Πυθιας

Πυ.

πρῶτον μὲν εὐχῇ τῇδε πρεσβεύω θεῶν

τὴν πρωτόμαντιν Γαῖαν · ἐκ δὲ τῆς Θέμιν,

ἣ δὴ τὸ μητρὸς δευτέρα τόδ’ἕζετο

μαντεῖον, ὡς λόγος τις · ἐν δὲ τῷ τρίτῳ

λάχει, θελούσης, οὐ δὲ πρὸς βίαν τινός,

Τιτανὶς ἄλλη παῖς Χθονὸς καθέζετο,

Φοίβη · δίδωσι δ’ἣ γενέθλιον δόσιν

Φοίβῳ · τὸ Φοίβης δ’ὄνομ’ἔχει παρώνυμον.

λιπὼν δὲ λίμνην Δηλίαντε χοιράδα,

κέλσας ἐπ’ἀκτὰς ναυπόρους τὰς Παλλάδος,

ἐς τήνδε γαῖαν ἦλθε Παρνησοῦθ’ἕδρας.

πέμπουσι δ’αὐτὸν καὶ σεβίζουσιν μέγα

κελευθοποιοὶ παῖδες Ἡφαίστου, χθόνα

ἀνήμερον τιθέντες ἡμερωμένην.

μολόντα δ’αὐτὸν κάρτα τιμαλφεῖ λεώς,

Δελφόςτε χώρας τῆσδε πρυμνήτης ἄναξ.

τέχνης δέ νιν Ζεὺς ἔνθεον κτίσας φρένα

ἵζει τέταρτον τοῖσδε μάντιν ἐν θρόνοις ·

Διὸς προφήτης δ’ἐστὶ Λοξίας πατρός.

τούτους ἐν εὐχαῖς φροιμιάζομαι θεούς.

Παλλὰς προναία δ’ἐν λόγοις πρεσβεύεται ·

σέβω δὲ νύμφας, ἔνθα Κωρυκὶς πέτρα

κοίλη, φίλορνις, δαιμόνων ἀναστροφή ·

Βρόμιος ἔχει τὸν χῶρον, οὐ δ’ἀμνημονῶ,

ἐξ οὗτε Βάκχαις ἐστρατήγησεν θεός,

λαγὼ δίκην Πενθεῖ καταρράψας μόρον ·

Πλειστοῦτε πηγὰς καὶ Ποσειδῶνος κράτος

καλοῦσα καὶ τέλειον ὕψιστον Δία,

ἔπειτα μάντις ἐς θρόνους καθιζάνω.

καὶ νῦν τυχεῖν με τῶν πρὶν εἰσόδων μακρῷ

ἄριστα δοῖεν · κεἰ παρ’Ἑλλήνων τινές,

ἴτων πάλῳ λαχόντες, ὡς νομίζεται.

μαντεύομαι γὰρ ὡς ἂν ἡγῆται θεός.

ἦ δεινὰ λέξαι, δεινὰ δ’ὀφθαλμοῖς δρακεῖν,

πάλιν μ’ἔπεμψεν ἐκ δόμων τῶν Λοξίου,

ὡς μήτε σωκεῖν μήτε μ’ἀκταίνειν βάσιν,

τρέχω δὲ χερσίν, οὐ ποδωκείᾳ σκελῶν ·

δείσασα γὰρ γραῦς οὐδέν, ἀντίπαις μὲν οὖν.

ἐγὼ μὲν ἕρπω πρὸς πολυστεφῆ μυχόν ·

ὁρῶ δ’ἐπ’ὀμφαλῷ μὲν ἄνδρα θεομυσῆ

ἕδραν ἔχοντα προστρόπαιον, αἵματι

στάζοντα χεῖρας καὶ νεοσπαδὲς ξίφος

ἔχοντ’ἐλαίαςθ’ὑψιγέννητον κλάδον,

λήνει μεγίστῳ σωφρόνως ἐστεμμένον,

ἀργῆτι μαλλῷ · τῇδε γὰρ τρανῶς ἐρῶ.

πρόσθεν δὲ τἀνδρὸς τοῦδε θαυμαστὸς λόχος

εὕδει γυναικῶν ἐν θρόνοισιν ἥμενος.

οὔτοι γυναῖκας, ἀλλὰ Γοργόνας λέγω,

οὐ δ’αὖτε Γοργείοισιν εἰκάσω τύποις.

εἶδόν ποτ’ἤδη Φινέως γεγραμμένας

δεῖπνον φερούσας · ἄπτεροί γε μὴν ἰδεῖν

αὗται, μέλαιναι δ’ἐς τὸ πᾶν βδελύκτροποι ·

ῥέγκουσι δ’οὐ πλατοῖσι φυσιάμασιν ·

ἐκ δ’ὀμμάτων λείβουσι δυσφιλῆ λίβα ·

καὶ κόσμος οὔτε πρὸς θεῶν ἀγάλματα

φέρειν δίκαιος οὔτ’ἐς ἀνθρώπων στέγας.

τὸ φῦλον οὐκ ὄπωπα τῆσδ’ὁμιλίας

οὐ δ’ἥτις αἶα τοῦτ’ἐπεύχεται γένος

τρέφουσ’ἀνατεὶ μὴ μεταστένειν πόνον.

τἀντεῦθεν ἤδη τῶνδε δεσπότῃ δόμων

αὐτῷ μελέσθω Λοξίᾳ μεγασθενεῖ.

ἰατρόμαντις δ’ἐστὶ καὶ τερασκόπος

καὶ τοῖσιν ἄλλοις δωμάτων καθάρσιος.

Απολλων

Απ.

οὔτοι προδώσω · διὰ τέλους δέ σοι φύλαξ

ἐγγὺς παρεστὼς καὶ πρόσω δ’ἀποστατῶν

ἐχθροῖσι τοῖς σοῖς οὐ γενήσομαι πέπων.

καὶ νῦν ἁλούσας τάσδε τὰς μάργους ὁρᾷς ·

ὕπνῳ πεσοῦσαι δ’αἱ κατάπτυστοι κόραι,

γραῖαι παλαιαὶ παῖδες, αἷς οὐ μείγνυται

θεῶν τις οὐ δ’ἄνθρωπος οὐ δὲ θήρ ποτε.

κακῶν δ’ἕκατι κἀγένοντ’, ἐπεὶ κακὸν

σκότον νέμονται Τάρταρόνθ’ὑπὸ χθονός,

μισήματ’ἀνδρῶν καὶ θεῶν Ὀλυμπίων.

ὅμως δὲ φεῦγε μη δὲ μαλθακὸς γένῃ.

ἐλῶσι γάρ σε καὶ δι’ἠπείρου μακρᾶς

βιβῶντ’ἀν’αἰεὶ τὴν πλανοστιβῆ χθόνα

ὑπέρτε πόντον καὶ περιρρύτας πόλεις.

καὶ μὴ πρόκαμνε τόνδε βουκολούμενος

πόνον · μολὼν δὲ Παλλάδος ποτὶ πτόλιν

ἵζου παλαιὸν ἄγκαθεν λαβὼν βρέτας.

κἀκεῖ δικαστὰς τῶνδε καὶ θελκτηρίους

μύθους ἔχοντες μηχανὰς εὑρήσομεν,

ὥστ’ἐς τὸ πᾶν σε τῶνδ’ἀπαλλάξαι πόνων ·

καὶ γὰρ κτανεῖν σ’ἔπεισα μητρῷον δέμας.

Ορεστης

Ορ.

ἄναξ Ἄπολλον, οἶσθα μὲν τὸ μὴ ’δικεῖν ·

ἐπεὶ δ’ἐπίστᾳ, καὶ τὸ μὴ ’μελεῖν μάθε.

σθένος δὲ ποιεῖν εὖ φερέγγυον τὸ σόν.

Απολλων

Απ.

μέμνησο, μὴ φόβος σε νικάτω φρένας.

σὺ δ’, αὐτάδελφον αἷμα καὶ κοινοῦ πατρός,

Ἑρμῆ, φύλασσε · κάρτα δ’ὢν ἐπώνυμος

πομπαῖος ἴσθι, τόνδε ποιμαίνων ἐμὸν

ἱκέτην — σέβει τοι Ζεὺς τόδ’ἐκνόμων σέβας —

ὁρμώμενον βροτοῖσιν εὐπόμπῳ τύχῃ.

Κλυταιμηστρας Ειδωλον

Κλ.

εὕδοιτ’ἄν, ὠή, καὶ καθευδουσῶν τί δεῖ;

ἐγὼ δ’ὑφ’ὑμῶν ὧδ’ἀπητιμασμένη

ἄλλοισιν ἐν νεκροῖσιν, ὧν μὲν ἔκτανον

ὄνειδος ἐν φθιτοῖσιν οὐκ ἐκλείπεται,

αἰσχρῶς δ’ἀλῶμαι · προυννέπω δ’ὑμῖν ὅτι

ἔχω μεγίστην αἰτίαν κείνων ὕπο ·

100

παθοῦσα δ’οὕτω δεινὰ πρὸς τῶν φιλτάτων,

101

οὐδεὶς ὑπέρ μου δαιμόνων μηνίεται,

102

κατασφαγείσης πρὸς χερῶν μητροκτόνων.

103

ὁρᾶτε πληγὰς τάσδε καρδίας ὅθεν.

104

εὕδουσα γὰρ φρὴν ὄμμασιν λαμπρύνεται,

105

ἐν ἡμέρᾳ δὲ μοῖρ’ἀπρόσκοπος βροτῶν.

106

ἦ πολλὰ μὲν δὴ τῶν ἐμῶν ἐλείξατε,

107

χοάςτ’ἀοίνους, νηφάλια μειλίγματα,

108

καὶ νυκτίσεμνα δεῖπν’ἐπ’ἐσχάρᾳ πυρὸς

109

ἔθυον, ὥραν οὐδενὸς κοινὴν θεῶν.

110

καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα.

111

ὁ δ’ἐξαλύξας οἴχεται νεβροῦ δίκην,

112

καὶ ταῦτα κούφως ἐκ μέσων ἀρκυστάτων

113

ὤρουσεν ὑμῖν ἐγκατιλλώψας μέγα.

114

ἀκούσαθ’ὡς ἔλεξα τῆς ἐμῆς περὶ

115

ψυχῆς, φρονήσατ’, ὦ κατὰ χθονὸς θεαί.

116

ὄναρ γὰρ ὑμᾶς νῦν Κλυταιμήστρα καλῶ.

Χορος

Χο.

117

(μυγμός).

Κλυταιμηστρας Ειδωλον

Κλ.

118

μύζοιτ’ἄν, ἁνὴρ δ’οἴχεται φεύγων πρόσω ·

119

φίλοι γάρ εἰσιν οὐκ ἐμοῖς προσεικότες.

Χορος

Χο.

120

(μυγμός).

Κλυταιμηστρας Ειδωλον

Κλ.

121

ἄγαν ὑπνώσσεις κοὐ κατοικτίζεις πάθος ·

122

φονεὺς δ’Ὀρέστης τῆσδε μητρὸς οἴχεται.

Χορος

Χο.

123

(μυγμός).

Κλυταιμηστρας Ειδωλον

Κλ.

