μὲν οὐ δ’ἄνδρεσσιν ὁμὸν δέμας, ἄλλο δ’ἀπ’ἄλλων

συμμιγέες μελέων, κίον ἀθρόοι, ἠύτε μῆλα

ἐκ σταθμῶν ἅλις εἶσιν ὀπηδεύοντα νομῆι.

τοίους καὶ προτέρης ἐξ ἰλύος ἐβλάστησε

χθὼν αὐτὴ μικτοῖσιν ἀρηρεμένους μελέεσσιν,

οὔπω διψαλέῳ μάλ’ὑπ’ἠέρι πιληθεῖσα,

οὐ δέ πω ἀζαλέοιο βολαῖς τόσον ἠελίοιο

ἰκμάδας αἰνυμένη · τὰ δ’ἐπὶ στίχας ἤγαγεν αἰὼν

συγκρίνας · τὼς οἵγε φυὴν ἀίδηλοι ἕποντο.

ἥρωας δ’ἕλε θάμβος ἀπείριτον · αἶψα δ’ἕκαστος

Κίρκης εἴςτε φυήν, εἴςτ’ὄμματα παπταίνοντες

ῥεῖα κασιγνήτην φάσαν ἔμμεναι Αἰήταο.

ἡ δ’ὅτε δὴ νυχίων ἀπὸ δείματα πέμψεν ὀνείρων,

αὐτίκ’ἔπειτ’ἄψορρον ἀπέστιχε · τοὺς δ’ἅμ’ἕπεσθαι,

χειρὶ καταρρέξασα, δολοφροσύνῃσιν ἄνωγεν.

ἔνθ’ἤτοι πληθὺς μὲν ἐφετμαῖς Αἰσονίδαο

μίμνεν ἀπηλεγέως · ὁ δ’ἐρύσσατο Κολχίδα κούρην.

ἄμφω δ’ἑσπέσθην αὐτὴν ὁδόν, ἔστ’ἀφίκοντο

Κίρκης ἐς μέγαρον · τοὺς δ’ἐν λιπαροῖσι κέλευεν

ἥγε θρόνοις ἕζεσθαι, ἀμηχανέουσα κιόντων.

τὼ δ’ἄνεῳ καὶ ἄναυδοι ἐφ’ἑστίῃ ἀίξαντε

ἵζανον, ἥτε δίκη λυγροῖς ἱκέτῃσι τέτυκται,

ἡ μὲν ἐπ’ἀμφοτέραις θεμένη χείρεσσι μέτωπα,

αὐτὰρ ὁ κωπῆεν μέγα φάσγανον ἐν χθονὶ πήξας,

ᾧπέρτ’Αἰήταο πάιν κτάνεν · οὐ δέ ποτ’ὄσσε

ἰθὺς ἐνὶ βλεφάροισιν ἀνέσχεθον. αὐτίκα δ’ἔγνω

Κίρκη φύξιον οἶτον ἀλιτροσύναςτε φόνοιο.

τῶ καὶ ὀπιζομένη Ζηνὸς θέμιν Ἱκεσίοιο,

ὃς μέγα μὲν κοτέει, μέγα δ’ἀνδροφόνοισιν ἀρήγει,

ῥέζε θυηπολίην, οἵῃτ’ἀπολυμαίνονται

νηλειεῖς ἱκέται, ὅτ’ἐφέστιοι ἀντιόωσιν.

πρῶτα μὲν ἀτρέπτοιο λυτήριον ἥγε φόνοιο

τειναμένη καθύπερθε συὸς τέκος, ἧς ἔτι μαζοὶ

πλήμυρον λοχίης ἐκ νηδύος, αἵματι χεῖρας

τέγγεν, ἐπιτμήγουσα δέρην · αὖτις δὲ καὶ ἄλλοις

μείλισσεν χύτλοισι, καθάρσιον ἀγκαλέουσα

Ζῆνα, παλαμναίων τιμήορον ἱκεσιάων.

