On the Bath of Pallas

ὅσσαι λωτροχόοι τᾶς Παλλάδος ἔξιτε πᾶσαι,

ἔξιτε · τᾶν ἵππων ἄρτι φρυασσομενᾶν

τᾶν ἱερᾶν ἐσάκουσα, καὶ ἁ θεὸς εὔτυκος ἕρπειν ·

σοῦσθέ νυν, ὦ ξανθαί σοῦσθε Πελασγιάδες.

οὔποκ’Ἀθαναία μεγάλως ἀπενίψατο πάχεις

πρὶν κόνιν ἱππειᾶν ἐξελάσαι λαγόνων,

οὐ δ’ὅκα δὴ λύθρωι πεπαλαγμένα πάντα φέροισα

τεύχεα τῶν ἀδίκων ἦνθ’ἀπὸ γηγενέων,

ἀλλὰ πολὺ πράτιστον ὑφ’ἅρματος αὐχένας ἵππων

λυσαμένα παγαῖς ἔκλυσεν Ὠκεανῶ

ἱδρῶ καὶ ῥαθάμιγγας, ἐφοίβασεν δὲ παγέντα

πάντα χαλινοφάγων ἀφρὸν ἀπὸ στομάτων.

ὦ ἴτ’Ἀχαιιάδες, καὶ μὴ μύρα μη δ’ἀλαβάστρως

(συρίγγων ἀίω φθόγγον ὑπαξονίων),

μὴ μύρα λωτροχόοι τᾶι Παλλάδι μη δ’ἀλαβάστρως

(οὐ γὰρ Ἀθαναία χρίματα μεικτὰ φιλεῖ)

οἴσετε μη δὲ κάτοπτρον · ἀεὶ καλὸν ὄμμα τὸ τήνας

οὐ δ’ὅκα τὰν Ἴδαι Φρὺξ ἐδίκαζεν ἔριν,

οὔτ’ἐς ὀρείχαλκον μεγάλα θεὸς οὔτε Σιμοῦντος

ἔβλεψεν δίναν ἐς διαφαινομέναν ·

οὐ δ’Ἥρα · Κύπρις δὲ διαυγέα χαλκὸν ἑλοῖσα

πολλάκι τὰν αὐτὰν δὶς μετέθηκε κόμαν ·

ἃ δέ, δὶς ἑξήκοντα διαθρέξασα διαύλως,

οἷα παρ’Εὐρώται τοὶ Λακεδαιμόνιοι

ἀστέρες, ἐμπεράμως ἐνετρίψατο λιτὰ βαλοῖσα

χρίματα, τᾶς ἰδίας ἔκγονα φυταλιᾶς ·

ὦ κῶραι, τὸ δ’ἔρευθος ἀνέδραμε, πρώιον οἵαν

ἢ ῥόδον ἢ σίβδας κόκκος ἔχει χροΐαν.

τῶι καὶ νῦν ἄρσεν τι κομίξατε μῶνον ἔλαιον,

ὧι Κάστωρ, ὧι καὶ χρίεται Ἡρακλέης ·

οἴσετε καὶ κτένα οἱ παγχρύσεον, ὡς ἀπὸ χαίταν

πέξηται, λιπαρὸν σμασαμένα πλόκαμον.

ἔξιθ’Ἀθαναία · πάρα τοι καταθύμιος ἴλα,

παρθενικαὶ μεγάλων παῖδες Ἀρεστοριδᾶν ·

ὠθάνα, φέρεται δὲ καὶ ἁ Διομήδεος ἀσπίς,

ὡς ἔθος Ἀργείων τοῦτο παλαιότερον ·

G_2L

Εὐμήδης ἐδίδαξε, τεὶν κεχαρισμένος ἱρεύς ·

ὅς ποκα βωλευτὸν γνοὺς ἐπί οἱ θάνατον

δᾶμον ἑτοιμάζοντα φυγᾶι τεὸν ἱρὸν ἄγαλμα ὤιχετ’ἔχων, Κρεῖον δ’εἰς ὄρος ὠικίσατο ·

κρεῖον ὄρος · σὲ δὲ δαῖμον ἀπορρώγεσσιν ἔθηκεν

ἐν πέτραις, αἷς νῦν οὔνομα Παλλατίδες.

ἔξιθ’Ἀθαναία περσέπτολι χρυσεοπήληξ,

ἵππων καὶ σακέων ἁδομένα πατάγωι.

σάμερον ὑδροφόροι μὴ βάπτετε — σάμερον Ἄργος

πίνετ’ἀπὸ κρανᾶν μη δ’ἀπὸ τῶ ποταμῶ,

σάμερον αἱ δῶλαι τὰς κάλπιδας ἢ ’ς Φυσάδειαν

ἢ ἐς Ἀμυμώναν οἴσετε τὰν Δαναῶ.

