Dialogues of the Gods, 9

ἔστιν, ὦ Ἑρμῆ, νῦν ἐντυχεῖν τῷ Διί;

οὐδαμῶς, ὦ Πόσειδον.

ὅμως προσάγγειλον αὐτῷ.

μὴ ἐνόχλει, φημί · ἄκαιρον γάρ ἐστιν, ὥστε οὐκ ἂν ἴδοις αὐτὸν ἐν τῷ παρόντι

μῶν τῇ Ἥρᾳ σύνεστιν;

οὔκ, ἀλλ’ἑτεροῖόν τί ἐστι.

συνίημι · ὁ Γανυμήδης ἔνδον.

οὐ δὲ τοῦτο · ἀλλὰ μαλακῶς ἔχει αὐτός.

πόθεν, ὦ Ἑρμῆ; δεινὸν γὰρ τοῦτο φής.

αἰσχύνομαι εἰπεῖν, τοιοῦτόν ἐστιν.

ἀλλὰ οὐ χρὴ πρὸς ἐμὲ θεῖόν γε ὄντα.

τέτοκεν ἀρτίως, ὦ Πόσειδον.

ἄπαγε, τέτοκεν ἐκεῖνος; ἐκ τίνος; οὐκοῦν ἐλελήθει ἡμᾶς ἀνδρόγυνος ὤν; ἀλλὰ οὐ δὲ ἐπεσήμανεν ἡ γαστὴρ αὐτῷ ὄγκον τινά.

εὖ λέγεις · οὐ γὰρ ἐκείνη εἶχε τὸ ἔμβρυον.

οἶδα · ἐκ τῆς κεφαλῆς ἔτεκεν αὖθις ὥσπερ τὴν Ἀθηνᾶν · τοκάδα γὰρ τὴν κεφαλὴν ἔχει.

οὔκ, ἀλλὰ ἐν τῷ μηρῷ ἐκύει τὸ ἐκ τῆς Σεμέλης βρέφος.

εὖ γε ὁ γενναῖος, ὡς ὅλος ἡμῖν κυοφορεῖ καὶ πανταχόθι τοῦ σώματος. ἀλλὰ τίς ἡ Σεμέλη ἐστί;

Θηβαία, τῶν Κάδμου θυγατέρων μία. ταύτῃ συνελθὼν ἐγκύμονα ἐποίησεν.

εἶτα ἔτεκεν, ὦ Ἑρμῆ, ἀντ’ἐκείνης;

καὶ μάλα, εἰ καὶ παράδοξον εἶναί σοι δοκεῖ · τὴν μὲν γὰρ Σεμέλην ὑπελθοῦσα ἡ Ἥρα — οἶσθα ὡς ζηλότυπός ἐστι — πείθει αἰτῆσαι παρὰ τοῦ Διὸς μετὰ βροντῶν καὶ ἀστραπῶν ἥκειν παρ’αὐτήν · ὡς δὲ ἐπείσθη καὶ ἧκεν ἔχων καὶ τὸν κεραυνόν, ἀνεφλέγη ὁ ὄροφος, καὶ ἡ Σεμέλη μὲν διαφθείρεται ὑπὸ τοῦ πυρός, ἐμὲ δὲ κελεύει ἀνατεμόντα τὴν γαστέρα τῆς γυναικὸς ἀνακομίσαι ἀτελὲς ἔτι αὐτῷ τὸ ἔμβρυον ἑπτάμηνον · καὶ ἐπειδὴ ἐποίησα, διελὼν τὸν ἑαυτοῦ μηρὸν ἐντίθησιν, ὡς ἀποτελεσθείη ἐνταῦθα, καὶ νῦν τρίτῳ ἤδη μηνὶ ἐξέτεκεν αὐτὸ καὶ μαλακῶς ἀπὸ τῶν ὠδίνων ἔχει.

νῦν οὖν ποῦ τὸ βρέφος ἐστίν;

ἐς τὴν Νῦσαν ἀποκομίσας ἔδωκα ταῖς Νύμφαις ἀνατρέφειν Διόνυσον ἐπονομασθέντα.

οὐκοῦν ἀμφότερα τοῦ Διονύσου τούτου καὶ μήτηρ καὶ πατὴρ ὁ ἀδελφός ἐστιν;

ἔοικεν. ἄπειμι δ’οὖν ὕδωρ αὐτῷ πρὸς τὸ τραῦμα οἴσων καὶ τὰ ἄλλα ποιήσων ἃ νομίζεται ὥσπερ λεχοῖ.