Argonautica, 2

ἔνθα δ’ἔσαν σταθμοίτε βοῶν αὖλίςτ’Ἀμύκοιο,

Βεβρύκων βασιλῆος ἀγήνορος, ὅν ποτε νύμφη

τίκτε Ποσειδάωνι Γενεθλίῳ εὐνηθεῖσα

Βιθυνὶς Μελίη, ὑπεροπληέστατον ἀνδρῶν ·

ὅςτ’ἐπὶ καὶ ξείνοισιν ἀεικέα θεσμὸν ἔθηκεν,

μήτιν’ἀποστείχειν, πρὶν πειρήσασθαι ἑοῖο

πυγμαχίης · πολέας δὲ περικτιόνων ἐδάιξεν.

καὶ δὲ τότε προτὶ νῆα κιών, χρειώ μιν ἐρέσθαι

ναυτιλίης, οἵτ’εἶεν, ὑπερβασίῃσιν ἄτισσεν,

τοῖον δ’ἐν πάντεσσι παρασχεδὸν ἔκφατο μῦθον ·

“κέκλυθ’, ἁλίπλαγκτοι, τάπερ ἴδμεναι ὔμμιν ἔοικεν.

οὔτινα θέσμιόν ἐστιν ἀφορμηθέντα νέεσθαι

ἀνδρῶν ὀθνείων, ὅς κεν Βέβρυξι πελάσσῃ,

πρὶν χείρεσσιν ἐμῇσιν ἑὰς ἀνὰ χεῖρας ἀεῖραι.

τῶ καί μοι τὸν ἄριστον ἀποκριδὸν οἶον ὁμίλου

πυγμαχίῃ στήσασθε καταυτόθι δηρινθῆναι.

εἰ δ’ἂν ἀπηλεγέοντες ἐμὰς πατέοιτε θέμιστας,

ἧ κέν τις στυγερῶς κρατερὴ ἐπιέψετ’ἀνάγκη”.

ἦ ῥα μέγα φρονέων · τοὺς δ’ἄγριος εἰσαΐοντας

εἷλε χόλος · περὶ δ’αὖ Πολυδεύκεα τύψεν ὁμοκλή

αἶψα δ’ἑῶν ἑτάρων πρόμος ἵστατο, φώνησέντε ·

“ἴσχεο νῦν, μη δ’ἄμμι κακήν, ὅτις εὔχεαι εἶναι,

φαῖνε βίην · θεσμοῖς γὰρ ὑπείξομεν, ὡς ἀγορεύεις.

αὐτὸς ἑκὼν ἤδη τοι ὑπίσχομαι ἀντιάασθαι”.

ὧς φάτ’ἀπηλεγέως · ὁ δ’ἐσέδρακεν ὄμμαθ’ἑλίξας,

ὥστε λέων ὑπ’ἄκοντι τετυμμένος, ὅντ’ἐν ὄρεσσιν

ἀνέρες ἀμφιπένονται · ὁ δ’ἰλλόμενός περ ὁμίλῳ

τῶν μὲν ἔτ’οὐκ ἀλέγει, ἐπὶ δ’ὄσσεται οἰόθεν οἶον

ἄνδρα τόν, ὅς μιν ἔτυψε παροίτατος, οὐ δ’ἐδάμασσεν.

ἔνθ’ἀπὸ Τυνδαρίδης μὲν ἐύστιπτον θέτο φᾶρος

λεπταλέον, τό ῥά οἵ τις ἑὸν ξεινήιον εἶναι

ὤπασε Λημνιάδων · ὁ δ’ἐρεμνὴν δίπτυχα λώπην

αὐτῇσιν περόνῃσι καλαύροπάτε τρηχεῖαν

κάββαλε, τὴν φορέεσκεν, ὀριτρεφέος κοτίνοιο.

αὐτίκα δ’ἐγγύθι χῶρον ἑαδότα παπτήναντες

ἷζον ἑοὺς δίχα πάντας ἐνὶ ψαμάθοισιν ἑταίρους,

οὐ δέμας, οὐ δὲ φυὴν ἐναλίγκιοι εἰσοράασθαι.

ἀλλ’ὁ μὲν ἢ ὀλοοῖο Τυφωέος, ἠὲ καὶ αὐτῆς

γαίης εἶναι ἔικτο πέλωρ τέκος, οἷα πάροιθεν

χωομένη Διὶ τίκτεν · ὁ δ’οὐρανίῳ ἀτάλαντος

ἀστέρι Τυνδαρίδης, οὗπερ κάλλισται ἔασιν

ἑσπερίην διὰ νύκτα φαεινομένου ἀμαρυγαί.

τοῖος ἔην Διὸς υἱός, ἔτι χνοάοντας ἰούλους

ἀντέλλων, ἔτι φαιδρὸς ἐν ὄμμασιν. ἀλλά οἱ ἀλκὴ

καὶ μένος ἠύτε θηρὸς ἀέξετο · πῆλε δὲ χεῖρας

πειράζων, εἴθ’ὡς πρὶν ἐυτρόχαλοι φορέονται,

μη δ’ἄμυδις καμάτῳτε καὶ εἰρεσίῃ βαρύθοιεν

οὐ μὰν αὖτ’Ἄμυκος πειρήσατο · σῖγα δ’ἄπωθεν

ἑστηὼς εἰς αὐτὸν ἔχ’ὄμματα, καί οἱ ὀρέχθει

θυμὸς ἐελδομένῳ στηθέων ἐξ αἷμα κεδάσσαι.

τοῖσι δὲ μεσσηγὺς θεράπων Ἀμύκοιο Λυκωρεὺς

θῆκε πάροιθε ποδῶν δοιοὺς ἑκάτερθεν ἱμάντας

ὠμούς, ἀζαλέους, περὶ δ’οἵγ’ἔσαν ἐσκληῶτες.

αὐτὰρ ὁ τόνγ’ἐπέεσσιν ὑπερφιάλοισι μετηύδα ·

“τῶνδέ τοι ὅν κ’ἐθέλῃσθα, πάλου ἄτερ ἐγγυαλίξω

αὐτὸς ἑκών, ἵνα μή μοι ἀτέμβηαι μετόπισθεν.

ἀλλὰ βάλευ περὶ χειρί · δαεὶς δέ κεν ἄλλῳ ἐνίσποις,

ὅσσον ἐγὼ ῥινούςτε βοῶν περίειμι ταμέσθαι

ἀζαλέας, ἀνδρῶντε παρηίδας αἵματι φύρσαι”.

ὧς ἔφατ’· αὐτὰρ ὅγ’οὔτι παραβλήδην ἐρίδηνεν.

ἦκα δὲ μειδήσας, οἵ οἱ παρὰ ποσσὶν ἔκειντο,

τοὺς ἕλεν ἀπροφάτως · τοῦ δ’ἀντίος ἤλυθε Κάστωρ

ἠδὲ Βιαντιάδης Ταλαὸς μέγας · ὦκα δ’ἱμάντας

ἀμφέδεον, μάλα πολλὰ παρηγορέοντες ἐς ἀλκήν.

τῷ δ’αὖτ’Ἄρητόςτε καὶ Ὄρνυτος, οὐ δέ τι ᾔδειν

νήπιοι ὕστατα κεῖνα κακῇ δήσαντες ἐν αἴσῃ.

οἱ δ’ἐπεὶ οὖν ἱμᾶσι διασταδὸν ἠρτύναντο,

αὐτίκ’ἀνασχόμενοι ῥεθέων προπάροιθε βαρείας

χεῖρας, ἐπ’ἀλλήλοισι μένος φέρον ἀντιόωντες.

ἔνθα δὲ Βεβρύκων μὲν ἄναξ, ἅτε κῦμα θαλάσσης

τρηχὺ θοὴν ἐπὶ νῆα κορύσσεται, ἡ δ’ὑπὸ τυτθὸν

ἰδρείῃ πυκινοῖο κυβερνητῆρος ἀλύσκει,

ἱεμένου φορέεσθαι ἔσω τοίχοιο κλύδωνος,

ὧς ὅγε Τυνδαρίδην φοβέων ἕπετ’, οὐ δέ μιν εἴα

δηθύνειν. ὁ δ’ἄρ’αἰὲν ἀνούτατος ἣν διὰ μῆτιν

ἀίσσοντ’ἀλέεινεν · ἀπηνέα δ’αἶψα νοήσας

πυγμαχίην, ᾗ κάρτος ἀάατος, ᾗτε χερείων,

στῆ ῥ’ἄμοτον καὶ χερσὶν ἐναντία χεῖρας ἔμιξεν.

ὡς δ’ὅτε νήια δοῦρα θοοῖς ἀντίξοα γόμφοις

ἀνέρες ὑληουργοὶ ἐπιβλήδην ἐλάοντες

θείνωσι σφύρῃσιν, ἐπ’ἄλλῳ δ’ἄλλος ἄηται

δοῦπος ἄδην · ὧς τοῖσι παρήιάτ’ἀμφοτέρωθεν

καὶ γένυες κτύπεον · βρυχὴ δ’ὑπετέλλετ’ὀδόντων

ἄσπετος, οὐ δ’ἔλληξαν ἐπισταδὸν οὐτάζοντες,

ἔστε περ οὐλοὸν ἆσθμα καὶ ἀμφοτέρους ἐδάμασσεν.

στάντε δὲ βαιὸν ἄπωθεν ἀπωμόρξαντο μετώπων

ἱδρῶ ἅλις, καματηρὸν ἀυτμένα φυσιόωντε.

ἂψ δ’αὖτις συνόρουσαν ἐναντίοι, ἠύτε ταύρω

φορβάδος ἀμφὶ βοὸς κεκοτηότε δηριάασθον.

ἔνθα δ’ἔπειτ’Ἄμυκος μὲν ἐπ’ἀκροτάτοισιν ἀερθείς,

βουτύπος οἷα, πόδεσσι τανύσσατο, κὰδ δὲ βαρεῖαν

χεῖρ’ἐπὶ οἷ πελέμιξεν · ὁ δ’ἀίξαντος ὑπέστη,

κρᾶτα παρακλίνας, ὤμῳ δ’ἀνεδέξατο πῆχυν

τυτθόν · ὁ δ’ἄγχ’αὐτοῖο παρὲκ γόνυ γουνὸς ἀμείβων

κόψε μεταΐγδην ὑπὲρ οὔατος, ὀστέα δ’εἴσω

ῥῆξεν · ὁ δ’ἀμφ’ὀδύνῃ γνὺξ ἤριπεν · οἱ δ’ἰάχησαν

ἥρωες Μινύαι · τοῦ δ’ἀθρόος ἔκχυτο θυμός.

