Epigrams

ἐξ ἁπαλᾶν χειρῶν τάδε γράμματα · λῷστε Προμαθεῦ,

ἔντι καὶ ἄνθρωποι τὶν ὁμαλοὶ σοφίαν.

ταύταν γοῦν ἐτύμως τὰν παρθένον ὅστις ἔγραψεν,

αἰ καὐδὰν ποτέθηκ’, ἦς κ’Ἀγαθαρχὶς ὅλα.

Στᾶλαι, καὶ Σειρῆνες ἐμαί, καὶ πένθιμε κρωσσέ,

ὅστις ἔχεις Ἀίδα τὰν ὀλίγαν σποδιάν,

τοῖς ἐμὸν ἐρχομένοισι παρ’ἠρίον εἴπατε χαίρειν,

αἴτ’ἀστοὶ τελέθωντ’, αἴθ’ἑτέρας πόλιος ·

χὤτι με νύμφαν εὖσαν ἔχει τάφος, εἴπατε καὶ τό ·

χὤτι πατήρ μ’ἐκάλει Βαυκίδα, χὤτι γένος

Τηνία, ὡς εἰδῶντι · καὶ ὅττι μοι ἁ συνεταιρὶς

Ἤρινν’ἐν τύμβῳ γράμμ’ἐχάραξε τόδε.

νύμφας Βαυκίδος ἐμμί · πολυκλαύταν δὲ παρέρπων

στάλαν τῷ κατὰ γᾶς τοῦτο λέγοις Ἀίδᾳ ·

“βάσκανός ἐσσ’, Ἀίδα” · τὰ δέ τοι καλὰ σάμαθ’ὁρῶντι

ὠμοτάταν Βαυκοῦς ἀγγελέοντι τύχαν,

ὡς τὰν παῖδ’, Ὑμέναιος ἐφ’αἷς ἀείδετο πεύκαις,

ταῖσδ’ἐπὶ καδεστὰς ἔφλεγε πυρκαϊᾷ

καὶ σὺ μέν, ὦ Ὑμέναιε, γάμων μολπαῖον ἀοιδὰν

ἐς θρήνων γοερὸν φθέγμα μεθηρμόσαο,