Alexandra

λέξω τὰ πάντα νητρεκῶς, ἅ μ’ἱστορεῖς,

ἀρχῆς ἀπ’ἄκρας · ἢν δὲ μηκυνθῇ λόγος,

σύγγνωθι δέσποτ’· οὐ γὰρ ἥσυχος κόρη

ἔλυσε χρησμῶν, ὡς πρίν, αἰόλον στόμα,

ἀλλ’ἄσπετον χέασα παμμιγῆ βοὴν

δαφνηφάγων φοίβαζεν ἐκ λαιμῶν ὄπα,

Σφιγγὸς κελαινῆς γῆρυν ἐκμιμουμένη.

τῶν ἅσσα θυμῷ καὶ διὰ μνήμης ἔχω,

κλύοις ἄν, ὦναξ, κἀναπεμπάζων φρενὶ

πυκνῇ διοίχνει δυσφάτους αἰνιγμάτων

οἴμας τυλίσσων, ᾗπερ εὐμαθὴς τρίβος

ὀρθῇ κελεύθῳ τἀν σκότῳ ποδηγετεῖ.

ἐγὼ δ’ἄκραν βαλβῖδα μηρίνθου σχάσας,

ἄνειμι λοξῶν εἰς διεξόδους ἐπῶν,

πρώτην ἀράξας νύσσαν ὡς πτηνὸς δρομεύς.

Ἠὼς μὲν αἰπὺν ἄρτι Φηγίου πάγον

κραιπνοῖς ὑπερποτᾶτο Πηγάσου πτεροῖς,

Τιθωνὸν ἐν κοίταισι τῆς Κέρνης πέλας

λιποῦσα, τὸν σὸν ἀμφιμήτριον κάσιν.

οἱ δ’οὖσα γρώνης εὐγάληνα χερμάδος

ναῦται λίαζον κἀπὸ γῆς ἐσχάζοσαν

ὕσπληγγας. αἱ δὲ παρθενοκτόνον Θέτιν

ἰουλόπεζοι θεῖνον εὐῶπες σπάθαις

πελαργοχρῶτες, αἱ Φαλακραῖαι κόραι,

ὑπὲρ Καλυδνῶν λευκὰ φαίνουσαι πτίλα,

ἄφλαστα, καὶ φώσσωνας ὠργυιωμένους

ἀπαρκτίαις πρηστῆρος αἴθωνος πνοαῖς.

ἡ δ’ἔνθεον σχάσασα βακχεῖον στόμα,

ἄτης ἀπ’ἄκρων βουπλανοκτίστων λόφων,

τοιῶνδ’ἀπ’ἀρχῆς ἦρχ’Ἀλεξάνδρα λόγων ·

αἰαῖ, τάλαινα θηλαμών, κεκαυμένη

καὶ πρόσθε μὲν πεύκαισιν οὐλαμηφόροις

τριεσπέρου λέοντος, ὅν ποτε γνάθοις

Τρίτωνος ἠμάλαψε κάρχαρος κύων ·

ἔμπνους δὲ δαιτρὸς ἡπάτων φλοιδούμενος

τινθῷ λέβητος ἀφλόγοις ἐπ’ἐσχάραις

σμήριγγας ἐστάλαξε κωδείας πέδῳ,

ὁ τεκνοραίστης, λυμεὼν ἐμῆς πάτρας,

ὁ δευτέραν τεκοῦσαν ἄτρωτον βαρεῖ

τύψας ἀτράκτῳ στέρνον, ἔντ’αὐλῷ μέσῳ

πατρὸς παλαιστοῦ χερσὶν ὀχμάσας δέμας

Κρόνου παρ’αἰπὺν ὄχθον, ἔνθα γηγενοῦς

ἵππων ταρακτής ἐστιν Ἰσχένου τάφος,

ὁ τὴν θαλάσσης Αὐσονίτιδος μυχοὺς

στενοὺς ὀπιπεύουσαν ἀγρίαν κύνα

κτανὼν ὑπὲρ σπήλυγγος ἰχθυωμένην,

ταυροσφάγον λέαιναν, ἣν αὖθις πατὴρ

σάρκας καταίθων λοφνίσιν δωμήσατο,

Λέπτυνιν οὐ τρέμουσαν, οὐδαίαν θεόν ·

ἐξηνάριξεν ὅν ποτ’ἀξίφῳ δόλῳ

νέκυς, τὸν Ἅιδην δεξιούμενον πάλαι ·

λεύσσω σε, τλῆμον, δεύτερον πυρουμένην

ταῖςτ’Αἰακείοις χερσὶ τοῖςτε Ταντάλου

Λέτριναν οἰκουροῦσι λειψάνοις πυρὸς

παιδὸς καταβρωθέντος αἰθάλῳ δέμας,

τοῖς Τευταρείοις βουκόλου πτερώμασι ·

τὰ πάντα πρὸς φῶς ἡ βαρύζηλος δάμαρ,

στείλασα κοῦρον τὸν κατήγορον χθονός,

ἄξει, πατρὸς μομφαῖσιν ἠγριωμένη,

λέκτρωνθ’ἕκατι τῶντ’ἐπεισάκτων γάμων.

αὐτὴ δὲ φαρμακουργός, οὐκ ἰάσιμον

ἕλκος δρακοῦσα τοῦ ξυνευνέτου λυγρὸν

Γιγαντοραίστοις ἄρδισιν τετρωμένου

πρὸς ἀνθοπλίτου, ξυνὸν ὀγχήσει μόρον,

πύργων ἀπ’ἄκρων πρὸς νεόδμητον νέκυν

ῥοιζηδὸν ἐκβράσασα κύμβαχον δέμας ·

πόθῳ δὲ τοῦ θανόντος ἠγκιστρωμένη,

ψυχὴν περὶ σπαίροντι φυσήσει νεκρῷ.

στένω, στένω σε δισσὰ καὶ τριπλᾶ, δορὸς

αὖθις πρὸς ἀλκὴν καὶ διαρπαγὰς δόμων

καὶ πῦρ ἐναυγάζουσαν αἰστωτήριον.

στένω σε, πάτρα, καὶ τάφους Ἀτλαντίδος

δύπτου κέλωρος, ὅς ποτ’ἐν ῥαπτῷ κύτει,

ὁποῖα πορκὸς Ἰστριεὺς τετρασκελής,

ἀσκῷ μονήρης ἀμφελυτρώσας δέμας,

Ῥειθυμνιάτης κέπφος ὣς ἐνήξατο,

Ζήρυνθον ἄντρον τῆς κυνοσφαγοῦς θεᾶς

λιπὼν ἐρυμνὸν κτίσμα Κυρβάντων Σάον,

ὅτ’ἠμάθυνε πᾶσαν ὀμβρήσας χθόνα

Ζηνὸς καχλάζων νασμός · οἱ δὲ πρὸς πέδῳ

πύργοι κατηρείποντο, τοὶ δὲ λοισθίαν

νήχοντο μοῖραν προὐμμάτων δεδορκότες.

φηγὸν δὲ καὶ δρύκαρπα καὶ γλυκὺν βότρυν

φάλλαιτε καὶ δελφῖνες αἵτ’ἐπ’ἀρσένων

φέρβοντο φῶκαι λέκτρα θουρῶσαι βροτῶν.

λεύσσω θέοντα γρυνὸν ἐπτερωμένον

τρήρωνος εἰς ἅρπαγμα Πεφναίας κυνός,

ἣν τόργος ὑγρόφοιτος ἐκλοχεύεται,

κελυφάνου στρόβιλον ὠστρακωμένην.

καὶ δή σε ναύτην Ἁχερουσία τρίβος

καταιβάτις πύγαργον, οὐ πατρὸς κόπρους

στείβοντα ῥακτῶν βουστάθμων, ξενώσεται,

ὡς πρόσθε, κάλλους τὸν θυωρίτην τριπλαῖς.

ἀλλ’ὀστρίμων μὲν ἀντὶ Γαμφηλὰς ὄνου

καὶ Λᾶν περάσεις, ἀντὶ δ’εὐχίλου κάπης

καὶ μηλιαυθμῶν ἠδὲ χερσαίας πλάτης

τράμπις σ’ὀχήσει καὶ Φερέκλειοι πόδες

δισσὰς σαλάμβας κἀπὶ Γυθείου πλάκας,

ἐν αἷσι πρὸς κύνουρα καμπύλους σχάσας

πεύκης ὀδόντας, ἕκτορας πλημμυρίδος,

σκαρθμῶν ἰαύσεις εἰναφώσσωνα στόλον.

καὶ τὴν ἄνυμφον πόρτιν ἁρπάσας λύκος,

δυοῖν πελειαῖν ὠρφανισμένην γονῆς

καὶ δευτέραν εἰς ἄρκυν ὀθνείων βρόχων

ληῖτιν ἐμπταίσασαν ἰξευτοῦ πτερῷ,

Θύσαισιν ἁρμοῖ μηλάτων ἀπάργματα

φλέγουσαν ἐν κρόκαισι καὶ Βύνῃ θεᾷ,

θρέξεις ὑπὲρ Σκάνδειαν Αἰγίλουτ’ἄκραν,

αἴθων ἐπακτὴρ καγχαλῶν ἀγρεύματι.

νήσῳ δ’ἐνὶ δράκοντος ἐκχέας πόθον

Ἀκτῆς, διμόρφου γηγενοῦς σκηπτουχίας,

τὴν δευτέραν ἕωλον οὐκ ὄψει Κύπριν,

ψυχρὸν παραγκάλισμα κἀξ ὀνειράτων

κεναῖς αφάσσων ὠλέναισι δέμνια.

ὁ γάρ σε συλλέκτροιο Φλεγραίας πόσις

στυγνὸς Τορώνης, ᾧ γέλως ἀπέχθεται

καὶ δάκρυ, νῆις δ’ἐστὶ καὶ τητώμενος

ἀμφοῖν, ὁ Θρῄκης ἔκ ποτ’εἰς ἐπακτίαν

Τρίτωνος ἐκβολαῖσιν ἠλοκισμένην

χέρσον περάσας, οὐχὶ ναυβάτῃ στόλῳ,

ἀλλ’ἀστίβητον οἶμον, οἷά τις σιφνεύς,

κευθμῶνος ἐν σήραγγι τετρήνας μυχούς,

νέρθεν θαλάσσης ἀτραποὺς διήνυσε,

τέκνων ἀλύξας τὰς ξενοκτόνους πάλας

καὶ πατρὶ πέμψας τὰς ἐπηκόους λιτὰς

στῆσαι παλίμπουν εἰς πάτραν, ὅθεν πλάνης

Παλληνίαν ἐπῆλθε γηγενῶν τροφόν —

κεῖνός σε, Γουνεὺς ὥσπερ, ἐργάτης δίκης

τῆςθ’Ἡλίου θυγατρὸς Ἰχναίας βραβεύς,

ἐπεσβολήσας λυγρὰ νοσφιεῖ γάμων,

λίπτοντα κάσσης ἐκβαλὼν πελειάδος ·

ὅς τοὺς Λύκουτε καὶ Χιμαιρέως τάφους

χρησμοῖσι κυδαίνοντας οὐκ αἰδούμενος

οὐ δ’Ἀνθέως ἔρωτας οὐ δὲ τὸν ξένοις

σύνδορπον Αἰγαίωνος ἁγνίτην πάγον

ἔτλης θεῶν ἀλοιτὸς ἐκβῆναι δίκην,

λάξας τράπεζαν κἀνακυπώσας Θέμιν,

ἄρκτου τιθήνης ἐκμεμαγμένος τρόπους.

τοιγὰρ ψαλάξεις εἰς κενὸν νευρᾶς κτύπον,

ἄσιτα κὰδώρητα φορμίζων μέλη ·

κλαίων δὲ πάτραν τὴν πρὶν ῇθαλωμένην

ἵξῃ χεροῖν εἴδωλον ἠγκαλισμένος

τῆς πενταλέκτρου θυιάδος Πλευρωνίας.

γυιαὶ γὰρ εὐναστῆρας ἄμναμοι τριπλαῖς

πήναις κατεκλώσαντο δηναιᾶς Ἁλός

νυμφεῖα πεντάγαμβρα δαίσασθαι γάμων.

δοιὼ μὲν ἁρπακτῆρας αὐγάσει λύκους,

πτηνοὺς τριόρχας αἰετοὺς ὀφθαλμίας,

τὸν δ’ἐκ Πλυνοῦτε κἀπὸ Καρικῶν ποτῶν

βλαστόντα ῥίζης, ἡμικρῆτα βάρβαρον,

Ἐπειόν, οὐκ Ἀργεῖον ἀκραιφνῆ γοναῖς.

οὗ πάππον ἐν γαμφαῖσιν Ἐνναία ποτὲ

Ἕρκυνν’Ἐρινὺς Θουρία Ξιφηφόρος

ἄσαρκα μιστύλασα τύμβευσεν φάρῳ,

τὸν ὠλενὶτην χόνδρον ἐνδατουμένη.

ὃν δὴ δὶς ἡβήσαντα καὶ βαρὺν πόθον

φυγόντα Ναυμέδοντος ἁρπακτήριον

ἔστειλ’Ἐρεχθεὺς εἰς Λετριναίους γύας

λευρὰν ἀλετρεύσοντα Μόλπιδος πέτραν,

τοῦ Ζηνὶ δαιτρευθέντος Ὀμβρίῳ δέμας,

γαμβροκτόνον ῥαίσοντα πενθεροφθόροις

βουλαῖς ἀνάγνοις, ἃς ὁ Καδμίλου γόνος

ἤρτυσε. τὸν δὲ λοῖσθον ἐκπιὼν σκύφον

φερωνύμους ἔδυψε Νηρέως τάφους,

πανώλεθρον κηλῖδα θωύξας γένει,

ὁ τὴν πόδαργον Ψύλλαν ἡνιοστροφῶν

καὶ τὴν ὁπλαῖς Ἅρπινναν Ἁρπυίαις ἴσην.

τὸν δ’αὖ τέταρτον αὐθόμαιμον ὄψεται

κίρκου καταρρακτῆρος, ὅντε συγγόνων

τὰ δευτερεῖα τῆς δαϊσφάλτου πάλης

λαβόντα κηρύξουσιν. ἐν δὲ δεμνίοις

τὸν ἐξ ὀνείρων πέμπτον ἐστροβημένον

εἰδωλοπλάστῳ προσκαταξανεῖ ῥέθει,

τὸν μελλόνυμφον εὐνέτην Κυταϊκῆς,

τῆς ξεινοβάκχης, ὅν ποτ’Οἰνώνης φυγάς,

μύρμων τὸν ἑξάπεζον ἀνδρώσας στρατόν,

Πελασγικὸν Τυφῶνα γεννᾶται πατήρ,

ἀφ’ἑπτὰ παίδων φεψάλῳ σποδουμένων

μοῦνον φλέγουσαν ἐξαλύξαντα σποδόν.

χὠ μὲν παλιμπόρευτον ἵξεται τρίβον,

σφῆκας δαφοινοὺς χηραμῶν ἀνειρύσας,

ὁποῖα κοῦρος δῶμα κινήσας καπνῷ ·

οἱ δ’αὖ προγεννήτειραν οὐλαμωνύμου

βύκταισι χερνίψαντες ὠμησταὶ πόριν,

τοῦ Σκυρίου δράκοντος ἔντοκον λεχώ,

ἣν ὁ ξύνευνος Σαλμυδησίας ἁλὸς

ἐντὸς ματεύων, Ἑλλάδος καρατόμον,

δαρὸν φαληριῶσαν οἰκήσει σπίλον

Κελτοῦ πρὸς ἐκβολαῖσι λιμναίων ποτῶν,

ποθῶν δάμαρτα, τήν ποτ’ἐν σφαγαῖς κεμὰς

λαιμὸν προθεῖσα φασγάνων ἒκ ῥύσεται.

βαθὺς δ’ἔσω ῥηγμῖνος αὐδηθήσεται

ἔρημος ἐν κρόκαισι νυμφίου δρόμος,

στένοντος ἄτας καὶ κενὴν ναυκληρίαν

καὶ τὴν ἄφαντον εἶδος ἠλλοιωμένην

γραῖαν σφαγείων ἠδὲ χερνίβων πέλας

Ἅιδουτε παφλάζοντος ἐκ βυθῶν φλογὶ

κρατῆρος, ὃν μέλαινα ποιφύξει φθιτῶν

σάρκας λεβητίζουσα δαιταλουργίᾳ.

χὠ μὲν πατήσει χῶρον αἰάζων Σκύθην,

εἰς πέντε που πλειῶνας ἱμείρων λέχους.

οἱ δ’ἀμφὶ βωμὸν τοῦ προμάντιος Κρόνου

σὺν μητρὶ τέκνων νηπίων κρεανόμου

ὅρκων τὸ δευτεροῦχον ἄρσαντες ζυγὸν

στερρὰν ἐνοπλίσουσιν ὠλέναις πλάτην,

σωτῆρα Βάκχον τῶν πάροιθε πημάτων

Σφάλτην ἀνευάζοντες, ᾧ ποτ’ἐν μυχοῖς

Δελφινίου παρ’ἄντρα Κερδῴου θεοῦ

Ταύρῳ κρυφαίας χέρνιβας κατάρξεται

ὁ χιλίαρχος τοῦ πολιρραίστου στρατοῦ.

ᾧ θυμάτων πρόσπαιον ἐκτίνων χάριν

δαίμων Ἐνόρχης Φιγαλεὺς Φαυστήριος

λέοντα θοίνης, ἴχνος ἐμπλέξας λύγοις,

σχήσει, τὸ μὴ πρόρριζον αἰστῶσαι στάχυν

κείροντ’ὀδόντι καὶ λαφυστίαις γνάθοις.

λεύσσω πάλαι δὴ σπεῖραν ὁλκαίων κακῶν,

σύρουσαν ἅλμῃ κἀπιροιζοῦσαν πάτρᾳ

δεινὰς ἀπειλὰς καὶ πυριφλέκτους βλάβας.

ὡς μή σε Κάδμος ὤφελ’ἐν περιρρύτῳ

Ἴσσῃ φυτεῦσαι δυσμενῶν ποδηγέτην,

τέταρτον ἐξ Ἄτλαντος ἀθλίου σπόρον,

τῶν αὐθομαίμων συγκατασκάπτην Πρύλιν,

τόμουρε πρὸς τὰ λῷστα νημερτέστατε ·

μήδ’Αἰσακείων οὑμὸς ὤφελεν πατὴρ

χρησμῶν ἀπῶσαι νυκτίφοιτα δείματα,

μιᾷ δὲ κρύψαι τοὺς διπλοῦς ὑπὲρ πάτρας

μοίρᾳ, τεφρώσας γυῖα Λημναίῳ πυρί ·

οὐκ ἂν τοσῶνδε κῦμ’ἐπέκλυσεν κακῶν.

καὶ δὴ Παλαίμων δέρκεται βρεφοκτόνος

ζέουσαν αἰθυίαισι πλεκτανοστόλοις

γραῖαν ξύνευνον Ὠγένου Τιτηνίδα.

καὶ δὴ διπλᾶ σὺν πατρὶ ῥαίεται τέκνα,

στερρῷ τυπέντι κλεῖδας εὐάρχῳ μύλῳ,

τὰ πρόσθεν αὐλητῆρος ἐκπεφευγότα

ψυδραῖσι φήμαις λαρνακοφθόρους ῥιφάς,

ᾧ δὴ πιθήσας στυγνὸς ἄρταμος τέκνων,

αἰθυιόθρεπτος πορκέων λιναγρέτης,

κρηθμοῖσι καὶ ῥαιβοῖσι νηρίταις φίλος,

χηλῷ κατεδρύφαξε διπτύχους γονάς.

σὺν τοῖς δ’ὁ τλήμων, μητρὸς οὐ φράσας θεᾶς

μνήμων ἐφετμάς, ἀλλᾶ ληθάργῳ σφαλείς,

πρηνὴς θανεῖται στέρνον οὐτασθεὶς ξίφει.

καὶ δὴ στένει Μύρινα καὶ παράκτιοι

ἵππων φριμαγμὸν ᾐόνες δεδεγμέναι,

ὅταν Πελασγὸν ἅλμα λαιψηροῦ ποδὸς

εἰς θῖν’ἐρείσας λοισθίαν αἴθων λύκος

κρηναῖον ἐξ ἄμμοιο ῥοιβδήσῃ γάνος,

πηγὰς ἀνοίξας τὰς πάλαι κεκρυμμένας.

καὶ δὴ καταίθει γαῖαν ὀρχηστὴς Ἄρης,

στρόμβῳ τὸν αἱματηρὸν ἐξάρχων νόμον.

ἅπασα δὲ χθὼν προὐμμάτων δῃουμένη

κεῖται, πέφρικαν δ’ὥστε ληίου γύαι

λόγχαις ἀποστίλβοντες, οἰμωγὴ δέ μοι

ἐν ὠσὶ πύργων ἐξ ἄκρων ἰνδάλλεται,

πρὸς αἰθέρος κυροῦσα νηνέμους ἕδρας,

γόῳ γυναικῶν καὶ καταρραγαῖς πέπλων,

ἄλλην ἐπ’ἄλλῃ συμφορὰν δεδεγμένων.

ἐκεῖνό σ’, ὦ τάλαινα καρδία, κακὸν

ἐκεῖνο δάψει πημάτων ὑπέρτατον,

εὖτ’ἂν λαβράζων περκνὸς αἰχμητὴς χάρων,

πτεροῖσι χέρσον αἰετὸς διαγράφων

ῥαιβῷ τυπωτὴν τόρμαν ἀγκύλῃ βάσει,

κλάζωντ’ἄμικτον στόματι ῥιγίστην βοήν,

τὸν φίλτατόν σου τῶν ἀγαστόρων τρόφιν

Πτῴουτε πατρός ἁρπάσας μετάρσιον,

ὄνυξι γαμφηλαῖσίθ’αἱμάσσων δέμας,

ἔγχωρα τίφη καὶ πέδον χραίνῃ φόνῳ,

λευρᾶς βοώτης γατομῶν δι’αὔλακος.

λαβὼν δὲ ταύρου τοῦ πεφασμένου δάνος,

σκεθρῷ ταλάντῳ τρυτάνης ἠρτημένον,

αὖθις τὸν ἀντίποινον ἐγχέας ἴσον

Πακτώλιον σταθμοῖσι τηλαυγῆ μύδρον,

κρατῆρα Βάκχου δύσεται, κεκλαυσμένος

νύμφαισιν αἳ φίλαντο Βηφύρου γάνος

Λειβηθρίηνθ’ὕπερθε Πιμπλείας σκοπήν,

ὁ νεκροπέρνας, ὃς προδειμαίνων πότμον

καὶ θῆλυν ἀμφὶ σῶμα τλήσεται πέπλον

δῦναι, παρ’ἱστοῖς κερκίδος ψαύσας κρότων,

καὶ λοῖσθος εἰς γῆν δυσμενῶν ῥῖψαι πόδα,

τὸ σόν, ξύναιμε, κἀν ὕπνῳ πτήσσων δόρυ.

ὦ δαῖμον, οἷον κίον’αἰστώσεις δόμων,

ἔρεισμα πάτρας δυστυχοῦς ὑποσπάσας ·

οὐ μὴν ἀνατεί γ’οὐ δ’ἄνευ μόχθων πικρῶν

πένθουςθ’ὁ λῃστὴς Δωριεὺς γελᾷ στρατός,

ἐπεγκαχάζων τοῦ δεδουπότος μόρῳ,

ἀλλ’ἀμφὶ πρύμναις τὴν πανυστάτην δραμὼν

πεύκαις βίου βαλβῖδα συμφλεχθήσεται,

καλῶν ἐπ’εὐχαῖς πλεῖστα Φύξιον Δία

πορθουμένοισι κῆρας ἀρκέσαι πικράς.

τότ’οὔτε τάφρος, οὔτε ναυλόχων σταθμῶν

πρόβλημα καὶ σταυροῖσι κορσωτὴ πτέρυξ,

οὐ γεῖσα χραισμήσουσιν, οὐ δ’ἐπάλξιες ·

ἀλλ’ὡς μέλισσαι συμπεφυρμένοι καπνῷ

καὶ λιγνύος ῥιπαῖσι καὶ γρυνῶν βολαῖς

ἄφλαστα καὶ κόρυμβα καὶ κλῃδῶν θρόνους

πυκνοὶ κυβιστητῆρες ἐξ ἑδωλίων

πηδῶντες αἱμάξουσιν ὀθνείαν κόνιν.

πολλοὺς δ’ἀριστεῖς πρωτόλειάθ’Ἑλλάδος

αἰχμῇ φέροντας καὶ σποραῖς ὠγκωμένους,

αἱ σαὶ καταξανοῦσιν ὄβριμοι χέρες,

φόνῳ βλύουσαι κἀπιμαιμῶσαι μάχης.

ἐγὼ δὲ πένθος οὐχὶ μεῖον οἴσομαι,

τὰς σὰς στένουσα καὶ δι’αἰῶνος ταφάς.

οἰκτρὸν γάρ, οἰκτρὸν κεῖν’ἐπόψομαι φάος

καὶ πημάτων ὕψιστον, ὧν κράντης χρόνος,

μήνης ἑλίσσων κύκλον, αὐδηθήσεται.

αἰαῖ, στενάζω καὶ σὸν εὔγλαγον θάλος,

ὦ σκύμνε, τερπνὸν ἀγκάλισμα συγγόνων,

ὅςτ’ἄγριον δράκοντα πυρφόρῳ βαλὼν

ἴυγγι τόξων, τὸν τυπέντα δ’ἐν βρόχοις

μάρψας ἀφύκτοις βαιὸν ἀστεργῆ χρόνον,

πρὸς τοῦ δαμέντος αὐτὸς οὐ τετρωμένος,

καρατομηθεὶς τύμβον αἱμάξεις πατρός.

οἴμοι δυσαίων, καὶ διπλᾶς ἀηδόνας

καὶ σόν, τάλαινα, πότμον αἰάζω, σκύλαξ.

ὧν τὴν μὲν αὐτόπρεμνον ἡ τοκὰς κόνις

χανοῦσα κευθμῷ χείσεται διασφάγος,

λεύσσουσαν ἄτην ἀγχίπουν στεναγμάτων,

ἵν’ἄλμα πάππου καὶ χαμευνάδος μόροι

τῆς λαθρονύμφου πόρτιος μεμιγμένοι

σκύμνῳ κέχυνται, πρὶν λαφύξασθαι γάνος,

πρὶν ἐκ λοχείας γυῖα χυτλῶσαι δρόσῳ ·

σὲ δ’ὠμὰ πρὸς νυμφεῖα καὶ γαμηλίους

ἄξει θυηλὰς στυγνὸς Ἴφιδος λέων,

μητρὸς κελαινῆς χέρνιβας μιμούμενος,

ἣν εἰς βαθεῖαν λαιμίσας ποιμανδρίαν

στεφηφόρον βοῦν δεινὸς ἄρταμος δράκων

ῥαίσει τριπάτρῳ φασγάνῳ Κανδάονος,

λύκοις τὸ πρωτόσφακτον ὅρκιον σχάσας.

σὲ δ’ἀμφὶ κοίλην αἰχμάλωτον ᾐόνα

πρέσβυν Δολόγκων δημόλευστον ὠλένῃ

ἐπεσβόλοις ἀραῖσιν ἠρεθισμένῃ

κρύψει κύπασσις χερμάδων ἐπομβρίᾳ,

Μαίρας ὅταν φαιουρὸν ἀλλάξῃς δομήν.

ὁ δ’ἀμφὶ τύμβῳ τἀγαμέμνονος δαμεὶς

κρηπῖδα πήγῳ νέρθε καλλυνεῖ πλόκῳ,

ὁ πρὸς καλύπτρης τῆς ὁμαίμονος τάλας

ὠνητὸς αἰθαλωτὸν εἰς πάτραν μολών,

τὸ πρὶν δ’ἀμυδρὸν οὔνομ’αἰστώσας σκότῳ,

ὅταν χέλυδρος πυρσὸν ὠμόθριξ βαρὺν

ἀπεμπολητὴς τῆς φυταλμίας χθονὸς

φλέξας τὸν ὠδίνοντα μορμωτὸν λόχον

ἀναψαλάξῃ γαστρὸς ἑλκύσας ζυγά,

τῆς Σισυφείας δ’ἀγκύλης λαμπουρίδος

λάμψῃ κακὸν φρύκτωρον αὐτανέψιος

τοῖς εἰς στενὴν Λεύκοφρυν ἐκπεπλωκόσι

καὶ παιδοβρῶτος Πορκέως νήσους διπλᾶς.

ἐγὼ δὲ τλήμων ἡ γάμους ἀρνουμένη,

ἐν παρθενῶνος λαΐνου τυκίσμασιν

ἄνις τεράμνων εἰς ἀνώροφον στέγην

εἱρκτῆς ἁλιβδύσασα λυγαίας δέμας,

ἡ τὸν Θοραῖον Πτῷον Ὡρίτην θεὸν

λίπτοντ’ἀλέκτρων ἐκβαλοῦσα δεμνίων,

ὡς δὴ κορείαν ἄφθιτον πεπαμένη

πρὸς γῆρας ἄκρον, Παλλάδος ζηλώμασι

τῆς μισονύμφου Λαφρίας Πυλάτιδος,

τῆμος βιαίως φάσσα πρὸς τόργου λέχος

γαμψαῖσιν ἅρπαις οἰνὰς ἑλκυσθήσομαι,

ἡ πολλὰ δὴ Βούδειαν Αἴθυιαν Κόρην

ἀρωγὸν αὐδάξασα τάρροθον γάμων.

ἡ δ’εἰς τέραμνα δουρατογλύφου στέγης

γλήνας ἄνω στρέψασα χώσεται στρατῷ,

ἐξ οὐρανοῦ πεσοῦσα καὶ θρόνων Διός,

ἄνακτι πάππῳ χρῆμα τιμαλφέστατον.

ἑνὸς δὲ λώβης ἀντί, μυρίων τέκνων

Ἑλλὰς στενάξει πᾶσα τοὺς κενοὺς τάφους,

οὐκ ὀστοθήκαις, χοιράδων δ’ἐφημένους,

οὐ δ’ὑστάτην κεύθοντας ἐκ πυρὸς τέφρην

κρωσσοῖσι ταρχυθεῖσαν, ἣ θέμις φθιτῶν,

ἀλλ’οὔνομ’οἰκτρὸν καὶ κενηρίων γραφὰς

θερμοῖς τεκόντων δακρύοις λελουμένας

παίδωντε καὶ θρήνοισι τοῖς ὁμευνίδων.

Ὀφέλτα καὶ μύχουρε χοιράδων Ζάραξ

σπίλοιτε καὶ Τρυχάντα καὶ τραχὺς Νέδων

καὶ πάντα Διρφωσσοῖο καὶ Διακρίων

γωλειὰ καὶ Φόρκυνος οἰκητήριον,

ὅσων στεναγμῶν ἐκβεβρασμένων νεκρῶν

σὺν ἡμιθραύστοις ἰκρίοις ἀκούσετε,

ὅσων δὲ φλοίσβων ῥαχίας ἀνεκβάτου

δίναις παλιρροίοισιν ἕλκοντος σάλου,

ὅσων δὲ θύννων ἠλοκισμένων ῥαφὰς

πρὸς τηγάνοισι κρατός, ὧν καταιβάτης

σκηπτὸς κατ’ὄρφνην γεύσεται δῃουμένων,

ὅταν καρηβαρεῦντας ἐκ μέθης ἄγων

λαμπτῆρα φαίνῃ τὸν ποδηγέτην σκότου

σίντης, ἀγρύπνῳ προσκαθήμενος τέχνῃ.

