Epigrams

ἅλικες αἵτε κόμαι καὶ ὁ Κρωβύλος, ἃς ἀπὸ Φοίβῳ

πέξατο μολπαστᾷ κῶρος ὁ τετραετής ·

αἰχμητὰν δ’ἐπέθυσεν ἀλέκτορα, καὶ πλακόεντα

παῖς Ἡγησιδίκου πίονα τυροφόρον.

Ὤπολλον, θείης τὸν Κρωβύλον εἰς τέλος ἄνδρα,

οἴκου καὶ κτεάνων χεῖρας ὕπερθεν ἔχων.

καλῷ σὺν τέττιγι Χαρίξεινος τρίχα τήνδε

κουρόσυνον κούραις θῆκ’Ἀμαρυνθιάσι

σὺν βοῒ χερνιφθέντα · πάις δ’ἴσον ἀστέρι λάμπει,

πωλικὸν ὡς ἵππος χνοῦν ἀποσεισάμενος.

Ἄρτεμις, ἡ Γόργοιο φύλαξ κτεάνωντε καὶ ἀγροῦ,

τόξῳ μὲν κλῶπας βάλλε, σάου δὲ φίλους ·

καί σοι ἐπιρρέξει Γόργος χιμάροιο νομαίης

αἷμα καὶ ὡραίους ἄρνας ἐπὶ προθύροις.

μυριόπουν σκολόπενδραν ὑπ’Ὠρίωνι κυκηθεὶς

πόντος Ἰαπύγων ἔβρασ’ἐπὶ σκοπέλους ·

καὶ τόδ’ἀπὸ βλοσυροῦ σελάχευς μέγα πλευρὸν ἀνῆψαν

δαίμοσι βουφόρτων κοίρανοι εἰκοσόρων.

Εἰνάλιε λαβύρινθε, τύ μοι λέγε · τίς σ’ἀνέθηκεν

ἀγρέμιον πολιᾶς ἐξ ἁλὸς εὑρόμενος; — “

παίγνιον ἀντριάσιν Διονύσιος ἄνθετο Νύμφαις

δῶρον δ’ἐξ ἱερᾶς εἰμι Πελωριάδος,

υἱὸς Πρωτάρχου · σκολιὸς δ’ἐξέπτυσε πορθμός,

ὄφρ’εἴην λιπαρῶν παίγνιον Ἀντριάδων”.

ναυηγοῦ τάφος εἰμί · σὺ δὲ πλέε · καὶ γὰρ ὅθ’ἡμεῖς

ὠλλύμεθ’, αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν.

Εὐφορίων, ὁ περισσὸν ἐπιστάμενός τι ποῆσαι,

Πειραϊκοῖς κεῖται τοῖσδε παρὰ σκέλεσιν.

ἀλλὰ σὺ τῷ μύστῃ ῥοιὴν ἢ μῆλον ἄπαρξαι,

ἢ μύρτον καὶ γὰρ ζωὸς ἐὼν ἐφίλει.

οὕτω δὴ Πύλιον τὸν Ἀγήνορος, ἄκριτε Μοῖρα,

πρώιον ἐξ ἥβας ἔθρισας Αἰολέων,

κῆρας ἐπισσεύσασα. βίου κύνας. ὦ πόποι, ἀνὴρ

οἷος ἀμειδήτῳ κεῖται ἕλωρ Ἀίδῃ.

Πέτρος ἐγὼ τὸ πάλαι γυρὴ καὶ ἄτριπτος ἐπιβλὴς

τὴν Ἡρακλείτου ἔνδον ἔχω κεφαλὴν

αἰών μ’ἔτριψεν κροκάλαις ἴσον ἐν γὰρ ἀμάξῃ

παμφόρῳ αἰζηῶν εἰνοδίη τέταμαι.

ἀγγέλλω δὲ βροτοῖσι, καὶ ἄστηλός περ ἐοῦσα,

θεῖον ὑλακτητὴν δήμου ἔχουσα κύνα.