124

ᾤζεις, ὑπνώσσεις · οὐκ ἀναστήσῃ τάχος;

125

τί σοι πέπρωται πρᾶγμα πλὴν τεύχειν κακά;

Χορος

Χο.

126

(μυγμός).

Κλυταιμηστρας Ειδωλον

Κλ.

127

ὕπνος πόνοςτε κύριοι συνωμόται

128

δεινῆς δρακαίνης ἐξεκήραναν μένος.

Χορος

Χο.

129

(μυγμὸς διπλοῦς ὀξύς).

130

λαβὲ λαβὲ λαβὲ λαβέ, φράζου.

Κλυταιμηστρας Ειδωλον

Κλ.

131

ὄναρ διώκεις θῆρα, κλαγγαίνεις δ’ἅπερ

132

κύων μέριμναν οὔποτ’ἐκλείπων πόνου.

133

τί δρᾷς; ἀνίστω, μή σε νικάτω πόνος,

134

μη δ’ἀγνοήσῃς πῆμα μαλθαχθεῖσ’ὕπνῳ.

135

ἄλγησον ἧπαρ ἐνδίκοις ὀνείδεσιν ·

136

τοῖς σώφροσιν γὰρ ἀντίκεντρα γίγνεται.

137

σὺ δ’αἱματηρὸν πνεῦμ’ἐπουρίσασα τῷ,

138

ἀτμῷ κατισχναίνουσα, νηδύος πυρί,

139

ἕπου, μάραινε δευτέροις διώγμασιν.

Χορος

Χο.

140

ἔγειρ’, ἔγειρε καὶ σὺ τήνδ’, ἐγὼ δὲ σέ.

141

εὕδεις; ἀνίστω, κἀπολακτίσασ’ὕπνον,

142

ἰδώμεθ’εἴ τι τοῦδε φροιμίου ματᾷ.

Χορος α

Χο.

143

ἰοὺ ἰοὺ πύπαξ. ἐπάθομεν, φίλαι, —

Χορος β

Χο.

144

ἦ πολλὰ δὴ παθοῦσα καὶ μάτην ἐγώ, —

Χορος α

Χο.

145

ἐπάθομεν πάθος δυσαχές, ὦ πόποι,

146

ἄφερτον κακόν ·

Χορος β

Χο.

147

ἐξ ἀρκύων πέπτωκεν οἴχεταίθ’ὁ θήρ.

Χορος γ

Χο.

148

— ὕπνῳ κρατηθεῖσ’ἄγραν ὤλεσα.

Χορος

Χο.

149

ἰὼ παῖ Διός, ἐπίκλοπος πέλῃ, —

150

νέος δὲ γραίας δαίμονας καθιππάσω, —

151

τὸν ἱκέταν σέβων, ἄθεον ἄνδρα καὶ

152

τοκεῦσιν πικρόν ·

153

τὸν μητραλοίαν δ’ἐξέκλεψας ὢν θεός. —

154

τί τῶνδ’ἐρεῖ τις δικαίως ἔχειν;

155

ἐμοὶ δ’ὄνειδος ἐξ ὀνειράτων μολὸν

156

ἔτυψεν δίκαν διφρηλάτου

157

μεσολαβεῖ κέντρῳ

158

ὑπὸ φρένας, ὑπὸ λοβόν. —

160

πάρεστι μαστίκτορος δαΐου δαμίου

161

βαρὺ τὸ περίβαρυ κρύος ἔχειν.

162

τοιαῦτα δρῶσιν οἱ νεώτεροι θεοί,

163

κρατοῦντες τὸ πᾶν δίκας πλέον

164

φονολιβῆ θρόνον

165

περὶ πόδα, περὶ κάρα. —

166

πάρεστι γᾶς ὀμφαλὸν προσδρακεῖν αἱμάτων

167

βλοσυρὸν ἀρόμενον ἄγος ἔχειν.

169

ἐφεστίῳ δὲ μάντις ὢν μιάσματι

170

μυχὸν ἐχράνατ’αὐτόσσυτος, αὐτόκλητος,

171

παρὰ νόμον θεῶν βρότεα μὲν τίων,

172

παλαιγενεῖς δὲ μοίρας φθίσας.

174

κἀμοί γε λυπρός, καὶ τὸν οὐκ ἐκλύσεται,

175

ὑπότε γᾶν φυγὼν οὔ ποτ’ἐλευθεροῦται.

176

ποτιτρόπαιος ὢν δ’ἕτερον ἐν κάρᾳ

177

μιάστορ’ἐκ γένους πάσεται.

Απολλων

Απ.

179

ἔξω, κελεύω, τῶνδε δωμάτων τάχος

180

χωρεῖτ’, ἀπαλλάσσεσθε μαντικῶν μυχῶν,

181

μὴ καὶ λαβοῦσα πτηνὸν ἀργηστὴν ὄφιν,

182

χρυσηλάτου θώμιγγος ἐξορμώμενον,

183

ἀνῇς ὑπ’ἄλγους μέλαν’ἀπ’ἀνθρώπων ἀφρόν,

184

ἐμοῦσα θρόμβους οὓς ἀφείλκυσας φόνου.

185

οὔτοι δόμοισι τοῖσδε χρίμπτεσθαι πρέπει ·

186

ἀλλ’οὗ καρανιστῆρες ὀφθαλμωρύχοι

187

δίκαι σφαγαίτε σπέρματόςτ’ἀποφθορᾷ

188

παίδων κακοῦται χλοῦνις, ἠδ’ἀκρωνία,

189

λευσμόςτε, καὶ μύζουσιν οἰκτισμὸν πολὺν

190

ὑπὸ ῥάχιν παγέντες. ἆρ’ἀκούετε

191

οἵας ἑορτῆς ἔστ’ἀπόπτυστοι θεοῖς

192

στέργηθρ’ἔχουσαι; πᾶς δ’ὑφηγεῖται τρόπος

193

μορφῆς. λέοντος ἄντρον αἱματορρόφου

194

οἰκεῖν τοιαύτας εἰκός, οὐ χρηστηρίοις

195

ἐν τοῖσδε πλησίοισι τρίβεσθαι μύσος.

196

χωρεῖτ’ἄνευ βοτῆρος αἰπολούμεναι.

197

ποίμνης τοιαύτης δ’οὔτις εὐφιλὴς θεῶν.

Χορος

Χο.

198

ἄναξ Ἄπολλον, ἀντάκουσον ἐν μέρει.

199

αὐτὸς σὺ τούτων οὐ μεταίτιος πέλῃ,

200

ἀλλ’εἷς τὸ πᾶν ἔπραξας ὢν παναίτιος.

Απολλων

Απ.

201

πῶς δή; τοσοῦτο μῆκος ἔκτεινον λόγου.

Χορος

Χο.

202

ἔχρησας ὥστε τὸν ξένον μητροκτονεῖν.

Απολλων

Απ.

203

ἔχρησα ποινὰς τοῦ πατρὸς πρᾶξαι. τί μήν;

Χορος

Χο.

204

κἄπειθ’ὑπέστης αἵματος δέκτωρ νέου.

Απολλων

Απ.

205

καὶ προστραπέσθαι τούσδ’ἐπέστελλον δόμους.

Χορος

Χο.

206

καὶ τὰς προπομποὺς δῆτα τάσδε λοιδορεῖς;

Απολλων

Απ.

207

οὐ γὰρ δόμοισι τοῖσδε πρόσφορον μολεῖν.

Χορος

Χο.

208

ἀλλ’ἔστιν ἡμῖν τοῦτο προστεταγμένον.

Απολλων

Απ.

209

τίς ἥδε τιμή; κόμπασον γέρας καλόν.

Χορος

Χο.

210

τοὺς μητραλοίας ἐκ δόμων ἐλαύνομεν.

Απολλων

Απ.

211

τί γὰρ γυναικὸς ἥτις ἄνδρα νοσφίσῃ;

Χορος

Χο.

212

οὐκ ἂν γένοιθ’ὅμαιμος αὐθέντης φόνος.

Απολλων

Απ.

213

ἦ κάρτ’ἄτιμα καὶ παρ’οὐδὲν εἰργάσω

214

Ἥρας τελείας καὶ Διὸς πιστώματα.

215

Κύπρις δ’ἄτιμος τῷδ’ἀπέρριπται λόγῳ,

216

ὅθεν βροτοῖσι γίγνεται τὰ φίλτατα.

217

εὐνὴ γὰρ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ μόρσιμος

218

ὅρκου ’στὶ μείζων τῇ δίκῃ φρουρουμένη.

219

εἰ τοῖσιν οὖν κτείνουσιν ἀλλήλους χαλᾷς

220

τὸ μὴ τίνεσθαι μη δ’ἐποπτεύειν κότῳ,

221

οὔ φημ’Ὀρέστην σ’ἐνδίκως ἀνδρηλατεῖν.

222

τὰ μὲν γὰρ οἶδα κάρτα σ’ἐνθυμουμένην,

223

τὰ δ’ἐμφανῶς πράσσουσαν ἡσυχαιτέραν.

224

δίκας δὲ Παλλὰς τῶνδ’ἐποπτεύσει θεά.

Χορος

Χο.

225

τὸν ἄνδρ’ἐκεῖνον οὔ τι μὴ λίπω ποτέ.

Απολλων

Απ.

226

σὺ δ’οὖν δίωκε καὶ πόνον πλείω τίθου.

Χορος

Χο.

227

τιμὰς σὺ μὴ σύντεμνε τὰς ἐμὰς λόγῳ.

Απολλων

Απ.

228

οὐ δ’ἂν δεχοίμην ὥστ’ἔχειν τιμὰς σέθεν.

Χορος

Χο.

229

μέγας γὰρ ἔμπας πὰρ Διὸς θρόνοις λέγῃ.

230

ἐγὼ δ’, ἄγει γὰρ αἷμα μητρῷον, δίκας

231

μέτειμι τόνδε φῶτα κἀκκυνηγετῶ.

Απολλων

Απ.

232

ἐγὼ δ’ἀρήξω τὸν ἱκέτηντε ῥύσομαι ·

233

δεινὴ γὰρ ἐν βροτοῖσι κἀν θεοῖς πέλει

234

τοῦ προστροπαίου μῆνις, εἰ προδῶ σφ’ἑκών.

Ορεστης

Ορ.

235

ἄνασσ’Ἀθάνα, Λοξίου κελεύμασιν

236

ἥκω, δέχου δὲ πρευμενῶς ἀλάστορα,

237

οὐ προστρόπαιον οὐ δ’ἀφοίβαντον χέρα,

238

ἀλλ’ἀμβλὺς ἤδη προστετριμμένοςτε πρὸς

239

ἄλλοισιν οἴκοις καὶ πορεύμασιν βροτῶν.

240

ὅμοια χέρσον καὶ θάλασσαν ἐκπερῶν,

241

σῴζων ἐφετμὰς Λοξίου χρηστηρίους,

242

πρόσειμι δῶμα καὶ βρέτας τὸ σόν, θεά.

243

αὐτοῦ φυλάσσων ἀναμένω τέλος δίκης.

Χορος

Χο.

244

εἶεν · τόδ’ἐστὶ τἀνδρὸς ἐκφανὲς τέκμαρ.