οὐ δ’ἄρα Βέβρυκες ἄνδρες ἀφείδησαν βασιλῆος ·

ἀλλ’ἄμυδις κορύνας ἀζηχέας ἠδὲ σιγύννους

ἰθὺς ἀνασχόμενοι Πολυδεύκεος ἀντιάασκον.

τοῦ δὲ πάρος κολεῶν εὐήκεα φάσγαν’ἑταῖροι

ἔσταν ἐρυσσάμενοι. πρῶτός γε μὲν ἀνέρα Κάστωρ

ἤλασ’ἐπεσσύμενον κεφαλῆς ὕπερ · ἡ δ’ἑκάτερθεν

ἔνθα καὶ ἔνθ’ὤμοισιν ἐπ’ἀμφοτέροις ἐκεάσθη.

αὐτὸς δ’Ἰτυμονῆα πελώριον ἠδὲ Μίμαντα,

τὸν μὲν ὑπὸ στέρνοιο θοῷ ποδὶ λὰξ ἐπορούσας

πλῆξε, καὶ ἐν κονίῃσι βάλεν · τοῦ δ’ἆσσον ἰόντος

δεξιτερῇ σκαιῆς ὑπὲρ ὀφρύος ἤλασε χειρί,

δρύψε δέ οἱ βλέφαρον, γυμνὴ δ’ὑπελείπετ’ὀπωπή.

Ὠρεΐτης δ’Ἀμύκοιο βίην ὑπέροπλος ὀπάων

οὖτα Βιαντιάδαο κατὰ λαπάρην Ταλαοῖο,

ἀλλά μιν οὐ κατέπεφνεν, ὅσον δ’ἐπὶ δέρματι μοῦνον

νηδυίων ἄψαυστος ὑπὸ ζώνην θόρε χαλκός.

αὔτως δ’Ἄρητος μενεδήιον Εὐρύτου υἷα

Ἴφιτον ἀζαλέῃ κορύνῃ στυφέλιξεν ἐλάσσας,

οὔπω κηρὶ κακῇ πεπρωμένον · ἦ τάχ’ἔμελλεν

αὐτὸς δῃώσεσθαι ὑπὸ ξίφεϊ Κλυτίοιο.

καὶ τότ’ἄρ’Ἀγκαῖος Λυκοόργοιο θρασὺς υἱὸς

αἶψα μάλ’ἀντεταγὼν πέλεκυν μέγαν ἠδὲ κελαινὸν

ἄρκτου προσχόμενος σκαιῇ δέρος ἔνθορε μέσσῳ

ἐμμεμαὼς Βέβρυξιν · ὁμοῦ δέ οἱ ἐσσεύοντο

Αἰακίδαι, σὺν δέ σφιν ἀρήιος ὤρνυτ’Ἰήσων.

ὡς δ’ὅτ’ἐνὶ σταθμοῖσιν ἀπείρονα μῆλ’ἐφόβησαν

ἤματι χειμερίῳ πολιοὶ λύκοι ὁρμηθέντες

λάθρῃ ἐυρρίνωντε κυνῶν αὐτῶντε νομήων,

μαίονται δ’ὅ τι πρῶτον ἐπαΐξαντες ἕλωσιν,

πόλλ’ἐπιπαμφαλόωντες ὁμοῦ · τὰ δὲ πάντοθεν αὔτως

στείνονται πίπτοντα περὶ σφίσιν · ὧς ἄρα τοίγε

λευγαλέως Βέβρυκας ὑπερφιάλους ἐφόβησαν.

ὡς δὲ μελισσάων σμῆνος μέγα μηλοβοτῆρες

ἠὲ μελισσοκόμοι πέτρῃ ἔνι καπνιόωσιν,

αἱ δ’ἤτοι τείως μὲν ἀολλέες ᾧ ἐνὶ σίμβλῳ

βομβηδὸν κλονέονται, ἐπιπρὸ δὲ λιγνυόεντι

καπνῷ τυφόμεναι πέτρης ἑκὰς ἀίσσουσιν ·

ὧς οἵγ’οὐκέτι δὴν μένον ἔμπεδον, ἀλλ’ἐκέδασθεν

εἴσω Βεβρυκίης, Ἀμύκου μόρον ἀγγελέοντες ·

νήπιοι, οὐ δ’ἐνόησαν ὃ δή σφισιν ἐγγύθεν ἄλλο

πῆμ’ἀίδηλον ἔην. πέρθοντο γὰρ ἠμὲν ἀλωαὶ

ἠδ’οἶαι τῆμος δῄῳ ὑπὸ δουρὶ Λύκοιο

καὶ Μαριανδυνῶν ἀνδρῶν, ἀπεόντος ἄνακτος.

αἰεὶ γὰρ μάρναντο σιδηροφόρου περὶ γαίης.

οἱ δ’ἤδη σταθμούςτε καὶ αὔλια δηιάασκον ·

ἤδη δ’ἄσπετα μῆλα περιτροπάδην ἐτάμοντο

ἥρωες, καὶ δή τις ἔπος μετὰ τοῖσιν ἔειπεν ·

“φράζεσθ’ὅττι κεν ᾗσιν ἀναλκείῃσιν ἔρεξαν,

εἴ πως Ἡρακλῆα θεὸς καὶ δεῦρ’ἐκόμισσε.

ἤτοι μὲν γὰρ ἐγὼ κείνου παρεόντος ἔολπα

οὐ δ’ἂν πυγμαχίῃ κρινθήμεναι · ἀλλ’ὅτε θεσμοὺς

ἤλυθεν ἐξερέων, αὐτοῖς ἄφαρ οἷς ἀγόρευεν

θεσμοῖσιν ῥοπάλῳ μιν ἀγηνορίης λελαθέσθαι.

ναὶ μὲν ἀκήδεστον γαίῃ ἔνι τόνγε λιπόντες

πόντον ἐπέπλωμεν · μάλα δ’ἡμέων αὐτὸς ἕκαστος

εἴσεται οὐλομένην ἄτην, ἀπάνευθεν ἐόντος”.

ὧς ἄρ’ἔφη · τὰ δὲ πάντα Διὸς βουλῇς ἐτέτυκτο.

καὶ τότε μὲν μένον αὖθι διὰ κνέφας, ἕλκεάτ’ἀνδρῶν

οὐταμένων ἀκέοντο, καὶ ἀθανάτοισι θυηλὰς

ῥέξαντες μέγα δόρπον ἐφώπλισαν · οὐ δέ τιν’ὕπνος

εἷλε παρὰ κρητῆρι καὶ αἰθομένοις ἱεροῖσιν.

ξανθὰ δ’ἐρεψάμενοι δάφνῃ καθύπερθε μέτωπα

ἀγχιάλῳ, τῇ, ἀκτῇ ἔπι, πρυμνήσι’ἀνῆπτο,

Ὀρφείῃ φόρμιγγι συνοίμιον ὕμνον ἄειδον

ἐμμελέως · περὶ δέ σφιν ἰαίνετο νήνεμος ἀκτὴ

μελπομένοις · κλεῖον δὲ Θεραπναῖον Διὸς υἷα.

ἦμος δ’ἠέλιος δροσερὰς ἐπέλαμψε κολώνας

ἐκ περάτων ἀνιών, ἤγειρε δὲ μηλοβοτῆρας,

δὴ τότε λυσάμενοι νεάτης ἐκ πείσματα δάφνης,

ληίδατ’εἰσβήσαντες ὅσην χρεὼ ἦεν ἄγεσθαι,

πνοιῇ δινήεντ’ἀνὰ Βόσπορον ἰθύνοντο.

ἔνθα μὲν ἠλιβάτῳ ἐναλίγκιον οὔρεϊ κῦμα

ἀμφέρεται προπάροιθεν ἐπαΐσσοντι ἐοικός,

αἰὲν ὑπὲρ νεφέων ἠερμένον · οὐ δέ κε φαίης

φεύξεσθαι κακὸν οἶτον, ἐπεὶ μάλα μεσσόθι νηὸς

λάβρον ἐπικρέμαται, καθάπερ νέφος. ἀλλὰ τόγ’ἔμπης

στόρνυται, εἴ κ’ἐσθλοῖο κυβερνητῆρος ἐπαύρῃ.

τῶ καὶ Τίφυος οἵδε δαημοσύνῃσι νέοντο,

ἀσκηθεῖς μέν, ἀτὰρ πεφοβημένοι. ἤματι δ’ἄλλῳ

ἀντιπέρην γαίῃ Βιθυνίδι πείσματ’ἀνῆψαν.

ἔνθα δ’ἐπάκτιον οἶκον Ἀγηνορίδης ἔχε Φινεύς,

ὃς περὶ δὴ πάντων ὀλοώτατα πήματ’ἀνέτλη

εἵνεκα μαντοσύνης, τήν οἱ πάρος ἐγγυάλιξεν

Λητοΐδης · οὐ δ’ὅσσον ὀπίζετο καὶ Διὸς αὐτοῦ

χρείων ἀτρεκέως ἱερὸν νόον ἀνθρώποισιν.

τῶ καί οἱ γῆρας μὲν ἐπὶ δηναιὸν ἴαλλεν,

ἐκ δ’ἕλετ’ὀφθαλμῶν γλυκερὸν φάος · οὐ δὲ γάνυσθαι

εἴα ἀπειρεσίοισιν ὀνείασιν, ὅσσα οἱ αἰεὶ

θέσφατα πευθόμενοι περιναιέται οἴκαδ’ἄγειρον.

ἀλλὰ διὰ νεφέων ἄφνω πέλας ἀίσσουσαι

ἅρπυιαι στόματος χειρῶντ’ἀπὸ γαμφηλῇσιν

συνεχέως ἥρπαζον. ἐλείπετο δ’ἄλλοτε φορβῆς

οὐ δ’ὅσον, ἄλλοτε τυτθόν, ἵνα ζώων ἀκάχοιτο.

καὶ δ’ἐπὶ μυδαλέην ὀδμὴν χέον · οὐ δέ τις ἔτλη

μὴ καὶ λευκανίηνδε φορεύμενος, ἀλλ’ἀποτηλοῦ

ἑστηώς · τοῖόν οἱ ἀπέπνεε λείψανα δαιτός.

αὐτίκα δ’εἰσαΐων ἐνοπὴν καὶ δοῦπον ὁμίλου

τούσδ’αὐτοὺς παριόντας ἐπήισεν, ὧν οἱ ἰόντων

θέσφατον ἐκ Διὸς ἦεν ἑῆς ἀπόνασθαι ἐδωδῆς.

ὀρθωθεὶς δ’εὐνῆθεν, ἀκήριον ἠύτ’ὄνειρον,

βάκτρῳ σκηπτόμενος ῥικνοῖς ποσὶν ᾖε θύραζε,

τοίχους ἀμφαφόων · τρέμε δ’ἅψεα νισσομένοιο

ἀδρανίῃ γήραιτε · πίνῳ δέ οἱ αὐσταλέος χρὼς

ἐσκλήκει, ῥινοὶ δὲ σὺν ὀστέα μοῦνον ἔεργον.