καὶ γὰρ δὴ χρυσῶιτε καὶ ἄνθεσιν ὕδατα μείξας

ἡξεῖ φορβαίων Ἴναχος ἐξ ὀρέων

τἀθάναι τὸ λοετρὸν ἄγων καλόν. ἀλλὰ Πελασγέ

φράζεο μὴ οὐκ ἐθέλων τὰν βασίλειαν ἴδηις.

ὅς κεν ἴδηι γυμνὰν τὰν Παλλάδα τὰν πολιοῦχον,

τὦργος ἐσοψεῖται τοῦτο πανυστάτιον.

πότνι’Ἀθαναία τὺ μὲν ἔξιθι · μέσφα δ’ἐγώ τι

ταῖσδ’ἐρέω. μῦθος δ’οὐκ ἐμός, ἀλλ’ἑτέρων.

παῖδες, Ἀθαναία νύμφαν μίαν ἔν ποκα Θήβαις

πουλύ τι καὶ πέρι δὴ φίλατο τᾶν ἑταρᾶν,

ματέρα Τειρεσίαο, καὶ οὔποκα χωρὶς ἔγεντο ·

ἀλλὰ καὶ ἀρχαίων εὖτ’ἐπὶ Θεσπιέων

–⏑⏑–⏑⏑–⏑ ἢ εἰς Ἁλίαρτον ἐλαύνοι

ἵππως, Βοιωτῶν ἔργα διερχομένα,

ἢ’πὶ Κορωνείας, ἵνα οἱ τεθυωμένον ἄλσος

καὶ βωμοὶ ποταμῶι κεῖντ’ἐπὶ Κουραλίωι ·

πολλάκις ἁ δαίμων νιν ἑῶ ἐπεβάσατο δίφρω,

οὐ δ’ὄαροι νυμφᾶν οὐ δὲ χοροστασίαι

ἁδεῖαι τελέθεσκον, ὅκ’οὐχ ἁγεῖτο Χαρικλώ ·

ἀλλ’ἔτι καὶ τήναν δάκρυα πόλλ’ἔμενεν,

καίπερ Ἀθαναίαι καταθύμιον ἔσσαν ἑταίραν.

δή ποκα γὰρ πέπλων λυσομένα περόνας

ἵππω ἐπὶ κράναι Ἑλικωνίδι καλὰ ῥεοίσαι

λῶντο · μεσαμβρινὰ δ’εἶχ’ὄρος ἁσυχία.

ἀμφότεραι λώοντο, μεσαμβριναὶ δ’ἔσαν ὧραι,

πολλὰ δ’ἁσυχία τῆνο κατεῖχεν ὄρος.

Τειρεσίας δ’ἔτι μῶνος ἁμᾶ κυσὶν ἄρτι γένεια

περκάζων ἱερὸν χῶρον ἀνεστρέφετο ·

διψάσας δ’ἄφατόν τι ποτὶ ῥόον ἤλυθε κράνας,

σχέτλιος · οὐκ ἐθέλων δ’εἶδε τὰ μὴ θεμιτά ·

τὸν δὲ χολωσαμένα περ ὅμως προσέφασεν Ἀθάνα

“τίς σε, τὸν ὀφθαλμὼς οὐκέτ’ἀποισόμενον,

ὦ Εὐηρείδα, χαλεπὰν ὁδὸν ἄγαγε δαίμων”;

ἃ μὲν ἔφα, παιδὸς δ’ὄμματα νὺξ ἔλαβεν.

ἑστάκη δ’ἄφθογγος, ἐκόλλασαν γὰρ ἀνῖαι

γώνατα καὶ φωνὰν ἔσχεν ἀμηχανία.

ἁ νύμφα δ’ἐβόασε “τί μοι τὸν κῶρον ἔρεξας

πότνια; τοιαῦται δαίμονες ἐστὲ φίλαι;

ὄμματά μοι τῶ παιδὸς ἀφείλεο. τέκνον ἄλαστε

εἶδες Ἀθαναίας στήθεα καὶ λαγόνας,

ἀλλ’οὐκ ἀέλιον πάλιν ὄψεαι. ὦ ἐμὲ δειλάν,

ὦ ὄρος, ὦ Ἑλικὼν οὐκέτι μοι παριτέ,

ἦ μεγάλ’ἀντ’ὀλίγων ἐπράξαο · δόρκας ὀλέσσας

καὶ πρόκας οὐ πολλὰς φάεα παιδὸς ἔχεις”.