245

ἕπου δὲ μηνυτῆρος ἀφθέγκτου φραδαῖς.

246

τετραυματισμένον γὰρ ὡς κύων νεβρὸν

247

πρὸς αἷμα καὶ σταλαγμὸν ἐκματεύομεν.

248

πολλοῖς δὲ μόχθοις ἀνδροκμῆσι φυσιᾷ

249

σπλάγχνον · χθονὸς γὰρ πᾶς πεποίμανται τόπος,

250

ὑπέρτε πόντον ἀπτέροις ποτήμασιν

251

ἦλθον διώκουσ’, οὐδὲν ὑστέρα νεώς.

252

καὶ νῦν ὅδ’ἐνθάδ’ἐστί που καταπτακών.

253

ὀσμὴ βροτείων αἱμάτων με προσγελᾷ.

ὅρα ὅρα μάλ’αὖ,

λεύσσετε πάντα, μὴ

λάθῃ φύγδα βὰς

ματροφόνος ἀτίτας.

ὁ δ’αὖτέ γ’ ἀλκὰν ἔχων

259

περὶ βρέτει πλεχθεὶς θεᾶς ἀμβρότου

260

ὑπόδικος θέλει γενέσθαι χρεῶν.

261

τὸ δ’οὐ πάρεστιν · αἷμα μητρῷον χαμαὶ

262

δυσαγκόμιστον, παπαῖ,

263

τὸ διερὸν πέδοι χύμενον οἴχεται.

264

ἀλλ’ἀντιδοῦναι δεῖ σ’ἀπὸ ζῶντος ῥοφεῖν

265

ἐρυθρὸν ἐκ μελέων πέλανον · ἀπὸ δὲ σοῦ

266

φεροίμαν βοσκὰν πώματος δυσπότου ·

267

καὶ ζῶντά σ’ἰσχνάνασ’ἀπάξομαι κάτω,

268

ἀντίποιν’ὡς τίνῃς ματροφόνου δύας.

269

ὄψει δὲ κεἴ τις ἄλλος ἤλιτεν βροτῶν

270

ἢ θεὸν ἢ ξένον

271

τιν’† ἀσεβῶν † ἢ τοκέας φίλους,

272

ἔχονθ’ἕκαστον τῆς δίκης ἐπάξια.

273

μέγας γὰρ Ἅιδης ἐστὶν εὔθυνος βροτῶν

274

ἔνερθε χθονός,

275

δελτογράφῳ δὲ πάντ’ἐπωπᾷ φρενί.

Ορεστης

Ορ.

276

ἐγὼ διδαχθεὶς ἐν κακοῖς ἐπίσταμαι

277

πολλοὺς καθαρμούς, καὶ λέγειν ὅπου δίκη

278

σιγᾶνθ’ὁμοίως · ἐν δὲ τῷδε πράγματι

279

φωνεῖν ἐτάχθην πρὸς σοφοῦ διδασκάλου.

280

βρίζει γὰρ αἷμα καὶ μαραίνεται χερός,

281

μητροκτόνον μίασμα δ’ἔκπλυτον πέλει ·

282

ποταίνιον γὰρ ὂν πρὸς ἑστίᾳ θεοῦ

283

Φοίβου καθαρμοῖς ἠλάθη χοιροκτόνοις.

284

πολὺς δέ μοι γένοιτ’ἂν ἐξ ἀρχῆς λόγος,

285

ὅσοις προσῆλθον ἀβλαβεῖ ξυνουσίᾳ.

286

287

καὶ νῦν ἀφ’ἁγνοῦ στόματος εὐφήμως καλῶ

288

χώρας ἄνασσαν τῆσδ’Ἀθηναίαν ἐμοὶ

289

μολεῖν ἀρωγόν · κτήσεται δ’ἄνευ δορὸς

290

αὐτόντε καὶ γῆν καὶ τὸν Ἀργεῖον λεὼν

291

πιστὸν δικαίως ἐς τὸ πᾶντε σύμμαχον.

292

ἀλλ’εἴτε χώρας ἐν τόποις Λιβυστικοῖς,

293

Τρίτωνος ἀμφὶ χεῦμα γενεθλίου πόρου,

294

τίθησιν ὀρθὸν ἢ κατηρεφῆ πόδα,

295

φίλοις ἀρήγουσ’, εἴτε Φλεγραίαν πλάκα

296

θρασὺς ταγοῦχος ὡς ἀνὴρ ἐπισκοπεῖ,

297

ἔλθοι — κλύει δὲ καὶ πρόσωθεν ὢν θεός —

298

ὅπως γένοιτο τῶνδ’ἐμοὶ λυτήριος.

Χορος

Χο.

299

οὔτοι σ’Ἀπόλλων οὐ δ’Ἀθηναίας σθένος

300

ῥύσαιτ’ἂν ὥστε μὴ οὐ παρημελημένον

301

ἔρρειν, τὸ χαίρειν μὴ μαθόνθ’ὅπου φρενῶν,

302

ἀναίματον βόσκημα δαιμόνων, σκιάν.

303

οὐ δ’ἀντιφωνεῖς, ἀλλ’ἀποπτύεις λόγους,

304

ἐμοὶ τραφείςτε καὶ καθιερωμένος;

305

καὶ ζῶν με δαίσεις οὐ δὲ πρὸς βωμῷ σφαγείς ·

306

ὕμνον δ’ἀκούσῃ τόνδε δέσμιον σέθεν.

307

ἄγε δὴ καὶ χορὸν ἅψωμεν, ἐπεὶ

308

μοῦσαν στυγερὰν

309

ἀποφαίνεσθαι δεδόκηκεν,

310

λέξαιτε λάχη τὰ κατ’ἀνθρώπους

311

ὡς ἐπινωμᾷ στάσις ἁμά.

312

εὐθυδίκαιοι δ’οἰόμεθ’εἶναι ·

313

τὸν μὲν καθαρὰς χεῖρας προνέμοντ’

314

οὔτις ἐφέρπει μῆνις ἀφ’ἡμῶν,

315

ἀσινὴς δ’αἰῶνα διοιχνεῖ ·

316

ὅστις δ’ἀλιτὼν ὥσπερ ὅδ’ἁνὴρ

317

χεῖρας φονίας ἐπικρύπτει,

318

μάρτυρες ὀρθαὶ τοῖσι θανοῦσιν

319

παραγιγνόμεναι πράκτορες αἵματος

320

αὐτῷ τελέως ἐφάνημεν.

321

μᾶτερ ἅ μ’ἔτικτες, ὦ μᾶτερ

322

Νύξ, ἀλαοῖσι καὶ δεδορκόσιν

323

ποινάν, κλῦθ’. ὁ Λατοῦς γὰρ

324

ἶνίς μ’ἄτιμον τίθησιν

325

τόνδ’ἀφαιρούμενος

326

πτῶκα, ματρῷον

327

ἅγνισμα κύριον φόνου.

328

ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ

329

τόδε μέλος, παρακοπά,

παραφορὰ φρενοδαλής,

ὕμνος ἐξ Ἐρινύων,

δέσμιος φρενῶν,

ἀφόρμικτος, αὐονὰ βροτοῖς.

334

τοῦτο γὰρ λάχος διανταία

335

Μοῖρ’ἐπέκλωσεν ἐμπέδως ἔχειν,

336

θνατῶν τοῖσιν αὐτουργίαι

337

ξυμπέσωσιν μάταιοι,

338

τοῖς ὁμαρτεῖν, ὄφρ’ἂν

339

γᾶν ὑπέλθῃ · θανὼν δ’

340

οὐκ ἄγαν ἐλεύθερος.

341

ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ

342

τόδε μέλος, παρακοπά,

παραφορὰ φρενοδαλής,

ὕμνος ἐξ Ἐρινύων,

δέσμιος φρενῶν,

ἀφόρμικτος, αὐονὰ βροτοῖς.

349

γιγνομέναισι λάχη τάδ’ἐφ’ἁμὶν ἐκράνθη ·

350

ἀθανάτων δ’ἀπέχειν χέρας, οὐ δέ τις ἐστί

351

συνδαίτωρ μετάκοινος ·

352

παλλεύκων δὲ πέπλων ἀπόμοιρος ἄκληρος ἐτύχθην

–⏑–⏑–⏑–.

δωμάτων γὰρ εἱλόμαν

ἀνατροπάς, ὅταν Ἄρης

τιθασὸς ὢν φίλον ἕλῃ.

357

ἐπὶ τὸν ὧδ’ἱέμεναι

358

κρατερὸν ὄνθ’ὅμως

359

ἀμαυροῦμεν ὑφ’αἵματος νέου.

360

σπεύδομεν αἵδ’ἀφελεῖν τινὰ τάσδε μερίμνας,

361

θεῶν δ’ἀτέλειαν ἐμαῖς μελέταις ἐπικραίνειν,

362

μη δ’εἰς ἄγκρισιν ἐλθεῖν ·

365

Ζεὺς δ’αἱμοσταγὲς ἀξιόμισον ἔθνος τόδε λέσχας

ἇς ἀπηξιώσατο.

δωμάτων γὰρ εἱλόμαν

ἀνατροπάς, ὅταν Ἄρης

τιθασὸς ὢν φίλον ἕλῃ.

357a

ἐπὶ τὸν ὧδ’ἱέμεναι

358a

κρατερὸν ὄνθ’ὅμως

359a

ἀμαυροῦμεν ὑφ’αἵματος νέου.

368

δόξαιτ’ἀνδρῶν καὶ μάλ’ὑπ’αἰθέρι σεμναὶ

369

τακόμεναι κατὰ γᾶν μινύθουσιν ἄτιμοι

370

ἁμετέραις ἐφόδοις μελανείμοσιν,

371

ὀρχησμοῖςτ’ἐπιφθόνοις ποδός.

372

μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα

373

ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ

374

καταφέρω ποδὸς ἀκμάν,

375

σφαλερὰ καὶ τανυδρόμοις

376

κῶλα, δύσφορον ἄταν.

377

πίπτων δ’οὐκ οἶδεν τόδ’ὑπ’ἄφρονι λύμᾳ ·

378

τοῖον ἐπὶ κνέφας ἀνδρὶ μύσος πεπόταται,

379

καὶ δνοφεράν τιν’ἀχλὺν κατὰ δώματος

380

αὐδᾶται πολύστονος φάτις.

372a

μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα

373a

ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ

374a

καταφέρω ποδὸς ἀκμάν,

375a

σφαλερὰ καὶ τανυδρόμοις

376a

κῶλα, δύσφορον ἄταν.

381

μένει γάρ. εὐμήχανοί

382

τε καὶ τέλειοι, κακῶν

383

τε μνήμονες σεμναὶ

384

καὶ δυσπαρήγοροι βροτοῖς,

385

ἄτιμ’ἀτίετα διόμεναι

386

λάχη θεῶν διχοστατοῦντ’ἀνηλίῳ

387

λάμπᾳ, δυσοδοπαίπαλα

388

δερκομένοισι καὶ δυσομμάτοις ὁμῶς.

