To Rome

χαῖρέ μοι, Ῥώμα, θυγάτηρ Ἄρηος,

χρυσεομίτρα δαΐφρων ἄνασσα,

σεμνὸν ἃ ναίεις ἐπὶ γᾶς Ὄλυμπον

αἰὲν ἄθραυστον.

σοὶ μόνᾳ, πρέσβιστα, δέδωκε Μοῖρα

κῦδος ἀρρήκτω βασιλῇον ἀρχᾶς,

ὄφρα κοιρανῇον ἔχοισα κάρτος

σᾷ δ’ὐπὰ σδεύγλᾳ κρατερῶν λεπάδνων

στέρνα γαίας καὶ πολιᾶς θαλάσσας

σφίγγεται · σὺ δ’ἀσφαλέως κυβερνᾷς

ἄστεα λαῶν.

πάντα δὲ σφάλλων ὁ μέγιστος αἰὼν

καὶ μεταπλάσσων βίον ἄλλοτ’ἄλλως

σοὶ μόνᾳ πλησίστιον οὖρον ἀρχᾶς

οὐ μεταβάλλει.

ἦ γὰρ ἐκ πάντων σὺ μόνα κρατίστους

ἄνδρας αἰχματὰς μεγάλους λοχεύεις

εὔσταχυν Δάματρος ὅπως ἀνεῖσα

καρπὸν † ἀπ’ἀνδρῶν.