Argonautica, 3

εἰ δ’ἄγε νῦν, Ἐρατώ, παράθ’ἵστασο, καί μοι ἔνισπε,

ἔνθεν ὅπως ἐς Ἰωλκὸν ἀνήγαγε κῶας Ἰήσων

Μηδείης ὑπ’ἔρωτι. σὺ γὰρ καὶ Κύπριδος αἶσαν

ἔμμορες, ἀδμῆτας δὲ τεοῖς μελεδήμασι θέλγεις

παρθενικάς · τῶ καί τοι ἐπήρατον οὔνομ’ἀνῆπται.

ὧς οἱ μὲν πυκινοῖσιν ἀνωίστως δονάκεσσιν

μίμνον ἀριστῆες λελοχημένοι · αἱ δ’ἐνόησαν

Ἥρη Ἀθηναίητε, Διὸς δ’αὐτοῖο καὶ ἄλλων

ἀθανάτων ἀπονόσφι θεῶν θάλαμόνδε κιοῦσαι

βούλευον · πείραζε δ’Ἀθηναίην πάρος Ἥρη ·

“αὐτὴ νῦν προτέρη, θύγατερ Διός, ἄρχεο βουλῆς.

τί χρέος; ἠὲ δόλον τινὰ μήσεαι, ᾧ κεν ἑλόντες

χρύσεον Αἰήταο μεθ’Ἑλλάδα κῶας ἄγοιντο,

ἦ καὶ τόνγ’ἐπέεσσι παραιφάμενοι πεπίθοιεν

μειλιχίοις; ἦ γὰρ ὅγ’ὑπερφίαλος πέλει αἰνῶς.

ἔμπης δ’οὔτινα πεῖραν ἀποτρωπᾶσθαι ἔοικεν”.

ὧς φάτο · τὴν δὲ παρᾶσσον Ἀθηναίη προσέειπεν ·

“καὶ δ’αὐτὴν ἐμὲ τοῖα μετὰ φρεσὶν ὁρμαίνουσαν,

Ἤρη, ἀπηλεγέως ἐξείρεαι. ἀλλά τοι οὔπω

φράσσασθαι νοέω τοῦτον δόλον, ὅστις ὀνήσει

θυμὸν ἀριστήων · πολέας δ’ἐπεδοίασα βουλάς”.

ἦ, καὶ ἐπ’οὔδεος αἵγε ποδῶν πάρος ὄμματ’ἔπηξαν,

ἄνδιχα πορφύρουσαι ἐνὶ σφίσιν · αὐτίκα δ’Ἥρη

τοῖον μητιόωσα παροιτέρη ἔκφατο μῦθον ·

“δεῦρ’ἴομεν μετὰ Κύπριν · ἐπιπλόμεναι δέ μιν ἄμφω

παιδὶ ἑῷ εἰπεῖν ὀτρύνομεν, αἴ κε πίθηται

κούρην Αἰήτεω πολυφάρμακον οἷσι βέλεσσιν

θέλξαι ὀιστεύσας ἐπ’Ἰήσονι. τὸν δ’ἂν ὀίω

κείνης ἐννεσίῃσιν ἐς Ἑλλάδα κῶας ἀνάξειν”.

ὧς ἄρ’ἔφη · πυκινὴ δὲ συνεύαδε μῆτις Ἀθήνῃ,

καί μιν ἔπειτ’ἐξαῦτις ἀμείβετο μειλιχίοισιν ·

“Ἥρη, νήιδα μέν με πατὴρ τέκε τοῖο βολάων,

οὐ δέ τινα χρειὼ θελκτήριον οἶδα πόθοιο.

εἰ δέ σοι αὐτῇ μῦθος ἐφανδάνει, ἦτ’ἂν ἔγωγε

ἑσποίμην · σὺ δέ κεν φαίης ἔπος ἀντιόωσα”.

ἦ, καὶ ἀναΐξασαι ἐπὶ μέγα δῶμα νέοντο

Κύπριδος, ὅ ῥάτέ οἱ δεῖμεν πόσις ἀμφιγυήεις,

ὁππότε μιν τὰ πρῶτα παραὶ Διὸς ἦγεν ἄκοιτιν.

ἕρκεα δ’εἰσελθοῦσαι ὑπ’αἰθούσῃ θαλάμοιο

ἔσταν, ἵν’ἐντύνεσκε θεὰ λέχος Ἡφαίστοιο.

ἀλλ’ὁ μὲν ἐς χαλκεῶνα καὶ ἄκμονας ἦρι βεβήκει,

νήσοιο πλαγκτῆς εὐρὺν μυχόν, ᾧ ἔνι πάντα

δαίδαλα χάλκευεν ῥιπῇ πυρός · ἡ δ’ἄρα μούνη

ἧστο δόμῳ δινωτὸν ἀνὰ θρόνον, ἄντα θυράων.

λευκοῖσιν δ’ἑκάτερθε κόμας ἐπιειμένη ὤμοις

κόσμει χρυσείῃ διὰ κερκίδι, μέλλε δὲ μακροὺς

πλέξασθαι πλοκάμους · τὰς δὲ προπάροιθεν ἰδοῦσα

ἔσχεθεν, εἴσωτέ σφ’ἐκάλει, καὶ ἀπὸ θρόνου ὦρτο,

εἷσέτ’ἐνὶ κλισμοῖσιν · ἀτὰρ μετέπειτα καὶ αὐτὴ

ἵζανεν, ἀψήκτους δὲ χεροῖν ἀνεδήσατο χαίτας.

τοῖα δὲ μειδιόωσα προσέννεπεν αἱμυλίοισιν ·

“ἠθεῖαι, τίς δεῦρο νόος χρειώτε κομίζει

δηναιὰς αὔτως; τί δ’ἱκάνετον, οὔτι πάρος γε

λίην φοιτίζουσαι, ἐπεὶ περίεστε θεάων”;

τὴν δ’Ἥρη τοίοισιν ἀμειβομένη προσέειπεν ·

“κερτομέεις · νῶιν δὲ κέαρ συνορίνεται ἄτῃ.

ἤδη γὰρ ποταμῷ ἐνὶ Φάσιδι νῆα κατίσχει

Αἰσονίδης, ἠδ’ἄλλοι ὅσοι μετὰ κῶας ἕπονται.

τῶν ἤτοι πάντων μέν, ἐπεὶ πέλας ἔργον ὄρωρεν,

δείδιμεν ἐκπάγλως, περὶ δ’Αἰσονίδαο μάλιστα.

τὸν μὲν ἐγών, εἰ καί περ ἐς Ἄιδα ναυτίλληται

λυσόμενος χαλκέων Ἰξίονα νειόθι δεσμῶν,

ῥύσομαι, ὅσσον ἐμοῖσιν ἐνὶ σθένος ἔπλετο γυίοις,

ὄφρα μὴ ἐγγελάσῃ Πελίης κακὸν οἶτον ἀλύξας,

ὅς μ’ὑπερηνορέῃ θυέων ἀγέραστον ἔθηκεν.

καὶ δ’ἄλλως ἔτι καὶ πρὶν ἐμοὶ μέγα φίλατ’Ἰήσων

ἐξότ’ἐπὶ προχοῇσιν ἅλις πλήθοντος Ἀναύρου

ἀνδρῶν εὐνομίης πειρωμένῃ ἀντεβόλησεν

θήρης ἐξανιών · νιφετῷ δ’ἐπαλύνετο πάντα

οὔρεα καὶ σκοπιαὶ περιμήκεες, οἱ δὲ κατ’αὐτῶν

χείμαρροι καναχηδὰ κυλινδόμενοι φορέοντο.

γρηὶ δέ μ’εἰσαμένην ὀλοφύρατο, καί μ’ἀναείρας

αὐτὸς ἑοῖς ὤμοισι διὲκ προαλὲς φέρεν ὕδωρ.

τῶ νύ μοι ἄλληκτον περιτίεται · οὐ δέ κε λώβην

τίσειεν Πελίης, εἰ μή σύ γε νόστον ὀπάσσεις”.

ὧς ηὔδα · Κύπριν δ’ἐνεοστασίη λάβε μύθων.

ἅζετο δ’ἀντομένην Ἥρην ἕθεν εἰσορόωσα,

καί μιν ἔπειτ’ἀγανοῖσι προσέννεπεν ἥγ’ἐπέεσσιν ·

“πότνα θεά, μή τοί τι κακώτερον ἄλλο πέλοιτο

Κύπριδος, εἰ δὴ σεῖο λιλαιομένης ἀθερίζω

ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον, ὅ κεν χέρες αἵγε κάμοιεν

ἠπεδαναί · καὶ μή τις ἀμοιβαίη χάρις ἔστω”.

ὧς ἔφαθ’· Ἥρη δ’αὖτις ἐπιφραδέως ἀγόρευσεν ·

“οὔτι βίης χατέουσαι ἱκάνομεν, οὐ δέ τι χειρῶν.

ἀλλ’αὔτως ἀκέουσα τεῷ ἐπικέκλεο παιδὶ

παρθένον Αἰήτεω θέλξαι πόθῳ Αἰσονίδαο.

εἰ γάρ οἱ κείνη συμφράσσεται εὐμενέουσα,

ῥηιδίως μιν ἑλόντα δέρος χρύσειον ὀίω

νοστήσειν ἐς Ἰωλκόν, ἐπεὶ δολόεσσα τέτυκται”.

ὧς ἄρ’ἔφη · Κύπρις δὲ μετ’ἀμφοτέρῃσιν ἔειπεν ·

“Ἥρη, Ἀθηναίητε, πίθοιτό κεν ὔμμι μάλιστα,

ἢ ἐμοί. ὑμείων γὰρ ἀναιδήτῳ περ ἐόντι

τυτθή γ’αἰδὼς ἔσσετ’ἐν ὄμμασιν · αὐτὰρ ἐμεῖο

οὐκ ὄθεται, μάλα δ’αἰὲν ἐριδμαίνων ἀθερίζει.

καὶ δή οἱ μενέηνα, περισχομένη κακότητι,

αὐτοῖσιν τόξοισι δυσηχέας ἆξαι ὀιστοὺς

ἀμφαδίην. τοῖον γὰρ ἐπηπείλησε χαλεφθείς,

εἰ μὴ τηλόθι χεῖρας, ἕως ἔτι θυμὸν ἐρύκει,

ἕξω ἐμάς, μετέπειτά γ’ἀτεμβοίμην ἑοῖ αὐτῇ”.