389

τίς οὖν τάδ’οὐχ ἅζεταί

390

τε καὶ δέδοικεν βροτῶν,

391

ἐμοῦ κλύων θεσμὸν

392

τὸν μοιρόκραντον ἐκ θεῶν

393

δοθέντα τέλεον; ἔτι δέ μοι

394

μένει γέρας παλαιόν, οὐ δ’ἀτιμίας

395

κύρω, καίπερ ὑπὸ χθόνα

396

τάξιν ἔχουσα καὶ δυσήλιον κνέφας.

Αθηνα

Αθ.

397

πρόσωθεν ἐξήκουσα κληδόνος βοὴν

398

ἀπὸ Σκαμάνδρου γῆν καταφθατουμένη,

399

ἣν δῆτ’Ἀχαιῶν ἄκτορέςτε καὶ πρόμοι,

400

τῶν αἰχμαλώτων χρημάτων λάχος μέγα,

401

ἔνειμαν αὐτόπρεμνον εἰς τὸ πᾶν ἐμοί,

402

ἐξαίρετον δώρημα Θησέως τόκοις ·

403

ἔνθεν διώκουσ’ἦλθον ἄτρυτον πόδα,

404

πτερῶν ἄτερ ῥοιβδοῦσα κόλπον αἰγίδος.

405

406

καινὴν δ’ὁρῶσα τήνδ’ὁμιλίαν χθονὸς

407

ταρβῶ μὲν οὐδέν, θαῦμα δ’ὄμμασιν πάρα.

408

τίνες ποτ’ἐστέ; πᾶσι δ’ἐς κοινὸν λέγω ·

409

βρέταςτε τοὐμὸν τῷδ’ἐφημένῳ ξένῳ,

410

ὑμᾶςθ’ὁμοίας οὐδενὶ σπαρτῶν γένει,

411

οὔτ’ἐν θεαῖσι πρὸς θεῶν ὁρωμένας

412

οὔτ’οὖν βροτείοις ἐμφερεῖς μορφώμασιν.

413

λέγειν δ’ἄμομφον ὄντα τοὺς πέλας κακῶς

414

πρόσω δικαίων ἠδ’ἀποστατεῖ θέμις.

Χορος

Χο.

415

πεύσῃ τὰ πάντα συντόμως, Διὸς κόρη.

416

ἡμεῖς γάρ ἐσμεν Νυκτὸς αἰανῆ τέκνα.

417

Ἀραὶ δ’ἐν οἴκοις γῆς ὑπαὶ κεκλήμεθα.

Αθηνα

Αθ.

418

γένος μὲν οἶδα κληδόναςτ’ἐπωνύμους.

Χορος

Χο.

419

τιμάς γε μὲν δὴ τὰς ἐμὰς πεύσῃ τάχα.

Αθηνα

Αθ.

420

μάθοιμ’ἄν, εἰ λέγοι τις ἐμφανῆ λόγον.

Χορος

Χο.

421

βροτοκτονοῦντας ἐκ δόμων ἐλαύνομεν.

Αθηνα

Αθ.

422

καὶ τῷ κτανόντι ποῦ τὸ τέρμα τῆς φυγῆς;

Χορος

Χο.

423

ὅπου τὸ χαίρειν μηδαμοῦ νομίζεται.

Αθηνα

Αθ.

424

ἦ καὶ τοιαύτας τῷδ’ἐπιρροιζεῖς φυγάς;

Χορος

Χο.

425

φονεὺς γὰρ εἶναι μητρὸς ἠξιώσατο.

Αθηνα

Αθ.

426

ἄλλαις ἀνάγκαις, ἤ τινος τρέων κότον;

Χορος

Χο.

427

ποῦ γὰρ τοσοῦτο κέντρον ὡς μητροκτονεῖν;

Αθηνα

Αθ.

428

δυοῖν παρόντοιν ἥμισυς λόγου πάρα.

Χορος

Χο.

429

ἀλλ’ὅρκον οὐ δέξαιτ’ἄν, οὐ δοῦναι θέλοι.

Αθηνα

Αθ.

430

κλύειν δίκαιος μᾶλλον ἢ πρᾶξαι θέλεις.

Χορος

Χο.

431

πῶς δή; δίδαξον · τῶν σοφῶν γὰρ οὐ πένῃ.

Αθηνα

Αθ.

432

ὅρκοις τὰ μὴ δίκαια μὴ νικᾶν λέγω.

Χορος

Χο.

433

ἀλλ’ἐξέλεγχε, κρῖνε δ’εὐθεῖαν δίκην.

Αθηνα

Αθ.

434

ἦ κἀπ’ἐμοὶ τρέποιτ’ἂν αἰτίας τέλος;

Χορος

Χο.

435

πῶς δ’οὔ; σέβουσαί γ’ἀξίαν κἀπ’ἀξίων.

Αθηνα

Αθ.

436

τί πρὸς τάδ’εἰπεῖν, ὦ ξέν’, ἐν μέρει θέλεις;

437

λέξας δὲ χώραν καὶ γένος καὶ ξυμφορὰς

438

τὰς σάς, ἔπειτα τόνδ’ἀμυναθοῦ ψόγον ·

439

εἴπερ πεποιθὼς τῇ δίκῃ βρέτας τόδε

440

ἧσαι φυλάσσων ἑστίας ἁμῆς πέλας

441

σεμνὸς προσίκτωρ ἐν τρόποις Ἰξίονος.

442

τούτοις ἀμείβου πᾶσιν εὐμαθές τί μοι.

Ορεστης

Ορ.

443

ἄνασσ’Ἀθάνα, πρῶτον ἐκ τῶν ὑστάτων

444

τῶν σῶν ἐπῶν μέλημ’ἀφαιρήσω μέγα.

445

οὐκ εἰμὶ προστρόπαιος, οὐ δ’ἔχων μύσος

446

πρὸς χειρὶ τἠμῇ τὸ σὸν ἐφεζόμην βρέτας.

447

τεκμήριον δὲ τῶνδέ σοι λέξω μέγα.

448

ἄφθογγον εἶναι τὸν παλαμναῖον νόμος,

449

ἔστ’ἂν πρὸς ἀνδρὸς αἵματος καθαρσίου

450

σφαγαὶ καθαιμάξωσι νεοθήλου βοτοῦ.

451

πάλαι πρὸς ἄλλοις ταῦτ’ἀφιερώμεθα

452

οἴκοισι, καὶ βοτοῖσι καὶ ῥυτοῖς πόροις.

453

ταύτην μὲν οὕτω φροντίδ’ἐκποδὼν λέγω.

454

γένος δὲ τοὐμὸν ὡς ἔχει πεύσῃ τάχα.

455

Ἀργεῖός εἰμι, πατέρα δ’ἱστορεῖς καλῶς,

456

Ἀγαμέμνον’, ἀνδρῶν ναυβατῶν ἁρμόστορα,

457

ξὺν ᾧ σὺ Τροίαν ἄπολιν Ἰλίου πόλιν

458

ἔθηκας. ἔφθιθ’οὗτος οὐ καλῶς, μολὼν

459

εἰς οἶκον · ἀλλά νιν κελαινόφρων ἐμὴ

460

μήτηρ κατέκτα, ποικίλοις ἀγρεύμασιν

461

κρύψασ’, ἃ λουτρῶν ἐξεμαρτύρει φόνον.

462

κἀγὼ κατελθών, τὸν πρὸ τοῦ φεύγων χρόνον,

463

ἔκτεινα τὴν τεκοῦσαν, οὐκ ἀρνήσομαι,

464

ἀντικτόνοις ποιναῖσι φιλτάτου πατρός.

465

καὶ τῶνδε κοινῇ Λοξίας ἐπαίτιος,

466

ἄλγη προφωνῶν ἀντίκεντρα καρδίᾳ,

467

εἰ μή τι τῶνδ’ἔρξαιμι τοὺς ἐπαιτίους.

468

σὺ δ’εἰ δικαίως εἴτε μὴ κρῖνον δίκην ·

469

πράξας γὰρ ἐν σοὶ πανταχῇ τάδ’αἰνέσω.

Αθηνα

Αθ.

470

τὸ πρᾶγμα μεῖζον, εἴ τις οἴεται τόδε

471

βροτὸς δικάζειν · οὐ δὲ μὴν ἐμοὶ θέμις

472

φόνου διαιρεῖν ὀξυμηνίτου δίκας ·

473

ἄλλωςτε καὶ σὺ μὲν κατηρτυκὼς ἐμοῖς

474

ἱκέτης προσῆλθες καθαρὸς ἀβλαβὴς δόμοις ·

475

οὕτως δ’ἄμομφον ὄντα σ’αἰδοῦμαι πόλει.

476

αὗται δ’ἔχουσι μοῖραν οὐκ εὐπέμπελον,

477

καὶ μὴ τυχοῦσαι πράγματος νικηφόρου,

478

χώρᾳ μεταῦθις ἰὸς ἐκ φρονημάτων

479

πέδοι πεσὼν ἄφερτος αἰανὴς νόσος.

480

τοιαῦτα μὲν τάδ’ἐστίν · ἀμφότερα, μένειν

481

πέμπειντε δυσπήμαντ’ἀμηχάνως ἐμοί.

482

ἐπεὶ δὲ πρᾶγμα δεῦρ’ἐπέσκηψεν τόδε,

483

φόνων δικαστὰς ὁρκίους αἱρουμένη

484

θεσμὸν τὸν εἰς ἅπαντ’ἐγὼ θήσω χρόνον.

485

ὑμεῖς δὲ μαρτύριάτε καὶ τεκμήρια

486

καλεῖσθ’, ἀρωγὰ τῆς δίκης ὁρκώματα ·

487

κρίνασα δ’ἀστῶν τῶν ἐμῶν τὰ βέλτατα

488

ἥξω, διαιρεῖν τοῦτο πρᾶγμ’ἐτητύμως,

489

ὅρκον πορόντας μηδὲν ἔκδικον φράσειν.

Χορος

Χο.

490

νῦν καταστροφαὶ νέων

491

θεσμίων, εἰ

492

κρατήσει δίκατε καὶ βλάβα

493

τοῦδε ματροκτόνου.

494

πάντας ἤδη τόδ’ἔργον

495

εὐχερείᾳ συναρμόσει βροτούς ·

496

πολλὰ δ’ἔτυμα παιδότρωτα

497

πάθεα προσμένει

498

τοκεῦσιν μεταῦθις ἐν χρόνῳ.

499

οὐ δὲ γὰρ βροτοσκόπων

500

μαινάδων τῶνδ’

501

ἐφέρψει κότος τις ἐργμάτων —

502

πάντ’ἐφήσω μόρον.

503

πεύσεται δ’ἄλλος ἄλλοθεν,

504

προφωνῶν τὰ τῶν πέλας κακά,

505

λῆξιν ὑπόδοσίντε μόχθων ·

506

ἄκεάτ’οὐ βέβαια

507

τλάμων μάταν παρηγορεῖ.

508

μη δέ τις κικλῃσκέτω

509

ξυμφορᾷ τετυμμένος,

510

τοῦτ’ἔπος θροούμενος,

511

ὦ δίκα,

512

ὦ θρόνοιτ’Ἐρινύων.

513

ταῦτά τις τάχ’ἂν πατὴρ

514

ἢ τεκοῦσα νεοπαθὴς

515

οἶκτον οἰκτίσαιτ’,

516

ἐπειδὴ πίτνει δόμος δίκας.