καὶ τὰ μὲν ἀθρόα πάντα δόμων ἐκ λύματ’ἔνεικαν

νηιάδες πρόπολοι, ταί οἱ πόρσυνον ἕκαστα.

ἡ δ’εἴσω πελάνους μείλικτράτε νηφαλίῃσιν

καῖεν ἐπ’εὐχωλῇσι παρέστιος, ὄφρα χόλοιο

σμερδαλέας παύσειεν Ἐρινύας, ἠδὲ καὶ αὐτὸς

εὐμειδήςτε πέλοιτο καὶ ἤπιος ἀμφοτέροισιν,

εἴτ’οὖν ὀθνείῳ μεμιασμένοι αἵματι χεῖρας,

εἴτε καὶ ἐμφύλῳ προσκηδέες ἀντιόωσιν.

αὐτὰρ ἐπεὶ μάλα πάντα πονήσατο, δή τότ’ἔπειτα

εἷσεν ἐπὶ ξεστοῖσιν ἀναστήσασα θρόνοισιν,

καὶ δ’αὐτὴ πέλας ἷζεν ἐνωπαδίς. αἶψα δὲ μύθῳ

χρειὼ ναυτιλίηντε διακριδὸν ἐξερέεινεν.

ἠδ’ὁπόθεν μετὰ γαῖαν ἑὴν καὶ δώματ’ἰόντες

αὔτως ἱδρύνθησαν ἐφέστιοι. ἦ γὰρ ὀνείρων

μνῆστις ἀεικελίη δῦνεν φρένας ὁρμαίνουσαν ·

ἵετο δ’αὖ κούρης ἐμφύλιον ἴδμεναι ὀμφήν,

αὐτίχ’ὅπως ἐνόησεν ἀπ’οὔδεος ὄσσε βαλοῦσαν.

πᾶσα γὰρ Ἠελίου γενεὴ ἀρίδηλος ἰδέσθαι

ἦεν, ἐπεὶ βλεφάρων ἀποτηλόθι μαρμαρυγῇσιν

οἷόντέ χρυσέην ἀντώπιον ἵεσαν αἴγλην.

ἡ δ’ἄρα τῇ τὰ ἕκαστα διειρομένῃ κατέλεξεν,

Κολχίδα γῆρυν ἱεῖσα, βαρύφρονος Αἰήταο

κούρη μειλιχίως, ἠμὲν στόλον ἠδὲ κελεύθους

ἡρώων, ὅσατ’ἀμφὶ θοοῖς ἐμόγησαν ἀέθλοις,

ὥςτε κασιγνήτης πολυκηδέος ἤλιτε βουλαῖς,

ὥςτ’ἀπονόσφιν ἄλυξεν ὑπέρβια δείματα πατρὸς

σὺν παισὶν Φρίξοιο · φόνον δ’ἀλέεινεν ἐνισπεῖν

Ἀψύρτου. τὴν δ’οὔτι νόῳ λάθεν · ἀλλὰ καὶ ἔμπης

μυρομένην ἐλέαιρεν, ἔπος δ’ἐπὶ τοῖον ἔειπεν ·

“σχετλίη, ἦ ῥα κακὸν καὶ ἀεικέα μήσαο νόστον.

ἔλπομαι οὐκ ἐπὶ δήν σε βαρὺν χόλον Αἰήταο

ἐκφυγέειν · τάχα δ’εἶσι καὶ Ἑλλάδος ἤθεα γαίης

τισόμενος φόνον υἷος, ὅτ’ἄσχετα ἔργ’ἐτέλεσσας.