ὧς φάτο · μείδησαν δὲ θεαί, καὶ ἐσέδρακον ἄντην

ἀλλήλαις. ἡ δ’αὖτις ἀκηχεμένη προσέειπεν ·

“ἄλλοις ἄλγεα τἀμὰ γέλως πέλει · οὐ δέ τί με χρὴ

μυθεῖσθαι πάντεσσιν · ἅλις εἰδυῖα καὶ αὐτή.

νῦν δ’ἐπεὶ ὔμμι φίλον τόδε δὴ πέλει ἀμφοτέρῃσιν,

πειρήσω, καί μιν μειλίξομαι, οὐ δ’ἀπιθήσει”.

ὧς φάτο · τὴν δ’Ἥρη ῥαδινῆς ἐπεμάσσατο χειρός,

ἦκα δὲ μειδιόωσα παραβλήδην προσέειπεν ·

“οὕτω νῦν, Κυθέρεια, τόδε χρέος, ὡς ἀγορεύεις,

ἔρξον ἄφαρ · καὶ μή τι χαλέπτεο, μη δ’ἐρίδαινε

χωομένη σῷ παιδί · μεταλλήξει γὰρ ὀπίσσω”.

ἦ ῥα, καὶ ἔλλιπε θῶκον · ἐφωμάρτησε δ’Ἀθήνη ·

ἐκ δ’ἴσαν ἄμφω ταίγε παλίσσυτοι. ἡ δὲ καὶ αὐτὴ

βῆ ῥ’ἴμεν Οὐλύμποιο κατὰ πτύχας, εἴ μιν ἐφεύροι.

εὗρε δὲ τόνγ’ἀπάνευθε Διὸς θαλερῇ ἐν ἀλωῇ,

οὐκ οἶον, μετὰ καὶ Γανυμήδεα, τόν ῥά ποτε Ζεὺς

οὐρανῷ ἐγκατένασσεν ἐφέστιον ἀθανάτοισιν,

κάλλεος ἱμερθείς. ἀμφ’ἀστραγάλοισι δὲ τώγε

χρυσείοις, ἅτε κοῦροι ὁμήθεες, ἑψιόωντο.

καί ῥ’ὁ μὲν ἤδη πάμπαν ἐνίπλεον ᾧ ὑπὸ μαζῷ

μάργος Ἔρως λαιῆς ὑποΐσχανε χειρὸς ἀγοστόν,

ὀρθὸς ἐφεστηώς · γλυκερὸν δέ οἱ ἀμφὶ παρειὰς

χροιῇ θάλλεν ἔρευθος. ὁ δ’ἐγγύθεν ὀκλαδὸν ἧστο

σῖγα κατηφιόων · δοιὼ δ’ἔχεν, ἄλλον ἔτ’αὔτως

ἄλλῳ ἐπιπροϊείς, κεχόλωτο δὲ καγχαλόωντι.

καὶ μὴν τούσγε παρᾶσσον ἐπὶ προτέροισιν ὀλέσσας

βῆ κενεαῖς σὺν χερσὶν ἀμήχανος, οὐ δ’ἐνόησεν

Κύπριν ἐπιπλομένην. ἡ δ’ἀντίη ἵστατο παιδός,

καί μιν ἄφαρ γναθμοῖο κατασχομένη προσέειπεν ·

“τίπτ’ἐπιμειδιάᾳς, ἄφατον κακόν; ἦέ μιν αὔτως

ἤπαφες, οὐ δὲ δίκῃ περιέπλεο νῆιν ἐόντα;

εἰ δ’ἄγε μοι πρόφρων τέλεσον χρέος, ὅττι κεν εἴπω ·

καί κέν τοι ὀπάσαιμι Διὸς περικαλλὲς ἄθυρμα

κεῖνο, τό οἱ ποίησε φίλη τροφὸς Ἀδρήστεια

ἄντρῳ ἐν Ἰδαίῳ ἔτι νήπια κουρίζοντι,

σφαῖραν ἐυτρόχαλον, τῆς οὐ σύγε μείλιον ἄλλο

χειρῶν Ἡφαίστοιο κατακτεατίσσῃ ἄρειον.

χρύσεα μέν οἱ κύκλα τετεύχαται · ἀμφὶ δ’ἑκάστῳ

διπλόαι ἁψῖδες περιηγέες εἱλίσσονται ·

κρυπταὶ δὲ ῥαφαί εἰσιν · ἕλιξ δ’ἐπιδέδρομε πάσαις

κυανέη. ἀτὰρ εἴ μιν ἑαῖς ἐνὶ χερσὶ βάλοιο,

ἀστὴρ ὥς, φλεγέθοντα δι’ἠέρος ὁλκὸν ἵησιν.

τήν τοι ἐγὼν ὀπάσω · σὺ δὲ παρθένον Αἰήταο

θέλξον ὀιστεύσας ἐπ’Ἰήσονι · μη δέ τις ἔστω

ἀμβολίη. δὴ γάρ κεν ἀφαυροτέρη χάρις εἴη”.

ὧς φάτο · τῷ δ’ἀσπαστὸν ἔπος γένετ’εἰσαΐοντι.

μείλια δ’ἔκβαλε πάντα, καὶ ἀμφοτέρῃσι χιτῶνος

νωλεμὲς ἔνθα καὶ ἔνθα θεᾶς ἔχεν ἀμφιμεμαρπώς.

λίσσετο δ’αἶψα πορεῖν αὐτοσχεδόν · ἡ δ’ἀγανοῖσιν

ἀντομένη μύθοισιν, ἐπειρύσσασα παρειάς,

κύσσε ποτισχομένη, καὶ ἀμείβετο μειδιόωσα ·

“ἴστω νῦν τόδε σεῖο φίλον κάρη ἠδ’ἐμὸν αὐτῆς,

ἦ μέν τοι δῶρόν γε παρέξομαι, οὐ δ’ἀπατήσω,

εἴ κεν ἐνισκίμψῃς κούρῃ βέλος Αἰήταο”.

φῆ · ὁ δ’ἄρ’ἀστραγάλους συναμήσατο, κὰδ δὲ φαεινῷ

μητρὸς ἑῆς εὖ πάντας ἀριθμήσας βάλε κόλπῳ.

αὐτίκα δ’ἰοδόκην χρυσέῃ περικάτθετο μίτρῃ

πρέμνῳ κεκλιμένην · ἀνὰ δ’ἀγκύλον εἵλετο τόξον.

βῆ δὲ διὲκ μεγάροιο Διὸς πάγκαρπον ἀλωήν.

αὐτὰρ ἔπειτα πύλας ἐξήλυθεν Οὐλύμποιο

αἰθερίας · ἔνθεν δὲ καταιβάτις ἐστὶ κέλευθος

οὐρανίη · δοιὼ δὲ πόλοι ἀνέχουσι κάρηνα

οὐρέων ἠλιβάτων, κορυφαὶ χθονός, ᾗχίτ’ἀερθεὶς

ἠέλιος πρώτῃσιν ἐρεύθεται ἀκτίνεσσιν.

νειόθι δ’ἄλλοτε γαῖα φερέσβιος ἄστεάτ’ἀνδρῶν

φαίνετο καὶ ποταμῶν ἱεροὶ ῥόοι, ἄλλοτε δ’αὖτε

ἄκριες, ἀμφὶ δὲ πόντος ἀν’αἰθέρα πολλὸν ἰόντι.

ἥρωες δ’ἀπάνευθεν ἑῆς ἐπὶ σέλμασι νηὸς

ἐν ποταμῷ καθ’ἕλος λελοχημένοι ἠγορόωντο.

αὐτὸς δ’Αἰσονίδης μετεφώνεεν · οἱ δ’ὑπάκουον

ἠρέμα ᾗ ἐνὶ χώρῃ ἐπισχερὼ ἑδριόωντες ·

“ὦ φίλοι, ἤτοι ἐγὼ μὲν ὅ μοι ἐπιανδάνει αὐτῷ

ἐξερέω · τοῦ δ’ὔμμι τέλος κρηῆναι ἔοικεν.

ξυνὴ γὰρ χρειώ, ξυνοὶ δέτε μῦθοι ἔασιν

πᾶσιν ὁμῶς · ὁ δὲ σῖγα νόον βουλήντ’ἀπερύκων

ἴστω καὶ νόστου τόνδε στόλον οἶος ἀπούρας.

ὧλλοι μὲν κατὰ νῆα σὺν ἔντεσι μίμνεθ’ἕκηλοι ·

αὐτὰρ ἐγὼν ἐς δώματ’ἐλεύσομαι Αἰήταο,

υἷας ἑλὼν Φρίξοιο δύω δ’ἐπὶ τοῖσιν ἑταίρους.

πειρήσω δ’ἐπέεσσι παροίτερον ἀντιβολήσας,

εἴ κ’ἐθέλοι φιλότητι δέρος χρύσειον ὀπάσσαι,

ἦε καὶ οὔ, πίσυνος δὲ βίῃ μετιόντας ἀτίσσει.

ὧδε γὰρ ἐξ αὐτοῖο πάρος κακότητα δαέντες

φρασσόμεθ’, εἴτ’ἄρηι συνοισόμεθ’εἴτε τις ἄλλη

μῆτις ἐπίρροθος ἔσται ἐεργομένοισιν ἀυτῆς.

μη δ’αὔτως ἀλκῇ, πρὶν ἔπεσσί γε πειρηθῆναι,

τόνδ’ἀπαμείρωμεν σφέτερον κτέρας. ἀλλὰ πάροιθεν

λωίτερον μύθῳ μιν ἀρέσσασθαι μετιόντας.

πολλάκι τοι ῥέα μῦθος, ὅ κεν μόλις ἐξανύσειεν

ἠνορέη, τόδ’ἔρεξε κατὰ χρέος, ᾗπερ ἐῴκει

πρηΰνας. ὁ δὲ καί ποτ’ἀμύμονα Φρίξον ἔδεκτο

μητρυιῆς φεύγοντα δόλον πατρόςτε θυηλάς.

πάντες ἐπεὶ πάντῃ καὶ ὅτις μάλα κύντατος ἀνδρῶν,

ξεινίου αἰδεῖται Ζηνὸς θέμιν ἠδ’ἀλεγίζει”.

ὧς φάτ’· ἐπῄνησαν δὲ νέοι ἔπος Αἰσονίδαο

πασσυδίῃ, οὐ δ’ἔσκε παρὲξ ὅτις ἄλλο κελεύοι.

καὶ τότ’ἄρ’υἱῆας Φρίξου Τελαμῶνάθ’ἕπεσθαι

ὦρσε καὶ Αὐγείην · αὐτὸς δ’ἕλεν Ἑρμείαο

σκῆπτρον · ἄφαρ δ’ἄρα νηὸς ὑπὲρ δόνακάςτε καὶ ὕδωρ

χέρσονδ’ἐξαπέβησαν ἐπὶ θρωσμοῦ πεδίοιο.

Κιρκαῖον τόδε που κικλήσκεται · ἔνθα δὲ πολλαὶ

ἑξείης πρόμαλοίτε καὶ ἰτέαι ἐκπεφύασιν,

τῶν καὶ ἐπ’ἀκροτάτων νέκυες σειρῇσι κρέμανται

δέσμιοι. εἰσέτι νῦν γὰρ ἄγος Κόλχοισιν ὄρωρεν

ἀνέρας οἰχομένους πυρὶ καιέμεν · οὐ δ’ἐνὶ γαίῃ

ἔστι θέμις στείλαντας ὕπερθ’ἐπὶ σῆμα χέεσθαι,

ἀλλ’ἐν ἀδεψήτοισι κατειλύσαντε βοείαις

δενδρέων ἐξάπτειν ἑκὰς ἄστεος. ἠέρι δ’ἴσην

καὶ χθὼν ἔμμορεν αἶσαν, ἐπεὶ χθονὶ ταρχύουσιν

θηλυτέρας · ἡ γάρτε δίκη θεσμοῖο τέτυκται.

τοῖσι δὲ νισσομένοις Ἥρη φίλα μητιόωσα

ἠέρα πουλὺν ἐφῆκε δι’ἄστεος, ὄφρα λάθοιεν

Κόλχων μυρίον ἔθνος ἐς Αἰήταο κιόντες.

ὦκα δ’ὅτ’ἐκ πεδίοιο πόλιν καὶ δώμαθ’ἵκοντο

Αἰήτεω, τότε δ’αὖτις ἀπεσκέδασεν νέφος Ἥρη.

ἔσταν δ’ἐν προμολῇσι τεθηπότες ἕρκε’ἄνακτος

εὐρείαςτε πύλας καὶ κίονας, οἳ περὶ τοίχους

ἑξείης ἄνεχον · θριγκὸς δ’ἐφύπερθε δόμοιο

λαΐνεος χαλκέῃσιν ἐπὶ γλυφίδεσσιν ἀρήρει.

εὔκηλοι δ’ὑπὲρ οὐδὸν ἔπειτ’ἔβαν. ἄγχι δὲ τοῖο

ἡμερίδες χλοεροῖσι καταστεφέες πετάλοισιν

ὑψοῦ ἀειρόμεναι μέγ’ἐθήλεον. αἱ δ’ὑπὸ τῇσιν

ἀέναοι κρῆναι πίσυρες ῥέον, ἃς ἐλάχηνεν

Ἥφαιστος. καί ῥ’ἡ μέν ἀναβλύεσκε γάλακτι,

ἡ δ’οἴνῳ, τριτάτη δὲ θυώδεϊ νᾶεν ἀλοιφῇ ·

ἡ δ’ἄρ’ὕδωρ προρέεσκε, τὸ μέν ποθι δυομένῃσιν

θέρμετο Πληιάδεσσιν, ἀμοιβηδὶς δ’ἀνιούσαις

κρυστάλλῳ ἴκελον κοίλης ἀνεκήκιε πέτρης.

τοῖ’ἄρ’ἐνὶ μεγάροισι Κυταιέος Αἰήταο

τεχνήεις Ἥφαιστος ἐμήσατο θέσκελα ἔργα.

καί οἱ χαλκόποδας ταύρους κάμε, χάλκεα δέ σφεων

ἦν στόματ’, ἐκ δὲ πυρὸς δεινὸν σέλας ἀμπνείεσκον ·

πρὸς δὲ καὶ αὐτόγυον στιβαροῦ ἀδάμαντος ἄροτρον

ἤλασεν, Ἠελίῳ τίνων χάριν, ὅς ῥά μιν ἵπποις

δέξατο, Φλεγραίῃ κεκμηότα δηιοτῆτι.

ἔνθα δὲ καὶ μέσσαυλος ἐλήλατο · τῇ δ’ἐπὶ πολλαὶ

δικλίδες εὐπηγεῖς θάλαμοίτ’ἔσαν ἔνθα καὶ ἔνθα ·

δαιδαλέη δ’αἴθουσα παρὲξ ἑκάτερθε τέτυκτο.

λέχρις δ’αἰπύτεροι δόμοι ἕστασαν ἀμφοτέρωθεν.

τῶν ἤτοι ἄλλῳ μέν, ὅτις καὶ ὑπείροχος ἦεν,

κρείων Αἰήτης σὺν ἑῇ ναίεσκε δάμαρτι ·

ἄλλῳ δ’Ἄψυρτος ναῖεν πάις Αἰήταο.

τὸν μὲν Καυκασίη νύμφη τέκεν Ἀστερόδεια

πρίν περ κουριδίην θέσθαι Εἰδυῖαν ἄκοιτιν,

Τηθύος Ὠκεανοῦτε πανοπλοτάτην γεγαυῖαν.

καί μιν Κόλχων υἷες ἐπωνυμίην Φαέθοντα

ἔκλεον, οὕνεκα πᾶσι μετέπρεπεν ἠιθέοισιν.

τοὺς δ’ἔχον ἀμφίπολοίτε καὶ Αἰήταο θύγατρες

ἄμφω, Χαλκιόπη Μήδειάτε. τὴν μὲν ἄρ’οἵγε

ἐκ θαλάμου θάλαμόνδε κασιγνήτην μετιοῦσαν —

Ἥρη γάρ μιν ἔρυκε δόμῳ · πρὶν δ’οὔτι θάμιζεν

ἐν μεγάροις, Ἑκάτης δὲ πανήμερος ἀμφεπονεῖτο

νηόν, ἐπεί ῥα θεᾶς αὐτὴ πέλεν ἀρήτειρα —

καί σφεας ὡς ἴδεν ἆσσον, ἀνίαχεν · ὀξὺ δ’ἄκουσεν

Χαλκιόπη · δμωαὶ δὲ ποδῶν προπάροιθε βαλοῦσαι

νήματα καὶ κλωστῆρας ἀολλέες ἔκτοθι πᾶσαι

ἔδραμον. ἡ δ’ἅμα τοῖσιν ἑοὺς υἱῆας ἰδοῦσα

ὑψοῦ χάρματι χεῖρας ἀνέσχεθεν · ὧς δὲ καὶ αὐτοὶ

μητέρα δεξιόωντο, καὶ ἀμφαγάπαζον ἰδόντες

γηθόσυνοι · τοῖον δὲ κινυρομένη φάτο μῦθον ·

“ἔμπης οὐκ ἄρ’ἐμέλλετ’ἀκηδείῃ με λιπόντες

τηλόθι πλάγξασθαι · μετὰ δ’ὑμέας ἔτραπεν αἶσα.

δειλὴ ἐγώ, οἷον πόθον Ἑλλάδος ἔκποθεν ἄτης

λευγαλέης Φρίξοιο ἐφημοσύνῃσιν ἕλεσθε

πατρός. ὁ μὲν θνῄσκων στυγερὰς ἐπετείλατ’ἀνίας

ἡμετέρῃ κραδίῃ. τί δέ κεν πόλιν Ὀρχομενοῖο,

ὅστις ὅδ’Ὀρχομενός, κτεάνων Ἀθάμαντος ἕκητι

μητέρ’ἑὴν ἀχέουσαν ἀποπρολιπόντες, ἵκοισθε”;

ὧς ἔφατ’· Αἰήτης δὲ πανύστατος ὦρτο θύραζε,

ἐκ δ’αὐτὴ Εἰδυῖα δάμαρ κίεν Αἰήταο,

Χαλκιόπης ἀίουσα · τὸ δ’αὐτίκα πᾶν ὁμάδοιο

ἕρκος ἐπεπλήθει. τοὶ μὲν μέγαν ἀμφιπένοντο

ταῦρον ἅλις δμῶες · τοὶ δὲ ξύλα κάγκανα χαλκῷ

κόπτον · τοὶ δὲ λοετρὰ πυρὶ ζέον · οὐ δέ τις ἦεν,

ὃς καμάτου μεθίεσκεν, ὑποδρήσσων βασιλῆι.

τόφρα δ’Ἔρως πολιοῖο δι’ἠέρος ἷξεν ἄφαντος,

τετρηχώς, οἷόντε νέαις ἐπὶ φορβάσιν οἶστρος

τέλλεται, ὅντε μύωπα βοῶν κλείουσι νομῆες.

ὦκα δ’ὑπὸ φλιὴν προδόμῳ ἔνι τόξα τανύσσας

ἰοδόκης ἀβλῆτα πολύστονον ἐξέλετ’ἰόν.

ἐκ δ’ὅγε καρπαλίμοισι λαθὼν ποσὶν οὐδὸν ἄμειψεν

ὀξέα δενδίλλων · αὐτῷ ὑπὸ βαιὸς ἐλυσθεὶς

Αἰσονίδῃ γλυφίδας μέσσῃ ἐνικάτθετο νευρῇ,

ἰθὺς δ’ἀμφοτέρῃσι διασχόμενος παλάμῃσιν

ἧκ’ἐπὶ Μηδείῃ · τὴν δ’ἀμφασίη λάβε θυμόν.

αὐτὸς δ’ὑψορόφοιο παλιμπετὲς ἐκ μεγάροιο

καγχαλόων ἤιξε · βέλος δ’ἐνεδαίετο κούρῃ

νέρθεν ὑπὸ κραδίῃ, φλογὶ εἴκελον · ἀντία δ’αἰεὶ

βάλλεν ὑπ’Αἰσονίδην ἀμαρύγματα, καί οἱ ἄηντο

στηθέων ἐκ πυκιναὶ καμάτῳ φρένες, οὐ δέ τιν’ἄλλην

μνῆστιν ἔχεν, γλυκερῇ δὲ κατείβετο θυμὸν ἀνίῃ.

