Epigrams

φωσφόρος ὦ σώτειρ’, ἐπὶ Πόλλιδος ἕσταθι κλήρων,

Ἄρτεμι, καὶ χαρίεν φῶς ἑὸν ἀνδρὶ δίδου,

αὐτῷ καὶ γενεῇ τόπερ εὐμαρές · οὐ γὰρ ἀφαυρῶς

ἐκ Διὸς ἰθείης οἶδε τάλαντα δίκης.

ἄλσος δ’, Ἄρτεμι, τοῦτο καὶ ἂν Χαρίτεσσι θεούσαις

εἴη ἐπ’ἀνθεμίδων σάμβαλα κοῦφα βαλεῖν,

χαῖρέ μοι, ἁβρὲ κύπασσι, τὸν Ὀμφάλη ἥ ποτε Λυδὴ

λυσαμένη φιλότητ’ἦλθεν ἐς Ἡρακλέους.

ὄλβιος ἦσθα, κύπασσι, καὶ ἐς τότε καὶ πάλιν, ὡς νῦν.

οὐ δὲ λέων ὣς δεινὸς ἐν οὔρεσιν, ὡς ὁ Μίκωνος

υἱὸς Κριναγόρης ἐν σακέων πατάγῳ.

εἰ δὲ κάλυμμ’ὀλίγον, μὴ μέμφεο μικρὸς ὁ χῶρος,

ἀλλ’ἄνδρας πολέμου τλήμονας οἶδε φέρειν.

νυμφίον Εὐαγόρην ποτὶ πενθερὸν ἡ Πολυαίνου

Σκυλλὶς ἀν’εὐρείας ἦλθε βοῶσα πύλας,

παῖδα τὸν Ἡγεμάχειον ἐφέστιον οὐ δ’ἄρ’ἐκείνη

χήρη πατρῴους αὖθις ἐσῆλθε δόμους,

δαιμονίη · τριτάτῳ δὲ κατέφθιτο μηνὶ δυσαίων

οὐλομένῃ ψυχῆς δύσφρονι τηκεδόνι.

τοῦτο δ’ἐπ’ἀμφοτέροισι πολύκλαυτον φιλότητος

ἕστηκεν λείῃ μνῆμα παρὰ τριόδῳ.

† Αἰνόμενοι δύο γρῆες ὁμήλικες ἦμεν, Ἀναξὼ

καὶ Κληνώ, δίδυμοι παῖδες Ἐπικράτεος

Κληνὼ μὲν Χαρίτων ἱερή, Δήμητρι δ’Ἀναξὼ

ἐν ζωῇ προπολεῦσ’ἐννέα δ’ἠελίων

ὀγδωκονταέτεις ἔτι λειπόμεθ’ἐς τόδ’ἱκέσθαι

τῆς μοίρης · ἐτέων δ’οὐ φθόνος † ἰσοσίη.

καὶ πόσιας καὶ τέκνα φιλήσαμεν αἱ δὲ παλαιαὶ

πρῶθ’ἡμεῖς Ἀίδην πρηῢν ἀνυσσάμεθα.

νῦν αἰτεῖς, ὅτε λεπτὸς ὑπὸ κροτάφοισιν ἴουλος

ἕρπει καὶ μηροῖς ὀξὺς ἔπεστι χνόος ·

εἶτα λέγεις “ἥδιον ἐμοὶ τόδε”. καὶ τίς ἂν εἴποι

κρείσσονας αὐχμηρὰς ἀσταχύων καλάμας;

ὡς πρέπει, Ἄρτεμίς εἰμ’· εὖ δ’Ἄρτεμιν αὐτὸς ὁ χαλκὸς

μανύει Ζηνός, κοὐχ ἑτέρου θύγατρα.

τεκμαίρου τὸ θράσος τᾶς παρθένου. ἦ ῥά κεν εἴποις ·

πᾶσα χθὼν ὀλίγον τᾷδε κυναγέσιον.