517

ἔσθ’ὅπου τὸ δεινὸν εὖ,

518

καὶ φρενῶν ἐπίσκοπον

519

δεῖ μένειν καθήμενον.

520

ξυμφέρει

521

σωφρονεῖν ὑπὸ στένει.

τίς δὲ μηδὲν ἐν δέει

καρδίαν ἂν ἀνατρέφων

ἢ πόλις βροτόςθ’

ὁμοίως ἔτ’ἂν σέβοι δίκαν;

μήτ’ἀνάρχετον βίον

μήτε δεσποτούμενον

αἰνέσῃς.

παντὶ μέσῳ τὸ κράτος

θεὸς ὤπασεν, ἄλλ’

ἄλλᾳ δ’ἐφορεύει.

ξύμμετρον δ’ἔπος λέγω,

δυσσεβίας μὲν ὕβρις

τέκος ὡς ἐτύμως ·

ἐκ δ’

ὑγιείας φρενῶν ὁ πάμφιλος

537

καὶ πολύευκτος ὄλβος.

538

ἐς τὸ πᾶν δέ σοι λέγω,

539

βωμὸν αἴδεσαι Δίκας ·

μη δέ νιν

κέρδος ἰδὼν ἀθέῳ

ποδὶ λὰξ ἀτίσῃς ·

ποινὰ γὰρ ἐπέσται.

κύριον μένει τέλος.

πρὸς τάδε τις τοκέων

σέβας εὖ προτίων

καὶ

ξενοτίμους δόμων ἐπιστροφὰς

549

αἰδόμενός τις ἔστω.

550

ἑκὼν δ’ἀνάγκας ἄτερ δίκαιος ὢν

551

οὐκ ἄνολβος ἔσται ·

552

πανώλεθρος δ’οὔποτ’ἂν γένοιτο.

553

τὸν ἀντίτολμον δέ φαμι παρβάταν

554

ἄγοντα πολλὰ παντόφυρτ’ἄνευ δίκας

555

βιαίως ξὺν χρόνῳ καθήσειν

556

λαῖφος, ὅταν λάβῃ πόνος

557

θραυομένας κεραίας.

558

καλεῖ δ’ἀκούοντας οὐδὲν ἐν μέσᾳ

559

δυσπαλεῖτε δίνᾳ ·

560

γελᾷ δὲ δαίμων ἐπ’ἀνδρὶ θερμῷ,

561

τὸν οὔποτ’αὐχοῦντ’ἰδὼν ἀμαχάνοις

562

δύαις λαπαδνὸν οὐ δ’ὑπερθέοντ’ἄκραν ·

563

δι’αἰῶνος δὲ τὸν πρὶν ὄλβον

564

ἕρματι προσβαλὼν δίκας

565

ὤλετ’ἄκλαυτος, αἶστος.

Αθηνα

Αθ.

566

κήρυσσε, κῆρυξ, καὶ στρατὸν κατειργαθοῦ,

567

ἥτ’οὖν διάτορος Τυρσηνικὴ

568

σάλπιγξ, βροτείου πνεύματος πληρουμένη,

569

ὑπέρτονον γήρυμα φαινέτω στρατῷ.

570

πληρουμένου γὰρ τοῦδε βουλευτηρίου

571

σιγᾶν ἀρήγει καὶ μαθεῖν θεσμοὺς ἐμοὺς

572

πόλιντε πᾶσαν εἰς τὸν αἰανῆ χρόνον

573

καὶ τούσδ’ὅπως ἂν εὖ καταγνωσθῇ δίκη.

Χορος

Χο.

574

ἄναξ Ἄπολλον, ὧν ἔχεις αὐτὸς κράτει.

575

τί τοῦδε σοὶ μέτεστι πράγματος λέγε.

Απολλων

Απ.

576

καὶ μαρτυρήσων ἦλθον — ἔστι γὰρ νόμῳ

577

ἱκέτης ὅδ’ἁνὴρ καὶ δόμων ἐφέστιος

578

ἐμῶν, φόνου δὲ τοῦδ’ἐγὼ καθάρσιος —

579

καὶ ξυνδικήσων αὐτός · αἰτίαν δ’ἔχω

580

τῆς τοῦδε μητρὸς τοῦ φόνου. σὺ δ’εἴσαγε

581

ὅπωςτ’ἐπίστᾳ τήνδε κύρωσον δίκην.

Αθηνα

Αθ.

582

ὑμῶν ὁ μῦθος, εἰσάγω δὲ τὴν δίκην ·

583

ὁ γὰρ διώκων πρότερος ἐξ ἀρχῆς λέγων

584

γένοιτ’ἂν ὀρθῶς πράγματος διδάσκαλος.

Χορος

Χο.

585

πολλαὶ μέν ἐσμεν, λέξομεν δὲ συντόμως.

586

ἔπος δ’ἀμείβου πρὸς ἔπος ἐν μέρει τιθείς.

587

τὴν μητέρ’εἰπὲ πρῶτον εἰ κατέκτονας.

Ορεστης

Ορ.

588

ἔκτεινα · τούτου δ’οὔτις ἄρνησις πέλει.

Χορος

Χο.

589

ἓν μὲν τόδ’ἤδη τῶν τριῶν παλαισμάτων.

Ορεστης

Ορ.

590

οὐ κειμένῳ πω τόνδε κομπάζεις λόγον.

Χορος

Χο.

591

εἰπεῖν γε μέντοι δεῖ σ’ὅπως κατέκτανες.

Ορεστης

Ορ.

592

λέγω · ξιφουλκῷ χειρὶ πρὸς δέρην τεμών.

Χορος

Χο.

593

πρὸς τοῦ δ’ἐπείσθης καὶ τίνος βουλεύμασιν;

Ορεστης

Ορ.

594

τοῖς τοῦδε θεσφάτοισι · μαρτυρεῖ δέ μοι.

Χορος

Χο.

595

ὁ μάντις ἐξηγεῖτό σοι μητροκτονεῖν;

Ορεστης

Ορ.

596

καὶ δεῦρό γ’ἀεὶ τὴν τύχην οὐ μέμφομαι.

Χορος

Χο.

597

ἀλλ’εἴ σε μάρψει ψῆφος, ἄλλ’ἐρεῖς τάχα.

Ορεστης

Ορ.

598

πέποιθ’. ἀρωγὰς δ’ἐκ τάφου πέμψει πατήρ.

Χορος

Χο.

599

νεκροῖσί νυν πέπισθι μητέρα κτανών.

Ορεστης

Ορ.

600

δυοῖν γὰρ εἶχε προσβολὰς μιασμάτοιν.

Χορος

Χο.

601

πῶς δή; δίδαξον τοὺς δικάζοντας τάδε.

Ορεστης

Ορ.

602

ἀνδροκτονοῦσα πατέρ’ἐμὸν κατέκτανεν.

Χορος

Χο.

603

τοιγὰρ σὺ μὲν ζῇς, ἡ δ’ἐλευθέρα φόνῳ.

Ορεστης

Ορ.

604

τί δ’οὐκ ἐκείνην ζῶσαν ἤλαυνες φυγῇ;

Χορος

Χο.

605

οὐκ ἦν ὅμαιμος φωτὸς ὃν κατέκτανεν.

Ορεστης

Ορ.

606

ἐγὼ δὲ μητρὸς τῆς ἐμῆς ἐν αἵματι;

Χορος

Χο.

607

πῶς γάρ σ’ἔθρεψ’ἂν ἐντός, ὦ μιαιφόνε,

608

ζώνης; ἀπεύχῃ μητρὸς αἷμα φίλτατον;

Ορεστης

Ορ.

609

ἤδη σὺ μαρτύρησον · ἐξηγοῦ δέ μοι,

610

Ἄπολλον, εἴ σφε σὺν δίκῃ κατέκτανον.

611

δρᾶσαι γὰρ ὥσπερ ἐστὶν οὐκ ἀρνούμεθα.

612

ἀλλ’εἰ δίκαιον εἴτε μὴ τῇ σῇ φρενὶ

613

δοκεῖ τόδ’αἷμα, κρῖνον, ὡς τούτοις φράσω.

Απολλων

Απ.

614

λέξω πρὸς ὑμᾶς τόνδ’Ἀθηναίας μέγαν

615

θεσμὸν δικαίως, — μάντις ὢν δ’οὐ ψεύσομαι.

616

οὐπώποτ’εἶπον μαντικοῖσιν ἐν θρόνοις,

617

οὐκ ἀνδρός, οὐ γυναικός, οὐ πόλεως πέρι,

618

ὃ μὴ κελεύσαι Ζεὺς Ὀλυμπίων πατήρ.

619

τὸ μὲν δίκαιον τοῦθ’ὅσον σθένει μαθεῖν,

620

βουλῇ πιφαύσκω δ’ὔμμ’ἐπισπέσθαι πατρός ·

621

ὅρκος γὰρ οὔτι Ζηνὸς ἰσχύει πλέον.

Χορος

Χο.

622

Ζεύς, ὡς λέγεις σύ, τόνδε χρησμὸν ὤπασε,

623

φράζειν Ὀρέστῃ τῷδε, τὸν πατρὸς φόνον

624

πράξαντα μητρὸς μηδαμοῦ τιμὰς νέμειν;

Απολλων

Απ.

625

οὐ γάρ τι ταὐτὸν ἄνδρα γενναῖον θανεῖν

626

διοσδότοις σκήπτροισι τιμαλφούμενον,

627

καὶ ταῦτα πρὸς γυναικός, οὔ τι θουρίοις

628

τόξοις ἑκηβόλοισιν, ὥστ’Ἀμαζόνος,

629

ἀλλ’ὡς ἀκούσῃ, Παλλὰς οἵτ’ἐφήμενοι

630

ψήφῳ διαιρεῖν τοῦδε πράγματος πέρι.

631

ἀπὸ στρατείας γάρ νιν ἠμποληκότα

632

† τὰ πλεῖστ’ἄμεινον εὔφροσιν δεδεγμένη,

633

δροίτῃ περῶντι λουτρὰ κἀπὶ τέρματι

634

φᾶρος περεσκήνωσεν †, ἐν δ’ἀτέρμονι

635

κόπτει πεδήσασ’ἄνδρα δαιδάλῳ πέπλῳ.

636

ἀνδρὸς μὲν ὑμῖν οὗτος εἴρηται μόρος

637

τοῦ παντοσέμνου, τοῦ στρατηλάτου νεῶν.

638

ταύτην τοιαύτην εἶπον, ὡς δηχθῇ λεώς,

639

ὅσπερ τέτακται τήνδε κυρῶσαι δίκην.

Χορος

Χο.

640

πατρὸς προτιμᾷ Ζεὺς μόρον τῷ σῷ λόγῳ ·

641

αὐτὸς δ’ἔδησε πατέρα πρεσβύτην Κρόνον.

642

πῶς ταῦτα τούτοις οὐκ ἐναντίως λέγεις;

643

ὑμᾶς δ’ἀκούειν ταῦτ’ἐγὼ μαρτύρομαι.

Απολλων

Απ.