τὸν δ’οἷα δύπτην κηρύλον διὰ στενοῦ

αὐλῶνος οἴσει κῦμα γυμνήτην φάγρον,

διπλῶν μεταξὺ χοιράδων σαρούμενον.

γυραῖσι δ’ἐν πέτραισι τερσαίνων πτερὰ

στάζοντα πόντου, δευτέραν ἅλμην σπάσει,

βληθεὶς ἀπ’ὄχθων τῷ τριωνύχῳ δορί,

ᾧ νιν κολαστὴς δεινὸς οὐτάσας λατρεὺς

ἀναγκάσει φάλλαισι κοινωνεῖν δρόμου

κόκκυγα κομπάζοντα μαψαύρας στόβους.

ψυχρὸν δ’ἐπ’ἀκταῖς ἐκβεβρασμένον νέκυν

δελφῖνος ἀκτὶς Σειρία καθαυανεῖ.

τάριχον ἐν μνίοις δὲ καὶ βρύοις σαπρὸν

κρύψει κατοικτίσασα Νησαίας κάσις,

δίσκου μεγίστου τάρροθος Κυναιθέως.

τύμβος δὲ γείτων ὄρτυγος πετρουμένης

τρέμων φυλάξει ῥόχθον Αἰγαίας ἁλός.

τὴν Καστνίαν δὲ καὶ Μελιναίαν θεὸν

λυπρὸς παρ’Ἅιδην δεννάσει κακορροθῶν,

ἥ μιν παλεύσει δυσλύτοις οἴστρου βρόχοις,

ἔρωτας οὐκ ἔρωτας, ἀλλ’Ἐρινύων

πικρὰν ἀποψήλασα κηρουλκὸν πάγην.

ἅπασα δ’ἄλγη δέξεται κωκυμάτων,

ὅσην Ἄρατθος ἐντὸς ἠδὲ δύσβατοι

Λειβήθριαι σφίγγουσι Δωτίου πύλαι,

οἷς οὑμὸς ἔσται κἀχερουσίαν πάρα

ῥηγμῖνα δαρὸν ἐστεναγμένος γάμος.

πολλῶν γὰρ ἐν σπλάγχνοισι τυμβευθήσεται

βρωθεὶς πολυστοίχοισι καμπέων γνάθοις

νήριθμος ἑσμός · οἱ δ’ἐπὶ ξένης ξένοι,

παῶν ἔρημοι δεξιώσονται τάφους.

τὸν μὲν γὰρ Ἠιὼν Στρυμόνος Βισαλτία,

Ἀψυνθίων ἄγχουρος ἠδὲ Βιστόνων,

κουροτρόφον πάγουρον Ἠδωνῶν πέλας

κρύψει, πρὶν ἢ Τυμφρηστὸν αὐγάσαι λέπας,

τὸν πατρὶ πλεῖστον ἐστυγημένον βροτῶν,

ὅμηρον ὅς μιν θῆκε τετρήνας λύχνους,

ὅτ’εἰς νόθον τρήρωνος ηὐνάσθη λέχος.

τρισσοὺς δὲ ταρχύσουσι Κερκάφου νάπαι

Ἄλεντος οὐκ ἄπωθε καύηκας ποτῶν ·

τὸν μέν, Μολοσσοῦ Κυπέως Κοίτου κύκνον,

συὸς παραπλαγχθέντα θηλείας τόκων,

ὅτ’εἰς ὀλύνθων δῆριν ἑλκύσας σοφὴν

τὸν ἀνθάμιλλον αὐτὸς ἐκ μαντευμάτων

σφαλεὶς ἰαύσει τὸν μεμορμένον πότμον ·

τὸν δ’αὖ τέταρτον ἐγγόνων Ἐρεχθέως,

αἴθωνος αὐτάδελφον ἐν πλασταῖς γραφαῖς ·

τρίτον δέ, τοῦ μόσσυνας Ἐκτήνων ποτὲ

στερρᾷ δικέλλῃ βουσκαφήσαντος γόνον,

ὃν Γογγυλάτης εἷλε Βουλαῖος Μυλεύς,

ἀγηλάτῳ μάστιγι συνθραύσας κάρα,

ἦμος ξυναίμους πατρὸς αἱ Νυκτὸς κόραι

πρὸς αὐτοφόντην στρῆνον ὥπλισαν μόρου.

δοιοὶ δὲ ῥείθρων Πυράμου πρὸς ἐκβολαῖς

αὐτοκτόνοις σφαγαῖσι Δηραίνου κύνες

δμηθέντες αἰχμάσουσι λοισθίαν βοὴν

πύργων ὑπὸ πτέρναισι Παμφύλου κόρης.

αἰπὺς δ’ἁλιβρὼς ὄχμος ἐν μεταιχμίῳ

Μάγαρσος ἁγνῶν ἠρίων σταθήσεται,

ὡς μὴ βλέπωσι, μη δὲ νερτέρων ἕδρας

δύντες, φόνῳ λουσθέντας ἀλλήλων τάφους.

οἱ πέντε δὲ Σφήκειαν εἰς Κεραστίαν

καὶ Σάτραχον βλώξαντες Ὑλάτουτε γῆν

Μορφώ παροικήσουσι τὴν Ζηρυνθίαν.

ὁ μὲν πατρὸς μομφαῖσιν ἠλαστρημένος

Κυχρεῖος ἄντρων Βωκάρουτε ναμάτων,

οὑμὸς ξύναιμος, ὡς ὀπατρίου φονεὺς

πώλου, νόθον φίτυμα, συγγενῶν βλάβη,

τοῦ λύσσαν ἐν ποίμναισιν αἰχμητηρίαν

χέαντος, ὃν χάρωνος ὠμηστοῦ δορὰ

χαλκῷ τορητὸν οὐκ ἔτευξεν ἐν μάχῃ,

μίαν πρὸς Ἅιδην καὶ φθιτοὺς πεπαμένον

κέλευθον, ἣν γωρυτὸς ἔκρυψε Σκύθης,

ἦμος καταίθων θύσλα Κωμύρῳ λέων

σφῷ πατρὶ λάσκε τὰς ἐπηκόους λιτάς,

σκύμνον παρ’ἀγκάλαισιν ἀίτα βράσας.

οὐ γάρ τι πείσει φῖτυν, ὡς ὁ Λήμνιος

πρηστὴρ Ἐνυοῦς, οὔποτ’εἰς φύζαν τραπεὶς

ταῦρος βαρύφρων, δυσμενεστάτου ξένων

ἔτυψε δώρῳ σπλάγχνον, ἀρνεύσας λυγρὸν

πήδημα πρὸς κνώδοντος αὐτουργοὺς σφαγάς.

ἐλᾷ δὲ πάτρας τῆλε Τραμβήλου κάσιν,

ὃν ἡ ξύναιμος πατρὸς ἐκλοχεύεται,

δοθεῖσα πρωταίχμεια τῷ πυργοσκάφῳ.

ἣν δή ποτ’, ἐν ῥήτραισι δημοτῶν σταθείς,

γλαυκῷ κελαινὸν δόρπον ὤτρυνεν κυνὶ

στεῖλαι τριπλᾶς θύγατρας ὁ σπείρας βάβαξ,

τῷ πᾶσαν ἅλμῃ πηλοποιοῦντι χθόνα,

ὅταν κλύδωνας ἐξερεύγηται γνάθων,

λάβρῳ σαλεύων πᾶν τρικυμίᾳ πέδον.

ὁ δ’ἀντὶ πιποῦς σκορπίον λαιμῷ σπάσας

Φόρκῳ κακῆς ὠδῖνος ἔκλαυσεν βάρος,

χρῄζων πυθέσθαι πημάτων ξυμβουλίαν.

ὁ δεύτερος δὲ νῆσον ἀγρότης μολών,

χερσαῖος αὐτόδαιτος ἐγγόνων δρυὸς

λυκαινομόρφων Νυκτίμου κρεανόμων,

τῶν πρόσθε μήνης φηγίνων πύρνων ὀχὴν

σπληδῷ κατ’ἄκρον χεῖμα θαλψάντων πυρός,

χαλκωρυχήσει καὶ τὸν ἐκ βόθρου σπάσει

βῶλον, δικέλλῃ πᾶν μεταλλεύων γνύθος.

οὗ φῖτυν ἠνάριξεν Οἰταῖος στόνυξ,

βουβῶνος ἐν τόρμαισι θρυλίξας δέμας.

ἔγνω δ’ὁ τλήμων σὺν κακῷ μαθὼν ἔπος,

ὡς πολλὰ χείλευς καὶ δεπαστραίων ποτῶν

μέσῳ κυλίνδει μοῖρα παμμήστωρ βροτῶν.

ὁ δ’αὐτὸς ἀργῷ πᾶς φαληριῶν λύθρῳ,

στόρθυγξ δεδουπὼς τὸν κτανόντ’ἠμύνατο,

πλήξας ἀφύκτως ἄκρον ὀρχηστοῦ σφυρόν.

τρίτος δὲ τοῦ μάρψαντος ἐκ κοίλης πέτρας

κέλωρ γίγαντος ὅπλα, τοῦ ποτ’εἰς λέχος

λαθραῖον αὐτόκλητος Ἰδαία πόρις

ἡ ζῶσ’ἐς Ἅιδην ἵξεται καταιβάτις,

θρήνοισιν ἐκτακεῖσα, Μουνίτου τοκάς ·

ὃν δή ποτ’ἀγρώσσοντα Κρηστώνης ἔχις

κτενεῖ, πατάξας πτέρναν ἀγρίῳ βέλει,

ὅταν τεκόντος αἰχμάλωτος εἰς χέρας

ἡ πατρομήτωρ τὸν δνόφῳ τεθραμμένον

βάλῃ νεογνὸν σκύμνον. ᾗ μόνῃ ζυγὸν

δούλειον ἀμφήρεισαν Ἀκταίων λύκοι

τῆς ἁρπαγείσης ἀντίποινα θυιάδος,

ὧν ὀστράκου στρόβιλος ἐντετμημένος

κόρσην σκεπάζει ῥῦμα φοινίου δορός.

τὰ δ’ἄλλα θριπόβρωτος ἄψαυστος δόμων

σφραγὶς δοκεύει, θάμβος ἐγχώροις μέγα.

