The Confession and Prayer of Aseneth

1.1καὶ ἐγένετο ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῶν ἑπτὰ ἐτῶν τῆς εὐθηνίας ἐν τῷ μηνὶ τῷ δευτέρῳ πέμπτῃ τοῦ μηνὸς ἐξαπέστειλε Φαραὼ τὸν Ἰωσὴφ κυκλεῦσαι πᾶσαν τὴν γῆν Αἰγύπτου.

1.2καὶ ἦλθεν Ἰωσὴφ ἐν τῷ τετάρτῳ μηνὶ τοῦ πρώτου ἔτους ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ μηνὸς εἰς τὰ ὅρια Ἡλιουπόλεως καὶ συνήγαγε τὸν σῖτον τῆς χώρας ἐκείνης ὡς τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης.

1.3καὶ ἦν ἀνὴρ ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ σατράπης τοῦ Φαραὼ καὶ οὗτος ἦν ἄρχων πάντων τῶν σατραπῶν καὶ τῶν μεγιστάνων τοῦ Φαραώ. καὶ ἦν ὁ ἀνὴρ οὗτος πλούσιος σφόδρα καὶ φρόνιμος καὶ ἐπιεικὴς καὶ ἦν σύμβουλος τοῦ Φαραώ, ὅτι ἦν ὑπὲρ πάντας τοὺς μεγιστᾶνας Φαραὼ συνίων. καὶ ὄνομα τῷ ἀνδρὶ ἐκείνῳ Πεντεφρῆς καὶ ἦν ἱερεὺς Ἡλιουπόλεως.

1.4καὶ ἦν αὐτῷ θυγάτηρ παρθένος ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα μεγάλη καὶ ὡραία καὶ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα ὑπὲρ πάσας τὰς παρθένους ἐπὶ τῆς γῆς.

1.5καὶ αὕτη οὐδὲν εἶχεν ὅμοιον τῶν θυγατέρων τῶν Αἰγυπτίων, ἀλλὰ ἦν κατὰ πάντα ὁμοία ταῖς θυγατράσι τῶν Ἑβραίων καὶ ἦν μεγάλη ὡς Σάρρα καὶ ὡραία ὡς Ῥεβέκκα καὶ καλὴ ὡς Ῥαχήλ. καὶ ἦν τὸ ὄνομα τῆς παρθένου ἐκείνης Ἀσενέθ.

1.6καὶ ἀπῆλθεν ἡ φήμη τοῦ κάλλους αὐτῆς εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐκείνην καὶ ἕως περάτων τῆς γῆς. καὶ ὕμνουν καὶ ἐμνηστεύοντο αὐτὴν πάντες οἱ υἱοὶ τῶν μεγιστάνων καὶ υἱοὶ τῶν σατραπῶν καὶ υἱοὶ τῶν βασιλέων καὶ νεανίσκοι πάντες καὶ δυνατοί. καὶ ἦν ἔρις πολλὴ ἐν αὐτοῖς περὶ Ἀσενὲθ καὶ ἐπειρῶντο πολεμεῖν πρὸς ἀλλήλους δι’αὐτήν.

1.7καὶ ἤκουσε περὶ αὐτῆς ὁ υἱὸς Φαραὼ ὁ πρωτότοκος καὶ ἐξελιπάρει τὸν πατέρα αὐτοῦ τοῦ δοῦναι αὐτὴν αὐτῷ εἰς γυναῖκα. καὶ εἶπε τῷ Φαραὼ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρωτότοκος · “δός μοι, πάτερ, τὴν Ἀσενὲθ τὴν θυγατέρα Πεντεφρῆ τοῦ ἱερέως Ἡλιουπόλεως εἰς γυναῖκα”.

1.8καὶ εἶπεν αὐτῷ Φαραὼ ὁ πατὴρ αὐτοῦ · “ἵνα τί σὺ ζητεῖς γυναῖκα ἧττόν σου, ὅτι σὺ βασιλεὺς εἶ πάσης τῆς γῆς Αἰγύπτου;

1.9οὐκ ἰδοὺ ἡ θυγάτηρ τοῦ βασιλέως Μωὰβ κατεγγύηταί σοι καὶ αὕτη ἐστὶ βασίλισσα καὶ καλὴ σφόδρα; ταύτην λάβε σεαυτῷ εἰς γυναῖκα”.

2.1καὶ ἦν Ἀσενὲθ ἐξουθενοῦσα καὶ καταπτύουσα πάντα ἄνδρα καὶ ἦν ἀλαζὼν καὶ ὑπερήφανος πρὸς πάντα ἄνθρωπον. καὶ οὐδεὶς ἀνὴρ ἑώρακεν αὐτὴν πώποτε, καθότι ἦν πύργος τῷ Πεντεφρῇ παρακείμενος τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ μέγας καὶ ὑψηλὸς σφόδρα · καὶ ἐπάνω τοῦ πύργου ἐκείνου ἦν ὑπερῷον ἔχον θαλάμους δέκα.

2.2καὶ ἦν ὁ πρῶτος θάλαμος μέγας καὶ εὐπρεπὴς λίθοις πορφυροῖς κατεστρωμένος καὶ οἱ τοῖχοι αὐτοῦ λίθοις ποικίλοις καὶ τιμίοις πεπλακωμένοι καὶ ἦν ἡ ὀροφὴ τοῦ θαλάμου ἐκείνου ὅλη χρυσῆ.

2.3καὶ ἦσαν ἐντὸς τοῦ θαλάμου ἐκείνου εἰς τοὺς τοίχους πεπηγμένοι πάντες οἱ θεοὶ τῶν Αἰγυπτίων, ὧν οὐκ ἦν ἀριθμός, χρυσοῖ καὶ ἀργυροῖ. καὶ πάντας ἐκείνους ἐσέβετο Ἀσενὲθ καὶ ἐφοβεῖτο αὐτοὺς καὶ θυσίας αὐτοῖς ἐπετέλει καθ’ἡμέραν.

2.4καὶ ἦν ὁ δεύτερος θάλαμος ἔχων τὰς θήκας τοῦ κόσμου τῆς Ἀσενέθ · καὶ ἦν χρυσὸς πολὺς ἐν αὐτῷ καὶ ἄργυρος καὶ ἱματισμὸς χρυσοϋφὴς καὶ λίθοι ἐκλεκτοὶ καὶ πολυτελεῖς καὶ ὀθόναι ἐπίσημοι καὶ πᾶς ὁ κόσμος τῆς παρθενίας αὐτῆς.

2.5καὶ ἦν ὁ τρίτος θάλαμος ταμιεῖον τῆς Ἀσενὲθ καὶ ἦν ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς.

2.6καὶτοὺς λοιποὺς ἑπτὰ θαλάμους εἶχον ἑπτὰ παρθένοι μία ἑκάστη ἕνα θάλαμον κεκτημένη · καὶ αὗται ἦσαν διακονοῦσαι τῇ Ἀσενὲθ καὶ ἦσαν πᾶσαι ὁμήλικαι αὐτῆς ἐν μιᾷ νυκτὶ γεγενημέναι σὺν τῇ Ἀσενέθ · καὶ ἦσαν καλαὶ σφόδρα ὡς τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἀνὴρ οὐχ ὡμίλει αὐταῖς οὐ δὲ παιδίον ἄρρεν.

2.7καὶ ἦσαν θυρίδες τρεῖς τῷ θαλάμῳ τῷ μεγάλῳ τῆς Ἀσενέθ, ὅπου ἡ παρθενία αὐτῆς ἐτρέφετο · καὶ ἦν ἡ μία θυρὶς ἡ πρώτη μεγάλη σφόδρα ἀποβλέπουσα ἐπὶ τὴν αὐλὴν εἰς ἀνατολὰς καὶ ἡ δευτέρα ἦν ἀποβλέπουσα εἰς μεσημβρίαν καὶ ἡ τρίτη ἦν ἀποβλέπουσα εἰς βορρᾶν εἰς τὸ ἄμφοδον τῶν παραπορευομένων.

2.8καὶ ἦν κλίνη χρυσῆ ἑστῶσα ἐν τῷ θαλάμῳ πρὸς τὴν θυρίδα τὴν ἀποβλέπουσαν εἰς ἀνατολάς · καὶ ἦν ἡ κλίνη ἐστρωμένη στρωμνὰς πορφυρᾶ χρυσοϋφὴς ἐξ ὑακίνθου καὶ πορφύρας καὶ βύσσου καθυφασμένη.

2.9καὶ ἐν ταύτῃ τῇ κλίνῃ ἐκάθευδεν Ἀσενὲθ μόνη καὶ ἀνὴρ ἢ γυνὴ οὐδέποτε ἐκάθισεν ἐπ’αὐτῇ.

2.10καὶ ἦν αὐλὴ μεγάλη παρακειμένη τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ κυκλόθεν καὶ τὴν αὐλὴν περιεκυκλοῦτο τεῖχος ὑψηλὸν σφόδρα λίθοις τετραγώνοις μεγάλοις ᾠκοδομημένον.

2.11καὶ ἦσαν πύλαι τῇ αὐλῇ τέσσαρες σεσιδηρωμέναι καὶ ταύτας ἐφύλαττον ἀνὰ δεκαοκτὼ ἄνδρες δυνατοὶ νεανίσκοι ἔνοπλοι. καὶ ἦσαν πεφυτευμένα ἐντὸς τῆς αὐλῆς παρὰ τὸ τεῖχος δένδρα ὡραῖα παντοδαπὰ καὶ καρποφόρα πάντα · καὶ ἦν πᾶς ὁ καρπὸς αὐτῶν πέπειρος, ὥρα γὰρ ἦν θερισμοῦ.

2.12καὶ ἦν ἐν τῇ αὐλῇ ἐκ δεξιῶν πηγὴ ὕδατος πλουσίου ζῶντος καὶ ὑποκάτωθεν τῆς πηγῆς ἦν ληνὸς μεγάλη δεχομένη τὸ ὕδωρ τῆς πηγῆς ἐκείνης, ὅθεν ἐπορεύετο ποταμὸς διὰ μέσης τῆς αὐλῆς καὶ ἐπότιζε πάντα τὰ δένδρα τῆς αὐλῆς ἐκείνης.

3.1καὶ ἐγένετο ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῶν ἑπτὰ ἐτῶν τῆς εὐθηνίας ἐν τῷ τετάρτῳ μηνὶ ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ μηνὸς ἦλθεν Ἰωσὴφ εἰς τὰ ὅρια Ἡλιουπόλεως καὶ ἦν συνάγων τὸν σῖτον τῶν ἑπτὰ ἐτῶν τῆς εὐθηνίας τῆς χώρας ἐκείνης.