644

ὦ παντομισῆ κνώδαλα, στύγη θεῶν,

645

πέδας μὲν ἂν λύσειεν, ἔστι τοῦδ’ἄκος

646

καὶ κάρτα πολλὴ μηχανὴ λυτήριος ·

647

ἀνδρὸς δ’ἐπειδὰν αἷμ’ἀνασπάσῃ κόνις

648

ἅπαξ θανόντος, οὔτις ἔστ’ἀνάστασις.

649

τούτων ἐπῳδὰς οὐκ ἐποίησεν πατὴρ

650

οὑμός, τὰ δ’ἄλλα πάντ’ἄνωτε καὶ κάτω

651

στρέφων τίθησιν οὐδὲν ἀσθμαίνων μένει.

Χορος

Χο.

652

πῶς γὰρ τὸ φεύγειν τοῦδ’ὑπερδικεῖς ὅρα ·

653

τὸ μητρὸς αἷμ’ὅμαιμον ἐκχέας πέδοι

654

ἔπειτ’ἐν Ἄργει δώματ’οἰκήσει πατρός;

655

ποίοισι βωμοῖς χρώμενος τοῖς δημίοις;

656

ποία δὲ χέρνιψ φρατέρων προσδέξεται;

Απολλων

Απ.

657

καὶ τοῦτο λέξω, καὶ μάθ’ὡς ὀρθῶς ἐρῶ.

658

οὔκ ἔστι μήτηρ ἡ κεκλημένου τέκνου

659

τοκεύς, τροφὸς δὲ κύματος νεοσπόρου.

660

τίκτει δ’ὁ θρῴσκων, ἡ δ’ἅπερ ξένῳ ξένη

661

ἔσωσεν ἔρνος, οἷσι μὴ βλάψῃ θεός.

662

τεκμήριον δὲ τοῦδέ σοι δείξω λόγου.

663

πατὴρ μὲν ἂν γένοιτ’ἄνευ μητρός · πέλας

664

μάρτυς πάρεστι παῖς Ὀλυμπίου Διός,

665

οὐ δ’ἐν σκότοισι νηδύος τεθραμμένη,

666

ἀλλ’οἷον ἔρνος οὔτις ἂν τέκοι θεός.

667

ἐγὼ δέ, Παλλάς, τἄλλαθ’ὡς ἐπίσταμαι,

668

τὸ σὸν πόλισμα καὶ στρατὸν τεύξω μέγαν,

669

καὶ τόνδ’ἔπεμψα σῶν δόμων ἐφέστιον,

670

ὅπως γένοιτο πιστὸς εἰς τὸ πᾶν χρόνου

671

καὶ τόνδ’ἐπικτήσαιο σύμμαχον, θεά,

672

καὶ τοὺς ἔπειτα, καὶ τάδ’αἰανῶς μένοι

673

στέργειν τὰ πιστὰ τῶνδε τοὺς ἐπισπόρους.

Αθηνα

Αθ.

674

ἤδη κελεύω τούσδ’ἀπὸ γνώμης φέρειν

675

ψῆφον δικαίαν, ὡς ἅλις λελεγμένων;

Χορος

Χο.

676

ἡμῖν μὲν ἤδη πᾶν τετόξευται βέλος.

677

μένω δ’ἀκοῦσαι πῶς ἀγὼν κριθήσεται.

Αθηνα

Αθ.

678

τί γάρ; πρὸς ὑμῶν πῶς τιθεῖσ’, ἄμομφος ὦ;

Απολλων

Απ.

679

ἠκούσαθ’ὧν ἠκούσατ’, ἐν δὲ καρδίᾳ

680

ψῆφον φέροντες ὅρκον αἰδεῖσθε, ξένοι.

Αθηνα

Αθ.

681

κλύοιτ’ἂν ἤδη θεσμόν, Ἀττικὸς λεώς,

682

πρώτας δίκας κρίνοντες αἵματος χυτοῦ.

683

ἔσται δὲ καὶ τὸ λοιπὸν Αἰγέως στρατῷ

684

αἰεὶ δικαστῶν τοῦτο βουλευτήριον.

685

πάγον δ’Ἄρειον τόνδ’, Ἀμαζόνων ἕδραν

686

σκηνάςθ’, ὅτ’ἦλθον Θησέως κατὰ φθόνον

687

στρατηλατοῦσαι, καὶ πόλιν νεόπτολιν

688

τήνδ’ὑψίπυργον ἀντεπύργωσαν τότε,

689

Ἄρει δ’ἔθυον, ἔνθεν ἔστ’ἐπώνυμος

690

πέτρα, πάγοςτ’Ἄρειος · ἐν δὲ τῷ σέβας

691

ἀστῶν φόβοςτε ξυγγενὴς τὸ μὴ ἀδικεῖν

692

σχήσει τότ’ἦμαρ καὶ κατ’εὐφρόνην ὁμῶς,

693

αὐτῶν πολιτῶν μὴ ’πιχραινόντων νόμους

694

κακαῖς ἐπιρροαῖσι · βορβόρῳ δ’ὕδωρ

695

λαμπρὸν μιαίνων οὔποθ’εὑρήσεις ποτόν.

696

τὸ μήτ’ἄναρχον μήτε δεσποτούμενον

697

ἀστοῖς περιστέλλουσι βουλεύω σέβειν,

698

καὶ μὴ τὸ δεινὸν πᾶν πόλεως ἔξω βαλεῖν.

699

τίς γὰρ δεδοικὼς μηδὲν ἔνδικος βροτῶν;

700

τοιόνδε τοι ταρβοῦντες ἐνδίκως σέβας

701

ἔρυμάτε χώρας καὶ πόλεως σωτήριον

702

ἔχοιτ’ἄν, οἷον οὔτις ἀνθρώπων ἔχει,

703

οὔτ’ἐν Σκύθῃσιν οὔτε Πέλοπος ἐν τόποις.

704

κερδῶν ἄθικτον τοῦτο βουλευτήριον,

705

αἰδοῖον, ὀξύθυμον, εὑδόντων ὕπερ

706

ἐγρηγορὸς φρούρημα γῆς καθίσταμαι.

707

ταύτην μὲν ἐξέτειν’ἐμοῖς παραίνεσιν

708

ἀστοῖσιν εἰς τὸ λοιπόν · ὀρθοῦσθαι δὲ χρὴ

709

καὶ ψῆφον αἴρειν καὶ διαγνῶναι δίκην

710

αἰδουμένους τὸν ὅρκον. εἴρηται λόγος.

Χορος

Χο.

711

καὶ μὴν βαρεῖαν τήνδ’ὁμιλίαν χθονὸς

712

ξύμβουλός εἰμι μηδαμῶς ἀτιμάσαι.

Απολλων

Απ.

713

κἄγωγε χρησμοὺς τοὺς ἐμούςτε καὶ Διὸς

714

ταρβεῖν κελεύω μη δ’ἀκαρπώτους κτίσαι.

Χορος

Χο.

715

ἀλλ’αἱματηρὰ πράγματ’οὐ λαχὼν σέβεις,

716

μαντεῖα δ’οὐκέθ’ἁγνὰ μαντεύσῃ νέμων.

Απολλων

Απ.

717

ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων

718

πρωτοκτόνοισι προστροπαῖς Ἰξίονος;

Χορος

Χο.

719

λέγεις · ἐγὼ δὲ μὴ τυχοῦσα τῆς δίκης

720

βαρεῖα χώρᾳ τῇδ’ὁμιλήσω πάλιν.

Απολλων

Απ.

721

ἀλλ’ἔντε τοῖς νέοισι καὶ παλαιτέροις

722

θεοῖς ἄτιμος εἶ σύ · νικήσω δ’ἐγώ.

Χορος

Χο.

723

τοιαῦτ’ἔδρασας καὶ Φέρητος ἐν δόμοις ·

724

Μοίρας ἔπεισας ἀφθίτους θεῖναι βροτούς.

Απολλων

Απ.

725

οὔκουν δίκαιον τὸν σέβοντ’εὐεργετεῖν,

726

ἄλλωςτε πάντως χὤτε δεόμενος τύχοι;

Χορος

Χο.

727

σύ τοι παλαιὰς διανομὰς καταφθίσας

728

οἴνῳ παρηπάτησας ἀρχαίας θεάς.

Απολλων

Απ.

729

σύ τοι τάχ’οὐκ ἔχουσα τῆς δίκης τέλος

730

ἐμῇ τὸν ἰὸν οὐδὲν ἐχθροῖσιν βαρύν.

Χορος

Χο.

731

ἐπεὶ καθιππάζῃ με πρεσβῦτιν νέος,

732

δίκης γενέσθαι τῆσδ’ἐπήκοος μένω,

733

ὡς ἀμφίβουλος οὖσα θυμοῦσθαι πόλει.

Αθηνα

Αθ.

734

ἐμὸν τόδ’ἔργον, λοισθίαν κρῖναι δίκην.

735

ψῆφον δ’Ὀρέστῃ τήνδ’ἐγὼ προσθήσομαι.

736

μήτηρ γὰρ οὔτις ἐστὶν ἥ μ’ἐγείνατο,

737

τὸ δ’ἄρσεν αἰνῶ πάντα, πλὴν γάμου τυχεῖν,

738

ἅπαντι θυμῷ, κάρτα δ’εἰμὶ τοῦ πατρός.

739

οὕτω γυναικὸς οὐ προτιμήσω μόρον

740

ἄνδρα κτανούσης δωμάτων ἐπίσκοπον.

741

νικᾷ δ’Ὀρέστης, κἂν ἰσόψηφος κριθῇ.

742

ἐκβάλλεθ’ὡς τάχιστα τευχέων πάλους,

743

ὅσοις δικαστῶν τοῦτ’ἐπέσταλται τέλος.

Ορεστης

Ορ.

744

ὦ Φοῖβ’Ἄπολλον, πῶς ἀγὼν κριθήσεται;

Χορος

Χο.

745

ὦ Νὺξ μέλαινα μῆτερ, ἆρ’ὁρᾷς τάδε;

Ορεστης

Ορ.

746

νῦν ἀγχόνης μοι τέρματ’, ἢ φάος βλέπειν.

Χορος

Χο.

747

ἡμῖν γὰρ ἔρρειν, ἢ πρόσω τιμὰς νέμειν.

Απολλων

Απ.

748

πεμπάζετ’ὀρθῶς ἐκβολὰς ψήφων, ξένοι,

749

τὸ μὴ ’δικεῖν σέβοντες ἐν διαιρέσει.

750

γνώμης δ’ἀπούσης πῆμα γίγνεται μέγα,

751

βαλοῦσάτ’οἶκον ψῆφος ὤρθωσεν μία.

Αθηνα

Αθ.

752

ἀνὴρ ὅδ’ἐκπέφευγεν αἵματος δίκην ·

753

ἴσον γάρ ἐστι τἀρίθμημα τῶν πάλων.

Ορεστης

Ορ.

754

ὦ Παλλάς, ὦ σώσασα τοὺς ἐμοὺς δόμους.