ὡς δὲ γυνὴ μαλερῷ περὶ κάρφεα χεύατο δαλῷ

χερνῆτις, τῇπερ ταλασήια ἔργα μέμηλεν,

ὥς κεν ὑπωρόφιον νύκτωρ σέλας ἐντύναιτο,

ἄγχι μάλ’ἐγρομένη · τὸ δ’ἀθέσφατον ἐξ ὀλίγοιο

δαλοῦ ἀνεγρόμενον σὺν κάρφεα πάντ’ἀμαθύνει ·

τοῖος ὑπὸ κραδίῃ εἰλυμένος αἴθετο λάθρῃ

οὖλος Ἔρως · ἁπαλὰς δὲ μετετρωπᾶτο παρειὰς

ἐς χλόον, ἄλλοτ’ἔρευθος, ἀκηδείῃσι νόοιο.

δμῶες δ’ὁππότε δή σφιν ἐπαρτέα θῆκαν ἐδωδήν,

αὐτοίτε λιαροῖσιν ἐφαιδρύναντο λοετροῖς,

ἀσπασίως δόρπῳτε ποτῆτίτε θυμὸν ἄρεσσαν.

ἐκ δὲ τοῦ Αἰήτης σφετέρης ἐρέεινε θυγατρὸς

υἱῆας τοίοισι παρηγορέων ἐπέεσσιν ·

“παιδὸς ἐμῆς κοῦροι Φρίξοιότε, τὸν περὶ πάντων

ξείνων ἡμετέροισιν ἐνὶ μεγάροισιν ἔτισα,

πῶς Αἶάνδε νέεσθε παλίσσυτοι; ἦέ τις ἄτη

σωομένοις μεσσηγὺς ἐνέκλασεν; οὐ μὲν ἐμεῖο

πείθεσθε προφέροντος ἀπείρονα μέτρα κελεύθου.

ᾔδειν γάρ ποτε πατρὸς ἐν ἅρμασιν Ἠελίοιο

δινεύσας, ὅτ’ἐμεῖο κασιγνήτην ἐκόμιζεν

Κίρκην ἑσπερίης εἴσω χθονός, ἐκ δ’ἱκόμεσθα

ἀκτὴν ἠπείρου Τυρσηνίδος, ἔνθ’ἔτι νῦν περ

ναιετάει, μάλα πολλὸν ἀπόπροθι Κολχίδος αἴης.

ἀλλὰ τί μύθων ἦδος; ἃ δ’ἐν ποσὶν ὗμιν ὄρωρεν,

εἴπατ’ἀριφραδέως, ἠδ’οἵτινες οἵδ’ἐφέπονται

ἀνέρες, ὅππῃτε γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἔβητε”.

τοῖά μιν ἐξερέοντα κασιγνήτων προπάροιθεν

Ἄργος ὑποδδείσας ἀμφὶ στόλῳ Αἰσονίδαο

μειλιχίως προσέειπεν, ἐπεὶ προγενέστερος ἦεν ·

“Αἰήτη, κείνην μὲν ἄφαρ διέχευαν ἄελλαι

ζαχρηεῖς · αὐτοὺς δ’ἐπὶ δούρασι πεπτηῶτας

νήσου Ἐνυαλίοιο ποτὶ ξερὸν ἔκβαλε κῦμα

λυγαίῃ ὑπὸ νυκτί · θεὸς δέ τις ἄμμ’ἐσάωσεν.

οὐ δὲ γὰρ αἳ τὸ πάροιθεν ἐρημαίην κατὰ νῆσον

ηὐλίζοντ’ὄρνιθες Ἀρήιαι, οὐ δ’ἔτι κείνας

εὕρομεν. ἀλλ’οἵγ’ἄνδρες ἀπήλασαν, ἐξαποβάντες

νηὸς ἑῆς προτέρῳ ἐνὶ ἤματι · καί σφ’ἀπέρυκεν

ἡμέας οἰκτείρων Ζηνὸς νόος, ἠέ τις αἶσα,

αὐτίκ’ἐπεὶ καὶ βρῶσιν ἅλις καὶ εἵματ’ἔδωκαν,

οὔνομάτε Φρίξοιο περικλεὲς εἰσαΐοντες

ἠδ’αὐτοῖο σέθεν · μετὰ γὰρ τεὸν ἄστυ νέονται.

χρειὼ δ’ἢν ἐθέλῃς ἐξίδμεναι, οὔ σ’ἐπικεύσω.

τόνδε τις ἱέμενος πάτρης ἀπάνευθεν ἐλάσσαι

καὶ κτεάνων βασιλεὺς περιώσιον, οὕνεκεν ἀλκῇ

σφωιτέρῃ πάντεσσι μετέπρεπεν Αἰολίδῃσιν,

πέμπει δεῦρο νέεσθαι ἀμήχανον · οὐ δ’ὑπαλύξειν

στεῦται ἀμειλίκτοιο Διὸς θυμαλγέα μῆνιν

καὶ χόλον, οὐ δ’ἄτλητον ἄγος Φρίξοιότε ποινὰς

Αἰολιδέων γενεήν, πρὶν ἐς Ἑλλάδα κῶας ἱκέσθαι.

νῆα δ’Ἀθηναίη Παλλὰς κάμεν, οὐ μάλα τοίην,

οἷαί περ Κόλχοισι μετ’ἀνδράσι νῆες ἔασιν,

τάων αἰνοτάτης ἐπεκύρσαμεν. ἤλιθα γάρ μιν

λάβρον ὕδωρ πνοιήτε διέτμαγεν · ἡ δ’ἐνὶ γόμφοις

ἴσχεται, ἢν καὶ πᾶσαι ἐπιβρίσωσιν ἄελλαι.

ἶσον δ’ἐξ ἀνέμοιο θέει καὶ ὅτ’ἀνέρες αὐτοὶ

νωλεμέως χείρεσσιν ἐπισπέρχωσιν ἐρετμοῖς.

τῇ δ’ἐναγειράμενος Παναχαιίδος εἴ τι φέριστον

ἡρώων, τεὸν ἄστυ μετήλυθε, πόλλ’ἐπαληθεὶς

ἄστεα καὶ πελάγη στυγερῆς ἁλός, εἴ οἱ ὀπάσσαις.

αὐτῷ δ’ὥς κεν ἅδῃ, τὼς ἔσσεται · οὐ γὰρ ἱκάνει

χερσὶ βιησόμενος · μέμονεν δέ τοι ἄξια τίσειν

δωτίνης, ἀίων ἐμέθεν μέγα δυσμενέοντας

Σαυρομάτας, τοὺς σοῖσιν ὑπὸ σκήπτροισι δαμάσσει.

εἰ δὲ καὶ οὔνομα δῆθεν ἐπιθύεις γενεήντε

ἴδμεναι, οἵτινές εἰσιν, ἕκαστά γε μυθησαίμην.

τόνδε μέν, οἷό περ οὕνεκ’ἀφ’Ἑλλάδος ὧλλοι ἄγερθεν,

κλείουσ’Αἴσονος υἱὸν Ἰήσονα Κρηθεΐδαο.

εἰ δ’αὐτοῦ Κρηθῆος ἐτήτυμόν ἐστι γενέθλης,

οὕτω κεν γνωτὸς πατρώιος ἄμμι πέλοιτο.

ἄμφω γὰρ Κρηθεὺς Ἀθάμαςτ’ἔσαν Αἰόλου υἷες ·

Φρίξος δ’αὖτ’Ἀθάμαντος ἔην πάις Αἰολίδαο.

τόνδε δ’ἄρ’, Ἠελίου γόνον ἔμμεναι εἴ τιν’ἀκούεις,

δέρκεαι Αὐγείην · Τελαμὼν δ’ὅγε, κυδίστοιο

Αἰακοῦ ἐκγεγαώς · Ζεὺς δ’Αἰακὸν αὐτὸς ἔτικτεν.

ὧς δὲ καὶ ὧλλοι πάντες, ὅσοι συνέπονται ἑταῖροι,

ἀθανάτων υἷέςτε καὶ υἱωνοὶ γεγάασιν”.

τοῖα παρέννεπεν Ἄργος · ἄναξ δ’ἐπεχώσατο μύθοις

εἰσαΐων · ὑψοῦ δὲ χόλῳ φρένες ἠερέθοντο.

φῆ δ’ἐπαλαστήσας · μενέαινε δὲ παισὶ μάλιστα

Χαλκιόπης · τῶν γάρ σφε μετελθέμεν οὕνεκ’ἐώλπει ·

ἐκ δέ οἱ ὄμματ’ἔλαμψεν ὑπ’ὀφρύσιν ἱεμένοιο ·

“οὐκ ἄφαρ ὀφθαλμῶν μοι ἀπόπροθι, λωβητῆρες,

νεῖσθ’αὐτοῖσι δόλοισι παλίσσυτοι ἔκτοθι γαίης,

πρίν τινα λευγαλέοντε δέρος καὶ Φρίξον ἰδέσθαι;

αὐτίχ’ὁμαρτήσαντες ἀφ’Ἑλλάδος, οὐκ ἐπὶ κῶας,

σκῆπτρα δὲ καὶ τιμὴν βασιληίδα δεῦρο νέεσθε.

εἰ δέ κε μὴ προπάροιθεν ἐμῆς ἥψασθε τραπέζης,

ἦτ’ἂν ἀπὸ γλώσσαςτε ταμὼν καὶ χεῖρε κεάσσας

ἀμφοτέρας, οἴοισιν ἐπιπροέηκα πόδεσσιν,

ὥς κεν ἐρητύοισθε καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,

οἷα δὲ καὶ μακάρεσσιν ἐπεψεύσασθε θεοῖσιν”.

φῆ ῥα χαλεψάμενος · μέγα δὲ φρένες Αἰακίδαο

νειόθεν οἰδαίνεσκον · ἐέλδετο δ’ἔνδοθι θυμὸς

ἀντιβίην ὀλοὸν φάσθαι ἔπος · ἀλλ’ἀπέρυκεν

Αἰσονίδης · πρὸ γὰρ αὐτὸς ἀμείψατο μειλιχίοισιν ·

“Αἰήτη, σχέο μοι τῷδε στόλῳ. οὔτι γὰρ αὔτως

ἄστυ τεὸν καὶ δώμαθ’ἱκάνομεν, ὥς που ἔολπας,

οὐ δὲ μὲν ἱέμενοι. τίς δ’ἂν τόσον οἶδμα περῆσαι

τλαίη ἑκὼν ὀθνεῖον ἐπὶ κτέρας; ἀλλά με δαίμων

καὶ κρυερὴ βασιλῆος ἀτασθάλου ὦρσεν ἐφετμή.