ἐκ δ’ἐλθὼν μεγάροιο καθέζετο γοῦνα βαρυνθεὶς

οὐδοῦ ἐπ’αὐλείοιο · κάρος δέ μιν ἀμφεκάλυψεν

πορφύρεος, γαῖαν δὲ πέριξ ἐδόκησε φέρεσθαι

νειόθεν, ἀβληχρῷ δ’ἐπὶ κώματι κέκλιτ’ἄναυδος.

οἱ δέ μιν ὡς εἴδοντο, περισταδὸν ἠγερέθοντο

καὶ τάφον. αὐτὰρ ὁ τοῖσι μάλα μόλις ἐξ ὑπάτοιο

στήθεος ἀμπνεύσας μετεφώνεε μαντοσύνῃσιν ·

“κλῦτε, Πανελλήνων προφερέστατοι, εἰ ἐτεὸν δὴ

οἵδ’ὑμεῖς, οὓς δή κρυερῇ βασιλῆος ἐφετμῇ

Ἀργῴης ἐπὶ νηὸς ἄγει μετὰ κῶας Ἰήσων.

ὑμεῖς ἀτρεκέως. ἔτι μοι νόος οἶδεν ἕκαστα

ᾗσι θεοπροπίῃσι. χάριν νύ τοι, ὦ ἄνα Λητοῦς

υἱέ, καὶ ἀργαλέοισιν ἀνάπτομαι ἐν καμάτοισιν.

Ἱκεσίου πρὸς Ζηνός, ὅτις ῥίγιστος ἀλιτροῖς

ἀνδράσι, Φοίβουτ’ἀμφὶ καὶ αὐτῆς εἵνεκεν Ἥρης

λίσσομαι, ᾗ περίαλλα θεῶν μέμβλεσθε κιόντες,

χραίσμετέ μοι, ῥύσασθε δυσάμμορον ἀνέρα λύμης,

μη δέ μ’ἀκηδείῃσιν ἀφορμήθητε λιπόντες

αὔτως. οὐ γὰρ μοῦνον ἐπ’ὀφθαλμοῖσιν Ἐρινὺς

λὰξ ἐπέβη, καὶ γῆρας ἀμήρυτον ἐς τέλος ἕλκω ·

πρὸς δ’ἔτι πικρότατον κρέμαται κακὸν ἄλλο κακοῖσιν.

ἅρπυιαι στόματός μοι ἀφαρπάζουσιν ἐδωδὴν

ἔκποθεν ἀφράστοιο καταΐσσουσαι ὄλεθροι.

ἴσχω δ’οὔτινα μῆτιν ἐπίρροθον. ἀλλά κε ῥεῖα

αὐτὸς ἑὸν λελάθοιμι νόον δόρποιο μεμηλώς,

ἢ κείνας · ὧδ’αἶψα διηέριαι ποτέονται.

τυτθὸν δ’ἢν ἄρα δήποτ’ἐδητύος ἄμμι λίπωσιν,

πνεῖ τόδε μυδαλέοντε καὶ οὐ τλητὸν μένος ὀδμῆς ·

οὔ κέ τις οὐ δὲ μίνυνθα βροτῶν ἄνσχοιτο πελάσσας,

οὐ δ’εἴ οἱ ἀδάμαντος ἐληλάμενον κέαρ εἴη.

ἀλλά με πικρὴ δῆτα καὶ ἄατος ἴσχει ἀνάγκη

μίμνειν καὶ μίμνοντα κακῇ ἐνὶ γαστέρι θέσθαι.

τὰς μὲν θέσφατόν ἐστιν ἐρητῦσαι Βορέαο

υἱέας. οὐ δ’ὀθνεῖοι ἀλαλκήσουσιν ἐόντες,

εἰ δὴ ἐγὼν ὁ πρίν ποτ’ἐπικλυτὸς ἀνδράσι Φινεὺς

ὄλβῳ μαντοσύνῃτε, πατὴρ δέ με γείνατ’Ἀγήνωρ ·

τῶν δὲ κασιγνήτην, ὅτ’ἐνὶ Θρῄκεσσιν ἄνασσον,

Κλειοπάτρην ἕδνοισιν ἐμὸν δόμον ἦγον ἄκοιτιν”.

ἴσκεν Ἀγηνορίδης · ἀδινὸν δ’ἕλε κῆδος ἕκαστον

ἡρώων, πέρι δ’αὖτε δύω υἷας Βορέαο.

δάκρυ δ’ὀμορξαμένω σχεδὸν ἤλυθον, ὧδέτ’ἔειπεν

Ζήτης, ἀσχαλόωντος ἑλὼν χερὶ χεῖρα γέροντος ·

“ἆ δείλ’, οὔτινά φημι σέθεν σμυγερώτερον ἄλλον

ἔμμεναι ἀνθρώπων. τί νύ τοι τόσα κήδε’ἀνῆπται;

ἦ ῥα θεοὺς ὀλοῇσι παρήλιτες ἀφραδίῃσιν

μαντοσύνας δεδαώς; τῶ τοι μέγα μηνιόωσιν;

ἄμμι γε μὴν νόος ἔνδον ἀτύζεται ἱεμένοισιν

χραισμεῖν, εἰ δὴ πρόχνυ γέρας τόδε πάρθετο δαίμων

νῶιν. ἀρίζηλοι γὰρ ἐπιχθονίοισιν ἐνιπαὶ

ἀθανάτων. οὐ δ’ἂν πρὶν ἐρητύσαιμεν ἰούσας

Ἁρπυίας, μάλα περ λελιημένοι, ἔστ’ἂν ὀμόσσῃς,

μὴ μὲν τοῖό γ’ἕκητι θεοῖς ἀπὸ θυμοῦ ἔσεσθαι”.

ὧς φάτο · τοῦ δ’ἰθὺς κενεὰς ὁ γεραιὸς ἀνέσχεν

γλήνας ἀμπετάσας, καὶ ἀμείψατο τοῖσδ’ἐπέεσσιν ·

“σίγα · μή μοι ταῦτα νόῳ ἔνι βάλλεο, τέκνον.

ἴστω Λητοῦς υἱός, ὅ με πρόφρων ἐδίδαξεν

μαντοσύνας · ἴστω δὲ δυσώνυμος, ἥ μ’ἔλαχεν, κὴρ

καὶ τόδ’ἐπ’ὀφθαλμῶν ἀλαὸν νέφος, οἵθ’ὑπένερθεν

δαίμονες, οἳ μη δ’ὧδε θανόντι περ εὐμενέοιεν,

ὡς οὔ τις θεόθεν χόλος ἔσσεται εἵνεκ’ἀρωγῆς”.

τὼ μὲν ἔπειθ’ὅρκοισιν ἀλαλκέμεναι μενέαινον.

αἶψα δὲ κουρότεροι πεπονήατο δαῖτα γέροντι,

λοίσθιον Ἁρπυίῃσιν ἑλώριον · ἐγγύθι δ’ἄμφω

στῆσαν, ἵνα ξιφέεσσιν ἐπεσσυμένας ἐλάσειαν.

καὶ δὴ τὰ πρώτισθ’ὁ γέρων ἔψαυεν ἐδωδῆς ·

αἱ δ’ἄφαρ ἠύτ’ἄελλαι ἀδευκέες, ἢ στεροπαὶ ὥς,

ἀπρόφατοι νεφέων ἐξάλμεναι ἐσσεύοντο

κλαγγῇ μαιμώωσαι ἐδητύος · οἱ δ’ἐσιδόντες

ἥρωες μεσσηγὺς ἀνίαχον · αἱ δ’ἅμ’ἀυτῇ

πάντα καταβρόξασαι ὑπὲρ πόντοιο φέροντο

τῆλε παρέξ · ὀδμὴ δὲ δυσάνσχετος αὖθι λέλειπτο.

τάων δ’αὖ κατόπισθε δύω υἷες Βορέαο

φάσγαν’ἐπισχόμενοι ὀπίσω θέον. ἐν γὰρ ἕηκεν

Ζεὺς μένος ἀκάματόν σφιν · ἀτὰρ Διὸς οὔ κεν ἑπέσθην

νόσφιν, ἐπεὶ ζεφύροιο παραΐσσεσκον ἀέλλας

αἰέν. ὅτ’ἐς Φινῆα καὶ ἐκ Φινῆος ἴοιεν.

ὡς δ’ὅτ’ἐνὶ κνημοῖσι κύνες δεδαημένοι ἄγρη;

ἢ αἶγας κεραοὺς ἠὲ πρόκας ἰχνεύοντες

θείωσιν, τυτθὸν δὲ τιταινόμενοι μετόπισθεν

ἄκρῃς ἐν γενύεσσι μάτην ἀράβησαν ὀδόντας ·

ὧς Ζήτης Κάλαΐςτε μάλα σχεδὸν ἀίσσοντες

τάων ἀκροτάτῃσιν ἐπέχραον ἤλιθα χερσίν.

καί νύ κε δή σφ’ἀέκητι θεῶν διεδηλήσαντο

πολλὸν ἑκὰς νήσοισιν ἔπι Πλωτῇσι κιχόντες,

εἰ μὴ ἄρ’ὠκέα Ἶρις ἴδεν, κατὰ δ’αἰθέρος ἆλτο

οὐρανόθεν, καὶ τοῖα παραιφαμένη κατέρυκεν ·

“οὐ θέμις, ὦ υἱεῖς Βορέω, ξιφέεσσιν ἐλάσσαι

Ἁρπυίας, μεγάλοιο Διὸς κύνας · ὅρκια δ’αὐτὴ

δώσω ἐγών, ὡς οὔ οἱ ἔτι χρίμψουσιν ἰοῦσαι”.

ὧς φαμένη λοιβὴν Στυγὸς ὤμοσεν, ἥτε θεοῖσιν

ῥιγίστη πάντεσσιν ὀπιδνοτάτητε τέτυκται,

μὴ μὲν Ἀγηνορίδαο δόμοις ἔτι τάσδε πελάσσαι

εἰσαῦτις Φινῆος, ἐπεὶ καὶ μόρσιμον ἦεν.

οἱ δ’ὅρκῳ εἴξαντες ὑπέστρεφον ἂψ ἐπὶ νῆα

σώεσθαι. Στροφάδας δὲ μετακλείουσ’ἄνθρωποι

νήσους τοῖό γ’ἕκητι, πάρος Πλωτὰς καλέοντες.

Ἅρπυιαίτ’Ἶρίςτε διέτμαγεν. αἱ μὲν ἔδυσαν

κευθμῶνα Κρήτης Μινωίδος · ἡ δ’ἀνόρουσεν

Οὔλυμπόνδε, θοῇσι μεταχρονίη πτερύγεσσιν.

τόφρα δ’ἀριστῆες πινόεν περὶ δέρμα γέροντος

πάντῃ φοιβήσαντες ἐπικριδὸν ἱρεύσαντο

μῆλα, τάτ’ἐξ Ἀμύκοιο λεηλασίης ἐκόμισσαν.

αὐτὰρ ἐπεὶ μέγα δόρπον ἐνὶ μεγάροισιν ἔθεντο,

δαίνυνθ’ἑζόμενοι · σὺν δέ σφισι δαίνυτο Φινεὺς

ἁρπαλέως, οἷόντ’ἐν ὀνείρασι θυμὸν ἰαίνων.

ἔνθα δ’, ἐπεὶ δόρποιο κορέσσαντ’ἠδὲ ποτῆτος,

παννύχιοι Βορέω μένον υἱέας ἐγρήσσοντες.

αὐτὸς δ’ἐν μέσσοισι παρ’ἐσχάρῃ ἧστο γεραιὸς

πείρατα ναυτιλίης ἐνέπων ἄνυσίντε κελεύθου ·

“κλῦτέ νυν. οὐ μὲν πάντα πέλει θέμις ὔμμι δαῆναι

ἀτρεκές · ὅσσα δ’ὄρωρε θεοῖς φίλον, οὐκ ἐπικεύσω.

ἀασάμην καὶ πρόσθε Διὸς νόον ἀφραδίῃσιν

χρείων ἑξείηςτε καὶ ἐς τέλος. ὧδε γὰρ αὐτὸς

βούλεται ἀνθρώποις ἐπιδευέα θέσφατα φαίνειν

μαντοσύνης, ἵνα καί τι θεῶν χατέωσι νόοιο.

πέτρας μὲν πάμπρωτον, ἀφορμηθέντες ἐμεῖο,

Κυανέας ὄψεσθε δύω ἁλὸς ἐν ξυνοχῇσιν,

τάων οὔτινά φημι διαμπερὲς ἐξαλέασθαι.

οὐ γάρτε ῥίζῃσιν ἐρήρεινται νεάτῃσιν,

ἀλλὰ θαμὰ ξυνίασιν ἐναντίαι ἀλλήλῃσιν

εἰς ἕν, ὕπερθε δὲ πολλὸν ἁλὸς κορθύεται ὕδωρ

βρασσόμενον · στρηνὲς δὲ περὶ στυφελῇ βρέμει ἀκτῇ.

τῶ νῦν ἡμετέρῃσι παραιφασίῃσι πίθεσθε,

εἰ ἐτεὸν πυκινῷτε νόῳ μακάρωντ’ἀλέγοντες

πείρετε · μη δ’αὔτως αὐτάγρετον οἶτον ὄλησθε

ἀφραδέως, ἢ θύνετ’ἐπισπόμενοι νεότητι.

οἰωνῷ δή πρόσθε πελειάδι πειρήσασθαι

νηὸς ἄπο προμεθέντες ἐφιέμεν. ἢν δὲ δι’αὐτῶν

πετράων πόντονδε σόη πτερύγεσσι δίηται,

μηκέτι δὴν μη δ’αὐτοὶ ἐρητύεσθε κελεύθου,

ἀλλ’εὖ καρτύναντες ἑαῖς ἐνὶ χερσὶν ἐρετμὰ

τέμνεθ’ἁλὸς στεινωπόν · ἐπεὶ φάος οὔ νύ τι τόσσον

ἔσσετ’ἐν εὐχωλῇσιν, ὅσοντ’ἐνὶ κάρτεϊ χειρῶν.

τῶ καὶ τἆλλα μεθέντες ὀνήιστον πονέεσθαι

θαρσαλέως · πρὶν δ’οὔτι θεοὺς λίσσεσθαι ἐρύκω.

εἰ δέ κεν ἀντικρὺ πταμένη μεσσηγὺς ὄληται,

ἄψορροι στέλλεσθαι ἐπεὶ πολὺ βέλτερον εἶξαι

ἀθανάτοις. οὐ γάρ κε κακὸν μόρον ἐξαλέαισθε

πετράων, οὐ δ’εἴ κε σιδηρείη πέλοι Ἀργώ.

ὦ μέλεοι, μὴ τλῆτε παρὲξ ἐμὰ θέσφατα βῆναι,

εἰ καί με τρὶς τόσσον ὀίεσθ’Οὐρανίδῃσιν,

ὅσσον ἀνάρσιός εἰμι, καὶ εἰ πλεῖον στυγέεσθαι ·

μὴ τλῆτ’οἰωνοῖο πάρεξ ἔτι νηὶ περῆσαι.

καὶ τὰ μὲν ὥς κε πέλῃ, τὼς ἔσσεται. ἢν δὲ φύγητε

σύνδρομα πετράων ἀσκηθέες ἔνδοθι Πόντου,

αὐτίκα Βιθυνῶν ἐπὶ δεξιὰ γαῖαν ἔχοντες

πλώετε ῥηγμῖνας πεφυλαγμένοι, εἰσόκεν αὖτε

Ῥήβαν ὠκυρόην ποταμὸν ἄκρηντε Μέλαιναν

γνάμψαντες νήσου Θυνηίδος ὅρμον ἵκησθε.

κεῖθεν δ’οὐ μάλα πουλὺ διὲξ ἁλὸς ἀντιπέραιαν

γῆν Μαριανδυνῶν ἐπικέλσετε νοστήσαντες.

ἔνθα μὲν εἰς Ἀίδαο καταιβάτις ἐστὶ κέλευθος,

ἄκρητε προβλὴς Ἀχερουσιὰς ὑψόθι τείνει,

δινήειςτ’Ἀχέρων αὐτὴν διὰ νειόθι τέμνων

ἄκρην ἐκ μεγάλης προχοὰς ἵησι φάραγγος.

ἀγχίμολον δ’ἐπὶ τῇ πολέας παρανεῖσθε κολωνοὺς

Παφλαγόνων, τοῖσίντ’Ἐνετήιος ἐμβασίλευσεν

πρῶτα Πέλοψ, τοῦ καί περ ἀφ’αἵματος εὐχετόωνται.

ἔστι δέ τις ἄκρη Ἑλίκης κατεναντίον Ἄρκτου,

πάντοθεν ἠλίβατος, καί μιν καλέουσι Κάραμβιν,

τῆς καὶ ὑπὲρ βορέαο περισχίζονται ἄελλαι ·

ὧδε μάλ’ἂμ πέλαγος τετραμμένη αἰθέρι κύρει.

τήνδε περιγνάμψαντι πολὺς παρακέκλιται · ἤδη

αἰγιαλός · πολέος δ’ἐπὶ πείρασιν Αἰγιαλοῖο

ἀκτῇ ἐπὶ προβλῆτι ῥοαὶ Ἅλυος ποταμοῖο

δεινὸν ἐρεύγονται · μετὰ τὸν δ’ἀγχίρροος Ἶρις

μειότερος λευκῇσιν ἑλίσσεται εἰς ἅλα δίναις.

κεῖθεν δὲ προτέρωσε μέγας καὶ ὑπείροχος ἀγκὼν

ἐξανέχει γαίης · ἐπὶ δὲ στόμα Θερμώδοντος

κόλπῳ ἐν εὐδιόωντι Θεμισκύρειον ὑπ’ἄκρην

μύρεται, εὐρείης διαειμένος ἠπείροιο.

ἔνθα δὲ Δοίαντος πεδίον, σχεδόθεν δὲ πόληες

τρισσαὶ Ἀμαζονίδων, μετάτε σμυγερώτατοι ἀνδρῶν

τρηχεῖαν Χάλυβες καὶ ἀτειρέα γαῖαν ἔχουσιν,

ἐργατίναι · τοὶ δ’ἀμφὶ σιδήρεα ἔργα μέλονται.

ἄγχι δὲ ναιετάουσι πολύρρηνες Τιβαρηνοὶ

Ζηνὸς Ἐυξείνοιο Γενηταίην ὑπὲρ ἄκρην.

τῇ δ’ἐπὶ Μοσσύνοικοι ὁμούριοι ὑλήεσσαν

ἑξείης ἤπειρον, ὑπωρείαςτε νέμονται,

δουρατέοις πύργοισιν ἐν οἰκία τεκτήναντες

τοὺς παραμειβόμενοι λισσῇ ἐπικέλσετε νήσῳ,

μήτι παντοίῃ μέγ’ἀναιδέας ἐξελάσαντες

οἰωνούς, οἳ δῆθεν ἀπειρέσιοι ἐφέπουσιν

νῆσον ἐρημαίην. τῇ μέντ’ἐνὶ νηὸν Ἄρηος

λαΐνεον ποίησαν Ἀμαζονίδων βασίλειαι

Ὀτρηρήτε καὶ Ἀντιόπη, ὁπότε στρατόωντο.

ἔνθα γὰρ ὔμμιν ὄνειαρ ἀδευκέος ἐξ ἁλὸς εἶσιν

ἄρρητον · τῶ καίτε φίλα φρονέων ἀγορεύω

ἰσχέμεν. ἀλλὰ τίη με πάλιν χρειὼ ἀλιτέσθαι

μαντοσύνῃ τὰ ἕκαστα διηνεκὲς ἐξενέποντα;

νήσου δὲ προτέρωσε καὶ ἠπείροιο περαίης

φέρβονται Φίλυρες · Φιλύρων δ’ἐφύπερθεν ἔασιν

Μάκρωνες · μετὰ δ’αὖ περιώσια φῦλα Βεχείρων.

ἑξείης δὲ Σάπειρες ἐπὶ σφίσι ναιετάουσιν ·

Βύζηρες δ’ἐπὶ τοῖσιν ὁμώλακες, ὧν ὕπερ ἤδη

αὐτοὶ Κόλχοι ἔχονται ἀρήιοι. ἀλλ’ἐνὶ νηὶ

πείρεθ’, ἕως μυχάτῃ κεν ἐνιχρίμψητε θαλάσσῃ.

ἔνθα δ’ἐπ’ἠπείροιο Κυταιίδος, ἠδ’Ἀμαραντῶν

τηλόθεν ἐξ ὀρέων πεδίοιότε Κιρκαίοιο

Φᾶσις δινήεις εὐρὺν ῥόον εἰς ἅλα βάλλει.

κείνου νῆ’ἐλάοντες ἐπὶ προχοὰς ποταμοῖο

πύργους εἰσόψεσθε Κυταιέος Αἰήταο,

ἄλσοςτε σκιόειν Ἄρεος, τόθι κῶας ἐπ’ἄκρης

πεπτάμενον φηγοῖο δράκων, τέρας αἰνὸν ἰδέσθαι,

ἀμφὶς ὀπιπεύει δεδοκημένος · οὐ δέ οἱ ἦμαρ,

οὐ κνέφας ἥδυμος ὕπνος ἀναιδέα δάμναται ὄσσε”.