3.2καὶ ὡς ἤγγισε τῇ πόλει ἐκείνῃ Ἰωσήφ, ἀπέστειλεν ἔμπροσθεν αὐτοῦ δώδεκα ἄνδρας πρὸς Πεντεφρῆ τὸν ἱερέα λέγων · “πρὸς σὲ καταλύσω σήμερον, ὅτι ὥρα μεσημβρίας ἐστὶ καὶ ἀρίστου καὶ καῦμα μέγα ἐστὶ τοῦ ἡλίου, καὶ ἵνα ἀναψύξω ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς οἰκίας σου”.

3.3καὶ ἤκουσε Πεντεφρῆς καὶ ἐχάρη χαρὰν μεγάλην σφόδρα καὶ εἶπεν · “εὐλογητὸς κύριος ὁ θεὸς τοῦ Ἰωσήφ, ὅτι ἄξιόν με ἡγήσατο ὁ κύριός μου Ἰωσὴφ ἔρχεσθαι πρὸς ἡμᾶς”.

3.4καὶ ἐκάλεσε Πεντεφρῆς τὸν ἐπάνω τῆς οἰκίας αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ · “σπεῦσον καὶ εὐτρέπισον τὴν οἰκίαν μου καὶ δεῖπνον μέγα ἑτοίμασον, διότι Ἰωσὴφ ὁ δυνατὸς τοῦ θεοῦ ἔρχεται πρὸς ἡμᾶς σήμερον”.

3.5καὶ ἤκουσεν Ἀσενὲθ ὅτι ἥκασιν ἐξ ἀγροῦ τῆς κληρονομίας αὐτῶν ὁ πατὴρ καὶ ἡ μήτηρ αὐτῆς καὶ ἐχάρη καὶ εἶπεν · “πορεύσομαι καὶ ὄψομαι τὸν πατέρα μου καὶ τὴν μητέρα μου, ὅτι ἥκασιν ἐξ ἀγροῦ τῆς κληρονομίας ἡμῶν”, διότι ὥρα ἦν θερισμοῦ.

3.6καὶ ἔσπευσεν Ἀσενὲθ καὶ ἐνεδύσατο στολὴν βυσσίνην ἐξ ὑακίνθου χρυσοϋφῆ καὶ ἐζώσατο ζώνην χρυσῆν · καὶ ψέλια εἰς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας αὐτῆς ἔθετο καὶ ἀναξυρίδας χρυσᾶς περιέθηκε τοῖς ποσὶν αὐτῆς · καὶ περὶ τὸν τράχηλον αὐτῆς περιέθετο κόσμον πολύτιμον καὶ λίθους πολυτελεῖς, οἳ ἦσαν ἠρτημένοι πάντοθεν · καὶ ἦσαν τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν τῶν Αἰγυπτίων ἐγκεκολαμμένα πανταχοῦ ἐπίτε τοῖς ψελίοις καὶ τοῖς λίθοις καὶ τὰ πρόσωπα τῶν εἰδώλων πάντων ἦσαν ἐκτετυπωμένα ἐν αὐτοῖς. καὶ τιάραν ἔθηκε ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ διάδημα ἔσφιγξε περὶ τοὺς κροτάφους αὐτῆς καὶ θερίστρῳ κατεκάλυψε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς.

4.1καὶ ἔσπευσε καὶ κατέβη τὴν κλίμακα ἐκ τοῦ ὑπερῴου καὶ ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτῆς καὶ τὴν μητέρα καὶ ἠσπάσατο αὐτοὺς καὶ κατεφίλησεν αὐτούς. καὶ ἐχάρησαν Πεντεφρῆς καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἐπὶ τῇ θυγατρὶ αὐτῶν χαρὰν μεγάλην, διότι ἑώρων αὐτὴν κεκοσμημένην ὡς νύμφην θεοῦ.

4.2καὶ ἐξήνεγκαν πάντα τὰ ἀγαθά, ἃ ἐνήνοχαν ἐκ τοῦ ἀγροῦ τῆς κληρονομίας αὐτῶν, καὶ ἔδωκαν τῇ θυγατρὶ αὐτῶν. καὶ ἐχάρη ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς Ἀσενέθ · ἐπίτε τῇ ὀπώρᾳ καὶ τῇ σταφυλῇ καὶ τοῖς φοίνιξι καὶ ταῖς περιστεραῖς καὶ ταῖς ῥοαῖς καὶ τοῖς σύκοις, διότι ἦσαν πάντα ὡραῖα.

4.3καὶ εἶπε Πεντεφρῆς τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ Ἀσενέθ · “τέκνον μου”. ἡ δὲ εἶπεν · “ἰδοὺ ἐγώ, κύριε”.

4.4καὶ εἶπεν αὐτῇ · “κάθισον δὴ ἀνάμεσον ἡμῶν καὶ λαλήσω πρός σε τὰ ῥήματά μου”.

4.5καὶ ἐκάθισεν Ἀσενὲθ ἀνάμεσον τοῦ πατρὸς αὐτῆς καὶ τῆς μητρός. καὶ ἐκράτησε Πεντεφρῆς ὁ πατὴρ αὐτῆς τῇ χειρὶ αὐτοῦ τῇ δεξιᾷ τὴν χεῖρα τὴν δεξιὰν τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτὴν καὶ εἶπεν αὐτῇ · “τέκνον μου Ἀσενέθ”.

4.6καὶ αὐτὴ εἶπεν · “ἰδοὺ ἐγώ, κύριέ μου πάτερ. λαλησάτω δὴ ὁ κύριός μου καὶ πατήρ μου”.

4.7καὶ εἶπεν αὐτῇ Πεντεφρῆς · “Ἰωσὴφ ὁ δυνατὸς τοῦ θεοῦ ἔρχεται πρὸς ἡμᾶς σήμερον. καὶ αὐτός ἐστιν ἄρχων πάσης τῆς γῆς Αἰγύπτου καὶ ὁ βασιλεὺς Φαραὼ κατέστησεν αὐτὸν ἄρχοντα πάσης τῆς γῆς · καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ καὶ σιτοδοτήσει πᾶσαν τὴν γῆν καὶ σώσει αὐτὴν ἐκ τοῦ ἐπερχομένου λιμοῦ. καὶ ἔστιν Ἰωσὴφ ἀνὴρ θεοσεβὴς καὶ σώφρων καὶ παρθένος ὡς σὺ σήμερον · καὶ ἔστιν Ἰωσὴφ ἀνὴρ δυνατὸς ἐν σοφίᾳ καὶ ἐπιστήμῃ καὶ πνεῦμα θεοῦ ἐστιν ἐπ’αὐτῷ καὶ χάρις κυρίου μετ’αὐτοῦ.

4.8δεῦρο δή, τέκνον μου, καὶ παραδώσω σε αὐτῷ εἰς γυναῖκα καὶ ἔσῃ αὐτῷ νύμφη καὶ αὐτὸς ἔσται σοι νυμφίος εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον”.

4.9καὶ ὡς ἤκουσεν Ἀσενὲθ τὰ ῥήματα ταῦτα παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτῆς, περιεχύθη ἐρυθρότης πολλὴ ἐπὶ τοῦ προσώπου αὐτῆς καὶ ἐθυμώθη ἐν ὀργῇ μεγάλῃ καὶ ἐνέβλεψε τῷ πατρὶ αὐτῆς πλαγίως τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῆς καὶ εἶπεν · “ἵνα τί λαλεῖ ὁ κύριός μου καὶ πατήρ μου κατὰ τὰ ῥήματα ταῦτα καὶ βούλεται παραδοῦναί με ὡς αἰχμάλωτον ἀνδρὶ ἀλλογενεῖ καὶ φυγάδι καὶ πεπραμένῳ;

4.10οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ποιμένος ἐκ γῆς Χαναὰν καὶ αὐτὸς κατελήφθη ἐπ’αὐτοφώρῳ κοιμώμενος μετὰ τῆς κυρίας αὐτοῦ καὶ ὁ κύριος αὐτοῦ ἐνέβαλεν αὐτὸν εἰς τὴν φυλακὴν τοῦ σκότους καὶ Φαραὼ ἐξήγαγεν αὐτὸν ἐκ τῆς φυλακῆς, καθότι συνέκρινε τὸ ἐνύπνιον αὐτοῦ καθὰ συγκρίνουσι καὶ αἱ γυναῖκες αἱ πρεσβύτεραι τῶν Αἰγυπτίων;

4.11οὐχί, ἀλλὰ γαμήσομαι τῷ υἱῷ τοῦ βασιλέως Φαραὼ τῷ πρωτοτόκῳ, ὅτι αὐτός ἐστι βασιλεὺς πάσης τῆς γῆς Αἰγύπτου”.

4.12καὶ ᾐδέσθη Πεντεφρῆς ἔτι λαλῆσαι τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ Ἀσενὲθ περὶ Ἰωσήφ, διότι θρασέως καὶ μετὰ ἀλαζονείας καὶ ὀργῆς ἀπεκρίθη αὐτῷ.

5.1καὶ εἰσπηδᾷ νεανίσκος ἐκ τῆς θεραπείας τοῦ Πεντεφρῆ καὶ λέγει · “ἰδοὺ Ἰωσὴφ πρὸς τὰς θύρας τῆς αὐλῆς ἡμῶν ἕστηκεν”.

5.2καὶ ἔφυγεν Ἀσενὲθ ἀπὸ προσώπου τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρὸς αὐτῆς, ὡς ἤκουσε τὰ ῥήματα ταῦτα λεγόντων περὶ Ἰωσήφ, καὶ ἀνέβη εἰς τὸ ὑπερῷον καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς καὶ ἔστη πρὸς τὴν θυρίδα τὴν μεγάλην τὴν βλέπουσαν κατὰ ἀνατολὰς τοῦ ἰδεῖν τὸν Ἰωσὴφ εἰσερχόμενον εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ πατρὸς αὐτῆς.

5.3καὶ ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν τοῦ Ἰωσὴφ Πεντεφρῆς καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ πᾶσα ἡ συγγένεια καὶ ἡ θεραπεία αὐτοῦ.

5.4καὶ ἠνοίχθησαν αἱ πύλαι τῆς αὐλῆς αἱ βλέπουσαι κατὰ ἀνατολάς. καὶ εἰσῆλθεν Ἰωσὴφ ἑστὼς ἐπὶ τῷ ἅρματι τῷ δευτέρῳ τοῦ Φαραὼ καὶ ἦσαν ἐζευγμένοι ἵπποι τέσσαρες λευκοὶ ὡσεὶ χιὼν χρυσοχάλινοι καὶ τὸ ἅρμα κατεσκεύαστο ὅλον ἐκ χρυσίου.

5.5καὶ ἦν Ἰωσὴφ ἐνδεδυμένος χιτῶνα λευκὸν καὶ ἔξαλλον καὶ ἡ στολὴ τῆς περιβολῆς αὐτοῦ ἦν πορφυρᾶ ἐκ βύσσου χρυσοϋφής · καὶ στέφανος χρυσοῦς ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ κύκλῳ τοῦ στεφάνου ἦσαν δώδεκα λίθοι ἐκλεκτοὶ καὶ ἐπάνω τῶν λίθων ἦσαν δώδεκα ἀκτῖνες χρυσαῖ · καὶ ῥάβδος βασιλικὴ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τῇ ἀριστερᾷ καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τῇ δεξιᾷ εἶχεν ἐκτεταμένον κλάδον ἐλαίας καὶ ἦν πλῆθος καρποῦ ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ καρπῷ ἦν πιότης ἐλαίου πολλοῦ.

5.6καὶ εἰσῆλθεν Ἰωσὴφ εἰς τὴν αὐλὴν καὶ ἐκλείσθησαν αἱ πύλαι τῆς αὐλῆς καὶ πᾶς ἀνὴρ καὶ γυνὴ ἀλλότριοι ἔμειναν ἔξω τῆς αὐλῆς, διότι οἱ φύλακες τῶν πυλῶν ἐπεσπάσαντο καὶ ἔκλεισαν τὰς θύρας καὶ ἐξεκλείσθησαν πάντες ἀλλότριοι.

5.7καὶ ἦλθε Πεντεφρῆς καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ πᾶσα ἡ συγγένεια αὐτοῦ πλὴν τῆς θυγατρὸς αὐτῶν Ἀσενὲθ καὶ προσεκύνησαν τῷ Ἰωσὴφ ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν. καὶ κατέβη Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ἅρματος αὐτοῦ καὶ ἐδεξιώσατο αὐτοὺς ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ.

6.1καὶ εἶδεν Ἀσενὲθ τὸν Ἰωσὴφ καὶ κατενύγη ἰσχυρῶς · καὶ παρεκλάσθη ἡ ψυχὴ αὐτῆς καὶ παρελύθησαν τὰ γόνατα αὐτῆς καὶ ἐτρόμαξεν ὅλον τὸ σῶμα αὐτῆς · καὶ ἐφοβήθη φόβον μέγαν καὶ ἀνεστέναξε καὶ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς ·

6.2“τί νῦν ἐγὼ ποιήσω ἡ ταλαίπωρος; οὐχὶ λελάληκα λέγουσα ὅτι Ἰωσὴφ ἔρχεται ὁ υἱὸς τοῦ ποιμένος ἐκ γῆς Χαναάν; καὶ νῦν ἰδοὺ ὁ ἥλιος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἧκε πρὸς ἡμᾶς ἐν τῷ ἅρματι αὐτοῦ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν ἡμῶν καὶ λάμπει εἰς αὐτὴν ὡς φῶς ἐπὶ τῆς γῆς.

6.3ἐγὼ δὲ ἄφρων καὶ θρασεῖα ἐξουδένωσα αὐτὸν καὶ ἐλάλησα ῥήματα πονηρὰ περὶ αὐτοῦ καὶ οὐκ ᾔδειν ὅτι Ἰωσὴφ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐστιν.

6.4τίς γὰρ ἀνθρώπων ἐπὶ γῆς γεννήσει τοιοῦτον κάλλος καὶ τίς κοιλία γυναικὸς τέξεται τοσοῦτον φῶς; ταλαίπωρος ἐγὼ καὶ ἄφρων, ὅτι λελάληκα τῷ πατρί μου περὶ αὐτοῦ ῥήματα πονηρά.

6.5καὶ νῦν ποῦ ἀπελεύσομαι καὶ ἀποκρυβήσομαι ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, ὅπως μὴ ὄψηταί με Ἰωσὴφ ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, διότι λελάληκα πονηρὰ περὶ αὐτοῦ;

6.6καὶ ποῦ φεύξομαι καὶ κρυβήσομαι, ὅτι πᾶσαν ἀποκρυβὴν αὐτὸς ὁρᾷ καὶ οὐδὲν κρυπτὸν λέληθεν αὐτὸν διὰ τὸ φῶς τὸ μέγα τὸ ὂν ἐν αὐτῷ;

6.7καὶ νῦν ἵλεώς μοι γενοῦ, κύριε, ὁ θεὸς τοῦ Ἰωσήφ, διότι λελάληκα ἐγὼ κατ’αὐτοῦ ῥήματα πονηρὰ ἐν ἀγνοίᾳ.

6.8καὶ νῦν δότω με ὁ πατήρ μου τῷ Ἰωσὴφ μᾶλλον εἰς παιδίσκην καὶ εἰς δούλην καὶ δουλεύσω αὐτῷ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον”.

7.1καὶ εἰσῆλθεν Ἰωσὴφ εἰς τὴν οἰκίαν Πεντεφρῆ καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ θρόνου. καὶ ἔνιψαν τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ παρέθηκαν αὐτῷ τράπεζαν κατ’ἰδίαν, διότι Ἰωσὴφ οὐ συνήσθιε μετὰ τῶν Αἰγυπτίων, ὅτι βδέλυγμα ἦν αὐτῷ τοῦτο.

7.2καὶ ἀναβλέψας Ἰωσὴφ εἶδε τὴν Ἀσενέθ. καὶ εἶπεν Ἰωσὴφ τῷ Πεντεφρῇ καὶ πάσῃ τῇ συγγενείᾳ αὐτοῦ · “τίς ἐστιν ἡ γυνὴ ἐκείνη ἡ ἑστῶσα ἐν τῷ ὑπερῴῳ πρὸς τὴν θυρίδα; ἀπελθέτω δὴ ἐκ τῆς οἰκίας ταύτης”. διότι ἐφοβεῖτο Ἰωσὴφ λέγων · “μήποτε καὶ αὕτη ἐνοχλήσῃ με”.

7.3ὅτι ἠνόχλουν αὐτὸν πᾶσαι αἱ γυναῖκες καὶ αἱ θυγατέρες τῶν μεγιστάνων καὶ τῶν σατραπῶν πάσης γῆς Αἰγύπτου τοῦ κοιμηθῆναι μετ’αὐτοῦ · καὶ πᾶσαι αἱ γυναῖκες καὶ θυγατέρες τῶν Αἰγυπτίων, ὡς ἑώρων τὸν Ἰωσήφ, κακῶς ἔπασχον ἐπὶ τῷ κάλλει αὐτοῦ.

7.4ὁ δὲ Ἰωσὴφ ἐξουθένει αὐτὰς καὶ τοὺς πρέσβεις, οὓς ἔπεμπον πρὸς αὐτὸν αἱ γυναῖκες μετὰ χρυσίου καὶ ἀργυρίου καὶ δώρων πολυτίμων, ἀπέπεμπεν Ἰωσὴφ μετὰ ἀπειλῆς καὶ ὕβρεως, διότι ἔλεγεν Ἰωσήφ · “οὐ μὴ ἁμαρτήσω ἐνώπιον κυρίου τοῦ θεοῦ τοῦ πατρός μου Ἰσραὴλ οὐ δὲ κατὰ πρόσωπον τοῦ πατρός μου Ἰακώβ”.

7.5καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ἰακὼβ πρὸ ὀφθαλμῶν αὐτοῦ εἶχεν Ἰωσὴφ πάντοτε καὶ ἐμέμνητο τῶν ἐντολῶν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, διότι ἔλεγεν Ἰακὼβ τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωσὴφ καὶ πᾶσι τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ · “φυλάξασθε, τέκνα μου, ἰσχυρῶς ἀπὸ γυναικὸς ἀλλοτρίας τοῦ κοινωνῆσαι αὐτῇ, ἡ γὰρ κοινωνία αὐτῆς ἀπώλειά ἐστι καὶ διαφθορά”.

7.6διὰ τοῦτο εἶπεν Ἰωσήφ · “ἀπελθέτω ἡ γυνὴ ἐκείνη ἐκ τῆς οἰκίας ταύτης”.

7.7καὶ εἶπεν αὐτῷ Πεντεφρῆς · “κύριε, ἐκείνη, ἣν ἑώρακας ἑστῶσαν ἐν τῷ ὑπερῴῳ, οὐκ ἔστι γυνὴ ἀλλοτρία, ἀλλ’ἔστι θυγάτηρ ἡμῶν παρθένος μισοῦσα πάντα ἄνδρα · καὶ ἀνὴρ ἄλλος οὐχ ἑώρακεν αὐτὴν πώποτε εἰ μὴ σὺ μόνος σήμερον. καὶ εἰ βούλῃ, ἐλεύσεται καὶ προσαγορεύσει σε, διότι ἡ θυγάτηρ ἡμῶν ὡς ἀδελφή σού ἐστιν”.

7.8καὶ ἐχάρη Ἰωσὴφ χαρὰν μεγάλην, διότι εἶπε Πεντεφρῆς ὅτι “παρθένος ἐστὶ μισοῦσα πάντα ἄνδρα”. καὶ εἶπεν Ἰωσὴφ ἐν τῷ νῷ αὐτοῦ · “εἰ παρθένος ἐστὶ μισοῦσα πάντα ἄνδρα, οὐ μὴ ἐνοχλήσει μοι αὕτη”. καὶ εἶπεν Ἰωσὴφ τῷ Πεντεφρῇ καὶ πάσῃ τῇ συγγενείᾳ αὐτοῦ · “εἰ θυγάτηρ ὑμῶν ἐστι καὶ παρθένος ὑπάρχει, ἡκέτω, ὅτι ἀδελφή μού ἐστι καὶ ἀγαπῶ αὐτὴν ἀπὸ τῆς σήμερον ὡς ἀδελφήν μου”.

8.1καὶ ἀνέβη ἡ μήτηρ τῆς Ἀσενὲθ εἰς τὸ ὑπερῷον καὶ ἤγαγε τὴν Ἀσενὲθ καὶ ἔστησεν αὐτὴν ἐνώπιον τοῦ Ἰωσήφ. καὶ εἶπε Πεντεφρῆς τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ Ἀσενέθ · “ἄσπασαι τὸν ἀδελφόν σου, διότι καὶ αὐτὸς παρθένος ἐστὶν ὡς καὶ σὺ σήμερον καὶ μισεῖ πᾶσαν γυναῖκα ἀλλοτρίαν ὡς καὶ σὺ μισεῖς σήμερον πάντα ἄνδρα ἀλλότριον”.

8.2καὶ εἶπεν Ἀσενὲθ τῷ Ἰωσήφ · “χαίροις, κύριέ μου, εὐλογημένε τῷ θεῷ τῷ ὑψίστῳ”.

8.3καὶ εἶπεν Ἰωσὴφ τῇ Ἀσενέθ · “εὐλογήσει σε κύριος ὁ θεὸς ὁ ζωοποιῶν τὰ πάντα”.

