The Suppliants

Ζεὺς μὲν ἀφίκτωρ ἐπίδοι προφρόνως

στόλον ἡμέτερον νάιον ἀρθέντ’

ἀπὸ προστομίων λεπτοψαμάθων

Νείλου. Δίαν δὲ λιποῦσαι

χθόνα σύγχορτον Συρίᾳ φεύγομεν,

οὔτιν’ἐφ’αἵματι δημηλασίαν

ψήφῳ πόλεως γνωσθεῖσαν,

ἀλλ’αὐτογενεῖ φυξανορίᾳ

γάμον Αἰγύπτου παίδων ἀσεβῆ

Δαναὸς δὲ πατὴρ καὶ βούλαρχος

καὶ στασίαρχος τάδε πεσσονομῶν

κύδιστ’ἀχέων ἐπέκρανε,

φεύγειν ἀνέδην διὰ κῦμ’ἅλιον,

κέλσαι δ’Ἄργους γαῖαν, ὅθεν δὴ

γένος ἡμέτερον τῆς οἰστροδόνου

βοὸς ἐξ ