Elegies, 2

σχέτλι’Ἔρως, μανίαι σ’ἐτιθηνήσαντο λαβοῦσαι ·

ἐκ σέθεν ὤλετο μὲν Ἰλίου ἀκρόπολις,

ὤλετο δ’Αἰγείδης Θησεὺς μέγας, ὤλετο δ’Αἴας

ἐσθλὸς Ὀϊλιάδης σῇσιν ἀτασθαλίῃς.

ὦ παῖ, ἄκουσον ἐμεῦ δαμάσας φρένας · οὔτοι ἀπειθῆ

μῦθον ἐρῶ τῇ σῇ καρδίῃ οὐ δ’ἄχαριν ·

ἀλλὰ τλῆθι νόῳ συνιεῖν ἔπος · οὔτοι ἀνάγκη

τοῦθ’ἕρδειν ὅτι σοι μὴ καταθύμιον ᾖ.

μήποτε τὸν παρεόντα μεθεὶς φίλον ἄλλον ἐρεύνα

δειλῶν ἀνθρώπων ῥήμασι πειθόμενος ·

πολλάκι τοι παρ’ἐμοὶ κατὰ σοῦ λέξουσι μάταια

καὶ παρὰ σοὶ κατ’ἐμοῦ · τῶν δὲ σὺ μὴ ξύνιε.

χαιρήσεις τῇ πρόσθε παροιχομένῃ φιλότητι,

τῆς δὲ παρερχομένης οὐκέτ’ἔσῃ ταμίης.

δὴν δὴ καὶ φίλοι εἶμεν · ἔπειτ’ἄλλοισιν ὁμίλει

ἦθος ἔχων δόλιον πίστιος ἀντίτυπον.

οὔποθ’ὕδωρ καὶ πῦρ συμμείξεται, οὐ δέ ποθ’ἡμεῖς

πιστοὶ ἐπ’ἀλλήλοις καὶ φίλοι ἐσσόμεθα.

φρόντισον ἔχθος ἐμὸν καὶ ὑπέρβασιν, ἴσθι δὲ θυμῷ

ὥς σ’ἐφ’ἁμαρτωλῇ τείσομαι ὡς δύναμαι.

παῖ, σὺ μὲν αὔτως ἵππῳ, ἐπεὶ σκιρτῶν ἐκορέσθης

αὖθις ἐπὶ σταθμοὺς ἤλυθες ἡμετέρους

ἡνίοχόντε ποθῶν ἀγαθὸν λειμῶνατε καλὸν

κρήνηντε ψυχρὴν ἄλσεάτε σκιερά.

ὄλβιος, ᾧ παῖδέςτε φίλοι καὶ μώνυχες ἵπποι

θηρευταίτε κύνες καὶ ξένοι ἀλλοδαποί.

ὅστις μὴ παῖδάςτε φιλεῖ καὶ μώνυχας ἵππους

καὶ κύνας, οὔποτέ οἱ θυμὸς ἐν εὐφροσύνῃ ·

ὦ παῖ, κιγκαλιδεῦσι πολυπλάγκτοισιν ὁμοιοῖ

ὀργήν, ἄλλοτε τοῖς, ἄλλοτε τοῖσι φίλος.

ὦ παῖ, τὴν μορφὴν μὲν ἔφυς καλός, ἀλλ’ἐπίκειται

καρτερὸς ἀγνοιῶν σῇ κεφαλῇ στέφανος ·

ἰκτίνου γὰρ ἔχεις ἀγχιστρόφου ἐν φρεσὶν ἦθος

ἄλλων ἀνθρώπων ῥήμασι πειθόμενος.

ὦ παῖ, ὃς εὖ ἕρδοντι κακὴν ἀπέδωκας ἀμοιβήν,

οὐ δέ τις ἀντ’ἀγαθῶν ἐστι χάρις παρὰ σοί,

οὐδέν πώ μ’ὤνησας · ἐγὼ δέ σε πολλάκις ἤδη

εὖ ἕρδων αἰδοῦς οὐδεμιῆς ἔτυχον.

παῖςτε καὶ ἵππος ὁμοῖον ἔχει νόον · οὔτε γὰρ ἵππος

ἡνίοχον κλαίει κείμενον ἐν κονίῃ,

ἀλλὰ τὸν ὕστερον ἄνδρα φέρει κριθαῖσι κορεσθείς ·

ὣς δ’αὔτως καὶ παῖς τὸν παρεόντα φιλεῖ.

ὦ παῖ, μαργοσύνῃς ἀπὸ μὲν νόον ὤλεσας ἐσθλόν,

αἰσχύνητε φίλοις ἡμετέροις ἐγένου ·

ἄμμε δ’ἀνέψυξας μικρὸν χρόνον, ἐκ δὲ θυελλῶν

ἦκά γ’ἐνωρμίσθην νυκτὸς ἐπειγομένης.

ὡραῖος καὶ Ἔρως ἐπιτέλλεται, ἡνίκα περ γῆ

ἄνθεσιν εἰαρινοῖς θάλλει ἀεξομένη ·

τῆμος Ἔρως προλιπὼν Κύπρον, περικαλλέα νῆσον,

εἶσιν ἐπ’ἀνθρώπους χάρμα φέρων κατὰ γῆν.

ὅστις σοι βούλευσεν ἐμεῦ πέρι, καί σ’ἐκέλευσεν

οἴχεσθαι προλιπόνθ’ἡμετέρην φιλίην […]

νεβρὸν ὑπὲξ ἐλάφοιο λέων ὣς ἀλκὶ πεποιθὼς

ποσσὶ καταιμάρψας αἵματος οὐκ ἔπιον.

οὐκ ἐθέλω σε κακῶς ἕρδειν, οὐ δ’εἴ μοι ἄμεινον

πρὸς θεῶ ἀθανάτων ἔσσεται, ὦ καλὲ παῖ ·

οὐ γὰρ ἁμαρτωλαῖσιν ἐπὶ σμικραῖσι κάθημαι,

τῶν δὲ καλῶν παίδων οὐ τίσις οὐ δ’ἀδίκων.

ὦ παῖ, μή μ’ἀδίκει — ἔτι σοι καταθύμιος εἶναι

βούλομ’— ἐπιφροσύνῃ τοῦτο συνεὶς ἀγαθῇ ·

οὐ γάρ τοί με δόλῳ παρελεύσεαι οὐ δ’ἀπατήσεις ·

νικήσας γὰρ ἔχεις τὸ πλέον ἐξοπίσω,

ἀλλά σ’ἐγὼ τρώσω φεύγοντά με, ὥς ποτέ φασιν

Ἰασίου κούρην ᾔθεον Ἱππομένην,

ὡραίην περ ἐοῦσαν, ἀναινομένην γάμον ἀνδρῶν

φεύγειν · ζωσαμένη δ’ἔργ’ἀτέλεστα τέλει,

πατρὸς νοσφισθεῖσα δόμων, ξανθὴ Ἀταλάντη ·

ᾤχετο δ’ὑψηλὰς ἐς κορυφὰς ὀρέων,

φεύγουσ’ἱμερόεντα γάμον χρυσῆς Ἀφροδίτης

δῶρα · τέλος δ’ἔγνω καὶ μάλ’ἀναινομένη.

ὦ παῖ, μή με κακοῖσιν ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς

μη δέ με σὴ φιλότης δώματα Περσεφόνης

οἴχηται προφέρουσα · θεῶν δ’ἐποπίζεο μῆνιν

βάξιντ’ἀνθρώπων ἤπια νωσάμενος.

ὦ παῖ, μέχρι τίνος με προφεύξεαι; ὥς σε διώκων

δίζημ’. ἀλλὰ τί μοι τέρμα γένοιτο κιχεῖν

σῆς ὀργῆς. σὺ δὲ μάργον ἔχων καὶ ἀγήνορα θυμὸν

φεύγεις, ἰκτίνου σχέτλιον ἦθος ἔχων.

ἀλλ’ἐπίμεινον, ἐμοὶ δὲ δίδου χάριν. οὐκέτι δηρὸν

ἕξεις Κυπρογενοῦς δῶρον ἰοστεφάνου.

θυμῷ γνοὺς ὅτι παιδείας πολυηράτου ἄνθος

ὠκύτερον σταδίου, τοῦτο συνεὶς χάλασον

δεσμοῦ, μήποτε καὶ σὺ βιήσεαι, ὄβριμε παίδων,

Κυπρογενοῦς δ’ἔργων ἀντιάσεις χαλεπῶν,

ὥσπερ ἐγὼ νῦν ὧδ’ἐπὶ σοί. σὺ δὲ ταῦτα φύλαξαι,

μη δέ σε νικήσῃ παῖδ’ἀδαῆ κακότης.

οὔ μ’ἔλαθες κλέψας, ὦ παῖ · καὶ γάρ σε διῶμμαι.

τούτοις οἷσπερ νῦν ἄρθμιος ἠδὲ φίλος

ἔπλευ, ἐμὴν δὲ μεθῆκας ἀτίμητον φιλότητα —

οὐ μὲν δὴ τούτοις γ’ἦσθα φίλος πρότερον,

ἀλλ’ἐγὼ ἐκ πάντων σ’ἐδόκουν θήσεσθαι ἑταῖρον

πιστόν · καὶ δὴ νῦν ἄλλον ἔχοισθα φίλον.

ἀλλ’ὁ μὲν εὖ ἕρδων κεῖμαι · σὲ δὲ μήτις ἁπάντων

ἀνθρώπων ἐσορῶν παιδοφιλεῖν ἐθέλοι.

ὤιμοι ἐγὼ δειλός · καὶ δὴ κατάχαρμα μὲν ἐχθροῖς

τοῖς δὲ φίλοισι πόνος δεινὰ παθὼν γενόμην.

ὦ παῖ, ἐπεί τοι δῶκε θεὰ χάριν ἱμερόεσσαν

Κύπρις, σὸν δ’εἶδος πᾶσι νέοισι μέλει,

τῶνδ’ἐπάκουσον ἐπῶν καὶ ἐμὴν χάριν ἔνθεο θυμῷ,

γνοὺς ἔρον ὡς χαλεπὸς γίνεται ἀνδρὶ φέρειν.

Κυπρογένη, παῦσόν με πόνων, σκέδασον δὲ μερίμνας

θυμοβόρους, στρέψον δ’αὖθις ἐς εὐφροσύνας,

μερμήρας δ’ἀπόπαυε κακάς, δὸς δ’εὔφρονι θυμῷ

μέτρ’ἥβης τελέσαντ’ἔργματα σωφροσύνης.

ὦ παῖ, ἕως ἂν ἔχῃς λείαν γένυν, οὔποτε σαίνων

παύσομαι, οὐ δ’εἴ μοι μόρσιμόν ἐστι θανεῖν.

σοίτε διδόντι τι καλὸν ἐμοίτ’οὐκ αἰσχρὸν ἐρῶντι

αἰτεῖν. ἀλλὰ γονέων λίσσομαι ἡμετέρων,

αἴδεό μ’, ὦ παῖ καλὲ, διδοὺς χάριν, ἢ εἴ ποτε καὶ σὺ

ἥξεις Κυπρογενοῦς δῶρον ἰοστεφάνου

χρηΐζων, καὶ ἐπ’ἄλλον ἐλεύσεαι, ἀλλά σε δαίμων

δοίη τῶν αὐτῶν ἀντιτυχεῖν ἐπέων.

ὄλβιος, ὅστις ἐρῶν γυμνάζεται οἴκαδε δ’ἐλθὼν

εὕδει σὺν καλῷ παιδὶ πανημέριος.

οὐκέτ’ἐρῶ παιδός, χαλεπὰς δ’ἀπελάκτισ’ἀνίας,

μόχθουςτ’ἀργαλέους ἄσμενος ἐξέφυγον,

ἐκλέλυμαι δὲ πόθου πρὸς ἐϋστεφάνου Κυθερείης ·

σοὶ δ’, ὦ παῖ, χάρις ἔστ’οὐδεμία πρὸς ἐμοῦ.

αἰαῖ, παιδὸς ἐρῶ ἁπαλόχροος, ὅς με φίλοισιν

πᾶσι μάλ’ἐκφαίνει κοὐκ ἐθέλοντος ἐμοῦ.

τλήσομαι οὐ κρύψας ἀεκούσια πολλὰ βίαια ·

οὐ γὰρ ἐπ’αἰκελίῳ παιδὶ δαμεὶς ἐφάνην.

παιδοφιλεῖν δέ τι τερπνόν, ἐπεί ποτε καὶ Γανυμήδους

ἠράσατο Κρονίδης ἀθανάτων βασιλεύς,

ἁρπάξας δ’ἐς Ὄλυμπον ἀνήγαγε, καί μιν ἔθηκε

δαίμονα παιδείης ἄνθος ἔχοντ’ἐρατόν.