8.4καὶ εἶπε Πεντεφρῆς τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ Ἀσενέθ · “πρόσελθε καὶ φίλησον τὸν ἀδελφόν σου”.

8.5καὶ ὡς προσῆλθεν Ἀσενὲθ φιλῆσαι τὸν Ἰωσήφ, ἐξέτεινεν Ἰωσὴφ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν δεξιὰν καὶ ἔθηκε πρὸς τὸ στῆθος αὐτῆς ἀνάμεσον τῶν δύο μασθῶν αὐτῆς · καὶ ἦσαν οἱ μασθοὶ αὐτῆς ἤδη ἑστῶτες. καὶ εἶπεν Ἰωσήφ · “οὐκ ἔστι προσῆκον ἀνδρὶ θεοσεβεῖ, ὃς εὐλογεῖ τῷ στόματι αὐτοῦ τὸν θεὸν τὸν ζῶντα καὶ ἐσθίει ἄρτον εὐλογημένον ζωῆς καὶ πίνει ποτήριον εὐλογημένον ἀθανασίας καὶ χρίεται χρίσματι εὐλογημένῳ ἀφθαρσίας, φιλῆσαι γυναῖκα ἀλλοτρίαν, ἥτις εὐλογεῖ τῷ στόματι αὐτῆς εἴδωλα νεκρὰ καὶ κωφὰ καὶ ἐσθίει ἐκ τῆς τραπέζης αὐτῶν ἄρτον ἀγχόνης καὶ πίνει ἐκ τῆς σπονδῆς αὐτῶν ποτήριον ἐνέδρας καὶ χρίεται χρίσματι ἀπωλείας.

8.6ἀλλ’ἀνὴρ θεοσεβὴς φιλήσει τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐκ τῆς μητρὸς αὐτοῦ καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ τὴν ἐκ τῆς φυλῆς αὐτοῦ καὶ τῆς συγγενείας αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα τὴν σύγκοιτον αὐτοῦ, αἵτινες εὐλογοῦσι τῷ στόματι αὐτῶν τὸν θεὸν τὸν ζῶντα.

8.7ὁμοίως δὲ καὶ γυναικὶ θεοσεβεῖ οὐκ ἔστι προσῆκον φιλῆσαι ἄνδρα ἀλλότριον, διότι βδέλυγμά ἐστι τοῦτο ἐνώπιον κυρίου τοῦ θεοῦ”.

8.8καὶ ὡς ἤκουσεν Ἀσενὲθ τὰ ῥήματα ταῦτα τοῦ Ἰωσήφ, κατενύγη ἰσχυρῶς καὶ ἐλυπήθη σφόδρα καὶ ἀνεστέναξε καὶ ἦν ἀτενίζουσα εἰς τὸν Ἰωσὴφ ἀνεῳγμένων τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῆς καὶ ἐπλήσθησαν δακρύων οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῆς. καὶ εἶδεν αὐτὴν Ἰωσὴφ καὶ ἠλέησεν αὐτὴν σφόδρα καὶ κατενύγη καὶ αὐτός, διότι ἦν Ἰωσὴφ πραῢς καὶ ἐλεήμων καὶ φοβούμενος τὸν θεόν.

8.9καὶ ἐπῆρε τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν δεξιὰν καὶ ἔθηκεν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ εἶπεν · “κύριε, ὁ θεὸς τοῦ πατρός μου Ἰσραήλ, ὁ ὕψιστος καὶ δυνατὸς τοῦ Ἰακώβ, ὁ ζωοποιῶν τὰ πάντα καὶ καλέσας ἀπὸ τοῦ σκότους εἰς τὸ φῶς καὶ ἀπὸ τῆς πλάνης εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ ἀπὸ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, σύ, κύριε, εὐλόγησον τὴν παρθένον ταύτην καὶ ἀνακαίνισον αὐτὴν τῷ πνεύματί σου καὶ ἀνάπλασον αὐτὴν τῇ χειρί σου τῇ κρυφαίᾳ καὶ ἀναζωοποίησον αὐτήν · καὶ φαγέτω ἄρτον ζωῆς σου καὶ πιέτω ποτήριον εὐλογίας σου · καὶ συγκαταρίθμησον αὐτὴν τῷ λαῷ σου, ὃν ἐξελέξω, πρὶν γενέσθαι τὰ πάντα · καὶ εἰσελθέτω εἰς τὴν κατάπαυσίν σου, ἣν ἡτοίμασας τοῖς ἐκλεκτοῖς σου, καὶ ζησάτω ἐν τῇ ζωῇ σου εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον”.

9.1καὶ ἐχάρη Ἀσενὲθ ἐπὶ τῇ εὐλογίᾳ τοῦ Ἰωσὴφ χαρὰν μεγάλην καὶ ἔσπευσε καὶ ἀνῆλθεν εἰς τὸ ὑπερῷον αὐτῆς πρὸς ἑαυτὴν καὶ πέπτωκεν ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτῆς ἀσθμαίνουσα, διότι ἦν ἐν αὐτῇ χαρὰ καὶ λύπη καὶ φόβος πολὺς καὶ τρόμος καὶ ἱδρὼς συνεχής, ὡς ἤκουσε πάντα τὰ ῥήματα Ἰωσήφ, ὅσα ἐλάλησεν αὐτῇ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου.

9.2καὶ ἔκλαυσε κλαυθμῷ μεγάλῳ καὶ πικρῷ καὶ μετενόει ἀπὸ τῶν θεῶν αὐτῆς ὧν ἐσέβετο καὶ προσώχθισε τοῖς εἰδώλοις πᾶσι καὶ περιέμενε τοῦ γενέσθαι ἑσπέραν.

9.3καὶ Ἰωσὴφ ἔφαγε καὶ ἔπιε καὶ εἶπε τοῖς παισὶν αὐτοῦ · “ζεύξατε τοὺς ἵππους τῷ ἅρματι”. εἶπε γάρ · “ἀπελεύσομαι καὶ κυκλώσω πᾶσαν τὴν γῆν”.

9.4καὶ εἶπε Πεντεφρῆς πρὸς Ἰωσήφ · “αὐλισθήτω δὴ ἐνταῦθα ὁ κύριός μου σήμερον καὶ τῷ πρωῒ ἀπελεύσῃ τὴν ὁδόν σου”.

9.5καὶ εἶπεν Ἰωσήφ · “οὐχί, ἀλλ’ἀπελεύσομαι σήμερον, διότι αὕτη ἐστὶν ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἤρξατο ὁ θεὸς ποιεῖν πάντα τὰ κτίσματα αὐτοῦ. καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ, ὅταν ἐπαναστραφῇ ἡ ἡμέρα αὕτη, ἐπαναστρέψω κἀγὼ πρὸς ὑμᾶς καὶ αὐλισθήσομαι ἐνθάδε”.

10.1καὶ ἀπῆλθεν Ἰωσὴφ εἰς τὴν ὁδὸν αὐτοῦ καὶ Πεντεφρῆς καὶ πᾶσα ἡ συνγγένεια αὐτοῦ ἀπῆλθον εἰς τὸν κλῆρον αὐτῶν. καὶ κατελείφθη Ἀσενὲθ μόνη μετὰ τῶν ἑπτὰ παρθένων καὶ ἐβαρυθύμει καὶ ἔκλαιεν ἕως ἔδυ ὁ ἥλιος. καὶ ἄρτον οὐκ ἔφαγε καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιεν. καὶ ἐπῆλθεν ἡ νὺξ καὶ ἐκάθευδον πάντες οἱ ἐν τῇ οἰκίᾳ · καὶ ἦν αὐτὴ γρηγοροῦσα μόνη καὶ ἐνεθυμεῖτο καὶ ἔκλαιε καὶ ἐπάτασσε τῇ χειρὶ τὸ στῆθος αὐτῆς πυκνὰ καὶ ἐφοβεῖτο φόβον μέγαν καὶ ἔτρεμε τρόμον βαρύν.

10.2καὶ ἀνέστη Ἀσενὲθ ἀπὸ τῆς κλίνης αὐτῆς καὶ κατέβη ἡσύχως τὴν κλίμακα ἐκ τοῦ ὑπερῴου καὶ ἦλθεν εἰς τὸν μυλῶνα · καὶ ἡ μυλωρὸς ἐκάθευδε μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς. καὶ ἔσπευσεν Ἀσενὲθ καὶ καθεῖλεν ἐκ τῆς θυρίδος τὴν δέρριν τοῦ καταπετάσματος καὶ ἔπλησεν αὐτὴν τέφρας ἐκ τῆς ἑστίας καὶ ἀνήνεγκεν εἰς τὸ ὑπερῷον καὶ ἀπέθηκεν αὐτὴν εἰς τὸ ἔδαφος.

10.3καὶ ἔκλεισε τὴν θύραν ἀσφαλῶς καὶ τὸν μοχλὸν καθῆκεν ἐκ πλαγίου καὶ ἐστέναξε στεναγμῷ μεγάλῳ μετὰ κλαυθμοῦ πικροῦ.

10.4καὶ ἤκουσεν ἡ παρθένος ἡ σύντροφος αὐτῆς, ἣν ἠγάπα Ἀσενὲθ παρὰ πάσας τὰς παρθένους, καὶ ἤγειρε τὰς λοιπὰς ἓξ παρθένους · καὶ ἦλθον πρὸς τὴν θύραν τῆς Ἀσενὲθ καὶ εὗρον τὴν θύραν κεκλεισμένην.

10.5καὶ ἤκουσαν τοῦ στεναγμοῦ καὶ τοῦ κλαυθμοῦ τῆς Ἀσενὲθ καὶ εἶπον αὐτῇ · “τί σοί ἐστι, δέσποινα, καὶ τί ἐστι τὸ ἐνοχλοῦν σοι; ἄνοιξον ἡμῖν καὶ ὀψόμεθα τί σοί ἐστιν”.

10.6καὶ οὐκ ἤνοιξεν Ἀσενὲθ τὴν θύραν, ἀλλ’εἶπεν αὐταῖς ἔσωθεν · “τῆς κεφαλῆς μού ἐστι πόνος βαρὺς καὶ ἡσυχάζω ἐν τῇ κλίνῃ μου καὶ ἀναστῆναι καὶ ἀνοῖξαι ὑμῖν οὐκ ἰσχύω, διότι ἠσθένησα ἀπὸ πάντων τῶν μελῶν μου.

10.7ἀλλὰ ὑμεῖς πορεύεσθε ἑκάστη εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς καὶ ἀναπαύεσθε καὶ ἐάσατε ἐμὲ ἠρεμεῖν”.

10.8καὶ ἀπῆλθον αἱ παρθένοι ἑκάστη εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς. καὶ ἀνέστη Ἀσενὲθ καὶ ἤνοιξε τὴν θύραν ἡσύχως καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς τὸν δεύτερον, ὅπου ἦσαν αἱ θῆκαι τοῦ κόσμου αὐτῆς, καὶ ἤνοιξε τὴν κιβωτὸν αὐτῆς καὶ ἐξήνεγκε χιτῶνα μελανὸν καὶ ζοφώδη · καὶ οὗτος ἦν ὁ χιτὼν πένθους αὐτῆς, ὅτε ἀπέθανεν ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς ὁ νεώτερος · τοῦτον τὸν χιτῶνα ἐνεδύετο Ἀσενὲθ καὶ ἐπένθει τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς.

10.9καὶ ἔλαβε τὸν χιτῶνα αὐτῆς τὸν μελανὸν καὶ ἤνεγκεν αὐτὸν εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς καὶ ἔκλεισε πάλιν ἀσφαλῶς τὴν θύραν καὶ τὸν μοχλὸν καθῆκεν ἐκ πλαγίου.

10.10καὶ ἔσπευσεν Ἀσενὲθ καὶ ἀπέθετο τὴν στολὴν αὐτῆς τὴν βασιλικὴν τὴν βυσσίνην καὶ χρυσοϋφῆ καὶ ἐνεδύσατο τὸν χιτῶνα τὸν μελανὸν πένθους · καὶ ἔλυσε τὴν ζώνην αὐτῆς τὴν χρυσῆν καὶ ἀπέθετο τὴν κίδαριν ἐκ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ τὸ διάδημα καὶ τὰ ψέλια ἀπὸ τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν αὐτῆς καὶ ἔθηκε πάντα εἰς τὸ ἔδαφος.

10.11καὶ ἔλαβε τὴν στολὴν αὐτῆς τὴν ἐκλεκτὴν καὶ τὴν ζώνην τὴν χρυσῆν καὶ τὴν κίδαριν καὶ τὸ διάδημα καὶ ἔρριψε πάντα διὰ τῆς θυρίδος τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν.

10.12καὶ ἔσπευσεν Ἀσενὲθ καὶ ἔλαβε πάντας τοὺς θεοὺς αὐτῆς τοὺς ἐν τῷ θαλάμῳ αὐτῆς τοὺς χρυσοῦς καὶ ἀργυροῦς, ὧν οὐκ ἦν ἀριθμός, καὶ ἔρριψε πάντα τὰ εἴδωλα τῶν Αἰγυπτίων διὰ τῆς θυρίδος τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν ἀπὸ τοῦ ὑπερῴου αὐτῆς.

10.13καὶ ἔλαβεν Ἀσενὲθ τὸ δεῖπνον αὐτῆς τὸ βασιλικὸν καὶ τὰ σιτιστὰ καὶ τοὺς ἰχθύας καὶ τὰ κρέα τῆς δαμάλεως καὶ πάσας τὰς θυσίας τῶν θεῶν αὐτῆς καὶ τὰ σκεύη τοῦ οἴνου τῆς σπονδῆς αὐτῶν, καὶ ἔρριψε πάντα διὰ τῆς θυρίδος τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν καὶ ἔδωκε πάντα τοῖς κυσὶ τοῖς ἀλλοτρίοις, εἶπε γὰρ ἐν ἑαυτῇ Ἀσενέθ · “οὐ μὴ φάγωσιν οἱ κύνες μου ἐκ τοῦ δείπνου μου καὶ ἐκ τῆς θυσίας τῶν εἰδώλων, ἀλλὰ φαγέτωσαν αὐτὰ οἱ κύνες οἱ ἀλλότριοι”.

10.14καὶ μετὰ ταῦτα ἔλαβεν Ἀσενὲθ τὴν δέρριν τῆς τέφρας καὶ κατέχεεν τὴν τέφραν ἐπὶ τὸ ἔδαφος · καὶ ἔλαβε τὴν δέρριν τοῦ σάκκου καὶ περιεζώσατο περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτῆς · καὶ ἔλυσε τὸ ἐμπλόκιον τοῦ τριχώματος τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ κατέπασε τέφραν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτῆς.

10.15καὶ ἔστρωσε τὴν τέφραν εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἐπάτασσε ταῖς δυσὶ χερσὶ τὸ στῆθος αὐτῆς καὶ ἔκλαυσε πικρῶς καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν τέφραν καὶ ἔκλαυσε κλαυθμῷ μεγάλῳ καὶ πικρῷ πᾶσαν τὴν νύκτα μετὰ στεναγμοῦ καὶ βριμήματος ἕως πρωΐ.

10.16καὶ ἀνέστη Ἀσενὲθ τῷ πρωῒ καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ πηλὸς πολὺς ἐκ τῶν δακρύων αὐτῆς καὶ ἐκ τῆς τέφρας εἰς τὸ ἔδαφος · καὶ ἔπεσε πάλιν ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τῆς τέφρας ἕως δείλης καὶ μέχρι τοῦ δῦναι τὸν ἥλιον.

10.17καὶ οὕτως ἐποίησεν Ἀσενὲθ τὰς ἑπτὰ ἡμέρας καὶ ἄρτον οὐκ ἔφαγε καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιεν ἐν ἐκείναις ταῖς ἑπτὰ ἡμέραις τῆς ταπεινώσεως αὐτῆς.

11.1καὶ ἐγένετο τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ ἰδοὺ ὄρθρος ἦν καὶ τὰ ὄρνεα ἐλάλουν ἤδη καὶ οἱ κύνες ὕλαττον ἐπὶ τοὺς διοδεύοντας. καὶ ἀνένευσε μικρὸν τὴν κεφαλὴν αὐτῆς Ἀσενὲθ ἐκ τοῦ ἐδάφους καὶ τῆς τέφρας, ὅτι ἦν κεκμηκυῖα σφόδρα καὶ παρειμένη τοῖς μέλεσι διὰ τὴν ἔνδειαν τῶν ἑπτὰ ἡμερῶν.

11.1xκαὶ ἀνορθώθη ἐπὶ τὰ γόνατα αὐτῆς καὶ ἔθηκε τὰς χεῖρας αὐτῆς ἐπὶ τὸ ἔδαφος καὶ ἀνένευσε μικρὸν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἦν τῇ κεφαλῇ κάτω νεύουσα καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἦσαν λελυμέναι ἀπὸ τῆς πολλῆς τέφρας · καὶ ἔπλεξεν Ἀσενὲθ τὰς χεῖρας αὐτῆς δάκτυλον πρὸς δάκτυλον καὶ ἔσεισε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς ἔνθεν καὶ ἔνθεν καὶ ἐπάτασσε συνεχῶς ταῖς χερσὶ τὸ στῆθος αὐτῆς καὶ ἔβαλε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς εἰς τὸν κόλπον αὐτῆς · καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς ἦν κατάβροχον ἐκ τῶν δακρύων αὐτῆς καὶ ἐστέναξε μετὰ στεναγμοῦ μεγάλου · καὶ τὰς τρίχας αὐτῆς εἵλκυσεν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ κατέπασε τέφραν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτῆς.

11.1yκαὶ ἔκαμεν Ἀσενὲθ καὶ ὠλιγοψύχησε καὶ ἐξέλιπε τῇ δυνάμει αὐτῆς · καὶ ἀπεστράφη ἄνω πρὸς τὸν τοῖχον καὶ ἐκάθισεν ὑποκάτω τῆς θυρίδος τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς.

11.2καὶ ἔβαλε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς εἰς τὸν κόλπον αὐτῆς πλέξασα τοὺς δακτύλους αὐτῆς τῶν χειρῶν ἐπὶ τὸ γόνυ τὸ δεξιόν. καὶ τὸ στόμα αὐτῆς ἦν κεκλεισμένον καὶ οὐκ ἤνοιξεν αὐτὸ ἐν ταῖς ἑπτὰ ἡμέραις καὶ ἐν ταῖς ἑπτὰ νυξὶ τῆς ταπεινώσεως αὐτῆς.

11.3καὶ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς τὸ στόμα μὴ ἀνοίξασα · “τί ποιήσω ἢ ποῦ ἀπέλθω, πρὸς τίνα καταφύγω ἢ τί λαλήσω, παρθένος καὶ ὀρφανὴ καὶ ἔρημος καὶ ἐγκαταλελειμμένη καὶ μεμισημένη;

11.4πάντες γὰρ μεμισήκασί με καὶ ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου, διότι κἀγὼ μεμίσηκα τοὺς θεοὺς αὐτῶν καὶ ἀπώλεσα αὐτοὺς καὶ δέδωκα αὐτοὺς καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.

11.5καὶ διὰ τοῦτο μεμισήκασί με ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου καὶ πᾶσα ἡ συγγένειά μου καὶ εἶπον · οὐκ ἔστι θυγάτηρ ἡμῶν Ἀσενέθ, διότι τοὺς θεοὺς ἡμῶν ἀπώλεσεν. DIV2=6$section καὶ πάντες ἄνθρωποι μισοῦσί με, διότι κἀγὼ μεμίσηκα πάντα ἄνδρα καὶ πάντας τοὺς μνηστευομένους με. καὶ νῦν ἐν τῇ ταπεινώσει μου ταύτῃ πάντες μεμισήκασί με καὶ ἐπιχαίρουσι τῇ θλίψει μου ταύτῃ.

11.7καὶ κύριος ὁ θεὸς τοῦ δυνατοῦ Ἰωσὴφ ὁ ὕψιστος μισεῖ πάντας τοὺς σεβομένους τὰ εἴδωλα, διότι θεὸς ζηλωτής ἐστι καὶ φοβερὸς ἐπὶ πάντας τοὺς σεβομένους θεοὺς ἀλλοτρίους.

11.8διὰ τοῦτο κἀμὲ μεμίσηκε, διότι κἀγὼ ἐσεβάσθην εἴδωλα νεκρὰ καὶ κωφὰ καὶ εὐλόγησα αὐτὰ καὶ ἔφαγον ἐκ τῶν θυσιῶν αὐτῶν καὶ τὸ στόμα μου μεμίαται ἐκ τῆς τραπέζης αὐτῶν.

11.9καὶ οὐκ ἔστι μοι τόλμη ἐπικαλέσασθαι κύριον τὸν θεὸν τοῦ οὐρανοῦ τὸν ὕψιστον καὶ παντοδύναμον τοῦ Ἰωσήφ, διότι μεμίαται τὸ στόμα μου ἀπὸ τῶν θυσιῶν τῶν εἰδώλων.