ἃ δὴ πρὸς ἄστρων κλίμακα στήσει δρόμον

τοῖς ἡμιθνήτοις διπιύχοις Λαπερσίοις ·

οὓς μήποτ’, ὦ Ζεῦ σῶτερ, εἰς πάτραν ἐμὴν

στείλαις ἀρωγοὺς τῇ δισαρπάγῳ κρεκί,

μη δὲ πτερωτὰς ὁπλίσαντες ὁλκάδας

πρύμνης ἀπ’ἄκρας γυμνὸν αἰψηρὸν πόδα

εἰς Βεβρύκων ῥίψειαν ἐκβατηρίαν,

μη δ’οἱ λεόντων τῶνδε καρτερώτεροι,

ἀλκὴν ἄμικτοι, τοὺς Ἄρης ἐφίλατο,

καὶ δῖ’Ἐνυώ, καὶ τριγέννητος θεὰ

Βοαρμία Λογγᾶτις Ὁμολωὶς Βία.

οὐκ ἄν, τὰ χειρώνακτες ἐργάται διπλοῖ,

Δρύμαςτε καὶ Πρόφαντος, ὁ Κρώμνης ἄναξ,

ἐλατύπησαν κοιράνῳ ψευδωμότῃ,

ἓν ἦμαρ ἀρκέσειε πορθηταῖς λύκοις

στέξαι βαρεῖαν ἐμβολὴν ῥαιστηρίαν,

καίπερ πρὸ πύργων τὸν Καναστραῖον μέγαν

ἐγχώριον γίγαντα δυσμενῶν μοχλὸν

ἔχοντα, καὶ τὸν πρῶτον εὐστόχῳ βολῇ

μαιμῶντα τύψαι ποιμνίων ἀλάστορα.

οὗ δή ποτ’αἴθων πρῶτα καινίσει δόρυ

κίρκος θρασὺς πήδημα λαιψηρὸν δικών,

Γραικῶν ἄριστος, ᾧ πάλαι τεύχει τάφους

ἀκτὴ Δολόγκων εὐτρεπὴς κεκμηκότι,

Μαζουσία προὔχουσα χερσαίου κέρως.

ἀλλ’ἔστι γάρ τις, ἔστι καὶ παρ’ἐλπίδα

ἡμῖν ἀρωγὸς πρευμενὴς ὁ Δρύμνιος

δαίμων Προμανθεὺς Αἰθίοψ Γυράψιος,

ὅς, τὸν πλανήτην Ὀρθάνην ὅταν δόμοις

σίνιν καταρρακτῆρα δέξωνται πικρὸν

οἱ δεινὰ κἀπόθεστα πείσεσθαί ποτε

μέλλοντες, ἔντε δαιτὶ καὶ θαλυσίοις

λοιβαῖσι μειλίσσωσιν ἀστεργῆ Κράγον,

θήσει βαρὺν κογῳὸν ἐν λέσχαις μέσον.

καὶ πρῶτα μὲν μύθοισιν ἀλλήλους ὀδὰξ

βρύξουσι κηκασμοῖσιν ὠκριωμένοι,

αὖθις δ’ἐναιχμάσουσιν αὐτανέψιοι,

ἀνεψιαῖς ὄρνισι χραισμῆσαι γάμους

βιαιοκλῶπας ἁρπαγάςτε συγγόνων

χρῄζοντες, ἀλφῆς τῆς ἀεδνώτου δίκην.

ἦ πολλὰ δὴ βέλεμνα Κνηκιὼν πόρος

ῥιφέντα τόλμαις αἰετῶν ἐπόψεται,

ἄπιστα καὶ θαμβητὰ Φηραίοις κλύειν.

ὁ μὲν κρανείᾳ κοῖλον οὐτάσας στύπος

φηγοῦ κελαινῆς διπτύχων ἕνα φθερεῖ,

λέοντα ταύρῳ συμβαλόντα φύλοπιν.

ὁ δ’αὖ σιγύμνῳ πλεύρ’ἀναρρήξας βοὸς

κλινεῖ πρὸς οὖδας. τῷ δὲ δευτέραν ἔπι

πληγὴν ἀθαμβὴς κριὸς ἐγκορύψεται,

ἄγαλμα πήλας τῶν Ἀμυκλαίων τάφων.

ὁμοῦ δὲ χαλκὸς καὶ κεραύνιοι βολαὶ

ταύρους καταξανοῦσιν, ὧν ἀλκὴν ἑνὸς

οὐ δ’ὁ Σκιαστὴς Ὀρχιεὺς Τιλφούσιος

ἐμέμψατ’, ἐν χάρμαισι ῥαιβώσας κέρας.

καὶ τοὺς μὲν Ἅιδης, τοὺς δ’Ὀλύμπιοι πλάκες

παρ’ἦμαρ αἰεὶ δεξιώσονται ξένους,

φιλαυθομαίμους, ἀφθίτουςτε καὶ φθιτούς.

καὶ τῶν μὲν ἡμῖν εὐνάσει δαίμων δόρυ,

βαιόν τι μῆχαρ ἐν κακοῖς δωρούμενος.

ἄλλων δ’ἄπλατον χειρὶ κινήσει νέφος,

ὧν οὐ δ’ὁ Ῥοιοῦς ἶνις εὐνάζων μένος

σχήσει, τὸν ἐννέωρον ἐν νήσῳ χρόνον

μίμνειν ἀνώγων, θεσφάτοις πεπεισμένους,

τροφὴν δ’ἀμεμφῆ πᾶσι τριπτύχους κόρας

ἴσκων παρέξειν, Κυνθίαν ὅσοι σκοπὴν

μίμνοντες ἠλάσκουσιν Ἰνωποῦ πέλας,

Αἰγύπτιον Τρίτωνος ἕλκοντες ποτόν.

ἃς δὴ Πρόβλαστος ἐξεπαίδευσε θρασὺς

μυληφάτου χιλοῖο δαιδαλευτρίας

ἕρπιντε ῥέζειν ἠδ’ἀλοιφαῖον λίπος,

οἰνοτρόπους Ζάρηκος ἐκγόνους φάβας.

αἳ καὶ στρατοῦ βούπειναν ὀθνείων κυνῶν

τρύχουσαν ἀλθανοῦσιν, ἐλθοῦσαί ποτε

Σιθῶνος εἰς θυγατρὸς εὺναστήριον.

καὶ ταῦτα μὲν μίτοισι χαλκέων πάλαι

στρόμβων ἐπιρροιζοῦσι γηραιαὶ κόραι ·

Κηφεὺς δὲ καὶ Πράξανδρος, οὐ ναυκληρίας

λαῶν ἄνακτες, ἀλλ’ἀνώνυμοι σποραί,

πέμπτοι τέταρτοι γαῖαν ἵξονται θεᾶς

Γόλγων ἀνάσσης · ὧν ὁ μὲν Λάκων’ὄχλον

ἄγων Θεράπνης, θάτερος δ’ἀπ’Ὠλένου

Δύμηςτε Βουραίοισιν ἡγεμὼν στρατοῦ.

ὁ δ’Ἀργύριππα Δαυνίων παγκληρίαν

παρ’Αὐσονίτην Φυλαμὸν δωμήσεται,

πικρὰν ἑταίρων ἐπτερωμένην ἰδὼν

οἰωνόμικτον μοῖραν, οἳ θαλασσίαν

δίαιταν αἰνέσουσι, πορκέων δίκην,

κύκνοισιν ἰνδαλθέντες εὐγλήνοις δομήν.

ῥάμφεσσι δ’ἀγρώσσοντες ἐλλόπων θοροὺς

φερώνυμον νησῖδα νάσσονται πρόμου,

θεατρομόρφῳ πρὸς κλίτει γεωλόφῶ

ἀγυιοπλαστήσαντες ἐμπέδοις πομαῖς

πυκνὰς καλιάς, Ζῆθον ἐκμιμούμενοι.

ὁμοῦ δ’ἐς ἄγραν κἀπὶ κοιταίαν νάπην

νύκτωρ στελοῦνται, πάντα φεύγοντες βροτῶν

κάρβανον ὄχλον, ἐν δὲ γραικίταις πέπλοις

κόλπων ἰαυθμοὺς ἠθάδας διζήμενοι,

καὶ κρῖμνα χειρῶν κἀπιδόρπιον τρύφος

μάζης σπάσονται, προσφιλὲς κνυζούμενοι,

τῆς πρὶν διαίτης τλήμονες μεμνημένοι.

Τροιζηνίας δὲ πραῦμα φοιτάδος, πλάνης

ἔσται κακῶντε πημάτων παραίτιον,

ὅταν θρασεῖα θουρὰς οἰστρήσῃ κύων

πρὸς λέκτρα. τύμβος δ’αὐτὸν ἐκσώσει μόρου

Ὁπλοσμίας, σφαγαῖσιν ηὐτρεπισμένον.

κολοσσοβάμων δ’ἐν πτυχαῖσιν Αὐσόνων

σταθεὶς ἐρείσει κῶλα χερμάσων ἔπι

τοῦ τειχοποιοῦ γαπέδων Ἀμοιβέως,

τὸν ἑρματίτην νηὸς ἐκβαλὼν κέτρον.

κρίσει δ’Ἀλαίνου τοῦ κασιγνήτου σφαλεὶς

εὐχὰς ἀρούραις ἀμφ’ἐτητύμους βαλεῖ,

Δηοῦς ἀνεῖναι μήποτ’ὄμπνιον στάχυν,

γύας τιθαιβώσσοντος ἀρδηθμῷ Διός,

ἢν μή τις αὐτοῦ ῥίζαν Αἰτωλῶν σπάσας

χέρσον λαχήνῃ, βουσὶν αὔλακας τεμών.

στήλαις δ’ἀκινήτοισιν ὀχμάσει πέδον,

ἃς οὔτις ἀνδρῶν ἐκ βίας καυχήσεται

μετοχλίσας ὀλίζον. ἦ γὰρ ἀπτέρως

αὐταὶ παλιμπόρευτον ἵξονται βάσιν

ἄνδηρ’ἀρέζοις ἴχνεσιν δατούμεναι.

θεὸς δὲ πολλοῖς αἰπὺς αὐδηθήσεται,

ὅσοι παρ’Ἰοῦς γρῶνον οἰκοῦνται πέδον,

δράκοντα τὸν φθείραντα Φαίακας κτανών.

οἱ δ’ἀμφικλύστους χοιράδας Γυμνησίας

σισυρνοδῦται καρκίνοι πεπλωκότες

ἄχλαινον ἀμπρεύσουσι νήλιποι βίον,

τριπλαῖς δικώλοις σφενδόναις ὡπλισμένοι.