† ἁ μὲν ἀμφοτέραισι φίλον περὶ παῖδα λαβοῖσα

† μάτηρ μὲν γοερᾶν οἶτον ἀηδονίδων

ἆγε βαρὺ κλαίοισα, θεὰ δ’ἐλέησεν ἑταίραν

καί νιν Ἀθαναία πρὸς τόδ’ἔλεξεν ἔπος

“δῖα γύναι μετὰ πάντα βαλεῦ πάλιν ὅσσα δι’ὀργάν

εἶπας · ἐγὼ δ’οὔ τοι τέκνον ἔθηκ’ἀλαόν.

οὐ γὰρ Ἀθαναίαι γλυκερὸν πέλει ὄμματα παίδων

ἁρπάζειν · Κρόνιοι δ’ὧδε λέγοντι νόμοι ·

ὅς κε τιν’ἀθανάτων, ὅκα μὴ θεὸς αὐτὸς ἕληται,

ἀθρήσηι, μισθῶ τοῦτον ἰδεῖν μεγάλω.

δῖα γύναι, τὸ μὲν οὐ παλινάγρετον αὖθι γένοιτο

ἔργον · ἐπεὶ μοιρᾶν ὧδ’ἐπένησε λίνα,

ἁνίκα τὸ πρᾶτόν νιν ἐγείναο · νῦν δὲ κομίζευ,

ὦ Εὐηρείδα, τέλθος ὀφειλόμενον.

πόσσα μὲν ἁ Καδμηὶς ἐς ὕστερον ἔμπυρα καυσεῖ,

πόσσα δ’Ἀρισταῖος, τὸν μόνον εὐχόμενοι

παῖδα, τὸν ἁβατὰν Ἀκταίονα, τυφλὸν ἰδέσθαι.

καὶ τῆνος μεγάλας σύνδρομος Ἀτέμιδος

ἐσσεῖτ’· ἀλλ’οὐκ αὐτὸν ὅτε δρόμος αἵτ’ἐν ὄρεσσι

ῥυσεῦνται ξυναὶ τᾶμος ἑκαβολίαι,

ὁπ πόκα κοὐκ ἐθέλων περ ἴδηι χαρίεντα λοετρά

δαίμονος · ἀλλ’αὐταὶ τὸν πρὶν ἄνακτα κύνες

τουτάκι δειπνησεῦντι · τὰ δ’υἱέος ὀστέα μάτηρ

λεξεῖται δρυμὼς πάντας ἐπερχομένα ·

ὀλβίσταν ἐρέει σε καὶ εὐαίωνα γενέσθαι,

ἐξ ὀρέων ἀλαὸν παῖδ’ἀποδεξαμέναν.

ὦ ἑτάρα, τῶι μή τι μινύρεο · τῶιδε γὰρ ἄλλα τεῦ χάριν ἐξ ἐμέθεν πολλὰ μενεῦντι γέρα.

μάντιν ἐπεὶ θησῶ νιν ἀοίδιμον ἐσσομένοισιν,

ἦ μέγα τῶν ἄλλων δή τι περισσότερον,

γνωσεῖται δ’ὄρνιχας, ὃς αἴσιος οἵτε πέτονται

ἤλιθα καὶ ποίων οὐκ ἀγαθαὶ πτέρυγες.

πολλὰ δὲ Βοιωτοῖσι θεοπρόπα, πολλὰ δὲ Κάδμωι

χρησεῖ, καὶ μεγάλοις ὕστερα Λαβδακίδαις.

δωσῶ καὶ μέγα βάκτρον, ὅ οἱ πόδας ἐς δέον ἀξεῖ,

δωσῶ καὶ βιότω τέρμα πολυχρόνιον.

καὶ μόνος, εὖτε θάνηι, πεπνυμένος ἐν νεκύεσσι

φοιτασεῖ, μεγάλωι τίμιος Ἁγεσίλαι.

ὣς φαμένα κατένευσε · τὸ δ’ἐντελές ὧι κ’ἔπι νεύσηι

Παλλάς, ἐπεὶ μώναι Ζεὺς τό γε θυγατέρων

δῶκεν Ἀθαναίαι, πατρώια πάντα φέρεσθαι,

λωτροχόοι, μάτηρ δ’οὔτις ἔτικτε θεάν,

ἀλλὰ Διὸς κορυφά. κορυφὰ Διὸς οὐκ ἐπινεύει

ψεύδεα αι θυγάτηρ.

ἔρχετ’Ἀθαναία νῦν ἀτρεκές · ἀλλὰ δέχεσθε

τὰν θεόν, ὦ κῶραι, τὦργον ὅσαις μέλεται,

σύντ’εὐαγορίαι σύντ’εὔγμασι σύντ’ὀλολυγαῖς.

χαῖρε θεά, κάδευ δ’Ἄργεος Ἰναχίω.

χαῖρε καὶ ἐξελάοισα, καὶ ἐς πάλιν αὖτις ἐλάσσαις

ἵππως, καὶ Δαναῶν κλᾶρον ἅπαντα σάω.