11.10ἀλλ’ἀκήκοα πολλῶν λεγόντων ὅτι ὁ θεὸς τῶν Ἑβραίων θεὸς ἀληθινός ἐστι καὶ θεὸς ζῶν καὶ θεὸς ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων καὶ μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ ἐπιεικὴς καὶ μὴ λογιζόμενος ἁμαρτίαν ἀνθρώπου ταπεινοῦ καὶ μὴ ἐλέγχων ἀνομίας ἀνθρώπου τεθλιμμένου ἐν καιρῷ θλίψεως αὐτοῦ.

11.11ὅθεν τολμήσω κἀγὼ καὶ ἐπιστρέψω πρὸς αὐτὸν καὶ καταφεύξομαι ἐπ’αὐτὸν καὶ ἐξομολογήσομαι αὐτῷ πάσας τὰς ἁμαρτίας μου καὶ ἐκχεῶ τὴν δέησίν μου ἐνώπιον αὐτοῦ.

11.12τίς οἶδεν εἰ ὄψεται τὴν ταπείνωσίν μου καὶ ἐλεήσει με; τυχὸν ὄψεται τὴν ἐρήμωσίν μου ταύτην καὶ οἰκτειρήσει με ἢ ὄψεται τὴν ὀρφανίαν μου καὶ ὑπερασπιεῖ μου, διότι αὐτός ἐστιν ὁ πατὴρ τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν δεδιωγμένων ὑπερασπιστὴς καὶ τῶν τεθλιμμένων βοηθός.

11.14τολμήσω καὶ βοήσω πρὸς αὐτόν”.

11.15καὶ ἀνέστη Ἀσενὲθ ἀπὸ τοῦ τοίχου οὗ ἐκαθέζετο καὶ ἀπεστράφη πρὸς τὴν θυρίδα τὴν βλέπουσαν πρὸς ἀνατολὰς καὶ ἀνορθώθη ἐπὶ τὰ γόνατα αὐτῆς καὶ ἐξεπέτασε τὰς χεῖρας αὐτῆς εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ ἐφοβήθη ἀνοῖξαι τὸ στόμα αὐτῆς καὶ ὀνομάσαι τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ · καὶ ἀπεστράφη πάλιν πρὸς τὸν τοῖχον καὶ ἐκάθισε καὶ ἐπάτασσε ταῖς χερσὶν αὐτῆς τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸ στῆθος αὐτῆς πολλάκις καὶ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς καὶ τὸ στόμα αὐτῆς οὐκ ἤνοιξεν ·

11.16“ταλαίπωρος ἐγὼ καὶ ὀρφανὴ καὶ ἔρημος, τὸ στόμα μου μεμίαται ἀπὸ τῶν θυσιῶν τῶν εἰδώλων καὶ ἀπὸ τῶν εὐλογιῶν τῶν θεῶν τῶν Αἰγυπτίων.

11.17καὶνῦν ἐν τοῖς δάκρυσί μου τούτοις καὶ τῇ τέφρᾳ ταύτῃ κατεσποδωμένη καὶ τῷ ῥύπῳ τῆς ταπεινώσεώς μου, πῶς ἐγὼ ἀνοίξω τὸ στόμα μου πρὸς τὸν ὕψιστον καὶ πῶς ὀνομάσω τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ καὶ φοβερόν, μήποτε ὀργισθῇ μοι κύριος, διότι ἐν ταῖς ἀνομίαις μου ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ;

11.18τί οὖν ποιήσω ἡ ταλαίπωρος ἐγώ; ἀλλὰ τολμήσω μᾶλλον καὶ ἀνοίξω τὸ στόμα μου πρὸς αὐτὸν καὶ ἐπικαλέσω τὸ ὄνομα αὐτοῦ. καὶ εἰ θυμῷ κύριος πατάξει με, αὐτὸς πάλιν ἰάσεταί με · καὶ ἐὰν παιδεύσῃ με ἐν ταῖς μάστιξιν αὐτοῦ, αὐτὸς ἐπιβλέψει ἐπ’ἐμοὶ πάλιν ἐν τῷ ἐλέει αὐτοῦ · καὶ ἐὰν θυμωθῇ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις μου, πάλιν διαλλαγήσεταί μοι καὶ ἀφήσει μοι πᾶσαν ἁμαρτίαν. τολμήσω οὖν ἀνοῖξαι τὸ στόμα μου πρὸς αὐτόν”.

11.19καὶ ἀνέστη Ἀσενὲθ πάλιν ἀπὸ τοῦ τοίχου οὗ ἐκάθητο καὶ ἀνορθώθη ἐπὶ τὰ γόνατα αὐτῆς καὶ ἐξεπέτασε τὰς χεῖρας αὐτῆς κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἀνέβλεψε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἀνέῳξε τὸ στόμα αὐτῆς πρὸς τὸν θεὸν καὶ εἶπεν ·

12.1“κύριε, ὁ θεὸς τῶν αἰώνων, ὁ κτίσας τὰ πάντα καὶ ζωοποιήσας, ὁ δοὺς πνοὴν ζωῆς πάσῃ τῇ κτίσει σου, ὁ ἐξενέγκας τὰ ἀόρατα εἰς τὸ φῶς, ὁ ποιήσας τὰ ὄντα καὶ τὰ φαινόμενα ἐκ τῶν ἀφανῶν καὶ μὴ ὄντων, ὁ ὑψώσας τὸν οὐρανὸν καὶ θεμελιώσας αὐτὸν ἐν στερεώματι ἐπὶ τὸν νῶτον τῶν ἀνέμων, ὁ θεμελιώσας τὴν γῆν ἐπὶ τῶν ὑδάτων, ὁ θεὶς λίθους μεγάλους ἐπὶ τῆς ἀβύσσου τοῦ ὕδατος, καὶ οἱ λίθοι οὐ βυθισθήσονται, ἀλλ’εἰσὶν ὡς φύλλα δρυὸς ἐπάνω τῶν ὑδάτων, καὶ εἰσὶ λίθοι ζῶντες καὶ τῆς φωνῆς σου ἀκούουσιν, κύριε, καὶ φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς σου, ἃς ἐνετείλω αὐτοῖς, καὶ τὰ προστάγματά σου οὐ μὴ παραβαίνωσιν, ὅτι σύ, κύριε, ἐλάλησας καὶ πάντα ἐζωογονήθησαν καὶ ὁ λόγος σου, κύριε, ζωή ἐστι πάντων τῶν κτισμάτων σου.

12.3πρὸς σὲ καταφεύγω, κύριε, καὶ πρὸς σὲ κεκράξομαι, κύριε, πρὸς σὲ ἐκχεῶ τὴν δέησίν μου, κύριε, σοὶ ἐξομολογήσομαι τὰς ἁμαρτίας μου, κύριε, καὶ πρὸς σὲ ἀποκαλύψω τὰς ἀνομίας μου.

12.4φεῖσαί μου, κύριε, ὅτι ἥμαρτον ἐνώπιόν σου πολλά, ἠνόμησα καὶ ἠσέβησα καὶ λελάληκα πονηρὰ καὶ ἄρρητα.

12.5μεμίαται τὸ στόμα μου ἀπὸ τῶν θυσιῶν τῶν εἰδώλων καὶ ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν θεῶν τῶν Αἰγυπτίων. ἥμαρτον, κύριε, ἐνώπιόν σου πολλὰ ἥμαρτον ἐν ἀγνοίᾳ καὶ ἐσεβάσθην εἴδωλα νεκρὰ καὶ κωφά. καὶ νῦν οὐκ εἰμὶ ἀξία ἀνοῖξαι τὸ στόμα μου πρὸς σέ, κύριε. κἀγὼ Ἀσενὲθ θυγάτηρ Πεντεφρῆ τοῦ ἱερέως ἡ παρθένος καὶ βασίλισσα, ἥ ποτε σοβαρὰ καὶ ὑπερήφανος καὶ εὐθηνοῦσα ἐν τῷ πλούτῳ μου ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους, νῦν δὲ ὑπάρχω ὀρφανὴ καὶ ἔρημος καὶ ἐγκαταλελειμμένη ἀπὸ πάντων ἀνθρώπων.

12.6σοὶ προσφεύγω, κύριε, καὶ πρὸς σὲ κεκράξομαι.

12.7σὺ ῥῦσαί με, πρὶν καταληφθῆναί με ὑπὸ τῶν καταδιωκόντων με.

12.8ὡς γὰρ παιδίον νήπιον φοβούμενον φεύγει πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ, καὶ ὁ πατὴρ ἐκτείνας τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἁρπάζει αὐτὸ ἐκ τῆς γῆς καὶ ἐναγκαλίζεται αὐτὸ πρὸς τὸ στῆθος αὐτοῦ, καὶ τὸ παιδίον σφίγγει τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπὶ τὸν αὐχένα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ ἀσθμαίνει ἀπὸ τοῦ φόβου αὐτοῦ καὶ ἀναπαύεται πρὸς τὸ στῆθος τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ὁ δὲ πατὴρ μειδιᾷ ἐπὶ τῇ ταραχῇ τῆς νηπιότητος αὐτοῦ, οὕτως καὶ σύ, κύριε, ἔκτεινον τὰς χεῖράς σου ἐπ’ἐμὲ καὶ ἅρπασόν με ἐκ τῆς γῆς.

12.9ἰδοὺ γὰρ ὁ λέων ὁ ἄγριος ὁ παλαιὸς καταδιώκει με, διότι αὐτός ἐστι πατὴρ τῶν θεῶν τῶν Αἰγυπτίων κἀγὼ μεμίσηκα αὐτούς, διότι τέκνα τοῦ λέοντός εἰσι καὶ ἔρριψα πάντας τοὺς θεοὺς τῶν Αἰγυπτίων ἀπ’ἐμοῦ καὶ ἀπώλεσα αὐτούς.

12.10καὶ ὁ λέων ὁ πατὴρ αὐτῶν θυμωθεὶς καταδιώκει με.

12.11ἀλλὰ σύ, κύριε, ῥῦσαί με ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξελοῦ με, μήποτε ἁρπάσῃ με ὡς λέων καὶ διασπαράξῃ με καὶ βάλῃ με εἰς τὴν φλόγα τοῦ πυρός, καὶ τὸ πῦρ ἐμβαλεῖ με εἰς τὴν καταιγίδα, καὶ ἡ καταιγὶς περιελίσσεταί με ἐν σκότει καὶ ἐμβαλεῖ με εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης, καὶ καταπίεταί με τὸ κῆτος τὸ μέγα τὸ ἀπ’αἰῶνος, καὶ ἀπολοῦμαι εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

12.12ῥῦσαί με, κύριε, πρὶν ἔλθῃ ἐπ’ἐμὲ ταῦτα πάντα. ῥῦσαί με, κύριε, τὴν ἔρημον, διότι ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου ἠρνήσαντό με καὶ εἶπον · οὐκ ἔστιν ἡμῶν θυγάτηρ Ἀσενέθ, διότι ἀπώλεσα τοὺς θεοὺς αὐτῶν καὶ μεμίσηκα αὐτούς.