δὸς χάριν ἀντομένοισι · σέθεν δ’ἐγὼ Ἑλλάδι πάσῃ

θεσπεσίην οἴσω κληηδόνα · καὶ δέ τοι ἤδη

πρόφρονές εἰμεν ἄρηι θοὴν ἀποτῖσαι ἀμοιβήν,

εἴτ’οὖν Σαυρομάτας γε λιλαίεαι, εἴτε τιν’ἄλλον

δῆμον σφωιτέροισιν ὑπὸ σκήπτροισι δαμάσσαι”.

ἴσκεν ὑποσσαίνων ἀγανῇ ὀπί · τοῖο δὲ θυμὸς

διχθαδίην πόρφυρεν ἐνὶ στήθεσσι μενοινήν,

ἤ σφεας ὁρμηθεὶς αὐτοσχεδὸν ἐξεναρίζοι,

ἦ ὅγε πειρήσαιτο βίης. τό οἱ εἴσατ’ἄρειον

φραζομένῳ · καὶ δή μιν ὑποβλήδην προσέειπεν ·

“ξεῖνε, τί κεν τὰ ἕκαστα διηνεκέως ἀγορεύοις;

εἰ γὰρ ἐτήτυμόν ἐστε θεῶν γένος, ἠὲ καὶ ἄλλως

οὐδὲν ἐμεῖο χέρηες ἐπ’ὀθνείοισιν ἔβητε,

δώσω τοι χρύσειον ἄγειν δέρος, αἴ κ’ἐθέλῃσθα,

πειρηθείς. ἐσθλοῖς γὰρ ἐπ’ἀνδράσιν οὔτι μεγαίρω,

ὡς αὐτοὶ μυθεῖσθε τὸν Ἑλλάδι κοιρανέοντα.

πεῖρα δέ τοι μένεόςτε καὶ ἀλκῆς ἔσσετ’ἄεθλος,

τόν ῥ’αὐτὸς περίειμι χεροῖν ὀλοόν περ ἐόντα.

δοιώ μοι πεδίον τὸ Ἀρήιον ἀμφινέμονται

ταύρω χαλκόποδε, στόματι φλόγα φυσιόωντες ·

τοὺς ἐλάω ζεύξας στυφελὴν κατὰ νειὸν Ἄρηος

τετράγυον, τὴν αἶψα ταμὼν ἐπὶ τέλσον ἀρότρῳ

οὐ σπόρον ὁλκοῖσιν Δηοῦς ἐνιβάλλομαι ἀκτήν,

ἀλλ’ὄφιος δεινοῖο μεταλδήσκοντας ὀδόντας

ἀνδράσι τευχηστῇσι δέμας. τοὺς δ’αὖθι δαΐζων

κείρω ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ περισταδὸν ἀντιόωντας.

ἠέριος ζεύγνυμι βόας, καὶ δείελον ὥρην

παύομαι ἀμήτοιο. σύ δ’, εἰ τάδε τοῖα τελέσσεις,

αὐτῆμαρ τόδε κῶας ἀποίσεαι εἰς βασιλῆος ·

πρὶν δέ κεν οὐ δοίην, μη δ’ἔλπεο. δὴ γὰρ ἀεικὲς

ἄνδρ’ἀγαθὸν γεγαῶτα κακωτέρῳ ἀνέρι εἶξαι”.

ὧς ἄρ’ἔφη · ὁ δὲ σῖγα ποδῶν πάρος ὄμματα πήξας

ἧστ’αὔτως ἄφθογγος, ἀμηχανέων κακότητι.

βουλὴν δ’ἀμφὶ πολὺν στρώφα χρόνον, οὐ δέ πῃ εἶχεν

θαρσαλέως ὑποδέχθαι, ἐπεὶ μέγα φαίνετο ἔργον ·

ὀψε δ’ἀμειβόμενος προσελέξατο κερδαλέοισιν ·

“Αἰήτη, μάλα τοί με δίκῃ περιπολλὸν ἐέργεις.

τῶ καὶ ἐγὼ τὸν ἄεθλον ὑπερφίαλόν περ ἐόντα

τλήσομαι, εἰ καί μοι θανέειν μόρος. οὐ γὰρ ἔτ’ἄλλο

ῥίγιον ἀνθρώποισι κακῆς ἐπικείσετ’ἀνάγκης,

ἥ με καὶ ἐνθάδε νεῖσθαι ἐπέχραεν ἐκ βασιλῆος”.

ὧς φάτ’ἀμηχανίῃ βεβολημένος · αὐτὰρ ὁ τόνγε

σμερδαλέοις ἐπέεσσι προσέννεπεν ἀσχαλόωντα ·

“ἔρχεο νῦν μεθ’ὅμιλον, ἐπεὶ μέμονάς γε πόνοιο ·

εἰ δὲ σύγε ζυγὰ βουσὶν ὑποδδείσαις ἐπαεῖραι,

ἠὲ καὶ οὐλομένου μεταχάσσεαι ἀμήτοιο,

αὐτῷ κεν τὰ ἕκαστα μέλοιτό μοι, ὄφρα καὶ ἄλλος

ἀνὴρ ἐρρίγῃσιν ἀρείονα φῶτα μετελθεῖν”.

ἴσκεν ἀπηλεγέως · ὁ δ’ἀπὸ θρόνου ὤρνυτ’Ἰήσων,

Αὐγείης Τελαμώντε παρασχεδόν · εἵπετο δ’Ἄργος

οἶος, ἐπεὶ μεσσηγὺς ἔτ’αὐτόθι νεῦσε λιπέσθαι

αὐτοκασιγνήτοις · οἱ δ’ἤισαν ἐκ μεγάροιο.

θεσπέσιον δ’ἐν πᾶσι μετέπρεπεν Αἴσονος υἱὸς

κάλλεϊ καὶ χαρίτεσσιν · ἐπ’αὐτῷ δ’ὄμματα κούρη

λοξὰ παρὰ λιπαρὴν σχομένη θηεῖτο καλύπτρην,

κῆρ ἄχεϊ σμύχουσα · νόος δέ οἱ ἠύτ’ὄνειρος

ἑρπύζων πεπότητο μετ’ἴχνια νισσομένοιο.

καί ῥ’οἱ μέν ῥα δόμων ἐξήλυθον ἀσχαλόωντες.

Χαλκιόπη δὲ χόλον πεφυλαγμένη Αἰήταο

καρπαλίμως θάλαμόνδε σὺν υἱάσιν οἷσι βεβήκει.

αὔτως δ’αὖ Μήδεια μετέστιχε · πολλὰ δὲ θυμῷ

ὥρμαιν’, ὅσσατ’Ἔρωτες ἐποτρύνουσι μέλεσθαι.

προπρὸ δ’ἄρ’ὀφθαλμῶν ἔτι οἱ ἰνδάλλετο πάντα,

αὐτόςθ’οἷος ἔην, οἵοισίτε φάρεσιν ἕστο,

οἷάτ’ἔειφ’, ὥςθ’ἕζετ’ἐπὶ θρόνου, ὥςτε θύραζε

ἤιεν · οὐ δέ τιν’ἄλλον ὀίσσατο πορφύρουσα

ἔμμεναι ἀνέρα τοῖον · ἐν οὔασι δ’αἰὲν ὀρώρει

αὐδήτε μῦθοίτε μελίφρονες, οὓς ἀγόρευσεν.

τάρβει δ’ἀμφ’αὐτῷ, μή μιν βόες ἠὲ καὶ αὐτὸς

Αἰήτης φθίσειεν · ὀδύρετο δ’ἠύτε πάμπαν

ἤδη τεθνειῶτα, τέρεν δέ οἱ ἀμφὶ παρειὰς

δάκρυον αἰνοτάτῳ ἐλέῳ ῥέε κηδοσύνῃσιν ·

ἦκα δὲ μυρομένη λιγέως ἀνενείκατο μῦθον ·

“τίπτε με δειλαίην τόδ’ἔχει ἄχος; εἴθ’ὅγε πάντων

φθίσεται ἡρώων προφερέστατος, εἴτε χερείων,

ἐρρέτω. ἦ μὲν ὄφελλεν ἀκήριος ἐξαλέασθαι.

ναὶ δὴ τοῦτό γε, πότνα θεὰ Περσηί, πέλοιτο,

οἴκαδε νοστήσειε φυγὼν μόρον · εἰ δέ μιν αἶσα

δμηθῆναι ὑπὸ βουσί, τόδε προπάροιθε δαείη,

οὕνεκεν οὔ οἱ ἔγωγε κακῇ ἐπαγαίομαι ἄτῃ”.

ἡ μὲν ἄρ’ὧς ἐόλητο νόον μελεδήμασι κούρη.

οἱ δ’ἐπεὶ οὖν δήμουτε καὶ ἄστεος ἐκτὸς ἔβησαν

τὴν ὁδόν, ἣν τὸ πάροιθεν ἀνήλυθον ἐκ πεδίοιο,

δὴ τότ’Ἰήσονα τοῖσδε προσέννεπεν Ἄργος ἔπεσσιν ·

“Αἰσονίδη, μῆτιν μὲν ὀνόσσεαι, ἥντιν’ἐνίψω ·

πείρης δ’οὐ μάλ’ἔοικε μεθιέμεν ἐν κακότητι.

κούρην δή τινα πρόσθεν ὑπέκλυες αὐτὸς ἐμεῖο

φαρμάσσειν Ἑκάτης Περσηίδος ἐννεσίῃσιν.

τὴν εἴ κεν πεπίθοιμεν, ὀίομαι, οὐκέτι τάρβος

ἔσσετ’ἀεθλεύοντι δαμήμεναι · ἀλλὰ μάλ’αἰνῶς

δείδω, μή πως οὔ μοι ὑποσταίη τόγε μήτηρ.

ἔμπης δ’ἐξαῦτις μετελεύσομαι ἀντιβολήσων,

ξυνὸς ἐπεὶ πάντεσσιν ἐπικρέμαθ’ἧμιν ὄλεθρος”.

ἴσκεν ἐυφρονέων · ὁ δ’ἀμείβετο τοῖσδ’ἐπέεσσιν ·

“ὦ πέπον, εἴ νύ τοι αὐτῷ ἐφανδάνει, οὔτι μεγαίρω.

βάσκ’ἴθι καὶ πυκινοῖσι τεὴν παρὰ μητέρα μύθοις

ὄρνυθι λισσόμενος · μελέη γε μὲν ἧμιν ὄρωρεν

ἐλπωρή, ὅτε νόστον ἐπετραπόμεσθα γυναιξίν”.