ὧς ἄρ’ἔφη · τοὺς δ’εἶθαρ ἕλεν δέος εἰσαΐοντας.

δὴν δ’ἔσαν ἀμφασίῃ βεβολημένοι · ὀψὲ δ’ἔειπεν

ἥρως Αἴσονος υἱὸς ἀμηχανέων κακότητι ·

“ὦ γέρον, ἤδη μέντε διίκεο πείρατ’ἀέθλων

ναυτιλίης καὶ τέκμαρ, ὅτῳ στυγερὰς διὰ πέτρας

πειθόμενοι Πόντονδε περήσομεν · εἰ δέ κεν αὖτις

τάσδ’ἡμῖν προφυγοῦσιν ἐς Ἑλλάδα νόστος ὀπίσσω

ἔσσεται, ἀσπαστῶς κε παρὰ σέο καὶ τὸ δαείην.

πῶς ἔρδω, πῶς αὖτε τόσην ἁλὸς εἶμι κέλευθον,

νῆις ἐὼν ἑτάροις ἅμα νήισιν; αἶα δὲ Κολχὶς

Πόντου καὶ γαίης ἐπικέκλιται ἐσχατιῇσιν”.

ὧς φάτο · τὸν δ’ὁ γεραιὸς ἀμειβόμενος προσέειπεν ·

“ὦ τέκος, εὖτ’ἂν πρῶτα φύγῃς ὀλοὰς διὰ πέτρας,

θάρσει · ἐπεὶ δαίμων ἕτερον πλόον ἡγεμονεύσει

ἐξ Αἴης · μετὰ δ’Αἶαν ἅλις πομπῆες ἔσονται.

ἀλλά, φίλοι, φράζεσθε θεᾶς δολόεσσαν ἀρωγὴν

Κύπριδος. ἐκ γὰρ τῆς κλυτὰ πείρατα κεῖται ἀέθλων.

καὶ δέ με μηκέτι τῶνδε περαιτέρω ἐξερέεσθε”.

ὧς φάτ’Ἀγηνορίδης · ἐπὶ δὲ σχεδὸν υἱέε δοιὼ

Θρηικίου Βορέαο κατ’αἰθέρος ἀίξαντε

οὐδῷ ἔπι κραιπνοὺς ἔβαλον πόδας · οἱ δ’ἀνόρουσαν

ἐξ ἑδέων ἥρωες, ὅπως παρεόντας ἴδοντο.

Ζήτης δ’ἱεμένοισιν, ἔτ’ἄσπετον ἐκ καμάτοιο

ἆσθμ’ἀναφυσιόων, μετεφώνεεν, ὅσσον ἄπωθεν

ἤλασαν, ἠδ’ὡς Ἶρις ἐρύκακε τάσδε δαΐξαι,

ὅρκιάτ’εὐμενέουσα θεὰ πόρεν, αἱ δ’ὑπέδυσαν

δείματι Δικταίης περιώσιον ἄντρον ἐρίπνης.

γηθόσυνοι δἤπειτα δόμοις ἔνι πάντες ἑταῖροι

αὐτόςτ’ἀγγελίῃ Φινεὺς πέλεν. ὦκα δὲ τόνγε

Αἰσονίδης περιπολλὸν ἐυφρονέων προσέειπεν ·

“ἦ ἄρα δή τις ἔην, Φινεῦ, θεός, ὃς σέθεν ἄτης

κήδετο λευγαλέης, καὶ δ’ἡμέας αὖθι πέλασσεν

τηλόθεν, ὄφρα τοι υἷες ἀμύνειαν Βορέαο ·

εἰ δὲ καὶ ὀφθαλμοῖσι φόως πόροι ἦτ’ἂν ὀίω

γηθήσειν, ὅσον εἴπερ ὑπότροπος οἴκαδ’ἱκοίμην”.

ὧς ἔφατ’· αὐτὰρ ὁ τόνγε κατηφήσας προσέειπεν ·

“Αἰσονίδη, τὸ μὲν οὐ παλινάγρετον, οὐ δέ τι μῆχος

ἔστ’ὀπίσω · κενεαὶ γὰρ ὑποσμύχονται ὀπωπαί.

ἀντὶ δὲ τοῦ θάνατόν μοι ἄφαρ θεὸς ἐγγυαλίξαι,

καίτε θανὼν πάσῃσι μετέσσομαι ἀγλαΐῃσιν”.

ὧς τώγ’ἀλλήλοισι παραβλήδην ἀγόρευον.

αὐτίκα δ’οὐ μετὰ δηρὸν ἀμειβομένων ἐφαάνθη

ἠριγενής · τὸν δ’ἀμφὶ περικτίται ἠγερέθοντο

ἀνέρες, οἳ καὶ πρόσθεν ἐπ’ἤματι κεῖσε θάμιζον,

αἰὲν ὁμῶς φορέοντες ἑῆς ἀπὸ μοῖραν ἐδωδῆς.

τοῖς ὁ γέρων πάντεσσιν, ὅτις καὶ ἀφαυρὸς ἵκοιτο,

ἔχραεν ἐνδυκέως, πολέων δ’ἀπὸ πήματ’ἔλυσεν

μαντοσύνῃ · τῶ καί μιν ἐποιχόμενοι κομέεσκον.

σὺν τοῖσιν δ’ἵκανε Παραίβιος, ὅς ῥά οἱ ἦεν

φίλτατος · ἀσπάσιος δὲ δόμοις ἔνι τούσγ’ἐνόησεν.

πρὶν γὰρ δή νύ ποτ’αὐτὸς ἀριστήων στόλον ἀνδρῶν

Ἑλλάδος ἐξανιόντα μετὰ πτόλιν Αἰήταο

πείσματ’ἀνάψασθαι μυθήσατο Θυνίδι γαίῃ,

οἵτέ οἱ Ἁρπυίας Διόθεν σχήσουσιν ἰούσας.

τοὺς μὲν ἔπειτ’ἐπέεσσιν ἀρεσσάμενος πυκινοῖσιν

πέμφ’ὁ γέρων · οἶον δὲ Παραίβιον αὐτόθι μίμνειν

κέκλετ’ἀριστήεσσι σὺν ἀνδράσιν · αἶψα δὲ τόνγε

σφωιτέρων ὀίων ὅτις ἔξοχος, εἰς ἓ κομίσσαι

ἧκεν ἐποτρύνας. τοῦ δ’ἐκ μεγάροιο κιόντος

μειλιχίως ἐρέτῃσιν ὁμηγερέεσσι μετηύδα ·

“ὦ φίλοι, οὐκ ἄρα πάντες ὑπέρβιοι ἄνδρες ἔασιν,

οὐ δ’εὐεργεσίης ἀμνήμονες. ὡς καὶ ὅδ’ἀνὴρ

τοῖος ἐὼν δεῦρ’ἦλθεν, ἑὸν μόρον ὄφρα δαείη.

εὖτε γὰρ οὖν ὡς πλεῖστα κάμοι καὶ πλεῖστα μογήσαι,

δὴ τότε μιν περιπολλὸν ἐπασσυτέρη βιότοιο

χρησμοσύνη τρύχεσκεν · ἐπ’ἤματι δ’ἦμαρ ὀρώρει

κύντερον, οὐ δέ τις ἦεν ἀνάπνευσις μογέοντι.

ἀλλ’ὅγε πατρὸς ἑοῖο κακὴν τίνεσκεν ἀμοιβὴν

ἀμπλακίης. ὁ γὰρ οἶος ἐν οὔρεσι δένδρεα τέμνων

δή ποθ’ἁμαδρυάδος νύμφης ἀθέριξε λιτάων,

ἥ μιν ὀδυρομένη ἀδινῷ μειλίσσετο μύθῳ,

μὴ ταμέειν πρέμνον δρυὸς ἥλικος, ᾗ ἔπι πουλὺν

αἰῶνα τρίβεσκε διηνεκές · αὐτὰρ ὁ τήνγε

ἀφραδέως ἔτμηξεν ἀγηνορίῃ νεότητος.

τῷ δ’ἄρα νηκερδῆ νύμφη πόρεν οἶτον ὀπίσσω

αὐτῷ καὶ τεκέεσσιν. ἔγωγε μέν, εὖτ’ἀφίκανεν,

ἀμπλακίην ἔγνων · βωμὸν δ’ἐκέλευσα καμόντα

Θυνιάδος νύμφης, λωφήια ῥέξαι ἐπ’αὐτῷ

ἱερά, πατρῴην αἰτεύμενον αἶσαν ἀλύξαι.

ἔνθ’ἐπεὶ ἔκφυγε κῆρα θεήλατον, οὔποτ’ἐμεῖο

ἐκλάθετ’, οὐ δ’ἀθέρισσε · μόλις δ’ἀέκοντα θύραζε

πέμπω, ἐπεὶ μέμονέν γε παρέμμεναι ἀσχαλόωντι”.

ὧς φάτ’Ἀγηνορίδης · ὁ δ’ἐπισχεδὸν αὐτίκα δοιὼ

ἤλυθ’ἄγων ποίμνηθεν ὄις. ἀνὰ δ’ἵστατ’Ἰήσων,

ἂν δὲ Βορήιοι υἷες ἐφημοσύνῃσι γέροντος.

ὦκα δὲ κεκλόμενοι μαντήιον Ἀπόλλωνα

ῥέζον ἐπ’ἐσχαρόφιν νέον ἤματος ἀνομένοιο.

κουρότεροι δ’ἑτάρων μενοεικέα δαῖτ’ἀλέγυνον.

ἔνθ’εὖ δαισάμενοι, τοὶ μὲν παρὰ πείσμασι νηός,

τοὶ δ’αὐτοῦ κατὰ δώματ’ἀολλέες εὐνάζοντο.

ἦρι δ’ἐτήσιαι αὖραι ἐπέχραον, αἵτ’ἀνὰ πᾶσαν

γαῖαν ὁμῶς τοιῇδε Διὸς πνείουσιν ἀρωγῇ.

Κυρήνη πέφαταί τις ἕλος πάρα Πηνειοῖο

μῆλα νέμειν προτέροισι παρ’ἀνδράσιν · εὔαδε γάρ οἱ

παρθενίη καὶ λέκτρον ἀκήρατον. αὐτὰρ Ἀπόλλων

τήνγ’ἀνερεψάμενος ποταμῷ ἔπι ποιμαίνουσαν

τηλόθεν Αἱμονίης, χθονίῃς παρακάτθετο νύμφαις,

αἳ Λιβύην ἐνέμοντο παραὶ Μυρτώσιον αἶπος.

ἔνθα δ’Ἀρισταῖον Φοίβῳ τέκεν, ὃν καλέουσιν

Ἀγρέα καὶ Νόμιον πολυλήιοι Αἱμονιῆες.