12.13καὶ εἰμὶ νῦν ὀρφανὴ καὶ ἔρημος καὶ ἄλλη ἐλπὶς οὐκ ἔστι μοι πλὴν σοῦ, κύριε, οὐ δὲ ἑτέρα καταφυγὴ πλὴν τοῦ ἐλέους σου, κύριε, διότι σὺ εἶ ὁ πατὴρ τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν δεδιωγμένων ὑπερασπιστὴς καὶ τῶν τεθλιμμένων βοηθός.

12.14ἐλέησόν με, κύριε, καὶ φύλαξόν με παρθένον τὴν ἐγκαταλελειμμένην καὶ ὀρφανήν, διότι σὺ εἶ, κύριε, πατὴρ γλυκὺς καὶ ἀγαθὸς καὶ ἐπιεικής.

12.15τίς πατὴρ οὕτω γλυκύς ἐστιν ὡς σύ, κύριε, καὶ τίς οὕτω ταχὺς ἐν ἐλέει ὡς σύ, κύριε, καὶ τίς μακρόθυμος ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ὡς σύ, κύριε; ἰδοὺ γὰρ πάντα τὰ δόματα τοῦ πατρός μου Πεντεφρῆ, ἃ δέδωκέ μοι ἐν κληρονομίᾳ, πρόσκαιρά εἰσι καὶ ἀφανῆ, τὰ δὲ δόματα τῆς κληρονομίας σου, κύριε, ἄφθαρτά εἰσι καὶ αἰώνια.

13.1ἐπίσκεψαι, κύριε, τὴν ταπείνωσίν μου καὶ ἐλέησόν με · ἐπίβλεψον ἐπὶ τὴν ὀρφανίαν μου καὶ οἴκτειρόν με. ἰδοὺ γὰρ ἐγὼ ἀπέφυγον ἐκ πάντων καὶ πρὸς σὲ κατέφυγον, κύριε.

13.2ἰδοὺ πάντα τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς κατέλιπον καὶ πρὸς σὲ κατέφυγον ἐν τῷ σάκκῳ τούτῳ καὶ τῷ σποδῷ γυμνὴ καὶ ὀρφανὴ καὶ μεμονωμένη.

13.3ἰδοὺ ἀπεθέμην τὴν βασιλικὴν μου στολὴν τὴν βυσσίνην καὶ ἐξ ὑακίνθου χρυσοϋφῆ καὶ ἐνεδυσάμην χιτῶνα μελανὸν καὶ πενθήρη.

13.4ἰδοὺ λέλυκα τὴν ζώνην μου τὴν χρυσῆν καὶ ἔρριψα αὐτὴν ἀπ’ἐμοῦ καὶ περιεζωσάμην σάκκον.

13.5ἰδοὺ τὴν τιάραν μου καὶ τὸ διάδημά μου ἔρριψα ἀπὸ τῆς κεφαλῆς μου καὶ καταπέπασμαι τέφραν.

13.6ἰδοὺ τὸ ἔδαφος τοῦ θαλάμου μου τὸ κατεστρωμένον λίθοις ποικίλοις καὶ πορφυροῖς, ὃ ἦν τὸ πρότερον καταρραινόμενον μύροις καὶ ἐξεμάσσετο ὀθονίοις λαμπροῖς, νῦν κατέρρασται τοῖς δάκρυσί μου καὶ ᾐσχύνθη κατεσποδωμένον.

13.7ἰδοὺ ἐκ τῶν δακρύων μου καὶ τῆς τέφρας πηλὸς γέγονε πολὺς ὡς ἐν ὁδῷ πλατείᾳ.

13.8ἰδοὺ τὸ δεῖπνόν μου τὸ βασιλικὸν καὶ τὰ σιτία δέδωκα τοῖς κυσὶ τοῖς ἀλλοτρίοις.

13.9καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἑπτὰ ἡμέρας καὶ ἑπτὰ νύκτας ἤμην νήστης καὶ ἄρτον οὐκ ἔφαγον καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιον · καὶ τὸ στόμα μου γέγονε ξηρὸν ὡς τύμπανον καὶ ἡ γλῶσσά μου ὡς κέρας καὶ τὰ χείλη μου ὡς ὄστρακον · καὶ τὸ πρόσωπόν μου συμπέπτωκε καὶ οἱ ὀφθαλμοί μου ἐν αἰσχύνῃ φλεγμονῆς ἐγένοντο ἐκ τῶν δακρύων μου τῶν πολλῶν καὶ ἡ ἰσχύς μου πᾶσα ἐκλέλοιπεν.

13.11ἰδοὺ οὖν τοὺς θεούς, οὓς ἐσεβόμην τὸ πρότερον ἀγνοοῦσα, νῦν ἔγνων ὅτι ἦσαν εἴδωλα κωφὰ καὶ νεκρὰ καὶ δέδωκα αὐτοὺς καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων · καὶ οἱ κλέπται διήρπασαν αὐτούς, οἵτινες ἦσαν ἀργυροῖ καὶ χρυσοῖ. καὶ ἀπώλεσα αὐτοὺς πάντας ἀπὸ τοῦ προσώπου μου.

13.12καὶ πρὸς σὲ κατέφυγον, κύριε, ὁ θεός μου. ἀλλὰ σύ, κύριε, ῥῦσαί με καὶ σύγγνωθί μοι, διότι ἥμαρτόν σοι ἐν ἀγνοίᾳ παρθένος οὖσα καὶ ἀδαὴς πεπλάνημαι καὶ λελάληκα βλάσφημα εἰς τὸν κύριόν μου Ἰωσήφ, διότι οὐκ ᾔδειν ὅτι υἱός σού ἐστιν, διότι εἶπόν μοι οἱ ἄνθρωποι ὅτι Ἰωσὴφ ὁ υἱὸς τοῦ ποιμένος ἐστὶν ἐκ γῆς Χαναάν.

13.13 κἀγὼ ἡ ἀθλία πεπίστευκα αὐτοῖς καὶ πεπλάνημαι καὶ ἐξουδένωσα αὐτὸν καὶ λελάληκα περὶ αὐτοῦ πονηρὰ καὶ οὐκ ᾔδειν ὅτι υἱός σού ἐστιν.

13.14τίς γὰρ ἀνθρώπων τέξεται τοιοῦτον κάλλος καὶ τοσαύτην σοφίαν καὶ ἀρετὴν καὶ δύναμιν;

13.15κύριε, παρατίθημί σοι αὐτόν, ὅτι ἐγὼ ἀγαπῶ αὐτὸν ὑπὲρ τὴν ψυχήν μου · διατήρησον αὐτὸν ἐν τῇ σοφίᾳ τῆς χάριτός σου. καὶ σύ, κύριε, παράθου με αὐτῷ εἰς παιδίσκην καὶ δούλην · κἀγὼ στρώσω τὴν κλίνην αὐτοῦ καὶ νίψω τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ διακονήσω αὐτῷ καὶ ἔσομαι αὐτῷ δούλη καὶ δουλεύσω αὐτῷ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον”.

14.1καὶ ὡς ἐπαύσατο Ἀσενὲθ ἐξομολογουμένη τῷ κυρίῳ, ἰδοὺ ὁ ἑωσφόρος ἀστὴρ ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς. καὶ εἶδεν αὐτὸν Ἀσενὲθ καὶ ἐχάρη καὶ εἶπεν · “ἆρα ἐπήκουσε κύριος ὁ θεὸς τῆς προσευχῆς μου, διότι ὁ ἀστὴρ οὗτος ἄγγελος καὶ κῆρυξ τοῦ φωτὸς τῆς μεγάλης ἡμέρας ἀνέτειλεν”;

14.2καὶ ἔτι ἑώρα Ἀσενὲθ καὶ ἰδοὺ ἐγγὺς τοῦ ἑωσφόρου ἐκείνου ἐσχίσθη ὁ οὐρανὸς καὶ ἐφάνη φῶς μέγα καὶ ἀνεκλάλητον.

14.3καὶ εἶδεν Ἀσενὲθ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τὴν τέφραν. καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὴν ἄνθρωπος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔστη ὑπὲρ κεφαλῆς Ἀσενέθ.

14.4καὶ ἐκάλεσεν αὐτὴν καὶ εἶπεν · “Ἀσενέθ, Ἀσενέθ”.

14.5καὶ εἶπεν · “τίς ἐστιν ὁ καλῶν με, διότι ἡ θύρα τοῦ θαλάμου μου κέκλεισται καὶ ὁ πύργος ὑψηλός ἐστιν, καὶ πῶς ἄρα τίς εἰσῆλθεν εἰς τὸν θάλαμόν μου”;

14.6καὶ ἐκάλεσεν αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος ἐκ δευτέρου λέγων · “Ἀσενέθ, Ἀσενέθ”.

14.7καὶ αὐτὴ εἶπεν · “ἰδοὺ ἐγώ, κύριε. τίς εἶ σύ; ἀνάγγειλόν μοι”.

14.8καὶ εἶπεν ὁ ἄνθρωπος · “ἐγώ εἰμι ὁ ἄρχων τοῦ οἴκου κυρίου καὶ στρατιάρχης πάσης στρατιᾶς τοῦ ὑψίστου. ἀνάστηθι καὶ στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου καὶ λαλήσω πρός σε τὰ ῥήματά μου”.

14.9καὶ ἐπῆρε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς Ἀσενὲθ καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ κατὰ πάντα ὅμοιος τῷ Ἰωσὴφ τῇ στολῇ καὶ τῷ στεφάνῳ καὶ τῇ ῥάβδῳ τῇ βασιλικῇ. πλὴν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἦν ὡς ἀστραπὴ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φέγγος ἡλίου καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρὸς ὑπὸ λαμπάδος καιομένης · καὶ αἱ χεῖρες καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὥσπερ σίδηρος ἐκ πυρὸς ἀπολάμπων καὶ σπινθῆρες ἀπεπήδων ἀπότε τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν αὐτοῦ.

14.10καὶ εἶδεν Ἀσενὲθ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῆς ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν. καὶ ἐφοβήθη Ἀσενὲθ φόβον μέγαν καὶ ἐτρόμαξε πάντα τὰ μέλη αὐτῆς.

14.11καὶ εἶπεν ὁ ἄνθρωπος πρὸς αὐτήν · “θάρσει, Ἀσενέθ, καὶ μὴ φοβηθῇς, ἀλλ’ἀνάστηθι καὶ στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου, καὶ λαλήσω πρός σε τὰ ῥήματά μου”.