ὧς ἔφατ’· ὦκα δ’ἕλος μετεκίαθον. αὐτὰρ ἑταῖροι

γηθόσυνοι ἐρέεινον, ὅπως παρεόντας ἴδοντο ·

τοῖσιν δ’Αἰσονίδης τετιημένος ἔκφατο μῦθον ·

“ὦ φίλοι, Αἰήταο ἀπηνέος ἄμμι φίλον κῆρ

ἀντικρὺ κεχόλωται, ἕκαστα γὰρ οὔ νύ τι τέκμωρ

οὔτ’ἐμοί, οὔτε κεν ὔμμι διειρομένοισι πέλοιτο.

φῆ δὲ δύω πεδίον τὸ Ἀρήιον ἀμφινέμεσθαι

ταύρω χαλκόποδε, στόματι φλόγα φυσιόωντας.

τετράγυον δ’ἐπὶ τοῖσιν ἐφίετο νειὸν ἀρόσσαι ·

δώσειν δ’ἐξ ὄφιος γενύων σπόρον, ὅς ῥ’ἀνίῃσιν

γηγενέας χαλκέοις σὺν τεύχεσιν · ἤματι δ’αὐτῷ

χρειὼ τούσγε δαΐξαι. ὃ δή νύ οἱ — οὔτι γὰρ ἄλλο

βέλτερον ἦν φράσσασθαι — ἀπηλεγέως ὑποέστην”.

ὧς ἄρ’ἔφη · πάντεσσι δ’ἀνήνυτος εἴσατ’ἄεθλος,

δὴν δ’ἄνεῳ καὶ ἄναυδοι ἐς ἀλλήλους ὁρόωντο,

ἄτῃ ἀμηχανίῃτε κατηφέες · ὀψὲ δὲ Πηλεὺς

θαρσαλέως μετὰ πᾶσιν ἀριστήεσσιν ἔειπεν ·

“ὥρη μητιάασθαι ὅ κ’ἔρξομεν. οὐ μὲν ἔολπα

βουλῆς εἶναι ὄνειαρ, ὅσοντ’ἐπὶ κάρτεϊ χειρῶν.

εἰ μέν νυν τύνη ζεῦξαι βόας Αἰήταο,

ἥρως Αἰσονίδη, φρονέεις, μέμονάςτε πόνοιο,

ἦτ’ἂν ὑποσχεσίην πεφυλαγμένος ἐντύναιο ·

εἰ δ’οὔ τοι μάλα θυμὸς ἑῇ ἐπὶ πάγχυ πέποιθεν

ἠνορέῃ, μήτ’αὐτὸς ἐπείγεο, μήτε τιν’ἄλλον

τῶνδ’ἀνδρῶν πάπταινε παρήμενος. οὐ γὰρ ἔγωγε

σχήσομ’, ἐπεὶ θάνατός γε τὸ κύντατον ἔσσεται ἄλγος”.

ὧς ἔφατ’Αἰακίδης · Τελαμῶνι δὲ θυμὸς ὀρίνθη ·

σπερχόμενος δ’ἀνόρουσε θοῶς · ἐπὶ δὲ τρίτος Ἴδας

ὦρτο μέγα φρονέων, ἐπὶ δ’υἱέε Τυνδαρέοιο ·

σὺν δὲ καὶ Οἰνεΐδης ἐναρίθμιος αἰζηοῖσιν

ἀνδράσιν, οὐ δέ περ ὅσσον ἐπανθιόωντας ἰούλους

ἀντέλλων · τοίῳ οἱ ἀείρετο κάρτεϊ θυμός.

οἱ δ’ἄλλοι εἴξαντες ἀκὴν ἔχον. αὐτίκα δ’Ἄργος

τοῖον ἔπος μετέειπεν ἐελδομένοισιν ἀέθλου ·

“ὦ φίλοι, ἤτοι μὲν τόδε λοίσθιον. ἀλλά τιν’οἴω

μητρὸς ἐμῆς ἔσσεσθαι ἐναίσιμον ὔμμιν ἀρωγήν.

τῶ καί περ μεμαῶτες, ἐρητύοισθ’ἐνὶ νηὶ

τυτθὸν ἔθ’, ὡς τὸ πάροιθεν, ἐπεὶ καὶ ἐπισχέμεν ἔμπης

λώιον, ἢ κακὸν οἶτον ἀφειδήσαντας ἑλέσθαι.

κούρη τις μεγάροισιν ἐνιτρέφετ’Αἰήταο,

τὴν Ἑκάτη περίαλλα θεὰ δάε τεχνήσασθαι

φάρμαχ’, ὅσ’ἤπειρόςτε φύει καὶ νήχυτον ὕδωρ,

τοῖσι καὶ ἀκαμάτοιο πρὸς μειλίσσετ’ἀυτμή,

καὶ ποταμοὺς ἵστησιν ἄφαρ κελαδεινὰ ῥέοντας,

ἄστρατε καὶ μήνης ἱερῆς ἐπέδησε κελεύθους.

τῆς μὲν ἀπὸ μεγάροιο κατὰ στίβον ἐνθάδ’ἰόντες

μνησάμεθ’, εἴ κε δύναιτο, κασιγνήτη γεγαυῖα,

μήτηρ ἡμετέρη πεπιθεῖν ἐπαρῆξαι ἀέθλῳ.

εἰ δὲ καὶ αὐτοῖσιν τόδ’ἐφανδάνει, ἦτ’ἂν ἱκοίμην

ἤματι τῷδ’αὐτῷ πάλιν εἰς δόμον Αἰήταο

πειρήσων · τάχα δ’ἂν σὺν δαίμονι πειρηθείην”.

ὧς φάτο · τοῖσι δὲ σῆμα θεοὶ δόσαν εὐμενέοντες.

τρηρὼν μὲν φεύγουσα βίην κίρκοιο πελειὰς

ὑψόθεν Αἰσονίδεω πεφοβημένη ἔμπεσε κόλποις ·

κίρκος δ’ἀφλάστῳ περικάππεσεν. ὦκα δὲ Μόψος

τοῖον ἔπος μετὰ πᾶσι θεοπροπέων ἀγόρευσεν ·

“ὔμμι, φίλοι, τόδε σῆμα θεῶν ἰότητι τέτυκται ·

οὐ δέ πῃ ἄλλως ἐστὶν ὑποκρίνασθαι ἄρειον,

παρθενικὴν δ’ἐπέεσσι μετελθέμεν ἀμφιέποντας

μήτι παντοίῃ. δοκέω δέ μιν οὐκ ἀθερίζειν,

εἰ ἐτεὸν Φινεύς γε θεᾷ ἐνὶ Κύπριδι νόστον

πέφραδεν ἔσσεσθαι. κείνης δ’ὅγε μείλιχος ὄρνις

πότμον ὑπεξήλυξε · κέαρ δέ μοι ὡς ἐνὶ θυμῷ

τόνδε κατ’οἰωνὸν προτιόσσεται, ὧς δὲ πέλοιτο.

ἀλλά, φίλοι, Κυθέρειαν ἐπικλείοντες ἀμύνειν,

ἤδη νῦν Ἄργοιο παραιφασίῃσι πίθεσθε”.

ἴσκεν · ἐπῄνησαν δὲ νέοι, Φινῆος ἐφετμὰς

μνησάμενοι · μοῦνος δ’Ἀφαρήιος ἄνθορεν Ἴδας,

δείν’ἐπαλαστήσας μεγάλῃ ὀπί, φώνησέντε ·

“ὦ πόποι, ἦ ῥα γυναιξὶν ὁμόστολοι ἐνθάδ’ἔβημεν,

οἳ Κύπριν καλέουσιν ἐπίρροθον ἄμμι πέλεσθαι,

οὐκέτ’Ἐνυαλίοιο μέγα σθένος; ἐς δὲ πελείας

καὶ κίρκους λεύσσοντες ἐρητύεσθε ἀέθλων;

ἔρρετε, μη δ’ὔμμιν πολεμήια ἔργα μέλοιτο,

παρθενικὰς δὲ λιτῇσιν ἀνάλκιδας ἠπεροπεύειν”.

ὧς ηὔδα μεμαώς · πολέες δ’ὁμάδησαν ἑταῖροι

ἦκα μάλ’, οὐ δ’ἄρα τίς οἱ ἐναντίον ἔκφατο μῦθον.

χωόμενος δ’ὅγ’ἔπειτα καθέζετο · τοῖσι δ’Ἰήσων

αὐτίκ’ἐποτρύνων τὸν ἑὸν νόον ὧδ’ἀγόρευεν ·

“Ἄργος μὲν παρὰ νηός, ἐπεὶ τόδε πᾶσιν ἕαδεν,

στελλέσθω · ἀτὰρ αὐτοὶ ἐπὶ χθονὸς ἐκ ποταμοῖο

ἀμφαδὸν ἤδη πείσματ’ἀνάψομεν. ἦ γὰρ ἔοικεν

μηκέτι δὴν κρύπτεσθαι ὑποπτήσσοντας ἀυτήν”.

ὧς ἄρ’ἔφη · καὶ τὸν μὲν ἄφαρ προΐαλλε νέεσθαι

καρπαλίμως ἐξαῦτις ἀνὰ πτόλιν · οἱ δ’ἐπὶ νηὸς

εὐναίας ἐρύσαντες ἐφετμαῖς Αἰσονίδαο

τυτθὸν ὑπὲξ ἕλεος χέρσῳ ἐπέκελσαν ἐρετμοῖς.

αὐτίκα δ’Αἰήτης ἀγορὴν ποιήσατο Κόλχων

νόσφιν ἑοῖο δόμου, τόθι περ καὶ πρόσθε κάθιζον,

ἀτλήτους Μινύῃσι δόλους καὶ κήδεα τεύχων.

στεῦτο δ’, ἐπεί κεν πρῶτα βόες διαδηλήσωνται

ἄνδρα τόν, ὅς ῥ’ὑπέδεκτο βαρὺν καμέεσθαι ἄεθλον,

δρυμὸν ἀναρρήξας λασίης καθύπερθε · κολώνης

αὔτανδρον φλέξειν δόρυ νήιον, ὄφρ’ἀλεγεινὴν

ὕβριν ἀποφλύξωσιν ὑπέρβια μηχανόωντες.

