Epigrams

χαλκῆ παρθένος εἰμί, Μίδα δ’ἐπὶ σήματι κεῖμαι.

ἔστ’ἂν ὕδωρτε νάῃ, καὶ δένδρεα μακρὰ τεθήλῃ,

αὐτοῦ τῇδε μένουσα πλουκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ,

ἀγγελέω παριοῦσι, Μίδας ὅτι τῇδε τέθαπται.

εἷς ὁ πατήρ, παῖδες δυοκαίδεκα · τῶν δὲ ἑκάστῳ

παῖδες δὶς τριήκοντα διάνδιχα εἶδος ἔχουσαι ·

αἱ μὲν λευκαὶ ἔασιν ἰδεῖν, αἱ δ’αὖτε μέλαιναι ·

ἀθάνατοι δὲτ’ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν ἅπασαι.