τὴν μὲν γὰρ φιλότητι θεὸς ποιήσατο νύμφην

αὐτοῦ μακραίωνα καὶ ἀγρότιν · υἷα δ’ἔνεικεν

νηπίαχον Χείρωνος ὑπ’ἄντροισιν κομέεσθαι.

τῷ καὶ ἀεξηθέντι θεαὶ γάμον ἐμνήστευσαν

Μοῦσαι, ἀκεστορίηντε θεοπροπίαςτ’ἐδίδαξαν ·

καί μιν ἑῶν μήλων θέσαν ἤρανον, ὅσσ’ἐνέμοντο

ἂμ πεδίον Φθίης Ἀθαμάντιον ἀμφίτ’ἐρυμνὴν

Ὄθρυν καὶ ποταμοῦ ἱερὸν ῥόον Ἀπιδανοῖο.

ἦμος δ’οὐρανόθεν Μινωίδας ἔφλεγε νήσους

Σείριος, οὐ δ’ἐπὶ δηρὸν ἔην ἄκος ἐνναέτῃσιν,

τῆμος τόνγ’ἐκάλεσσαν ἐφημοσύναις Ἑκάτοιο

λοιμοῦ ἀλεξητῆρα. λίπεν δ’ὅγε πατρὸς ἐφετμῇ

Φθίην, ἐν δὲ Κέῳ κατενάσσατο, λαὸν ἀγείρας

Παρράσιον, τοίπερτε Λυκάονός εἰσι γενέθλης,

καὶ βωμὸν ποίησε μέγαν Διὸς Ἰκμαίοιο,

ἱεράτ’εὖ ἔρρεξεν ἐν οὔρεσιν ἀστέρι κείνῳ

Σειρίῳ αὐτῷτε Κρονίδῃ Διί. τοῖο δ’ἕκητι

γαῖαν ἐπιψύχουσιν ἐτήσιαι ἐκ Διὸς αὖραι

ἤματα τεσσαράκοντα · Κέῳ δ’ἔτι νῦν ἱερῆες

ἀντολέων προπάροιθε Κυνὸς ῥέζουσι θυηλάς.

καὶ τὰ μὲν ὧς ὑδέονται · ἀριστῆες δὲ καταῦθι

μίμνον ἐρυκόμενοι · ξεινήια δ’ἄσπετα Θυνοὶ

πᾶν ἦμαρ Φινῆι χαριζόμενοι προΐαλλον.

ἐκ δὲ τόθεν μακάρεσσι δυώδεκα δωμήσαντες

βωμὸν ἁλὸς ῥηγμῖνι πέρην καὶ ἐφ’ἱερὰ θέντες,

νῆα θοὴν εἴσβαινον ἐρεσσέμεν, οὐ δὲ πελείης

τρήρωνος λήθοντο μετὰ σφίσιν · ἀλλ’ἄρα τήνγε

δείματι πεπτηυῖαν ἑῇ φέρε χειρὶ μεμαρπὼς

Εὔφημος, γαίης δ’ἀπὸ διπλόα πείσματ’ἔλυσαν.

οὐ δ’ἄρ’Ἀθηναίην προτέρω λάθον ὁρμηθέντες ·

αὐτίκα δ’ἐσσυμένως νεφέλης ἐπιβᾶσα πόδεσσιν

κούφης, ἥ κε φέροι μιν ἄφαρ βριαρήν περ ἐοῦσαν,

σεύατ’ἴμεν πόντονδε, φίλα φρονέουσ’ἐρέτῃσιν.

ὡς δ’ὅτε τις πάτρηθεν ἀλώμενος, οἷάτε πολλὰ

πλαζόμεθ’ἄνθρωποι τετληότες, οὐ δέ τις αἶα

τηλουρός, πᾶσαι δὲ κατόψιοί εἰσι κέλευθοι,

σφωιτέρους δ’ἐνόησε δόμους, ἄμυδις δὲ κέλευθος

ὑγρήτε τραφερήτ’ἰνδάλλεται, ἄλλοτε δ’ἄλλῃ

ὀξέα πορφύρων ἐπιμαίεται ὀφθαλμοῖσιν ·

ὧς ἄρα καρπαλίμως κούρη Διὸς ἀίξασα

θῆκεν ἐπ’ἀξείνοιο πόδας Θυνηίδος ἀκτῆς.

οἱ δ’ὅτε δὴ σκολιοῖο πόρου στεινωπὸν ἵκοντο

τρηχείῃς σπιλάδεσσιν ἐεργμένον ἀμφοτέρωθεν,

δινήεις δ’ὑπένερθεν ἀνακλύζεσκεν ἰοῦσαν

νῆα ῥόος, πολλὸν δὲ φόβῳ προτέρωσε νέοντο,

ἤδη δέ σφισι δοῦπος ἀρασσομένων πετράων

νωλεμὲς οὔατ’ἔβαλλε, βόων δ’ἁλιμυρέες ἀκταί,

δὴ τότ’ἔπειθ’ὁ μὲν ὦρτο πελειάδα χειρὶ μεμαρπὼς

Εὔφημος πρῴρης ἐπιβήμεναι · οἱ δ’ὑπ’ἀνωγῇ

Τίφυος Ἁγνιάδαο θελήμονα ποιήσαντο

εἰρεσίην, ἵν’ἔπειτα διὲκ πέτρας ἐλάσειαν,

κάρτεϊ ᾧ πίσυνοι. τὰς δ’αὐτίκα λοίσθιον ἄλλων

οἰγομένας ἀγκῶνα περιγνάμψαντες ἴδοντο.

σὺν δέ σφιν χύτο θυμός · ὁ δ’ἀίξαι πτερύγεσσιν

Εὔφημος προέηκε πελειάδα · τοὶ δ’ἅμα πάντες

ἤειραν κεφαλὰς ἐσορώμενοι · ἡ δὲ δι’αὐτῶν

ἔπτατο · ταὶ δ’ἄμυδις πάλιν ἀντίαι ἀλλήλῃσιν

ἄμφω ὁμοῦ ξυνιοῦσαι ἐπέκτυπον. ὦρτο δὲ πολλὴ

ἅλμη ἀναβρασθεῖσα, νέφος ὥς · αὖε δὲ πόντος

σμερδαλέον · πάντῃ δὲ περὶ μέγας ἔβρεμεν αἰθήρ.

κοῖλαι δὲ σπήλυγγες ὑπὸ σπιλάδας τρηχείας

κλυζούσης ἁλὸς ἔνδον ἐβόμβεον · ὑψόθι δ’ὄχθης

λευκὴ καχλάζοντος ἀνέπτυε κύματος ἄχνη.

νῆα δ’ἔπειτα πέριξ εἴλει ῥόος. ἄκρα δ’ἔκοψαν

οὐραῖα πτερὰ ταίγε πελειάδος · ἡ δ’ἀπόρουσεν

ἀσκηθής. ἐρέται δὲ μέγ’ἴαχον · ἔβραχε δ’αὐτὸς

Τῖφυς ἐρεσσέμεναι κρατερῶς. οἴγοντο γὰρ αὖτις

ἄνδιχα. τοὺς δ’ἐλάοντας ἔχεν τρόμος, ὄφρα μιν αὐτὴ

πλημμυρὶς παλίνορσος ἀνερχομένη κατένεικεν

εἴσω πετράων. τότε δ’αἰνότατον δέος εἷλεν

πάντας · ὑπὲρ κεφαλῆς γὰρ ἀμήχανος ἦεν ὄλεθρος.

ἤδη δ’ἔνθα καὶ ἔνθα διὰ πλατὺς εἴδετο Πόντος,

καί σφισιν ἀπροφάτως ἀνέδυ μέγα κῦμα πάροιθεν

κυρτόν, ἀποτμῆγι σκοπιῇ ἴσον · οἱ δ’ἐσιδόντες

ἤμυσαν λοξοῖσι καρήασιν. εἴσατο γάρ ῥα

νηὸς ὑπὲρ πάσης κατεπάλμενον ἀμφικαλύψειν.

ἀλλά μιν ἔφθη Τῖφυς ὑπ’εἰρεσίῃ βαρύθουσαν

ἀγχαλάσας · τὸ δὲ πολλὸν ὑπὸ τρόπιν ἐξεκυλίσθη,

ἐκ δ’αὐτὴν πρύμνηθεν ἀνείρυσε τηλόθι νῆα

πετράων · ὑψοῦ δὲ μεταχρονίη πεφόρητο.

Εὔφημος δ’ἀνὰ πάντας ἰὼν βοάασκεν ἑταίρους,

ἐμβαλέειν κώπῃσιν ὅσον σθένος · οἱ δ’ἀλαλητῷ

κόπτον ὕδωρ. ὅσσον δ’ἂν ὑπείκαθε νηῦς ἐρέτῃσιν,

δὶς τόσον ἂψ ἀπόρουσεν · ἐπεγνάμπτοντο δὲ κῶπαι

ἠύτε καμπύλα τόξα, βιαζομένων ἡρώων.

ἔνθεν δ’αὐτίκ’ἔπειτα κατηρεφὲς ἔσσυτο κῦμα,

ἡ δ’ἄφαρ ὥστε κύλινδρος ἐπέτρεχε κύματι λάβρῳ

προπροκαταΐγδην κοίλης ἁλός. ἐν δ’ἄρα μέσσαις

Πληγάσι δινήεις εἶχεν ῥόος · αἱ δ’ἑκάτερθεν

σειόμεναι βρόμεον · πεπέδητο δὲ νήια δοῦρα.

καὶ τότ’Ἀθηναίη στιβαρῆς ἀντέσπασε πέτρης

σκαιῇ, δεξιτερῇ δὲ διαμπερὲς ὦσε φέρεσθαι.

ἡ δ’ἰκέλη πτερόεντι μετήορος ἔσσυτ’ὀιστῷ.

ἔμπης δ’ἀφλάστοιο παρέθρισαν ἄκρα κόρυμβα

νωλεμὲς ἐμπλήξασαι ἐναντίαι. αὐτὰρ Ἀθήνη

Οὔλυμπόνδ’ἀνόρουσεν, ὅτ’ἀσκηθεῖς ὑπάλυξαν.

πέτραι δ’εἰς ἕνα χῶρον ἐπισχεδὸν ἀλλήλῃσιν

νωλεμὲς ἐρρίζωθεν, ὃ δὴ καὶ μόρσιμον ἦεν

ἐκ μακάρων, εὖτ’ἄν τις ἰδὼν διὰ νηὶ περήσῃ.