οὐ δὲ γὰρ Αἰολίδην Φρίξον μάλα περ χατέοντα

δέχθαι ἐνὶ μεγάροισιν ἐφέστιον, ὃς περὶ πάντων

ξείνων μειλιχίῃτε θεουδείῃτ’ἐκέκαστο,

εἰ μή οἱ Ζεὺς αὐτὸς ἀπ’οὐρανοῦ ἄγγελον ἧκεν

Ἑρμείαν, ὥς κεν προσκηδέος ἀντιάσειεν ·

μὴ καὶ ληιστῆρας ἑὴν ἐς γαῖαν ἰόντας

ἔσσεσθαι δηναιὸν ἀπήμονας, οἷσι μέμηλεν

ὀθνείοις ἐπὶ χεῖρα ἑὴν κτεάτεσσιν ἀείρειν,

κρυπταδίουςτε δόλους τεκταινέμεν, ἠδὲ βοτήρων

αὔλια δυσκελάδοισιν ἐπιδρομίῃσι δαΐξαι.

νόσφι δὲ οἷ αὐτῷ φάτ’ἐοικότα μείλια τίσειν

υἱῆας Φρίξοιο, κακορρέκτῃσιν ὀπηδοὺς

ἀνδράσι νοστήσαντας ὁμιλαδόν, ὄφρα ἑ τιμῆς

καὶ σκήπτρων ἐλάσειαν ἀκηδέες · ὥς ποτε βάξιν

λευγαλέην οὗ πατρὸς ἐπέκλυεν Ἠελίοιο,

χρειώ μιν πυκινόντε δόλον βουλάςτε γενέθλης

σφωιτέρης ἄτηντε πολύτροπον ἐξαλέασθαι ·

τῶ καὶ ἐελδομένους πέμπειν ἐς Ἀχαιίδα γαῖαν

πατρὸς ἐφημοσύνῃ, δολιχὴν ὁδόν. οὐ δὲ θυγατρῶν

εἶναί οἱ τυτθόν γε δέος, μή πού τινα μῆτιν

φράσσωνται στυγερήν, οὐ δ’υἱέος Ἀψύρτοιο ·

ἀλλ’ἐνὶ Χαλκιόπης γενεῇ τάδε λυγρὰ τετύχθαι.

καί ῥ’ὁ μὲν ἄσχετα ἔργα πιφαύσκετο δημοτέροισιν

χωόμενος · μέγα δέ σφιν ἀπείλεε νῆάτ’ἔρυσθαι

ἠδ’αὐτούς, ἵνα μήτις ὑπὲκ κακότητος ἀλύξῃ.

τόφρα δὲ μητέρ’ἑήν, μετιὼν δόμον Αἰήταο,

Ἄργος παντοίοισι παρηγορέεσκ’ἐπέεσσιν,

Μήδειαν λίσσεσθαι ἀμυνέμεν · ἡ δὲ καὶ αὐτὴ

πρόσθεν μητιάασκε · δέος δέ μιν ἴσχανε θυμόν,

μή πως ἠὲ παρ’αἶσαν ἐτώσια μειλίξαιτο

πατρὸς ἀτυζομένην ὀλοὸν χόλον, ἠὲ λιτῇσιν

ἑσπομένης ἀρίδηλα καὶ ἀμφαδὰ ἔργα πέλοιτο.

κούρην δ’ἐξ ἀχέων ἀδινὸς κατελώφεεν ὕπνος

λέκτρῳ ἀνακλινθεῖσαν. ἄφαρ δέ μιν ἠπεροπῆες,

οἷάτ’ἀκηχεμένην, ὀλοοὶ ἐρέθεσκον ὄνειροι.

τὸν ξεῖνον δ’ἐδόκησεν ὑφεστάμεναι τὸν ἄεθλον,

οὔτι μάλ’ὁρμαίνοντα δέρος κριοῖο κομίσσαι,

οὐ δέ τι τοῖο ἕκητι μετὰ πτόλιν Αἰήταο

ἐλθέμεν, ὄφρα δέ μιν σφέτερον δόμον εἰσαγάγοιτο

κουριδίην παράκοιτιν · ὀίετο δ’ἀμφὶ βόεσσιν

αὐτὴ ἀεθλεύουσα μάλ’εὐμαρέως πονέεσθαι ·

σφωιτέρους δὲ τοκῆας ὑποσχεσίης ἀθερίζειν,

οὕνεκεν οὐ κούρῃ ζεῦξαι βόας, ἀλλά οἱ αὐτῷ

προύθεσαν · ἐκ δ’ἄρα τοῦ νεῖκος πέλεν ἀμφήριστον

πατρίτε καὶ ξείνοις · αὐτῇ δ’ἐπιέτρεπον ἄμφω

τὼς ἔμεν, ὥς κεν ἑῇσι μετὰ φρεσὶν ἰθύσειεν.

ἡ δ’ἄφνω τὸν ξεῖνον, ἀφειδήσασα τοκήων,

εἵλετο · τοὺς δ’ἀμέγαρτον ἄχος λάβεν, ἐκ δ’ἐβόησαν

χωόμενοι · τὴν δ’ὕπνος ἅμα κλαγγῇ μεθέηκεν.

παλλομένη δ’ἀνόρουσε φόβῳ, περίτ’ἀμφίτε τοίχους

πάπτηνεν θαλάμοιο · μόλις δ’ἐσαγείρατο θυμὸν

ὡς πάρος ἐν στέρνοις, ἀδινὴν δ’ἀνενείκατο φωνήν ·

“δειλὴ ἐγών, οἷόν με βαρεῖς ἐφόβησαν ὄνειροι.

δείδια, μὴ μέγα δή τι φέρῃ κακὸν ἥδε κέλευθος

ἡρώων. περί μοι ξείνῳ φρένες ἠερέθονται.

μνάσθω ἑὸν κατὰ δῆμον Ἀχαιίδα τηλόθι κούρην

ἄμμι δὲ παρθενίητε μέλοι καὶ δῶμα τοκήων.

ἔμπα γε μὴν θεμένη κύνεον κέαρ, οὐκέτ’ἄνευθεν

αὐτοκασιγνήτης πειρήσομαι, εἴ κέ μ’ἀέθλῳ

χραισμεῖν ἀντιάσῃσιν, ἐπὶ σφετέροις ἀχέουσα

παισί · τό κέν μοι λυγρὸν ἐνὶ κραδίῃ σβέσαι ἄλγος”.

ἦ ῥα, καὶ ὀρθωθεῖσα θύρας ὤιξε δόμοιο,

νήλιπος, οἰέανος · καὶ δὴ λελίητο νέεσθαι

αὐτοκασιγνήτηνδε, καὶ ἕρκεος οὐδὸν ἄμειψεν.

δὴν δὲ καταυτόθι μίμνεν ἐνὶ προδόμῳ θαλάμοιο,

αἰδοῖ ἐεργομένη · μετὰ δ’ἐτράπετ’αὖτις ὀπίσσω

στρεφθεῖσ’· ἐκ δὲ πάλιν κίεν ἔνδοθεν, ἄψτ’ἀλέεινεν

εἴσω · τηΰσιοι δὲ πόδες φέρον ἔνθα καὶ ἔνθα ·

ἤτοι ὅτ’ἰθύσειεν, ἔρυκέ μιν ἔνδοθεν αἰδώς ·

αἰδοῖ δ’ἐργομένην θρασὺς ἵμερος ὀτρύνεσκεν.

τρὶς μὲν ἐπειρήθη, τρὶς δ’ἔσχετο, τέτρατον αὖτις

λέκτροισιν πρηνὴς ἐνικάππεσεν εἱλιχθεῖσα.

ὡς δ’ὅτε τις νύμφη θαλερὸν πόσιν ἐν θαλάμοισιν

μύρεται, ᾧ μιν ὄπασσαν ἀδελφεοὶ ἠδὲ τοκῆες,

οὐ δέ τί πω πάσαις ἐπιμίσγεται ἀμφιπόλοισιν

αἰδοῖ ἐπιφροσύνῃτε · μυχῷ δ’ἀχέουσα θαάσσει ·

τὸν δέ τις ὤλεσε μοῖρα, πάρος ταρπήμεναι ἄμφω

δήνεσιν ἀλλήλων · ἡ δ’ἔνδοθι δαιομένη περ

σῖγα μάλα κλαίει χῆρον λέχος εἰσορόωσα,

μή μιν κερτομέουσαι ἐπιστοβέωσι γυναῖκες ·

τῇ ἰκέλη Μήδεια κινύρετο. τὴν δέ τις ἄφνω

μυρομένην μεσσηγὺς ἐπιπρομολοῦσ’ἐνόησεν

δμωάων, ἥ οἱ ἑπέτις πέλε κουρίζουσα ·

Χαλκιόπῃ δ’ἤγγειλε παρασχεδόν · ἡ δ’ἐνὶ παισὶν

ἧστ’ἐπιμητιόωσα κασιγνήτην ἀρέσασθαι.

ἀλλ’οὐ δ’ὧς ἀπίθησεν, ὅτ’ἔκλυεν ἀμφιπόλοιο

μῦθον ἀνώιστον · διὰ δ’ἔσσυτο θαμβήσασα

ἐκ θαλάμου θάλαμόνδε διαμπερές, ᾧ ἔνι κούρη

κέκλιτ’ἀκηχεμένη, δρύψεν δ’ἑκάτερθε παρειάς ·

ὡς δ’ἴδε δάκρυσιν ὄσσε πεφυρμένα, φώνησέν μιν ·

“Ὤι μοι ἐγώ, Μήδεια, τί δὴ τάδε δάκρυα λείβεις;

τίπτ’ἔπαθες; τί τοι αἰνὸν ὑπὸ φρένας ἵκετο πένθος;

ἤ νύ σε θευμορίη περιδέδρομεν ἅψεα νοῦσος,

ἦέ τιν’οὐλομένην ἐδάης ἐκ πατρὸς ἐνιπὴν

ἀμφίτ’ἐμοὶ καὶ παισίν; ὄφελλέ με μήτε τοκήων

δῶμα τόδ’εἰσοράαν, μη δὲ πτόλιν, ἀλλ’ἐπὶ γαίης

πείρασι ναιετάειν, ἵνα μη δέ περ οὔνομα Κόλχων”.

ὧς φάτο · τῆς δ’ἐρύθηνε παρήια · δὴν δέ μιν αἰδὼς

παρθενίη κατέρυκεν ἀμείψασθαι μεμαυῖαν.