ἀλλ’ἐπεὶ οὖν ἱκέτις καὶ ὁμόγνιος ἔπλευ ἐμεῖο,

ἄλλο μὲν οὔτι κακὸν μητίσομαι ἐνθάδ’ἰούσῃ ·

ἔρχεο δ’ἐκ μεγάρων ξείνῳ συνοπηδὸς ἐοῦσα,

ὅντινα τοῦτον ἄιστον ἀείραο πατρὸς ἄνευθεν ·

μη δέ με γουνάσσηαι ἐφέστιος, οὐ γὰρ ἔγωγε

αἰνήσω βουλάςτε σέθεν καὶ ἀεικέα φύξιν”.

ὧς φάτο · τὴν δ’ἀμέγαρτον ἄχος λάβεν · ἀμφὶ δὲ πέπλον

ὀφθαλμοῖσι βαλοῦσα γόον χέεν, ὄφρα μιν ἥρως

χειρὸς ἐπισχόμενος μεγάρων ἐξῆγε θύραζε

δείματι παλλομένην · λεῖπον δ’ἀπὸ δώματα Κίρκης.

οὐ δ’ἄλοχον Κρονίδαο Διὸς λάθον · ἀλλά οἱ Ἶρις

πέφραδεν, εὖτ’ἐνόησεν ἀπὸ μεγάροιο κιόντας.

αὐτὴ γάρ μιν ἄνωγε δοκευέμεν, ὁππότε νῆα

στείχοιεν · τὸ καὶ αὖτις ἐποτρύνουσ’ἀγόρευεν ·

“Ἶρι φίλη, νῦν, εἴ ποτ’ἐμὰς ἐτέλεσσας ἐφετμάς,

εἰ δ’ἄγε λαιψηρῇσι μετοιχομένη πτερύγεσσιν,

δεῦρο Θέτιν μοι ἄνωχθι μολεῖν ἁλὸς ἐξανιοῦσαν.

κείνης γὰρ χρειώ με κιχάνεται. αὐτὰρ ἔπειτα

ἐλθεῖν εἰς ἀκτάς, ὅθιτ’ἄκμονες Ἡφαίστοιο

χάλκειοι στιβαρῇσιν ἀράσσονται τυπίδεσσιν ·

εἰπὲ δὲ κοιμῆσαι φύσας πυρός, εἰσόκεν Ἀργὼ

τάσγε παρεξελάσῃσιν. ἀτὰρ καὶ ἐς Αἴολον ἐλθεῖν,

Αἴολον, ὅςτ’ἀνέμοις αἰθρηγενέεσσιν ἀνάσσει ·

καὶ δὲ τῷ εἰπέμεναι τὸν ἐμὸν νόον, ὥς κεν ἀήτας

πάντας ἀπολλήξειεν ὑπ’ἠέρι, μη δέ τις αὔρη

τρηχύνοι πέλαγος · ζεφύρου γε μὲν οὖρος ἀήτω,

ὄφρ’οἵγ’Ἀλκινόου Φαιηκίδα νῆσον ἵκωνται”.

ὧς ἔφατ’· αὐτίκα δ’Ἶρις ἀπ’Οὐλύμποιο θοροῦσα

τέμνε, τανυσσαμένη κοῦφα πτερά. δῦ δ’ἐνὶ πόντῳ

Αἰγαίῳ, τόθι πέρτε δόμοι Νηρῆος ἔασιν.

πρώτην δ’εἰσαφίκανε Θέτιν, καὶ ἐπέφραδε μῦθον

Ἥρης ἐννεσίῃς, ὦρσέντέ μιν εἰς ἓ νέεσθαι.

δεύτερα δ’εἰς Ἥφαιστον ἐβήσατο · παῦσε δὲ τόνγε

ῥίμφα σιδηρείων τυπίδων · ἔσχοντο δ’ἀυτμῆς

αἰθαλέοι πρηστῆρες. ἀτὰρ τρίτον εἰσαφίκανεν

Αἴολον Ἱππότεω παῖδα κλυτόν. ὄφρα δὲ καὶ τῷ

ἀγγελίην φαμένη θοὰ γούνατα παῦσεν ὁδοῖο,

τόφρα Θέτις Νηρῆα κασιγνήταςτε λιποῦσα

ἐξ ἁλὸς Οὔλυμπόνδε θεὰν μετεκίαθεν Ἥρην ·

ἡ δέ μιν ἆσσον ἑοῖο παρεῖσέτε, φαῖνέτε μῦθον ·

“κέκλυθι νῦν, Θέτι δῖα, τά τοι ἐπιέλδομ’ἐνισπεῖν.