ὧν αἱ τεκοῦσαι τὴν ἑκηβόλον τέχνην

ἄδορπα παιδεύσουσι νηπίους γονάς.

οὐ γάρ τις αὐτῶν ψίσεται πύρνον γνάθῳ,

πρὶν ἂν κρατήσῃ ναστὸν εὐστόχῳ λίθῳ

ὑπὲρ τράφηκος σῆμα κείμενον σκοποῦ.

καὶ τοὶ μὲν ἀκτὰς ἐμβατήσονται λεπρὰς

Ἰβηροβοσκοὺς ἄγχι Ταρτησοῦ πύλης,

Ἄρνης παλαιᾶς γέννα, Τεμμίκων πρόμοι,

γραῖαν ποθοῦντες καὶ Λεοντάρνης πάγους

Σκῶλόντε καὶ Τέγυραν Ὀγχηστοῦθ’ἕδος

καὶ χεῦμα Θερμώδοντος Ὑψάρνουθ’ὕδωρ.

τοὺς δ’ἀμφὶ Σύρτιν καὶ Λιβυστικὰς πλάκας

στενήντε πορθμοῦ συνδρομὴν Τυρσηνικοῦ

καὶ μιξόθηρος ναυτιλοφθόρους σκοπὰς

τῆς πρὶν θανούσης ἐκ χερῶν Μηκιστέως

τοῦ στερφοπέπλου Σκαπανέως Βοαγίδα

ἁρπυιογούνων κλώμακάςτ’ἀηδόνων

πλαγχθέντας, ὠμόσιτα δαιταλωμένους,

πρόπαντας Ἅιδης πανδοκεὺς ἀγρεύσεται,

λώβαισι παντοίαισιν ἐσπαραγμένους,

ἕνα φθαρέντων ἄγγελον λιπὼν φίλων

δελφινόσγμον κλῶπα Φοινίκης θεᾶς.

ὃς ὄψεται μὲν τοῦ μονογλήνου στέγας

χάρωνος, οἴνης τῷ κρεωφάγῳ σκύφον

χερσὶ προτείνων, τοὐπιδόρπιον ποτόν.

ἐπόψεται δὲ λείψανον τοξευμάτων

τοῦ Κηραμύντου Πευκέως Παλαίμονος,

οἳ πάντα θρανύξαντες εὔτορνα σκάφη

σχοίνῳ κακὴν τρήσουσι κεστρέων ἄγρην.

ἄλλος δ’ἐπ’ἄλλῳ μόχθος ἄθλοις μενεῖ,

τοῦ πρόσθεν αἰεὶ πλεῖον ἐξωλέστερος.

ποία Χάρυβδις οὐχὶ δαίσεται νεκρῶν;

ποία δ’Ἐρινὺς μιξοπάρθενος κύων;

τίς οὐκ ἀηδὼν στεῖρα Κενταυροκτόνος

Αἰτωλὶς ἢ Κουρῆτις αἰόλῳ μέλει

πείσει τακῆναι σάρκας ἀκμήνους βορᾶς;

ποίαν δὲ θηρόπλαστον οὐκ ἐσόψεται

δράκαιναν, ἐγκυκῶσαν ἀλφίτῳ θρόνα,

καὶ κῆρα κνωπόμορφον; οἱ δὲ δύσμοροι

στένοντες ἄτας ἐν συφοῖσι φορβάδες

γίγαρτα χιλῷ συμμεμιγμένα τρυγὸς

καὶ στέμφυλα βρύξουσιν. ἀλλά νιν βλάβης

μῶλυς σαώσει ῥίζα καὶ Κτάρος φανεὶς

Νωνακριάτης Τρικέφαλος Φαιδρὸς θεός.

ἥξει δ’ἐρεμνὸν εἰς ἀλήπεδον φθιτῶν

καὶ νεκρόμαντιν πέμπελον διζήσεται

ἀνδρῶν γυναικῶν εἰδότα ξυνουσίας,

ψυχαῖσι θερμὸν αἷμα προσράνας βόθρῳ,

καὶ φασγάνου πρόβλημα, νερτέροις φόβον,

πήλας ἀκούσει κεῖθι πεμφίγων ὄπα

λεπτὴν ἀμαυρᾶς μάστακος προσφθέγμασιν.

ὅθεν Γιγάντων νῆσος ἡ μετάφρενον

θλάσασα καὶ Τυφῶνος ἀγρίου δέμας

φλογμῷ ζέουσα δέξεται μονόστολον,

ἐν ᾗ πιθήκων πάλμυς ἀφθίτων γένος

δύσμορφον εἰς κηκασμὸν ᾤκισεν τόσων,

οἳ μῶλον ὠρόθυναν ἐκγόνοις Κρόνου.

Βαίου δ’ἀμείψας τοῦ κυβερνήτου τάφον

καὶ Κιμμέρων ἔπαυλα κἀχερουσίαν

ῥόχθοισι κυμαίνουσαν οἴδματος χύσιν

Ὄσσαντε καὶ λέοντος ἀτραποὺς βοῶν

χωστὰς Ὀβριμοῦςτ’ἄλσος οὐδαίας Κόρης,

Πυριφλεγέςτε ῥεῖθρον, ἔνθα δύσβατος

τείνει πρὸς αἴθραν κρᾶτα Πολυδέγμων λόφος,

ἐξ οὗ τὰ πάντα χύτλα καὶ πᾶσαι μυχῶν

πηγαὶ κατ’Αὐσονῖτιν ἕλκονται χθόνα,

λιπὼν δε Ληθαιῶνος ὑψηλὸν κλέτας

λίμνηντ’Ἄορνον ἀμφιτορνωτὴν βρόχῳ

καὶ χεῦμα Κωκυτοῖο λαβρωθὲν σκότῳ,

Στυγὸς κελαινῆς νασμόν, ἔνθα Τερμιεὺς

ὁρκωμότους ἔτευξεν ἀφθίτοις ἕδρας,

λοιβὰς ἀφύσσων χρυσέαις πέλλαις γάνος,

μέλλων Γίγαντας κἀπὶ Τιτῆνας περᾶν ·

θήσει Δαείρᾳ καὶ ξυνευνέτῃ δάνος,

πήληκα κόρσῃ κίονος προσάρμοσας.

κτενεῖ δὲ κούρας Τηθύος παιδὸς τριπλᾶς,

οἴμας μελῳδοῦ μητρὸς ἐκμεμαγμένας,

αὐτοκτόνοις ῥιφαῖσιν ἐξ ἄκρας σκοπῆς

Τυρσηνικὸν πρὸς κῦμα δυπτούσας πτεροῖς,

ὅπου λινεργὴς κλῶσις ἑλκύσει πικρά.

τὴν μὲν Φαλήρου τύρσις ἐκβεβρασμένην

Γλάνιςτε ῥείθροις δέξεται τέγγων χθόνα ·

οὗ σῆμα δωμήσαντες ἔγχωροι κόρης

λοιβαῖσι καὶ θύσθλοισι Παρθενόπην βοῶν

ἔτεια κυδανοῦσιν οἰωνὸν θεάν.

ἀκτὴν δὲ τὴν προὔχουσαν εἰς Ἐνιπέως

Λευκωσία ῥιφεῖσα τὴν ἐπώνυμον

πέτραν ὀχήσει δαρόν, ἔνθα λάβρος Ἲς

γείτωνθ’ὁ Λᾶρις ἐξερεύγονται ποτά.

λίγεια δ’εἰς Τέρειναν ἐκναυσθλώσεται,

κλύδωνα χελλύσσουσα. τὴν δὲ ναυβάται

κρόκαισι ταρχύσουσιν ἐν παρακτίαις,

Ὠκινάρου δίναισιν ἀγχιτέρμονα.

λούσει δὲ σῆμα βούκερως νασμοῖς Ἄρης

ὀρνιθόπαιδος ἵσμα φοιβάζων ποτοῖς.

πρώτῃ δέ καὶ ποτ’αὖθι συγγόνων θεᾷ

κραίνων ἁπάσης Μόψοπος ναυαρχίας

πλωτῆρσι λαμπαδοῦχον ἐντυνεῖ δρόμον,

χρησμοῖς πιθήσας. ὅν ποτ’αὐξήσει λεὼς

Νεαπολιτῶν, οἳ παρ’ἄκλυστον σκέπας

ὅρμων Μισηνοῦ στύφλα νάσσονται κλίτη.

βύκτας δ’ἐν ἀσκῷ συγκατακλείσας βοὸς

παλινστροβήτοις πημοναῖς ἀλώμενος

κεραυνίῃ μάστιγι συμφλεχθήσεται

καύηξ, ἐρινοῦ προσκαθήμενος κλάδῳ

ὡς μὴ καταβρόξῃ νιν ἐν ῥόχθοις κλύδων,

Χάρυβδιν ἐκφυσῶσαν ἑλκύσας βυθῷ.

βαιὸν δὲ τερφθεὶς τοῖς Ἀτλαντίδος γάμοις,

ἀναυλόχητον αὐτοκάβδαλον σκάφος

βῆναι ταλάσσει καὶ κυβερνῆσαι τάλας

αὐτουργότευκτον βᾶριν εἰς μέσην τρόπιν

εἰκαῖα γόμφοις προστεταργανωμένην.

ἧς οἷα τυτθὸν Ἀμφίβαιος ἐκβράσας

τῆς κηρύλου δάμαρτος ἀπτῆνα σπόρον

αὐταῖς μεσόδμαις καὶ σὺν ἰκρίοις βαλεῖ

πρὸς κῦμα δύπτην ἐμπεπλεγμένον κάλοις.

πόντου δ’ἄυπνος ἐνσαρούμενος μυχοῖς,

ἀστῷ σύνοικος Θρῃκίας Ἀνθηδόνος

ἔσται. παρ’ἄλλου δ’ἄλλος, ὡς πεύκης κλάδον,

βύκτης στροβήσει φελλὸν ἐνθρώσκων πνοαῖς.

μόλις δὲ Βύνης ἐκ παλιρροίας κακῆς

ἄμπυξ σαώσει στέρνα δεδρυφαγμένον

καἰ χεῖρας ἄκρας, αἷς κρεαγρεύτους πέτρας

μάρπτων ἁλιβρώτοισιν αἱμαχθήσεται

στόρθυγξι. νῆσον δ’εἰς Κρόνῳ στυγουμένην

ἅρπην περάσας, μεζέων κρεανόμον,

ἄχλαινος ἵκτης, πημάτων λυγρῶν κόπις,

τὸν μυθοπλάστην ἐξυλακτήσει γόον,

ἀρὰς τετικὼς τοῦ τυφλωθέντος δάκους.

