Cypria

ἦν ὅτε μυρία φῦλα κατὰ χθόνα πλαζόμεν’ἀνδρῶν

ἀνθρώπων ἐπίεζε βάρυστέρνου πλάτος αἴης.

Ζεὺς δὲ ἰδὼν ἐλέησε καὶ ἐν πυκιναῖς πραπίδεσσι

σύνθετο κουφίσσαι βάρεος παμβώτορα γαῖαν

ῥιπίσσαιτε πόνου μεγάλην ἔριν Ἰλιακοῖο,

ὄφρα κενώσειεν θανάτῳ βάρος · οἱ δ’ἐνὶ Τροίῃ

ἥρωες κτείνοντο · Διὸς δ’ἐτελείετο βουλή.

“εἵματα μὲν χροὶ ἕστο τά οἱ Χάριτέςτε καὶ Ὧραι

ποίησαν καὶ ἔβαψαν ἐν ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν,

οἷα φοροῦσ’ὧραι, ἔντε κρόκῳ ἔνθ’ὑακίνθῳ

ἔντε ἴῳ θαλέθοντι ῥόδουτ’ἐνὶ ἄνθει καλῷ,

ἡδέι νεκταρέῳ, ἔντ’ἀμβροσίαις καλύκεσσιν

† ἄνθεσι ναρκίσσου καλλιρρόου δ’οια † Ἀφροδίτη

ὥραις παντοίαις τεθυωμένα εἵματα ἕστο”.

“ἣ δὲ σὺν ἀμφιπόλοισι φιλομειδὴς Ἀφροδίτη

G_1L

πλεξάμεναι στεφάνους εὐώδεας ἄνθεα γαίης

ἂν κεφαλαῖσιν ἔθεντο θεαὶ λιπαροκρήδεμνοι,

Νύμφαι καὶ Χάριτες, ἅμα δὲ χρυσῆ Ἀφροδίτη,

καλὸν ἀείδουσαι κατ’ὄρος πολυπιδάκου Ἴδης”.

Κάστωρ μὲν θνητός, Θανάτου δέ οἱ αἶσα πέπρωται ·

αὐτὰρ ὅ γ’ἀθάνατος Πολυδεύκης, ὄζος Ἄρηος.

“τοὺς δὲ μέτα τριτάτην Ἑλένην τέκε, θαῦμα βροτοῖσι ·

τήν ποτε καλλίκομος Νέμεσις φιλότητι μιγεῖσα

Ζηνὶ θεῶν βασιλῆι τέκεν κρατερῆς ὑπ’ἀνάγκης.

φεῦγε γὰρ οὐ δ’ἔθελεν μιχθήμεναι ἐν φιλότητι

πατρὶ Διὶ Κρονίωνι · ἐτείρετο γὰρ φρένας αἰδοῖ

καὶ νεμέσει · κατὰ γῆν δὲ καὶ ἀτρύγετον μέλαν ὕδωρ

φεῦγεν, Ζεὺς δ’ἐδίωκε · λαβεῖν δ’ἐλιλαίετο θυμῷ

ἄλλοτε μὲν κατὰ κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης

ἰχθύι εἰδομένην, πόντον πολὺν ἐξορόθυνεν,

ἄλλοτ’ἀν’Ὠκεανὸν ποταμὸν καὶ πείρατα γαίης,

ἄλλοτ’ἀν’ἤπειρον πολυβώλακα. γίγνετο δ’αἰεὶ

θηρί’ὅσ’ἤπειρος αἰνὰ τρέφει, ὄφρα φύγοι νιν”.

αἶψα δὲ Λυγκεὺς

Τηΰγετον προσέβαινε ποσὶν ταχέεσσι πεποιθώς.

ἀκρότατον δ’ἀναβὰς διεδέρκετο νῆσον ἅπασαν

Τανταλίδου Πέλοπος, τάχα δ’εἴσιδε κύδιμος ἥρως

δεινοῖς ὀφθαλμοῖσιν ἔσω δρυὸς ἄμφω κοίλης,

Κάστοράθ’ἱππόδαμον καὶ ἀεθλοφόρον Πολυδεύκεα.

νύξε δ’ἄρ’ἄγχι στὰς μεγάλην δρῦν

οὐκ ἀπ’ἐμοῦ σκεδάσεις ὄχλον, ταλαπείριε πρέσβυ;

“οἶνόν τοι, Μενέλαε, θεοὶ ποίησαν ἄριστον

θνητοῖς ἀνθρώποισιν ἀποσκεδάσαι μελεδῶνας”.

“Ζῆνα δὲ τὸν ἔρξαντα καὶ ὃς τάδε πάντ’ἐφύτευσεν” “

οὐκ ἐθέλει νεικεῖν · ἵνα γὰρ δέος ἔνθα καὶ αἰδώς”.

οὐκ ἐφάμην Ἀχιλῆϊ χολωσέμεν ἄλκιμον ἦτορ

ὧδε μάλ’ἐκπάγλως, ἐπεὶ ἦ μάλα μοι φίλος ἤην.

τῷ δ’ὑποκυσαμένη τέκε Γοργόνας, αἰνὰ πέλωρα,

αἰ Σαρπηδόνα ναῖον ἐν ὠκεανῷ βαθυδίνῃ,

νῆσον πετρήεσσαν.

“νήπιος ὃς πατέρα κτείνας παῖδας καταλείπει”.

φύρετο δ’ἄλφιτα

ἔπλεον εἰς Σκῦρον Δολοπηίδα