οἱ δέ που ὀκρυόεντος ἀνέπνεον ἄρτι φόβοιο

ἠέρα παπταίνοντες ὁμοῦ πέλαγόςτε θαλάσσης

τῆλ’ἀναπεπτάμενον. δὴ γὰρ φάσαν ἐξ Ἀίδαο

σώεσθαι · Τῖφυς δὲ παροίτατος ἤρχετο μύθων ·

“ἔλπομαι αὐτῇ νηὶ τόγ’ἔμπεδον ἐξαλέασθαι

ἡμέας · οὐ δέ τις ἄλλος ἐπαίτιος, ὅσσον Ἀθήνη,

ἥ οἱ ἐνέπνευσεν θεῖον μένος, εὖτέ μιν Ἄργος

γόμφοισιν συνάρασσε · θέμις δ’οὐκ ἔστιν ἁλῶναι.

Αἰσονίδη, τύνη δὲ τεοῦ βασιλῆος ἐφετμήν,

εὖτε διὲκ πέτρας φυγέειν θεὸς ἧμιν ὄπασσεν,

μηκέτι δείδιθι τοῖον · ἐπεὶ μετόπισθεν ἀέθλους

εὐπαλέας τελέεσθαι Ἀγηνορίδης φάτο Φινεύς”.

ἦ ῥ’ἅμα, καὶ προτέρωσε παραὶ Βιθυνίδα γαῖαν

νῆα διὲκ πέλαγος σεῦεν μέσον. αὐτὰρ ὁ τόνγε

μειλιχίοις ἐπέεσσι παραβλήδην προσέειπεν ·

“Τῖφυ, τίη μοι ταῦτα παρηγορέεις ἀχέοντι;

ἤμβροτον ἀασάμηντε κακὴν καὶ ἀμήχανον ἄτην.

χρῆν γὰρ ἐφιεμένοιο καταντικρὺ Πελίαο

αὐτίκ’ἀνήνασθαι τόνδε στόλον, εἰ καὶ ἔμελλον

νηλειῶς μελεϊστὶ κεδαιόμενος θανέεσθαι ·

νῦν δὲ περισσὸν δεῖμα καὶ ἀτλήτους μελεδῶνας

ἄγκειμαι, στυγέων μὲν ἁλὸς κρυόεντα κέλευθα

νηὶ διαπλώειν, στυγέων δ’, ὅτ’ἐπ’ἠπείροιο

βαίνωμεν. πάντῃ γὰρ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἔασιν.

αἰεὶ δὲ στονόεσσαν ἐπ’ἤματι νύκτα φυλάσσω,

ἐξότε τὸ πρώτιστον ἐμὴν χάριν ἠγερέθεσθε,

φραζόμενος τὰ ἕκαστα σὺ δ’εὐμαρέως ἀγορεύεις

οἶον ἑῆς ψυχῆς ἀλέγων ὕπερ · αὐτὰρ ἔγωγε

εἷο μὲν οὐ δ’ἠβαιὸν ἀτύζομαι · ἀμφὶ δὲ τοῖο

καὶ τοῦ ὁμῶς, καὶ σεῖο, καὶ ἄλλων δείδι’ἑταίρων

εἰ μὴ ἐς Ἑλλάδα γαῖαν ἀπήμονας ὔμμε κομίσσω”.

ὧς φάτ’ἀριστήων πειρώμενος · οἱ δ’ὁμάδησαν

θαρσαλέοις ἐπέεσσιν. ὁ δὲ φρένας ἔνδον ἰάνθη

κεκλομένων, καί ῥ’αὖτις ἐπιρρήδην μετέειπεν ·

“ὦ φίλοι, ὑμετέρῃ ἀρετῇ ἔνι θάρσος ἀέξω.

τούνεκα νῦν οὐ δ’εἴ κε διὲξ Ἀίδαο βερέθρων

στελλοίμην, ἔτι τάρβος ἀνάψομαι, εὖτε πέλεσθε

ἔμπεδοι ἀργαλέοις ἐνὶ δείμασιν. ἀλλ’ὅτε πέτρας

Πληγάδας ἐξέπλωμεν, ὀίομαι οὐκ ἔτ’ὀπίσσω

ἔσσεσθαι τοιόνδ’ἕτερον φόβον, εἰ ἐτεόν γε

φραδμοσύνῃ Φινῆος ἐπισπόμενοι νεόμεσθα”.

ὧς φάτο, καὶ τοίων μὲν ἐλώφεον αὐτίκα μύθων,

εἰρεσίῃ δ’ἀλίαστον ἔχον πόνον · αἶψα δὲ τοίγε

Ῥήβαν ὠκυρόην ποταμὸν σκόπελόντε Κολώνης,

ἄκρην δ’οὐ μετὰ δηθὰ παρεξενέοντο Μέλαιναν,

τῇ δ’ἄρ’ἐπὶ προχοὰς Φυλληίδας, ἔνθα πάροιθεν

Διψακὸς υἷ’Ἀθάμαντος ἑοῖς ὑπέδεκτο δόμοισιν,

ὁππόθ’ἅμα κριῷ φεῦγεν πόλιν Ὀρχομενοῖο ·

τίκτε δέ μιν νύμφη λειμωνιάς · οὐ δέ οἱ ὕβρις

ἥνδανεν, ἀλλ’ἐθελημὸς ἐφ’ὕδασι πατρὸς ἑοῖο

μητέρι συνναίεσκεν ἐπάκτια πώεα φέρβων.

τοῦ μένθ’ἱερὸν αἶψα, καὶ εὐρείας ποταμοῖο

ἠιόνας πεδίοντε, βαθυρρείοντάτε Κάλπην

δερκόμενοι παράμειβον, ὁμῶς δ’ἐπὶ ἤματι νύκτα

νήνεμον ἀκαμάτῃσιν ἐπερρώοντ’ἐλάτῃσιν.

οἷον δὲ πλαδόωσαν ἐπισχίζοντες ἄρουραν

ἐργατίναι μογέουσι βόες, περὶ δ’ἄσπετος ἱδρὼς

εἴβεται ἐκ λαγόνωντε καὶ αὐχένος · ὄμματα δέ σφιν

λοξὰ παραστρωφῶνται ὑπὸ ζυγοῦ · αὐτὰρ ἀυτμὴ

αὐαλέη στομάτων ἄμοτον βρέμει · οἱ δ’ἐνὶ γαίῃ

χηλὰς σκηρίπτοντε πανημέριοι πονέονται.

τοῖς ἴκελοι ἥρωες ὑπὲξ ἁλὸς εἷλκον ἐρετμά.

ἦμος δ’οὔτ’ἄρ πω φάος ἄμβροτον, οὔτ’ἔτι λίην

ὀρφναίη πέλεται, λεπτὸν δ’ἐπιδέδρομε νυκτὶ

φέγγος, ὅτ’ἀμφιλύκην μιν ἀνεγρόμενοι καλέουσιν,

τῆμος ἐρημαίης νήσου λιμέν’εἰσελάσαντες

Θυνιάδος, καμάτῳ πολυπήμονι βαῖνον ἔραζε.

τοῖσι δὲ Λητοῦς υἱός, ἀνερχόμενος Λυκίηθεν

τῆλ’ἐπ’ἀπείρονα δῆμον Ὑπερβορέων ἀνθρώπων,

ἐξεφάνη · χρύσεοι δὲ παρειάων ἑκάτερθεν

πλοχμοὶ βοτρυόεντες ἐπερρώοντο κιόντι ·

λαιῇ δ’ἀργύρεον νώμα βιόν, ἀμφὶ δὲ νώτοις

ἰοδόκη τετάνυστο κατωμαδόν · ἡ δ’ὑπὸ ποσσὶν

σείετο νῆσος ὅλη, κλύζεν δ’ἐπὶ κύματα χέρσῳ.

τοὺς δ’ἕλε θάμβος ἰδόντας ἀμήχανον · οὐ δέ τις ἔτλη

ἀντίον αὐγάσσασθαι ἐς ὄμματα καλὰ θεοῖο.

στὰν δὲ κάτω νεύσαντες ἐπὶ χθονός · αὐτὰρ ὁ τηλοῦ

βῆ ῥ’ἴμεναι πόντονδε δι’ἠέρος · ὀψὲ δὲ τοῖον

Ὀρφεὺς ἔκφατο μῦθον ἀριστήεσσι πιφαύσκων ·

“εἰ δ’ἄγε δὴ νῆσον μὲν Ἑωίου Ἀπόλλωνος

τήνδ’ἱερὴν κλείωμεν, ἐπεὶ πάντεσσι φαάνθη

ἠῷος μετιών · τὰ δὲ ῥέξομεν οἷα πάρεστιν,

βωμὸν ἀναστήσαντες ἐπάκτιον · εἰ δ’ἂν ὀπίσσω

γαῖαν ἐς Αἱμονίην ἀσκηθέα νόστον ὀπάσσῃ,

δὴ τότε οἱ κεραῶν ἐπὶ μηρία θήσομεν αἰγῶν.

νῦν δ’αὔτως κνίσῃ λοιβῇσίτε μειλίξασθαι

κέκλομαι. ἀλλ’ἵληθι ἄναξ, ἵληθι φαανθείς”.

ὧς ἄρ’ἔφη · καὶ τοὶ μὲν ἄφαρ βωμὸν τετύκοντο

χερμάσιν · οἱ δ’ἀνὰ νῆσον ἐδίνεον, ἐξερέοντες

εἴ κέ τιν’ἢ κεμάδων, ἢ ἀγροτέρων ἐσίδοιεν

αἰγῶν, οἷάτε πολλὰ βαθείῃ βόσκεται ὕλῃ.

τοῖσι δὲ Λητοΐδης ἄγρην πόρεν · ἐκ δέ νυ πάντων

εὐαγέως ἱερῷ ἀνὰ διπλόα μηρία βωμῷ

καῖον, ἐπικλείοντες Ἑώιον Ἀπόλλωνα.

ἀμφὶ δὲ δαιομένοις εὐρὺν χορὸν ἐστήσαντο,

καλὸν Ἰηπαιήον’Ἰηπαιήονα Φοῖβον

μελπόμενοι · σὺν δέ σφιν ἐὺς πάις Οἰάγροιο

Βιστονίῃ φόρμιγγι λιγείης ἦρχεν ἀοιδῆς ·

ὥς ποτε πετραίῃ ὑπὸ δειράδι Παρνησσοῖο

Δελφύνην τόξοισι πελώριον ἐξενάριξεν,

κοῦρος ἐὼν ἔτι γυμνός, ἔτι πλοκάμοισι γεγηθώς.

ἱλήκοις · αἰεί τοι, ἄναξ, ἄτμητοι ἔθειραι,

αἰὲν ἀδήλητοι · τὼς γὰρ θέμις. οἰόθι δ’αὐτὴ

Λητὼ Κοιογένεια φίλαις ἐν χερσὶν ἀφάσσει.