οὔπω μάλ’, οὔπω · μὴ τοσόσδ’ὕπνος λάβοι

λήθης Μέλανθον ἐγκλιθένθ’Ἱππηγέτην.

ἥξει γάρ, ἥξει ναύλοχον Ῥείθρου σκέπας

καὶ Νηρίτου πρηῶνας. ὄψεται δὲ πᾶν

μέλαθρον ἄρδην ἐκ βάθρων ἀνάστατον

μύκλοις γυναικόκλωψιν. ἡ δὲ βασσάρα

σεμνῶς κασωρεύουσα κοιλανεῖ δόμους,

θοίναισιν ὄλβον ἐκχέασα τλήμονος.

αὐτὸς δὲ πλείω τῶν ἐπὶ Σκαιαῖς πόνους

ἰδὼν μολοβρός, τλήσεται μὲν οἰκετῶν

στυγνὰς ἀπειλὰς εὐλόφῳ νώτῳ φέρειν

δέννοις κολασθείς, τλήσεται δὲ καὶ χερῶν

πληγαῖς ὑπείκειν καὶ βολαῖσιν ὀστράκων.

οὐ γὰρ ξέναι μάστιγες, ἀλλὰ δαψιλὴς

σφραγὶς μενεῖ Θόαντος ἐν πλευραῖς ἔτι,

λύγοισι τετρανθεῖσα, τὰς ὁ λυμεὼν

ἐπεγκολάπτειν ἀστένακτος αἰνέσει,

ἑκουσίαν σμώδιγγα προσμάσσων δομῇ,

ὅπως παλεύσῃ δυσμενεῖς, κατασκόποις

λώβαισι καὶ κλαυθμοῖσι φηλώσας πρόμον.

ὃν Βομβυλείας κλιτὺς ἡ Τεμμικία

ὕψιστον ἡμῖν πῆμ’ἐτέκνωσέν ποτε,

μόνος πρὸς οἴκους ναυτίλων σωθεὶς τάλας.

λοῖσθον δὲ καύηξ ὥστε κυμάτων δρομεύς,

ὡς κόγχος ἅλμῃ πάντοθεν περιτριβείς,

κτῆσίντε θοίναις Πρωνίων λαφυστίαν

πρὸς τῆς Λακαίνης αἰνοβακχεύτου κιχών,

σῦφαρ θανεῖται πόντιον φυγὼν σκέπας

κόραξ σὺν ὅπλοις Νηρίτων δρυμῶν πέλας.

κτενεῖ δὲ τύψας πλευρὰ λοίγιος στόνυξ

κέντρῳ δυσαλθὴς ἔλλοπος Σαρδωνικῆς.

κέλωρ δὲ πατρὸς ἄρταμος κληθήσεται,

Ἀχιλλέως δάμαρτος αὐτανέψιος.

μάντιν δὲ νεκρὸν Εὐρυτὰν στέψει λεὼς

ὅτ’αἰπὺ ναίων Τραμπύας ἐδέθλιον,

ἐν ᾗ ποτ’αὖθις Ἡρακλῆ φθίσει δράκων

Τυμφαῖος ἐν θοίναισιν Αἰθίκων πρόμος,

τὸν Αἰακοῦτε κἀπὸ Περσέως, σπορᾶς

καὶ Τημενείων οὐκ ἄπωθεν αἱμάτων.

Πέργη δέ μιν θανόντα, Τυρσηνῶν ὄρος,

ἐν Γορτυναίᾳ δέξεται πεφλεγμένον,

ὅταν στενάζων κῆρας ἐκπνεύσῃ βίον

παιδόςτε καὶ δάμαρτος, ἣν κτείνας πόσις

αὐτὸς πρὸς Ἅιδην δευτέραν ὁδὸν περᾷ,

σφαγαῖς ἀδελφῆς ἠλοκισμένος δέρην,

Γλαύκωνος Ἀψύρτοιότ’αὐτανεψίας.

χὠ μὲν τοσούτων θῖνα πημάτων ἰδὼν

ἄστρεπτον Ἅιδην δύσεται τὸ δεύτερον,

γαληνὸν ἦμαρ οὔποτ’ἐν ζωῇ δρακών.

ὦ σχέτλι’, ὥς σοι κρεῖσσον ἦν μίμνειν πάτρᾳ

βοηλατοῦντα καὶ τὸν ἐργάτην μύκλον

κάνθων’ὑπὸ ζεύγλαισι μεσσαβοῦν ἔτι

πλασταῖσι λύσσης μηχαναῖς οἰστρημένον

ἢ τηλικῶνδε πεῖραν ὀτλῆσαι κακῶν.

ὁ δ’αἰνόλεκτρον ἁρπαγεῖσαν εὐνέτης

πλᾶτιν ματεύων, κληδόνων πεπυσμένος,

ποθῶν δὲ φάσμα πτηνὸν εἰς αἴθραν φυγόν,

ποίους θαλάσσης οὐκ ἐρευνήσει μυχούς;

ποίαν δὲ χέρσον οὐκ ἀνιχνεύσει μολών;

ἐπόψεται μὲν πρῶτα Τυφῶνος σκοπάς,

καὶ πέμπελον γραῦν μαρμαρουμένην δέμας,

καὶ τὰς Ἐρεμβῶν ναυβάταις ἠχθημένας

προβλῆτας ἀκτάς. ὄψεται δὲ τλήμονος

Μύρρας ἐρυμνὸν ἄστυ, τῆς μογοστόκους

ὠδῖνας ἐξέλυσε δενδρώδης κλάδος,

καὶ τὸν θεᾷ κλαυσθέντα Γαύαντος τάφον

Σχοινῇδι μουσόφθαρτον Ἀρέντᾳ Ξένῃ,

κραντῆρι λευκῷ τόν ποτ’ἔκτανε πτέλας.

ἐπόψεται δὲ τύρσιας Κηφηίδας

καὶ Λαφρόου λακτίσμαθ’Ἑρμαίου ποδὸς

δισσάςτε πέτρας, κέπφος αἷς προσήλατο

δαιτὸς χατίζων. ἀντὶ θηλείας δ’ἔβη

τὸν χρυσόπατρον μόρφνον ἁρπάσας γνάθοις,

τὸν ἡπατουργὸν ἄρσεν’ἀρβυλόπτερον.

πεφήσεται δὲ τοῦ θεριστῆρος ξυρῷ

φάλαινα δυσμίσητος ἐξινωμένη,

ἱπποβρότους ὠδῖνας οἴξαντος τόκων

τῆς δειρόπαιδος μαρμαρώπιδος γαλῆς ·

ὃς ζῳοπλαστῶν ἄνδρας ἐξ ἄκρου ποδὸς

ἀγαλματώσας ἀμφελυτρώσει πέτρῳ,

λαμπτηροκλέπτης τριπλανοῦς ποδηγίας.

ἐπόψεται δὲ τοὺς θερειπότους γύας

καὶ ῥεῖθρον Ἀσβύσταο καὶ χαμευνάδας

εὐνάς, δυσόδμοις θηρσὶ συγκοιμώμενος.

καὶ πάντα τλήσεθ’οὕνεκ’Αἰγύας κυνὸς

τῆς θηλύπαιδος καὶ τριάνορος κόρης.

ἥξει δ’ἀλήτης εἰς Ἰαπύγων στρατόν,

καὶ δῶρ’ἀνάψει παρθένῳ Σκυλητρίᾳ

Ταμάσσιον κρατῆρα καὶ βοάγριον

καὶ τὰς δάμαρτος ἀσκέρας εὐμάριδας.

ἥξει δὲ Σῖριν καὶ Λακινίου μυχούς,

ἐν οἷσι πόρτις ὄρχατον τεύξει θεᾷ

Ὁπλοσμίᾳ φυτοῖσιν ἐξησκημένον.

γυναιξὶ δ’ἔσται τεθμὸς ἐγχώροις ἀεὶ

πενθεῖν τὸν εἰνάπηχυν Αἰακοῦ τρίτον

καὶ Δωρίδος, πρηστῆρα δαΐου μάχης,

καὶ μήτε χρυσῷ φαιδρὰ καλλύνειν ῥέθη,

μήθ’ἁβροπήνους ἀμφιβάλλεσθαι πέπλους

κάλχῃ φορυκτούς, οὕνεκεν θεᾷ θεὸς

χέρσου μέγαν στόρθυγγα δωρεῖται κτίσαι.

ἥξει δὲ ταύρου γυμνάδας κακοξένους

πάλης κονίστρας, ὅντε Κωλῶτις τεκνοῖ,

Ἀλεντία κρείουσα Λογγούρου μυχῶν,

Ἅρπης Κρόνου πήδημα Καγχείαςθ’ὕδωρ

κάμψας, Γονοῦσάντ’ἠδὲ Σικανῶν πλάκας,

καὶ θηροχλαίνου σηκὸν ὠμηστοῦ λύκου,

ὃν Κρηθέως ἄμναμος ὁρμίσας σκάφος

ἔδειμε πεντήκοντα σὺν ναυηγέταις.

κρόκαι δὲ Μινυῶν εὐλιπῆ στελγίσματα

τηροῦσιν, ἅλμης οὐ δὲ φοιβάζει κλύδων

οὐ δ’ὀμβρία σμήχουσα δηναιὸν νιφάς.

ἄλλους δὲ θῖνες οἵτε Ταυχείρων πέλας

μύρμηκες αἰάζουσιν ἐκβεβρασμένους

ἔρημον εἰς Ἄτλαντος οἰκητήριον

θρυλιγμάτων δέρτροισι προσσεσηρότας ·

Μόψον Τιταιρώνειον ἔνθα ναυβάται

θανόντα ταρχύσαντο, τυμβείαν δ’ὑπὲρ

κρηπῖδ’ἀνεστήλωσαν Ἀργῷου δορὸς

κλασθὲν πέτευρον, νερτέρων κειμήλιον,

Αὔσιγδα Κινύφειος ᾗ τέγγων ῥόος

νασμοῖς λιπαίνει, τῷ δὲ Νηρέως γόνῳ

Τρίτωνι Κολχὶς ὤπασεν δάνος γυνὴ

χρυσῷ πλατὺν κρατῆρα κεκροτημένον,

δείξαντι πλωτὴν οἶμον, ᾗ διὰ στενῶν

μύρμων ἐνήσει Τῖφυς ἄθραυστον σκάφος.