14.12καὶ ἀνέστη Ἀσενὲθ καὶ ἔστη ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῆς. καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄνθρωπος · “βάδιζε καὶ ἀπόθου τὸν χιτῶνα ὃν ἐνδέδυσαι τὸν μελανὸν τοῦ πένθους σου καὶ τὸν σάκκον ἀπόθου ἀπὸ τῆς ὀσφύος σου καὶ ἀποτίναξον τὴν τέφραν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς σου καὶ νίψαι τὸ πρόσωπόν σου καὶ τὰς χεῖράς σου ὕδατι ζῶντι · καὶ ἔνδυσαι στολὴν λινῆν καινὴν ἄθικτον καὶ ἐπίσημον καὶ ζῶσαι τὴν ὀσφύν σου τὴν ζώνην σου τὴν καινὴν τὴν διπλῆν τῆς παρθενίας σου.

14.13καὶ ἐλθὲ πρός με καὶ λαλήσω σοι τὰ ῥήματά μου”.

14.14καὶ ἔσπευσεν Ἀσενὲθ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς τὸν δεύτερον, ὅπου ἦσαν αἱ θῆκαι τοῦ κόσμου αὐτῆς, καὶ ἠνέῳξε τὴν κιβωτὸν αὐτῆς καὶ ἔλαβε στολὴν λινῆν καινὴν ἐπίσημον ἄθικτον · καὶ ἀπεδύσατο τὸν χιτῶνα τὸν μελανὸν τοῦ πένθους καὶ ἀπέθετο τὸν σάκκον ἀπὸ τῆς ὀσφύος αὐτῆς καὶ ἐνεδύσατο τὴν στολὴν αὐτῆς τὴν λινῆν τὴν ἐπίσημον τὴν ἄθικτον καὶ ἐζώσατο τὴν ζώνην αὐτῆς τὴν διπλῆν τῆς παρθενίας αὐτῆς, μίαν ζώνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτῆς καὶ ἑτέραν ζώνην ἐπὶ τῷ στήθει αὐτῆς.

14.15καὶ ἀπεσείσατο τὴν τέφραν ἐκ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ ἐνίψατο τὰς χεῖρας αὐτῆς καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς ὕδατι ζῶντι. καὶ ἔλαβε θέριστρον λινοῦν ἄθικτον καὶ ἐπίσημον καὶ κατεκάλυψε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς.

15.1καὶ ἦλθε πρὸς τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς τὸν πρῶτον καὶ ἔστη ἐνώπιον αὐτοῦ. καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄνθρωπος · “ἀπόστειλον δὴ τὸ θέριστρον ἀπὸ τῆς κεφαλῆς σου. καὶ ἵνα τί σὺ τοῦτο πεποίηκας; διότι σὺ εἶ παρθένος ἁγνὴ σήμερον καὶ ἡ κεφαλή σού ἐστιν ὡς ἀνδρὸς νεανίσκου”.

15.2καὶ ἀπέσπασεν Ἀσενὲθ τὸ θέριστρον ἀπὸ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς. καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄνθρωπος · “θάρσει, Ἀσενέθ, ἡ παρθένος ἁγνή. ἰδοὺ γὰρ ἀκήκοα πάντων τῶν ῥημάτων τῆς ἐξομολογήσεώς σου καὶ τῆς προσευχῆς σου.

15.3ἰδοὺ ἑώρακα καὶ τὴν ταπείνωσίν σου τῶν ἑπτὰ ἡμερῶν τῆς ἐνδείας σου. ἰδοὺ ἐκ τῶν δακρύων σου καὶ τῆς τέφρας ταύτης πηλὸς πολὺς γέγονε πρὸ προσώπου σου.

15.4θάρσει, Ἀσενέθ, ἡ παρθένος ἁγνή. ἰδοὺ γὰρ γέγραπται τὸ ὄνομά σου ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ζώντων ἐν τῷ οὐρανῷ · ἐν ἀρχῇ τῆς βίβλου πρῶτον πάντων γέγραπται τὸ ὄνομά σου τῷ δακτύλῳ μου καὶ οὐκ ἐξαλειφθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα.

15.5ἰδοὺ δὴ ἀπὸ τῆς σήμερον ἀνακαινισθήσῃ καὶ ἀναπλασθήσῃ καὶ ἀναζωοποιηθήσῃ ·καὶ φάγεσαι ἄρτον εὐλογημένον ζωῆς καὶ πίεσαι ποτήριον εὐλογημένον ἀθανασίας καὶ χρισθήσῃ χρίσματι εὐλογημένῳ ἀφθαρσίας.

15.6θάρσει, Ἀσενέθ, ἡ παρθένος ἁγνή. ἰδοὺ γὰρ δέδωκά σε σήμερον νύμφην τῷ Ἰωσὴφ καὶ αὐτὸς ἔσται σου νυμφίος εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

15.7καὶ τὸ ὄνομά σου οὐκέτι κληθήσεται Ἀσενέθ, ἀλλ’ἔσται τὸ ὄνομά σου πόλις καταφυγῆς, διότι ἐν σοὶ καταφεύξονται ἔθνη πολλὰ ἐπὶ κύριον τὸν θεὸν τὸν ὕψιστον καὶ ὑπὸ τὰς πτέρυγάς σου σκεπασθήσονται λαοὶ πολλοὶ πεποιθότες ἐπὶ κυρίῳ τῷ θεῷ καὶ ἐν τῷ τείχει σου διαφυλαχθήσονται οἱ προσκείμενοι τῷ θεῷ τῷ ὑψίστῳ ἐν ὀνόματι τῆς μετανοίας. διότι ἡ μετάνοιά ἐστιν ἐν τοῖς οὐρανοῖς θυγάτηρ τοῦ ὑψίστου καλὴ καὶ ἀγαθὴ σφόδρα. καὶ αὕτη ἐκλιπαρεῖ τὸν ὕψιστον ὑπὲρ σοῦ πᾶσαν ὥραν καὶ ὑπὲρ πάντων τῶν μετανοούντων ἐν ὀνόματι θεοῦ τοῦ ὑψίστου πατρὸς αὐτῆς. καὶ αὕτη ἐστιν ἐπίσκοπος πάντων τῶν παρθένων καὶ φιλεῖ ὑμᾶς σφόδρα καὶ περὶ ὑμῶν ἐρωτᾷ πᾶσαν ὥραν τὸν ὕψιστον. καὶ πᾶσι τοῖς μετανοοῦσι τόπον ἀναπαύσεως ἡτοίμασεν ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ ἀνακαινιεῖ πάντας τοὺς μετανοήσαντας καὶ αὕτη διακονήσει αὐτοῖς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

15.8καὶ ἔστιν ἡ μετάνοια καλὴ σφόδρα παρθένος καὶ ἱλαρὰ καὶ γελῶσα πάντοτε καὶ ἔστιν ἐπιεικὴς καὶ πραεῖα. καὶ διὰ τοῦτο ὁ πατὴρ ὁ ὕψιστος ἀγαπᾷ αὐτὴν καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι αἰδοῦνται αὐτήν · κἀγὼ ἀγαπῶ αὐτὴν σφόδρα, διότι ἀδελφή μού ἐστιν, καὶ καθότι ὑμᾶς τὰς παρθένους ἀγαπᾷ κἀγὼ ὑμᾶς ἀγαπῶ.

15.9καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀπέρχομαι πρὸς Ἰωσὴφ καὶ λαλήσω αὐτῷ περὶ σοῦ πάντα τὰ ῥήματά μου · καὶ ἐλεύσεται πρός σε Ἰωσὴφ σήμερον καὶ ὄψεταί σε καὶ χαρήσεται ἐπὶ σὲ καὶ ἀγαπήσει σε καὶ ἔσται σου νυμφίος καὶ σὺ ἔσῃ αὐτῷ νύμφη εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

15.10καὶ νῦν ἄκουσόν μου, Ἀσενέθ, ἡ παρθένος ἁγνή, καὶ ἔνδυσαι τὴν στολὴν τοῦ γάμου σου τὴν στολὴν τὴν ἀρχαίαν καὶ πρώτην τὴν ἀποκειμένην ἐν τῷ θαλάμῳ σου ἀπ’ἀρχῆς καὶ πάντα τὸν κόσμον τοῦ γάμου σου περίθου καὶ κατακόσμησον σεαυτὴν ὡς νύμφην ἀγαθὴν καὶ πορεύου εἰς συνάντησιν τῷ Ἰωσήφ. ἰδοὺ γὰρ αὐτὸς παραγίνεται πρός σε σήμερον καὶ ὄψεταί σε καὶ χαρήσεται”.

15.11καὶ ὡς ἐτέλεσεν ὁ ἄνθρωπος λαλῶν τὰ ῥήματα ταῦτα, ἐχάρη Ἀσενὲθ χαρὰν μεγάλην ἐπὶ πᾶσι τοῖς ῥήμασιν αὐτοῦ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν καὶ εἶπεν αὐτῷ ·

15.12“εὐλογημένος κύριος ὁ θεός σου ὁ ὕψιστος, ὃς ἐξαπέστειλέ σε τοῦ ῥύσασθαί με ἐκ τοῦ σκότους καὶ ἀναγαγεῖν με ἀπὸ τῶν θεμελίων τῆς ἀβύσσου, καὶ εὐλογημένον τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα.

15.12xκαὶ τί ἐστι τὸ ὄνομά σου, κύριε, ἀνάγγειλόν μοι, ὅπως ὑμνήσω σε καὶ δοξάσω σε εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον”. καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄνθρωπος · “ἵνα τί τοῦτο ζητεῖς τὸ ὄνομά μου, Ἀσενέθ; τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἐστιν ἐν τῇ βίβλῳ τοῦ ὑψίστου γεγραμμένον τῷ δακτύλῳ τοῦ θεοῦ ἐν ἀρχῇ τῆς βίβλου πρὸ πάντων, ὅτι ἐγὼ ἄρχων εἰμὶ τοῦ οἴκου τοῦ ὑψίστου · καὶ πάντα τὰ ὀνόματα τὰ γεγραμμένα ἐν τῇ βίβλῳ τοῦ ὑψίστου ἄρρητά ἐστι καὶ ἀνθρώπῳ οὔτε εἰπεῖν οὔτε ἀκοῦσαι ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ ἐγκεχώρηται, ὅτι μεγάλα ἐστὶ τὰ ὀνόματα ἐκεῖνα καὶ θαυμαστὰ καὶ ἐπαινετὰ σφόδρα”.

15.13καὶ εἶπεν Ἀσενέθ · “εἰ εὗρον χάριν ἐνώπιόν σου, κύριε, καὶ γνώσομαι ὅτι ποιήσεις πάντα τὰ ῥήματά σου, ὅσα εἶπας πρός με, λαλησάτω δὴ ἡ παιδίσκη σου ἐνώπιόν σου”.