755

γαίας πατρῴας ἐστερημένον σύ τοι

756

κατῴκισάς με · καί τις Ἑλλήνων ἐρεῖ,

757

“Ἀργεῖος ἁνὴρ αὖθις ἔντε χρήμασιν

758

οἰκεῖ πατρῴοις, Παλλάδος καὶ Λοξίου

759

ἕκατι, καὶ τοῦ πάντα κραίνοντος τρίτου

760

σωτῆρος,” ὃς πατρῷον αἰδεσθεὶς μόρον

761

σῴζει με, μητρὸς τάσδε συνδίκους ὁρῶν.

762

ἐγὼ δὲ χώρᾳ τῇδε καὶ τῷ σῷ στρατῷ

763

τὸ λοιπὸν εἰς ἅπαντα πλειστήρη χρόνον

764

ὁρκωμοτήσας νῦν ἄπειμι πρὸς δόμους,

765

μήτοι τιν’ἄνδρα δεῦρο πρυμνήτην χθονὸς

766

ἐλθόντ’ἐποίσειν εὖ κεκασμένον δόρυ.

767

αὐτοὶ γὰρ ἡμεῖς ὄντες ἐν τάφοις τότε

768

τοῖς τἀμὰ παρβαίνουσι νῦν ὁρκώματα

769

ἀμηχάνοισι πράξομεν δυσπραξίαις,

770

ὁδοὺς ἀθύμους καὶ παρόρνιθας πόρους

771

τιθέντες, ὡς αὐτοῖσι μεταμέλῃ πόνος ·

772

ὀρθουμένων δέ, καὶ πόλιν τὴν Παλλάδος

773

τιμῶσιν αἰεὶ τήνδε συμμάχῳ δορί,

774

αὐτοῖσιν ἡμεῖς ἐσμεν εὐμενέστεροι.

775

καὶ χαῖρε, καὶ σὺ καὶ πολισσοῦχος λεώς ·

776

πάλαισμ’ἄφυκτον τοῖς ἐναντίοις ἔχοις,

777

σωτήριόντε καὶ δορὸς νικηφόρον.

Χορος

Χο.

778

ἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺς νόμους

779

καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου.

780

ἐγὼ δ’ἄτιμος ἁ τάλαινα βαρύκοτος

781

ἐν γᾷ τᾷδε, φεῦ,

782

ἰὸν ἰὸν ἀντιπενθῆ

783

μεθεῖσα καρδίας, σταλαγμὸν χθονὶ

784

ἄφορον · ἐκ δὲ τοῦ

785

λειχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος,

786

ἰὼ δίκα, πέδον ἐπισύμενος

787

βροτοφθόρους κηλῖδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ.

στενάζω · τί ῥέξω;

γελῶμαι πολίταις.

δύσοισθ’ἅπαθον.

ἰὼ μεγάλα τοὶ κόραι δυστυχεῖς

792

Νυκτὸς ἀτιμοπενθεῖς.

Αθηνα

Αθ.

793

ἐμοὶ πίθεσθε μὴ βαρυστόνως φέρειν.

795

οὐ γὰρ νενίκησθ’, ἀλλ’ἰσόψηφος δίκη

796

ἐξῆλθ’ἀληθῶς, οὐκ ἀτιμίᾳ σέθεν ·

797

ἀλλ’ἐκ Διὸς γὰρ λαμπρὰ μαρτύρια παρῆν,

798

αὐτόςθ’ὁ χρήσας αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν,

799

ὡς ταῦτ’Ὀρέστην δρῶντα μὴ βλάβας ἔχειν.

800

ὑμεῖς δὲ μὴ θυμοῦσθε μη δὲ τῇδε γῇ

801

βαρὺν κότον σκήψητε, μη δ’ἀκαρπίαν

802

τεύξητ’, ἀφεῖσαι † δαιμόνων † σταλάγματα,

803

βρωτῆρας αἰχμὰς σπερμάτων ἀνημέρους.

804

ἐγὼ γὰρ ὑμῖν πανδίκως ὑπίσχομαι

805

ἕδραςτε καὶ κευθμῶνας ἐνδίκου χθονὸς

806

λιπαροθρόνοισιν ἡμένας ἐπ’ἐσχάραις

807

ἕξειν ὑπ’ἀστῶν τῶνδε τιμαλφουμένας.

Χορος

Χο.

808

ἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺς νόμους

809

καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου.

810

ἐγὼ δ’ἄτιμος ἁ τάλαινα βαρύκοτος

811

ἐν γᾷ τᾷδε, φεῦ,

812

ἰὸν ἰὸν ἀντιπενθῆ

813

μεθεῖσα καρδίας, σταλαγμὸν χθονὶ

814

ἄφορον · ἐκ δὲ τοῦ

815

λειχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος,

816

ἰὼ δίκα, πέδον ἐπισύμενος

817

βροτοφθόρους κηλῖδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ.

στενάζω · τί ῥέξω;

γελῶμαι πολίταις ·

δύσοισθ’ἅπαθον.

ἰὼ μεγάλα τοι κόραι δυστυχεῖς

822

Νυκτὸς ἀτιμοπενθεῖς.

Αθηνα

Αθ.

823

οὐκ ἔστ’ἄτιμοι, μη δ’ὑπερθύμως ἄγαν

825

θεαὶ βροτῶν κτίσητε δύσκηλον χθόνα.

826

κἀγὼ πέποιθα Ζηνί, καὶ τί δεῖ λέγειν;

827

καὶ κλῇδας οἶδα δώματος μόνη θεῶν,

828

ἐν ᾧ κεραυνός ἐστιν ἐσφραγισμένος ·

829

ἀλλ’οὐδὲν αὐτοῦ δεῖ · σὺ δ’εὐπιθὴς ἐμοὶ

830

γλώσσης ματαίας μὴ ’κβάλῃς ἔπη χθονί,

831

καρπὸν φέροντα πάντα μὴ πράσσειν καλῶς.

832

κοίμα κελαινοῦ κύματος πικρὸν μένος

833

ὡς σεμνότιμος καὶ ξυνοικήτωρ ἐμοί ·

834

πολλῆς δὲ χώρας τῆσδ’ἔτ’ἀκροθίνια

835

θύη πρὸ παίδων καὶ γαμηλίου τέλους

836

ἔχουσ’ἐς αἰεὶ τόνδ’ἐπαινέσεις λόγον.

Χορος

Χο.

837

ἐμὲ παθεῖν τάδε, φεῦ,

838

ἐμὲ παλαιόφρονα κατάτε γᾶς οἰκεῖν,

839

φεῦ, ἀτίετον μύσος.

840

πνέω τοι μένος ἅπαντάτε κότον.

841

οἶ οἶ δᾶ, φεῦ.

842

τίς μ’ὑποδύεται, τίς ὀδύνα πλευράς;

θυμὸν ἄιε, μᾶτερ

Νύξ · ἀπὸ γάρ με

τιμᾶν δαναιᾶν θεῶν

δυσπάλαμοι παρ’οὐδὲν ἦραν δόλοι.

Αθηνα

Αθ.

848

ὀργὰς ξυνοίσω σοι · γεραιτέρα γὰρ εἶ.

849

καὶ τῷ μὲν εἶ σὺ κάρτ’ἐμοῦ σοφωτέρα ·

850

φρονεῖν δὲ κἀμοὶ Ζεὺς ἔδωκεν οὐ κακῶς.

851

ὑμεῖς δ’ἐς ἀλλόφυλον ἐλθοῦσαι χθόνα

852

γῆς τῆσδ’ἐρασθήσεσθε · προυννέπω τάδε.

853

οὑπιρρέων γὰρ τιμιώτερος χρόνος

854

ἔσται πολίταις τοῖσδε. καὶ σὺ τιμίαν

855

ἕδραν ἔχουσα πρὸς δόμοις Ἐρεχθέως

856

τεύξῃ παρ’ἀνδρῶν καὶ γυναικείων στόλων,

857

ὅσων παρ’ἄλλων οὔποτ’ἂν σχέθοις βροτῶν.

858

σὺ δ’ἐν τόποισι τοῖς ἐμοῖσι μὴ βάλῃς

859

μήθ’αἱματηρὰς θηγάνας, σπλάγχνων βλάβας

860

νέων, ἀοίνοις ἐμμανεῖς θυμώμασιν,

861

μήτ’, ἐξελοῦσ’ὡς καρδίαν ἀλεκτόρων,

862

ἐν τοῖς ἐμοῖς ἀστοῖσιν ἱδρύσῃς Ἄρη

863

ἐμφύλιόντε καὶ πρὸς ἀλλήλους θρασύν.

864

θυραῖος ἔστω πόλεμος, οὐ μόλις παρών,

865

ἐν ᾧ τις ἔσται δεινὸς εὐκλείας ἔρως ·

866

ἐνοικίου δ’ὄρνιθος οὐ λέγω μάχην.

867

τοιαῦθ’ἑλέσθαι σοι πάρεστιν ἐξ ἐμοῦ,

868

εὖ δρῶσαν, εὖ πάσχουσαν, εὖ τιμωμένην

869

χώρας μετασχεῖν τῆσδε θεοφιλεστάτης.

Χορος

Χο.

870

ἐμὲ παθεῖν τάδε, φεῦ,

871

ἐμὲ παλαιόφρονα κατάτε γᾶς οἰκεῖν,

872

φεῦ, ἀτίετον μύσος.

873

πνέω τοι μένος ἅπαντάτε κότον.

874

οἶ οἶ δᾶ, φεῦ.

875

τίς μ’ὑποδύεται, τίς ὀδύνα πλευράς;

θυμὸν ἄιε, μᾶτερ

Νύξ · ἀπὸ γάρ με

τιμᾶν δαναιᾶν θεῶν

δυσπάλαμοι παρ’οὐδὲν ἦραν δόλοι.

Αθηνα

Αθ.

881

οὔτοι καμοῦμαί σοι λέγουσα τἀγαθά,

882

ὡς μήποτ’εἴπῃς πρὸς νεωτέρας ἐμοῦ

883

θεὸς παλαιὰ καὶ πολισσούχων βροτῶν

884

ἄτιμος ἔρρειν τοῦδ’ἀπόξενος πέδου.

885

ἀλλ’εἰ μὲν ἁγνόν ἐστί σοι Πειθοῦς σέβας,

886

γλώσσης ἐμῆς μείλιγμα καὶ θελκτήριον,

887

σὺ δ’οὖν μένοις ἄν · εἰ δὲ μὴ θέλεις μένειν,

888

οὔ τἂν δικαίως τῇδ’ἐπιρρέποις πόλει

889

μῆνίν τιν’ἢ κότον τιν’ἢ βλάβην στρατῷ.

890

ἔξεστι γάρ σοι τῆσδε γαμόρῳ χθονὸς

891

εἶναι δικαίως ἐς τὸ πᾶν τιμωμένῃ.

Χορος

Χο.

892

ἄνασσ’Ἀθάνα, τίνα με φὴς ἔχειν ἕδραν;

Αθηνα

Αθ.

893

πάσης ἀπήμον’οἰζύος · δέχου δὲ σύ.

Χορος

Χο.

894

καὶ δὴ δέδεγμαι · τίς δέ μοι τιμὴ μένει;

Αθηνα

Αθ.

895

ὡς μή τιν’οἶκον εὐθενεῖν ἄνευ σέθεν.

Χορος

Χο.