μῦθος δ’ἄλλοτε μέν οἱ ἐπ’ἀκροτάτης ἀνέτελλεν

γλώσσης, ἄλλοτ’ἔνερθε κατὰ στῆθος πεπότητο.

πολλάκι δ’ἱμερόεν μὲν ἀνὰ στόμα θυῖεν ἐνισπεῖν ·

φθογγῇ δ’οὐ προύβαινε παροιτέρω · ὀψὲ δ’ἔειπεν

τοῖα δόλῳ · θρασέες γὰρ ἐπικλονέεσκον Ἔρωτες ·

“Χαλκιόπη, περί μοι παίδων σέο θυμὸς ἄηται,

μή σφε πατὴρ ξείνοισι σὺν ἀνδράσιν αὐτίκ’ὀλέσσῃ.

τοῖα κατακνώσσουσα μινυνθαδίῳ νέον ὕπνῳ

λεύσσω ὀνείρατα λυγρά, τά τις θεὸς ἀκράαντα

θείη, μη δ’ἀλεγεινὸν ἐφ’υἱάσι κῆδος ἕλοιο”.

φῆ ῥα, κασιγνήτης πειρωμένη, εἴ κέ μιν αὐτὴ

ἀντιάσειε πάροιθεν ἑοῖς τεκέεσσιν ἀμύνειν.

τὴν δ’αἰνῶς ἄτλητος ἐπέκλυσε θυμὸν ἀνίη

δείματι, τοῖ’ἐσάκουσεν · ἀμείβετο δ’ὧδ’ἐπέεσσιν ·

“καὶ δ’αὐτὴ τάδε πάντα μετήλυθον ὁρμαίνουσα,

εἴ τινα συμφράσσαιο καὶ ἀρτύνειας ἀρωγήν.

ἀλλ’ὄμοσον Γαῖάντε καὶ Οὐρανόν, ὅττι τοι εἴπω

σχήσειν ἐν θυμῷ, σύντε δρήστειρα πέλεσθαι.

λίσσομ’ὑπὲρ μακάρων σέοτ’αὐτῆς ἠδὲ τοκήων,

μή σφε κακῇ ὑπὸ κηρὶ διαρραισθέντας ἰδέσθαι

λευγαλέως · ἢ σοίγε φίλοις σὺν παισὶ θανοῦσα

εἴην ἐξ Ἀίδεω στυγερὴ μετόπισθεν Ἐρινύς”.

ὧς ἄρ’ἔφη, τὸ δὲ πολλὸν ὑπεξέχυτ’αὐτίκα δάκρυ ·

νειόθιθ’ἀμφοτέρῃσι περίσχετο γούνατα χερσίν,

σὺν δὲ κάρη κόλποις περικάββαλεν. ἔνθ’ἐλεεινὸν

ἄμφω ἐπ’ἀλλήλῃσι θέσαν γόον · ὦρτο δ’ἰωὴ

λεπταλέη διὰ δώματ’ὀδυρομένων ἀχέεσσιν.

τὴν δὲ πάρος Μήδεια προσέννεπεν ἀσχαλόωσα ·

“δαιμονίη, τί νύ τοι ῥέξω ἄκος, οἷ’ἀγορεύεις,

ἀράςτε στυγερὰς καὶ Ἐρινύας; αἲ γὰρ ὄφελλεν

ἔμπεδον εἶναι ἐπ’ἄμμι τεοὺς υἱῆας ἔρυσθαι.

ἴστω Κόλχων ὅρκος ὑπέρβιος ὅντιν’ὀμόσσαι

αὐτὴ ἐποτρύνεις, μέγας Οὐρανός, ἥθ’ὑπένερθεν

γαῖα, θεῶν μήτηρ, ὅσσον σθένος ἐστὶν ἐμεῖο,

μή σ’ἐπιδευήσεσθαι, ἀνυστά περ ἀντιόωσαν”.

φῆ ἄρα · Χαλκιόπη δ’ἠμείβετο τοῖσδ’ἐπέεσσιν ·

“οὐκ ἂν δὴ ξείνῳ τλαίης χατέοντι καὶ αὐτῷ

ἢ δόλον, ἤ τινα μῆτιν ἐπιφράσσασθαι ἀέθλου,

παίδων εἵνεκ’ἐμεῖο; καὶ ἐκ κείνοιο δ’ἱκάνει

Ἄργος, ἐποτρύνων με τεῆς πειρῆσαι ἀρωγῆς ·

μεσσηγὺς μὲν τόνγε δόμῳ λίπον ἐνθάδ’ἰοῦσα”.

ὧς φάτο · τῇ δ’ἔντοσθεν ἀνέπτατο χάρματι θυμός,

φοινίχθη δ’ἄμυδις καλὸν χρόα, κὰδ δέ μιν ἀχλὺς

εἷλεν ἰαινομένην, τοῖον δ’ἐπὶ μῦθον ἔειπεν ·

“Χαλκιόπη, ὡς ὔμμι φίλον τερπνόντε τέτυκται,

ὧς ἔρξω. μὴ γάρ μοι ἐν ὀφθαλμοῖσι φαείνοι

ἠώς, μη δέ με δηρὸν ἔτι ζώουσαν ἴδοιο,

εἴ γέ τι σῆς ψυχῆς προφερέστερον, ἠέ τι παίδων

σῶν θείην, οἳ δή μοι ἀδελφειοὶ γεγάασιν,

κηδεμόνεςτε φίλοι καὶ ὁμήλικες. ὧς δὲ καὶ αὐτὴ

φημὶ κασιγνήτητε σέθεν κούρητε πέλεσθαι,

ἶσον ἐπεὶ κείνοις με τεῷ ἐπαείραο μαζῷ

νηπυτίην, ὡς αἰὲν ἐγώ ποτε μητρὸς ἄκουον.

ἀλλ’ἴθι, κεῦθε δ’ἐμὴν σιγῇ χάριν, ὄφρα τοκῆας

λήσομαι ἐντύνουσα ὑπόσχεσιν · ἦρι δὲ νηὸν

οἴσομαι εἰς Ἑκάτης θελκτήρια φάρμακα ταύρων”.

ὧς ἥγ’ἐκ θαλάμοιο πάλιν κίε, παισίτ’ἀρωγὴν

αὐτοκασιγνήτης διεπέφραδε. τὴν δέ μιν αὖτις

αἰδώςτε στυγερόντε δέος λάβε μουνωθεῖσαν,

τοῖα παρὲξ οὗ πατρὸς ἐπ’ἀνέρι μητιάασθαι.

νὺξ μὲν ἔπειτ’ἐπὶ γαῖαν ἄγεν κνέφας · οἱ δ’ἐνὶ πόντῳ

ναῦται εἰς Ἑλίκηντε καὶ ἀστέρας Ὠρίωνος

ἔδρακον ἐκ νηῶν · ὕπνοιο δὲ καί τις ὁδίτης

ἤδη καὶ πυλαωρὸς ἐέλδετο · καί τινα παίδων

μητέρα τεθνεώτων ἀδινὸν περὶ κῶμ’ἐκάλυπτεν ·

οὐ δὲ κυνῶν ὑλακὴ ἔτ’ἀνὰ πτόλιν, οὐ θρόος ἦεν

ἠχήεις · σιγὴ δὲ μελαινομένην ἔχεν ὄρφνην.

ἀλλὰ μάλ’οὐ Μήδειαν ἐπὶ γλυκερὸς λάβεν ὕπνος.

πολλὰ γὰρ Αἰσονίδαο πόθῳ μελεδήματ’ἔγειρεν

δειδυῖαν ταύρων κρατερὸν μένος, οἷσιν ἔμελλεν

φθίσθαι ἀεικελίῃ μοίρῃ κατὰ νειὸν Ἄρηος.

πυκνὰ δέ οἱ κραδίη στηθέων ἔντοσθεν ἔθυιεν,

ἠελίου ὥς τίςτε δόμοις ἐνιπάλλεται αἴγλη

ὕδατος ἐξανιοῦσα, τὸ δὴ νέον ἠὲ λέβητι

ἠέ που ἐν γαυλῷ κέχυται · ἡ δ’ἔνθα καὶ ἔνθα

ὠκείῃ στροφάλιγγι τινάσσεται ἀίσσουσα ·

ὧς δὲ καὶ ἐν στήθεσσι κέαρ ἐλελίζετο κούρης.

δάκρυ δ’ἀπ’ὀφθαλμῶν ἐλέῳ ῥέεν · ἔνδοθι δ’αἰεὶ

τεῖρ’ὀδύνη σμύχουσα διὰ χροός, ἀμφίτ’ἀραιὰς

ἶνας καὶ κεφαλῆς ὑπὸ νείατον ἰνίον ἄχρις,

ἔνθ’ἀλεγεινότατον δύνει ἄχος, ὁππότ’ἀνίας

ἀκάματοι πραπίδεσσιν ἐνισκίμψωσιν Ἔρωτες.

φῆ δέ οἱ ἄλλοτε μὲν θελκτήρια φάρμακα ταύρων

δωσέμεν, ἄλλοτε δ’οὔτι · καταφθίσθαι δὲ καὶ αὐτή ·

αὐτίκα δ’οὔτ’αὐτὴ θανέειν, οὐ φάρμακα δώσειν,

ἀλλ’αὔτως εὔκηλος ἑὴν ὀτλησέμεν ἄτην.

ἑζομένη δἤπειτα δοάσσατο, φώνησέντε ·

“δειλὴ ἐγώ, νῦν ἔνθα κακῶν ἢ ἔνθα γένωμαι;

πάντῃ μοι φρένες εἰσὶν ἀμήχανοι · οὐ δέ τις ἀλκὴ

πήματος · ἀλλ’αὔτως φλέγει ἔμπεδον. ὡς ὄφελόν γε

Ἀρτέμιδος κραιπνοῖσι πάρος βελέεσσι δαμῆναι,

πρὶν τόνγ’εἰσιδέειν, πρὶν Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκέσθαι

Χαλκιόπης υἷας. τοὺς μὲν θεὸς ἤ τις Ἐρινὺς

ἄμμι πολυκλαύτους δεῦρ’ἤγαγε κεῖθεν ἀνίας.

φθίσθω ἀεθλεύων, εἴ οἱ κατὰ νειὸν ὀλέσθαι

μοῖρα πέλει. πῶς γάρ κεν ἐμοὺς λελάθοιμι τοκῆας

φάρμακα μησαμένη; ποῖον δ’ἐπὶ μῦθον ἐνίψω;