οὕτω μὴ θαύμαζε, Σιμωνίδη, οὕνεκα κἀγὼ

ἐξεφάνην καλοῦ παιδὸς ἔρωτι δαμείς.

ὦ παῖ, μὴ κώμαζε, γέροντι δὲ πείθεο μύθῳ ·

οὔτοι κωμάζειν σύμφορον ἀνδρὶ νέῳ.

πικρὸς καὶ γλυκύς ἐστι καὶ ἁρπαλέος καὶ ἀπηνής,

ὄφρα τέλειος ἔῃ, Κύρνε, νέοισιν ἔρως.

ἢν γάρ τις τελέσῃ, γλυκὺ γίνεται · ἢν δὲ διώκων

μὴ τελέσῃ, πάντων τοῦτ’ἀνιηρότατον.

αἰεὶ παιδοφίλῃσιν ἐπὶ ζυγὸν αὐχένι κεῖται

δύσλοφον, ἀργαλέον μνῆμα φιλοξενίης.

χρὴ γάρ τοι περὶ παῖδα πονούμενον εἰς φιλότητα

ὥσπερ κληματίνῳ χεῖρα πυρὶ προσάγειν.

ναῦς πέτρῃ προσέκυρσας ἐμῆς φιλότητος ἁμαρτών,

ὦ παῖ, καὶ σαπροῦ πείσματος ἀντελάβου.

οὐδαμά σ’οὐ δ’ἀπεὼν δηλήσομαι, οὐ δέ με πείσει

οὐδεὶς ἀνθρώπων ὡς σύ με μή σε φιλεῖν.

ὦ παίδων κάλλιστε καὶ ἱμεροέστατε πάντων,

στῆθ’αὐτοῦ καί μου παῦρ’ἐπάκουσον ἔπη ·

παιδός τοι χάρις ἐστί, γυναικὶ δὲ πίστις ἑταίρῃ

οὐδεμί’, ἀλλ’αἰεὶ τὸν παρεόντα φιλεῖ.

παιδὸς ἔρως καλὸς μὲν ἔχειν, καλὸς δ’ἀποθέσθαι ·

πολλὸν δ’εὑρέσθαι ῥῄτερον ἢ τελέσαι.

μυρία δ’ἐξ αὐτοῦ κρέμαται κακά, μυρία δ’ἐσθλά ·

ἀλλὰ ταλαντείῃ καί τις ἔνεστι χάρις.

οὐδαμά πω κατέμεινας ἐμὴν χάριν, ἀλλ’ὑπὸ πᾶσαν

αἰεὶ σπουδαίως ἔρχεαι ἀγγελίην.

ὄλβιος, ὅστις παιδὸς ἐρῶν οὐκ οἶδε θάλασσαν,

οὐ δέ οἱ ἐν πόντῳ νὺξ ἐπιοῦσα μέλει.

καλὸς ἐὼν κακότητι φρενῶν δειλοῖσιν ὁμιλεῖς

ἀνδράσι, καὶ διὰ τοῦτ’αἰσχρὸν ὄνειδος ἔχεις,

ὦ παῖ · ἐγὼ δ’ἀέκων τῆς σῆς φιλότητος ἁμαρτὼν

ὠνήμην ἕρδων οἷάτ’ἐλεύθερος ὤν.

ἄνθρωφ’, οἵ σ’ἐδόκουν χρυσῆς παρὰ δῶρον ἔχοντα

ἐλθεῖν Κυπρογενοῦς […]

[…] δῶρον ἰοστεφάνου

γίνεται ἀνθρώποισιν ἔχειν χαλεπώτατον ἄχθος,

ἂν μὴ Κυπρογενὴς δῷ λύσιν ἐκ χαλεπῶν.

Κυπρογενὲς Κυθέρεια δολοπλόκε, σοί τι περισσὸν

Ζεὺς τόδε τιμήσας δῶρον ἔδωκεν ἔχειν ·

δαμνᾷς ἀνθρώπων πυκινὰς φρένας, οὐ δέ τίς ἐστιν

οὕτως ἴφθιμος καὶ σοφὸς ὥστε φυγεῖν.