896

σὺ τοῦτο πράξεις, ὥστε με σθένειν τόσον;

Αθηνα

Αθ.

897

τῷ γὰρ σέβοντι συμφορὰς ὀρθώσομεν.

Χορος

Χο.

898

καί μοι πρόπαντος ἐγγύην θήσῃ χρόνου;

Αθηνα

Αθ.

899

ἔξεστι γάρ μοι μὴ λέγειν ἃ μὴ τελῶ.

Χορος

Χο.

900

θέλξειν μ’ἔοικας καὶ μεθίσταμαι κότου.

Αθηνα

Αθ.

901

τοιγὰρ κατὰ χθόν’οὖσ’ἐπικτήσῃ φίλους.

Χορος

Χο.

902

τί οὖν μ’ἄνωγας τῇδ’ἐφυμνῆσαι χθονί;

Αθηνα

Αθ.

903

ὁποῖα νίκης μὴ κακῆς ἐπίσκοπα,

904

καὶ ταῦτα γῆθεν ἔκτε ποντίας δρόσου

905

ἐξ οὐρανοῦτε · κἀνέμων ἀήματα

906

εὐηλίως πνέοντ’ἐπιστείχειν χθόνα ·

907

καρπόντε γαίας καὶ βοτῶν ἐπίρρυτον

908

ἀστοῖσιν εὐθενοῦντα μὴ κάμνειν χρόνῳ,

909

καὶ τῶν βροτείων σπερμάτων σωτηρίαν.

910

τῶν εὐσεβούντων δ’ἐκφορωτέρα πέλοις.

911

στέργω γάρ, ἀνδρὸς φιτυποίμενος δίκην,

912

τὸ τῶν δικαίων τῶνδ’ἀπένθητον γένος.

913

τοιαῦτα σοὔστι. τῶν ἀρειφάτων δ’ἐγὼ

914

πρεπτῶν ἀγώνων οὐκ ἀνέξομαι τὸ μὴ οὐ

915

τήνδ’ἀστύνικον ἐν βροτοῖς τιμᾶν πόλιν.

Χορος

Χο.

916

δέξομαι Παλλάδος ξυνοικίαν,

917

οὐ δ’ἀτιμάσω πόλιν,

918

τὰν καὶ Ζεὺς ὁ παγκρατὴς Ἄρηςτε

919

φρούριον θεῶν νέμει,

920

ῥυσίβωμον Ἑλλάνων ἄγαλμα δαιμόνων ·

921

ᾇτ’ἐγὼ κατεύχομαι

922

θεσπίσασα πρευμενῶς

923

ἐπισσύτους βίου τύχας ὀνησίμους

925

γαίας ἐξαμβρῦσαι

926

φαιδρὸν ἁλίου σέλας.

Αθηνα

Αθ.

927

τάδ’ἐγὼ προφρόνως τοῖσδε πολίταις

928

πράσσω, μεγάλας καὶ δυσαρέστους

929

δαίμονας αὐτοῦ κατανασσαμένη.

930

πάντα γὰρ αὗται τὰ κατ’ἀνθρώπους

931

ἔλαχον διέπειν.

932

ὁ δὲ μὴ κύρσας βαρεῶν τούτων

933

οὐκ οἶδεν ὅθεν πληγαὶ βιότου.

934

τὰ γὰρ ἐκ προτέρων ἀπλακήματά νιν

935

πρὸς τάσδ’ἀπάγει, σιγῶν δ’ὄλεθρος

936

καὶ μέγα φωνοῦντ’

937

ἐχθραῖς ὀργαῖς ἀμαθύνει.

Χορος

Χο.

938

δενδροπήμων δὲ μὴ πνέοι βλάβα,

939

τὰν ἐμὰν χάριν λέγω ·

940

φλογμόςτ’ὀμματοστερὴς φυτῶν, τὸ

941

μὴ περᾶν ὅρον τόπων,

942

μη δ’ἄκαρπος αἰανὴς ἐφερπέτω νόσος,

943

μῆλάτ’εὐθενοῦντα γᾶ

945

ξὺν διπλοῖσιν ἐμβρύοις

946

τρέφοι χρόνῳ τεταγμένῳ · γόνος δ’

947

πλουτόχθων ἑρμαίαν

948

δαιμόνων δόσιν τίοι.

Αθηνα

Αθ.

949

ἦ τάδ’ἀκούετε, πόλεως φρούριον,

950

οἷ’ἐπικραίνει; μέγα γὰρ δύναται

951

πότνι’Ἐρινὺς παράτ’ἀθανάτοις

952

τοῖςθ’ὑπὸ γαῖαν, περίτ’ἀνθρώπων

953

φανερῶς τελέως διαπράσσουσιν,

954

τοῖς μὲν ἀοιδάς, τοῖς δ’αὖ δακρύων

955

βίον ἀμβλωπὸν παρέχουσαι.

Χορος

Χο.

956

ἀνδροκμῆτας δ’

957

ἀώρους ἀπεννέπω τύχας,

νεανίδωντ’ἐπηράτων

ἀνδροτυχεῖς βιότους

δότε, κύρι’ἔχοντες,

θεαίτ’ὦ Μοῖραι

ματροκασιγνῆται,

δαίμονες ὀρθονόμοι,

παντὶ δόμῳ μετάκοινοι,

965

παντὶ χρόνῳ δ’ἐπιβριθεῖς

966

ἐνδίκοις ὁμιλίαις,

967

πάντᾳ τιμιώταται θεῶν.

Αθηνα

Αθ.

968

τάδε τοι χώρᾳ τἠμῇ προφρόνως

969

ἐπικραινομένων

970

γάνυμαι · στέργω δ’ὄμματα Πειθοῦς,

971

ὅτι μοι γλῶσσαν καὶ στόμ’ἐπωπᾷ

972

πρὸς τάσδ’ἀγρίως ἀπανηναμένας ·

973

ἀλλ’ἐκράτησε Ζεὺς ἀγοραῖος ·

974

νικᾷ δ’ἀγαθῶν

975

ἔρις ἡμετέρα διὰ παντός.

Χορος

Χο.

976

τὰν δ’ἄπληστον κακῶν

977

μήποτ’ἐν πόλει στάσιν

978

τᾷδ’ἐπεύχομαι βρέμειν.

μη δὲ πιοῦσα κόνις

μέλαν αἷμα πολιτᾶν

δι’ὀργὰν ποινᾶς

ἀντιφόνους ἄτας

ἁρπαλίσαι πόλεως.

χάρματα δ’ἀντιδιδοῖεν

985

κοινοφιλεῖ διανοίᾳ,

986

καὶ στυγεῖν μιᾷ φρενί ·

987

πολλῶν γὰρ τόδ’ἐν βροτοῖς ἄκος.

Αθηνα

Αθ.

988

ἆρα φρονοῦσιν γλώσσης ἀγαθῆς

989

ὁδὸν εὑρίσκειν;

990

ἐκ τῶν φοβερῶν τῶνδε προσώπων

991

μέγα κέρδος ὁρῶ τοῖσδε πολίταις ·

992

τάσδε γὰρ εὔφρονας εὔφρονες αἰεὶ

993

μέγα τιμῶντες καὶ γῆν καὶ πόλιν

994

ὀρθοδίκαιον

995

πρέψετε πάντως διάγοντες.

Χορος

Χο.

996

χαίρετε χαίρετ’ἐν αἰσιμίαισι πλούτου.

χαίρετ’ἀστικὸς λεώς,

ἴκταρ ἥμενοι Διός,

παρθένου φίλας φίλοι

σωφρονοῦντες ἐν χρόνῳ.

1001

Παλλάδος δ’ὑπὸ πτεροῖς

1002

ὄντας ἅζεται πατήρ.

Αθηνα

Αθ.

1003

χαίρετε χὐμεῖς · προτέραν δ’ἐμὲ χρὴ

1004

στείχειν θαλάμους ἀποδείξουσαν

1005

πρὸς φῶς ἱερὸν τῶνδε προπομπῶν.

1006

ἴτε καὶ σφαγίων τῶνδ’ὑπὸ σεμνῶν

1007

κατὰ γῆς σύμεναι τὸ μὲν ἀτηρὸν

1008

χώρας κατέχειν, τὸ δὲ κερδαλέον

1009

πέμπειν πόλεως ἐπὶ νίκῃ.

1010

ὑμεῖς δ’ἡγεῖσθε, πολισσοῦχοι

1011

παῖδες Κραναοῦ, ταῖσδε μετοίκοις.

1012

εἴη δ’ἀγαθῶν

1013

ἀγαθὴ διάνοια πολίταις.

Χορος

Χο.

1014

χαίρετε, χαίρετε δ’αὖθις, ἐπανδιπλάζω,

1015

πάντες οἱ κατὰ πτόλιν,

1016

δαίμονέςτε καὶ βροτοί,

1017

Παλλάδος πόλιν

1018

νέμοντες · μετοικίαν δ’ἐμὴν

1019

εὖ σέβοντες οὔτι

1020

μέμψεσθε συμφορὰς βίου.

Αθηνα

Αθ.

1021

αἰνῶτε μύθους τῶνδε τῶν κατευγμάτων

1022

πέμψωτε φέγγει λαμπάδων σελασφόρων

1023

εἰς τοὺς ἔνερθε καὶ κατὰ χθονὸς τόπους

1024

ξὺν προσπόλοισιν, αἵτε φρουροῦσιν βρέτας

1025

τοὐμὸν δικαίως. ὄμμα γὰρ πάσης χθονὸς

1026

Θησῇδος ἐξίκοιτ’ἂν εὐκλεὴς λόχος

1027

παίδων, γυναικῶν, καὶ στόλος πρεσβυτίδων.

1028

φοινικοβάπτοις ἐνδυτοῖς ἐσθήμασι

1029

τιμᾶτε, καὶ τὸ φέγγος ὁρμάσθω πυρός,

1030

ὅπως ἂν εὔφρων ἥδ’ὁμιλία χθονὸς

1031

τὸ λοιπὸν εὐάνδροισι συμφοραῖς πρέπῃ.

Προπομποι

Πρ.

1032

βᾶτε δόμῳ, μεγάλαι φιλότιμοι

1033

Νυκτὸς παῖδες ἄπαιδες, ὑπ’εὔφρονι πομπᾷ.

1035

εὐφαμεῖτε δέ, χωρῖται,

1036

γᾶς ὑπὸ κεύθεσιν ὠγυγίοισιν,

1037

τιμαῖς καὶ θυσίαις περίσεπτα τυχοῦσαι,

1038

εὐφαμεῖτε δὲ πανδαμεί.

1040

ἵλαοι δὲ καὶ σύμφρονες γᾷ

1041

δεῦρ’ἴτε, σεμναί, ξὺν πυριδάπτῳ

1042

λαμπάδι τερπόμεναι καθ’ὁδόν.

1043

ὀλολύξατε νῦν ἐπὶ μολπαῖς.

1044

σπονδαὶ δ’ἐς τὸ πᾶν ἐκ μετοίκων

1045

Παλλάδος ἀστοῖς. Ζεὺς ὁ πανόπτας

1046

οὕτω Μοῖράτε συγκατέβα.

1047

ὀλολύξατε νῦν ἐπὶ μολπαῖς.