Epitaph

ἐκλεκτῆς πόλεως ὁ πολείτης τοῦτ’ἐποίησα

ζῶν, ἵν’ἔχω φανερὴν σώματος ἔνθα θέσιν,

οὔνομ’Ἀβέρκιος ὤν ὁ μαθητὴς ποιμένος ἁγνοῦ,

ὅς βόσκει προβάτων ἀγέλας ὄρεσιν πεδίοιςτε,

ὀφθαλμοὺς ὃς ἔχει μεγάλους πάντῃ καθορῶντας ·

οὗτος γὰρ μ’ἐδίδαξε — — γράμματα πιστά,

εἰς Ῥώμην ὃς ἔπεμψεν ἐμὲν βασιλίδ’ἀναθρῆσαι

καὶ βασίλισσαν ἰδεῖν χρυσόστολον χρυσοπέδιλον.

λαὸν δ’εἶδον ἐκεῖ λαμπρὰν σφραγεῖδαν ἔχοντα

καὶ Συρίης πέδον εἶδα καὶ ἄστεα πάντα, Νισῖβιν

Εὐφράτην διαβάς · πάντῃ δ’ἔσχον συνομαίμους.

Παῦλον ἔχων ἐπ’ὄχῳ · πίστις πάντῃ δὲ προῆγε

καὶ παρέθηκε τροφὴν πάντῃ ἰχθὺν ἀπὸ πηγῆς

πανμεγέθη καθαρόν, οὗ ἐδράξατο παρθένος ἁγνή,

καὶ τοῦτον ἐπέδωκε φίλιοις ἐσθεῖν διὰ παντός,

οἶνον χρηστὸν ἔχουσα, κέρασμα διδοῦσα μετ’ἄρτου.

ταῦτα παρεστὼς εἶπον Ἀβέρκιος ὧδε γραφῆναι,

ἑβδομηκοστὸν ἔτος καὶ δεύτερον ἦγον ἀληθῶς.

ταῦθ’ὁ νοῶν εὔξαιτο ὑπὲρ Ἀβερκίου πᾶς ὁ συνῳδός.

οὐ μέντοι τύμβῳ τις ἐμῷ ἕτερόν τινα θήσει.

εἰ δ’οὖν Ῥωμαίων ταμείῳ θήσει δισχείλια χρυσᾶ

καὶ χρηστῇ πατρίδι Ἱεροπόλει χείλια χρυσᾶ.