Γραικοὺς δὲ χώρας τουτάκις λαβεῖν κράτη

θαλασσόπαις δίμορφος αὐδάζει θεός,

ὅταν παλίμπουν δῶρον ἄγραυλος λεὼς

Ἕλλην’ὀρέξῃ νοσφίσας πάτρας Λίβυς.

εὐζὰς δὲ δειμαίνοντες Ἀσβύσται κτέαρ

κρύψουσ’ἄφαντον ἐν χθονὸς νειροῖς μυχοῖς,

ἐν ᾗ Κυφαίων δύσμορον στρατηλάτην

ναύταις συνεκβράσουσι Βορραῖαι πνοαί,

τόντ’ἐκ Παλαύθρων ἔκγονον Τενθρηδόνος,

Ἀμφρυσίων σκηπτοῦχον Εὐρυαμπίων,

καὶ τὸν δυνάστην τοῦ πετρωθέντος λύκου

ἀποινοδόρπου καὶ πάγων Τυμφρηστίων.

ὧν οἱ μὲν Αἰγώνειαν ἄθλιοι πάτραν

ποθοῦντες, οἱ δ’Ἐχῖνον, οἱ δὲ Τίταρον

Ἶρόντε καὶ Τρηχῖνα καὶ Περραιβικὴν

Γόννον Φάλαννάντ’ἠδ’Ὀλοσσόνων γύας

καὶ Κασταναίαν, ἀκτέριστον ἐν πέτραις

αἰῶνα κωκύσουσιν ἠλοκισμένοι.

ἄλλην δ’ἐπ’ἄλλῃ κῆρα κινήσει θεός,

λυγρὴν πρὸ νόστου συμφορὰν δωρούμενος.

τὸν δ’Αἰσάρουτε ῥεῖθρα καὶ βραχύπτολις

Οἰνωτρίας γῆς κεγχρίνῃ βεβρωμένον

Κρίμισα φιτροῦ δέξεται μιαιφόνον ·

αὐτὴ γὰρ ἄκραν ἄρδιν εὐθυνεῖ χεροῖν

σάλπιγξ ἀποψάλλουσα Μαιώτην πλόκον ·

Δύρα παρ’ὄχθαις ὅς ποτε φλέξας θρασὺν

λέοντα ῥαιβῷ χεῖρας ὥπλισε Σεύθῃ

δράκοντ’ἀφύκτων γομφίων λυροκτύπῳ.

Κρᾶθις δὲ τύμβους ὄψεται δεδουπότος,

εὐρὰξ Ἀλαίου Παταρέως ἀνακτόρων,

Ναύαιθος ἔνθα πρὸς κλύδων’ἐρεύγεται.

κτενοῦσι δ’αὐτὸν Αὔσονες Πελλήνιοι

βοηδρομοῦντα Λινδίων στρατηλάταις,

οὓς τῆλε Θερμύδρουτε Καρπάθουτ’ὀρῶν

πλάνητας αἴθων Θρασκίας πέμψει κύων,

ξένην ἐποικήσοντας ὀθνείαν χθόνα.

ἐν δ’αὖ Μακάλλοις σηκὸν ἔγχωροι μέγαν

ὑπὲρ τάφων δείμαντες, αἰανῆ θεὸν

λοιβαῖσι κυδανοῦσι καὶ θύσθλοις βοῶν.

ὁ δ’ἱπποτέκτων Λαγαρίας ἐν ἀγκάλαις,

ἔγχος πεφρικὼς καὶ φάλαγγα θουρίαν,

πατρῷον ὅρκον ἐκτίνων ψευδώμοτον,

ὃν ἀμφὶ μήλων τῶν δορικτήτων τάλας

πύργων Κομαιθοῦς συμπεφυρμένων στρατῷ

στεργοξυνεύνων οὕνεκεν νυμφευμάτων

Ἀλοῖτιν ἔτλη τὴν Κυδωνίαν Θρασὼ

ὁρκωμοτῆσαι τόντε Κρηστώνης θεὸν

Κανδάον’ἤ Μάμερτον ὁπλίτην λύκον,

ὁ μητρὸς ἐντὸς δελφύος στυγνὴν μάχην

στήσας ἀραγμοῖς πρὸς κασίγνητον χεροῖν,

οὔπω τὸ Τιτοῦς λαμπρὸν αὐγάζων φάος

οὐ δ’ἐκφυγὼν ὠδῖνας ἀλγεινὰς τόκων.

τοιγὰρ πόποι φύξηλιν ἤνδρωσαν σπόρον,

πύκτην μὲν ἐσθλόν, πτῶκα δ’ἐν κλόνῳ δορός,

καὶ πλεῖστα τέχναις ὠφελήσαντα στρατόν ·

ὃς ἀμφὶ Κῖριν καὶ Κυλιστάνου γάνος

ἔπηλυς οἴκους τῆλε νάσσεται πάτρας,

τὰ δ’ἐργαλεῖα, τοῖσι τέτρηνας βρέτας

τεύξει ποτ’ἐγχώροισι μέρμερον βλάβην,

καθιερώσει Μυνδίας ἀνακτόροις.

ἄλλοι δ’ἐνοικήσουσι Σικανῶν χθόνα,

πλαγκτοὶ μολόντες, ἔνθα Λαυμέδων τριπλᾶς

ναύταις ἔδωκε Φοινοδάμαντος κόρας,

ταῖς κητοδόρποις συμφοραῖς δεδηγμένος,

τηλοῦ προθεῖναι θηρσὶν ὠμησταῖς βορὰν

μολόντας εἰς γῆν ἕσπερον Λαιστρυγόνων,

ὅπου συνοικεῖ δαψιλὴς ἐρημία.

αἱ δ’αὖ παλαιστοῦ μητέρος Ζηρυνθίας

σηκὸν μέγαν δείμαντο, δωτίνην θεᾷ,

μόρον φυγοῦσαι καὶ μονοικήτους ἕδρας,

ὧν δὴ μίαν Κριμισός, ἰνδαλθεὶς κυνί,

ἔζευξε λέκτροις ποταμός · ἡ δὲ δαίμονι

τῷ θηρομίκτῳ σκύλακα γενναῖον τεκνοῖ,

τρισσῶν συνοικιστῆρα καὶ κτίστην τόπων.

ὃς δὴ ποδηγῶν πτόρθον Ἀγχίσου νόθον

ἄξει τρίδειρον νῆσον εἰς ληκτηρίαν,

τῶν Δαρδανείων ἐκ τόπων ναυσθλούμενον.

Αἰγέστα τλῆμον, σοὶ δὲ δαιμόνων φραδαῖς

πένθος μέγιστον καὶ δι’αἰῶνος πάτρας

ἔσται πυρὸς ῥιπαῖσιν ᾐθαλωμένης.

μόνη δὲ πύργων δυστυχεῖς κατασκαφὰς

νήπαυστον αἰάζουσα καὶ γοωμένη

δαρὸν στενάξεις. πᾶς δὲ λυγαίαν λεὼς

ἐσθῆτα προστρόπαιον ἐγχλαινούμενος

αὐχμῷ πινώδης λυπρὸν ἀμπρεύσει βίον.

κρατὸς δ’ἄκουρος νῶτα καλλυνεῖ φόβη,

μνήμην παλαιῶν τημελοῦσ’ὀδυρμάτων.

πολλοὶ δὲ Σῖριν ἀμφὶ καὶ Λευταρνίαν

ἄρουραν οἰκήσουσιν, ἔνθα δύσμορος

Κάλχας ὀλύνθων Σισυφεὺς ἀνηρίθμων

κεῖται, κάρα μάστιγι γογγύλῃ τυπείς,

ῥείθροισιν ὠκὺς ἔνθα μύρεται Σίνις,

ἄρδων βαθεῖαν Χωνίας παγκληρίαν.

πόλιν δ’ὁμοίαν Ἰλίῳ δυσδαίμονες

δείμαντες, ἀλγυνοῦσι Λαφρίαν κόρην

σάλπιγγα, δῃώσαντες ἐν ναῷ θεᾶς

τοὺς πρόσθ’ἔδεθλον Ξουθίδας ᾠκηκότας.

γλήναις δ’ἄγαλμα ταῖς ἀναιμάτοις μύσει,

στυγνὴν Ἀχαιῶν εἰς Ἰάονας βλάβην

λεῦσσον φόνοντ’ἔμφυλον ἀγραύλων λύκων,

ὅταν θανὼν λῄταρχος ἱρείας σκύλαξ

πρῶτος κελαινῷ βωμὸν αἱμάξῃ βρότῳ.

ἄλλοι δὲ πρῶνας δυσβάτους Τυλησίους

λίνουθ’ἁλισμήκτοιο δειραίαν ἄκραν

Ἀμαζόνος σύγκληρον ἄρσονται πέδον,

δούλης γυναικὸς ζεῦγλαν ἐνδεδεγμένοι,

ἣν χαλκομίτρου θῆσσαν ὀτρηρῆς κόρης

πλανῆτιν ἄξει κῦμα πρὸς ξένην χθόνα.

ἧς ἐκπνεούσης λοῖσθον ὀφθαλμὸς τυπεὶς

πιθηκομόρφῳ πότμον Αἰτωλῷ φθόρῳ

τεύξει τράφηκι φοινίῳ τετμημένῳ.

Κροτωνιᾶται δ’ἄστυ πέρσουσίν ποτε

Ἀμαζόνος, φθέρσαντες ἄτρομον κόρην

Κλήτην, ἄνασσαν τῆς ἐπωνύμου πάτρας.

πολλοὶ δὲ πρόσθεν γαῖαν ἐκ κείνης ὀδὰξ

δάψουσι πρηνιχθέντες, οὐ δ’ἄτερ πόνων

πύργους διαρραίσουσι Λαυρήτης γόνοι.

οἱ δ’αὖ Τέρειναν, ἔνθα μυδαίνει ποτοῖς

Ὠκίναρος γῆν, φοῖβον ἐκβράσσων ὕδωρ,

ἄλῃ κατοικήσουσι κάμνοντες πικρᾷ.

τὸν δ’αὖ τὰ δευτερεῖα καλλιστευμάτων

λαβόντα, καὶ τὸν ἐκ Λυκορμαίων ποτῶν

στρατηλάτην σῦν, καρτερὸν Γόργης τόκον,

τῇ μὲν Λίβυσσαν ψάμμον ἄξουσι πνοαὶ

Θρῇσσαι ποδωτοῖς ἐμφορούμεναι λίνοις,

τῇ δ’ἐκ Λιβύσσης αὖθις ἐμπίπτων νότος

εἰς Ἀργυρίνους καὶ Κεραυνίων νάπας

ἄξει βαρεῖ πρηστῆρι ποιμαίνων ἅλα.