πολλὰ δὲ Κωρύκιαι νύμφαι, Πλείστοιο θύγατρες,

θαρσύνεσκον ἔπεσσιν, Ἰήιε κεκληγυῖαι ·

ἔνθεν δὴ τόδε καλὸν ἐφύμνιον ἔπλετο Φοίβῳ.

αὐτὰρ ἐπειδὴ τόνγε χορείῃ μέλψαν ἀοιδῇ,

λοιβαῖς εὐαγέεσσιν ἐπώμοσαν, ἦ μὲν ἀρήξειν

ἀλλήλοις εἰσαιὲν ὁμοφροσύνῃσι νόοιο,

ἁπτόμενοι θυέων · καίτ’εἰσέτι νῦν γε τέτυκται

κεῖσ’Ὁμονοίης ἱρὸν ἐύφρονος, ὅ ῥ’ἐκάμοντο

αὐτοὶ κυδίστην τότε δαίμονα πορσαίνοντες.

ἦμος δὲ τρίτατον φάος ἤλυθε, δὴ τότ’ἔπειτα

ἀκραεῖ ζεφύρῳ νῆσον λίπον αἰπήεσσαν.

ἔνθεν δ’ἀντιπέρην ποταμοῦ στόμα Σαγγαρίοιο

καὶ Μαριανδυνῶν ἀνδρῶν ἐριθηλέα γαῖαν

ἠδὲ Λύκοιο ῥέεθρα καὶ Ἀνθεμοεισίδα λίμνην

δερκόμενοι παράμειβον · ὑπὸ πνοιῇ δὲ κάλωες

ὅπλατε νήια πάντα τινάσσετο νισσομένοισιν.

ἠῶθεν δ’ἀνέμοιο διὰ κνέφας εὐνηθέντος

ἀσπασίως ἄκρης Ἀχερουσίδος ὅρμον ἵκοντο.

ἡ μέντε κρημνοῖσιν ἀνίσχεται ἠλιβάτοισιν,

εἰς ἅλα δερκομένη Βιθυνίδα · τῇ δ’ὑπὸ πέτραι

λισσάδες ἐρρίζωνται ἁλίβροχοι · ἀμφὶ δὲ τῇσιν

κῦμα κυλινδόμενον μεγάλα βρέμει · αὐτὰρ ὕπερθεν

ἀμφιλαφεῖς πλατάνιστοι ἐπ’ἀκροτάτῃ πεφύασιν.

ἐκ δ’αὐτῆς εἴσω κατακέκλιται ἤπειρόνδε

κοίλη ὕπαιθα νάπη, ἵνατε σπέος ἔστ’Ἀίδαο

ὕλῃ καὶ πέτρῃσιν ἐπηρεφές, ἔνθεν ἀυτμὴ

πηγυλίς, ὀκρυόεντος ἀναπνείουσα μυχοῖο

συνεχές, ἀργινόεσσαν ἀεὶ περιτέτροφε πάχνην,

ἥτε μεσημβριόωντος ἰαίνεται ἠελίοιο.

σιγὴ δ’οὔποτε τήνγε κατὰ βλοσυρὴν ἔχει ἄκρην,

ἀλλ’ἄμυδις πόντοιόθ’ὑπὸ στένει ἠχήεντος,

φύλλωντε πνοιῇσι τινασσομένων μυχίῃσιν.

ἔνθα δὲ καὶ προχοαὶ ποταμοῦ Ἀχέροντος ἔασιν,

ὅςτε διὲξ ἄκρης ἀνερεύγεται εἰς ἅλα βάλλων

ἠῴην · κοίλη δὲ φάραγξ κατάγει μιν ἄνωθεν.

τὸν μὲν ἐν ὀψιγόνοισι Σοωναύτην ὀνόμηναν

Νισαῖοι Μεγαρῆες, ὅτε νάσσεσθαι ἔμελλον

γῆν Μαριανδυνῶν. δὴ γάρ σφεας ἐξεσάωσεν

αὐτῇσιν νήεσσι, κακῇ χρίμψαντας ἀέλλῃ.

τῇ ῥ’οἵγ’αὐτίκα νηὶ διὲξ Ἀχερουσίδος ἄκρης

εἰσωποὶ ἀνέμοιο νέον λήγοντος ἔκελσαν.

οὐ δ’ἄρα δηθὰ Λύκον, κείνης πρόμον ἠπείροιο,

καὶ Μαριανδυνοὺς λάθον ἀνέρας ὁρμισθέντες

αὐθένται Ἀμύκοιο κατὰ κλέος, ὃ πρὶν ἄκουον ·

ἀλλὰ καὶ ἀρθμὸν ἔθεντο μετὰ σφίσι τοῖο ἕκητι.

αὐτὸν δ’ὥστε θεὸν Πολυδεύκεα δεξιόωντο

πάντοθεν ἀγρόμενοι · ἐπεὶ ἦ μάλα τοίγ’ἐπὶ δηρὸν

ἀντιβίην Βέβρυξιν ὑπερφιάλοις πολέμιζον.

καὶ δὴ πασσυδίῃ μεγάρων ἔντοσθε Λύκοιο

κεῖν’ἦμαρ φιλότητι, μετὰ πτολίεθρον ἰόντες,

δαίτην ἀμφίεπον, τέρποντότε θυμὸν ἔπεσσιν.

Λἰσονίδης μέν οἱ γενεὴν καὶ οὔνομ’ἑκάστου

σφωιτέρων μυθεῖθ’ἑτάρων, Πελίαότ’ἐφετμάς,

ἠδ’ὡς Λημνιάδεσσιν ἐπεξεινοῦντο γυναιξίν,

ὅσσατε Κύζικον ἀμφὶ Δολιονίην ἐτέλεσσαν ·

Μυσίδα δ’ὡς ἀφίκοντο Κίονθ’, ὅθι κάλλιπον ἥρω

Ἡρακλέην ἀέκοντι νόῳ, Γλαύκοιότε βάξιν

πέφραδε, καὶ Βέβρυκας ὅπως Ἄμυκόντ’ἐδάιξαν,

καὶ Φινῆος ἔειπε θεοπροπίαςτε δύηντε,

ἠδ’ὡς Κυανέας πέτρας φύγον, ὥςτ’ἀβόλησαν

Λητοΐδῃ κατὰ νῆσον. ὁ δ’ἑξείης ἐνέποντος

θέλγετ’ἀκουῇ θυμόν · ἄχος δ’ἕλεν Ἡρακλῆι

λειπομένῳ, καὶ τοῖον ἔπος πάντεσσι μετηύδα ·

“ὦ φίλοι, οἵου φωτὸς ἀποπλαγχθέντες ἀρωγῆς

πείρετ’ἐς Αἰήτην τόσσον πλόον. εὖ γὰρ ἐγώ μιν

Δασκύλου ἐν μεγάροισι καταυτόθι πατρὸς ἐμοῖο

οἶδ’ἐσιδών, ὅτε δεῦρο δι’Ἀσίδος ἠπείροιο

πεζὸς ἔβη ζωστῆρα φιλοπτολέμοιο κομίζων

Ἱππολύτης · ἐμὲ δ’εὗρε νέον χνοάοντα ἰούλους.

ἔνθα δ’ἐπὶ Πριόλαο κασιγνήτοιο θανόντος

ἡμετέρου Μυσοῖσιν ὑπ’ἀνδράσιν, ὅντινα λαὸς

οἰκτίστοις ἐλέγοισιν ὀδύρεται ἐξέτι κείνου,

ἀθλεύων Τιτίην ἀπεκαίνυτο πυγμαχέοντα

καρτερόν, ὃς πάντεσσι μετέπρεπεν ἠιθέοισιν

εἶδόςτ’ἠδὲ βίην · χαμάδις δέ οἱ ἤλασ’ὀδόντας.

αὐτὰρ ὁμοῦ Μυσοῖσιν ἐμῷ ὑπὸ πατρὶ δάμασσεν

καὶ Φρύγας, οἳ ναίουσιν ὁμώλακας ἧμιν ἀρούρας,

φῦλάτε Βιθυνῶν αὐτῇ κτεατίσσατο γαίῃ,

ἔστ’ἐπὶ Ῥήβαο προχοὰς σκόπελόντε Κολώνης ·

Παφλαγόνεςτ’ἐπὶ τοῖς Πελοπήιοι εἴκαθον αὔτως,

ὅσσους Βιλλαίοιο μέλαν περιάγνυται ὕδωρ.

ἀλλά με νῦν Βέβρυκες ὑπερβασίητ’Ἀμύκοιο

τηλόθι ναιετάοντος, ἐνόσφισαν, Ἡρακλῆος,

δὴν ἀποτεμνόμενοι γαίης ἅλις, ὄφρ’ἐβάλοντο

οὖρα βαθυρρείοντος ὑφ’εἱαμεναῖς Ὑπίοιο.

ἔμπης δ’ἐξ ὑμέων ἔδοσαν τίσιν · οὐ δέ ἕ φημι

ἤματι τῷδ’ἀέκητι θεῶν ἐπελάσσαι ἄρηα,

Τυνδαρίδην Βέβρυξιν, ὅτ’ἀνέρα κεῖνον ἔπεφνεν.

τῶ νῦν ἥντιν’ἐγὼ τῖσαι χάριν ἄρκιός εἰμι,

τίσω προφρονέως. ἡ γὰρ θέμις ἠπεδανοῖσιν

ἀνδράσιν, εὖτ’ἄρξωσιν ἀρείονες ἄλλοι ὀφέλλειν.

ξυνῇ μὲν πάντεσσιν ὁμόστολον ὔμμιν ἕπεσθαι

Δάσκυλον ὀτρυνέω, ἐμὸν υἱέα · τοῖο δ’ἰόντος,

ἦτ’ἂν ἐυξείνοισι διὲξ ἁλὸς ἀντιάοιτε

ἀνδράσιν, ὄφρ’αὐτοῖο ποτὶ στόμα Θερμώδοντος.

νόσφι δὲ Τυνδαρίδαις Ἀχερουσίδος ὑψόθεν ἄκρης

εἵσομαι ἱερὸν αἰπύ · τὸ μὲν μάλα τηλόθι πάντες

ναυτίλοι ἂμ πέλαγος θηεύμενοι ἱλάξονται ·

καί κέ σφιν μετέπειτα πρὸ ἄστεος, οἷα θεοῖσιν,

πίονας εὐαρότοιο γύας πεδίοιο ταμοίμην”.

ὧς τότε μὲν δαῖτ’ἀμφὶ πανήμεροι ἑψιόωντο.

ἦρί γε μὴν ἐπὶ νῆα κατήισαν ἐγκονέοντες ·

καὶ δ’αὐτὸς σὺν τοῖσι Λύκος κίε, μυρί’ὀπάσσας

δῶρα φέρειν · ἅμα δ’υἷα δόμων ἔκπεμπε νέεσθαι.