Θεύδοτε, κηδεμόνων μέγα δάκρυον, οἵ σε θανόντα

κώκυσαν, μέλεον πυρσὸν ἀναψάμενοι,

αἰνόλινε, τρισάωρε · σὺ δ’ἀντὶ γάμουτε καὶ ἥβης

κάλλιπες ἡδίστῃ ματρὶ γόους καὶ ἄχη.

εὐρύσορον περὶ σῆμα τὸ Φαιναρέτης ποτὲ κοῦραι

κέρσαντο ξανθοὺς Θεσσαλίδες πλοκάμους,

πρωτοτόκον καὶ ἄποτμον ἀτυζόμεναι περὶ νύμφην

Λάρισσαν δὲ φίλην ἤκαχε καὶ τοκέας.

τόλμα καὶ εἰς ἀίδαν καὶ ἐς οὐρανὸν ἄνδρα κομίζει,

ἃ καὶ Σωσάνδρου παῖδ’ἐπέβασε πυρᾶς,

Δωρόθεον Φθίᾳ γὰρ ἐλεύθερον ἦμαρ ἰάλλων

ἐρραίσθη Σηκῶν μεσσόθι καὶ Χιμέρας.

δηρίφατον κλαίω Τιμοσθένη, υἷα Μολοσσοῦ,

ξεῖνον ἐπὶ ξείνῃ Κεκροπίᾳ φθίμενον.

ᾬχευ ἔτ’ἀσκίπων Κινησία, Ἑρμόλα υἱὲ ἐκτίσων Ἀίδῃ χρεῖος ὀφειλόμενον,

γήρᾳ ἔτ’ἄρτια πάντα φέρων · χρήστην δὲ δίκαιον

εὑρών σε στέρξει παντοβίης Ἀχέρων.

κληῖδες Κύπρου σε καὶ ἐσχατιαὶ Σαλαμῖνος,

Τίμαρχ’, ὑβριστήςτ’ὤλεσε Λὶψ ἄνεμος,

νηίτε σὺν φόρτῳτε · κόνιν δέ σου ἀμφιμέλαιναν

δέξαντ’οἰζυροί, σχέτλιε, κηδεμόνες.

Θεσσαλαὶ αἱ βόες αἵδε · παρὰ προθύροισι δ’Ἀθάνας

ἑστᾶσιν, καλὸν δῶρον, Ἰτωνιάδος ·

πᾶσαι χάλκειαι, δυοκαίδεκα, Φράδμονος ἔργον,

καὶ πᾶσαι γυμνῶν σκῦλον ἀπ’Ἰλλυριῶν.

ἐκ δολίχου τόνδε σφυρήλατον, ὡς τάχει κρατήσας,

Πᾶις Ἀριστομάχειος ἀνείλετο χάλκεον λέβητα.

Μνασάλκεος τὸ σᾶμα τῶ Πλαταΐδα,

τῶ λεγῃοποιῶ ·

ἁ Μῶσα δ’αὐτῶ τᾶς Σιμωνίδα πλάτας

ἦς ἀποσπάραγμα ·

κενάτε κλαγγὰν κἀπιλακυθίστρια διθυραμβοχάνα.

τέθνακε, μὴ βάλωμες · εἰ δέ κε ζόεν,

τύμπανὸν κ’ἐφύση.

στᾶθι πέλας, δάκρυσον ἰδών, ξένε, μυρία πένθη

τᾶς ἀθυρογλώσσου Τανταλίδος Νιόβας,

ἇς ἐπὶ γᾶς ἔστρωσε δυωδεκάπαιδα λοχείην

ἄρτι, τὰ μέν, Φοίβου τόξα, τὰ δ’, Ἀρτέμιδος.

ἁ δὲ λίθῳ καὶ σαρκὶ μεμιγμένον εἶδος ἔχουσα,

πετροῦται · στενάχει δ’ὑψιπαγὴς Σίπυλος,

γλώσσᾳ θνατοῖσιν δολία νόσος, ἇς ἀχάλινος

ἀφροσύνα τίκτει πολλάκι δυστυχίαν.