οἶσθα μέν, ὅσσον ἐμῇσιν ἐνὶ φρεσὶ τίεται ἥρως

Αἰσονίδης, οἱ δ’ἄλλοι ἀοσσητῆρες ἀέθλου,

οἵωςτέ σφ’ἐσάωσα διὰ πλαγκτὰς περόωντας

πέτρας, ἔνθα πάρος δειναὶ βρομέουσι θύελλαι,

κύματάτε σκληρῇσι περιβλύει σπιλάδεσσιν.

νῦν δὲ παρὰ Σκύλλης σκόπελον μέγαν ἠδὲ Χάρυβδιν

δεινὸν ἐρευγομένην δέχεται ὁδός. ἀλλά σε γὰρ δὴ

ἐξέτι νηπυτίης αὐτὴ τρέφον ἠδ’ἀγάπησα

ἔξοχον ἀλλάων, αἵτ’εἰν ἁλὶ ναιετάουσιν,

οὕνεκεν οὐκ ἔτλης εὐνῇ Διὸς ἱεμένοιο

λέξασθαι. κείνῳ γὰρ ἀεὶ τάδε ἔργα μέμηλεν,

ἠὲ σὺν ἀθανάταις ἠὲ θνητῇσιν ἰαύειν.

ἀλλ’ἐμὲ αἰδομένη καὶ ἐνὶ φρεσὶ δειμαίνουσα,

ἠλεύω · ὁ δ’ἔπειτα πελώριον ὅρκον ὄμοσσεν,

μήποτέ σ’ἀθανάτοιο θεοῦ καλέεσθαι ἄκοιτιν.

ἔμπης δ’οὐ μεθίεσκεν ὀπιπεύων ἀέκουσαν,

εἰσότε οἱ πρέσβειρα Θέμις κατέλεξεν ἅπαντα,

ὡς δή τοι πέπρωται ἀμείνονα πατρὸς ἑοῖο

παῖδα τεκεῖν · τῶ καί σε λιλαιόμενος μεθέηκεν,

δείματι, μή τις ἑοῦ ἀντάξιος ἄλλος ἀνάσσοι

ἀθανάτων, ἀλλ’αἰὲν ἑὸν κράτος εἰρύοιτο.

αὐτὰρ ἐγὼ τὸν ἄριστον ἐπιχθονίων πόσιν εἶναι

δῶκά τοι, ὄφρα γάμου θυμηδέος ἀντιάσειας,

τέκνατε φιτύσαιο · θεοὺς δ’ἐς δαῖτ’ἐκάλεσσα

πάντας ὁμῶς · αὐτὴ δὲ σέλας χείρεσσιν ἀνέσχον

νυμφίδιον, κείνης ἀγανόφρονος εἵνεκα τιμῆς.

ἀλλ’ἄγε καί τινά τοι νημερτέα μῦθον ἐνίψω.

εὖτ’ἂν ἐς Ἠλύσιον πεδίον τεὸς υἱὸς ἵκηται,

ὃν δὴ νῦν Χείρωνος ἐν ἤθεσι Κενταύροιο

νηιάδες κομέουσι τεοῦ λίπτοντα γάλακτος,

χρειώ μιν κούρης πόσιν ἔμμεναι Αἰήταο

Μηδείης · σὺ δ’ἄρηγε νυῷ ἑκυρή περ ἐοῦσα,

ἠδ’αὐτῷ Πηλῆι. τί τοι χόλος ἐστήρικται;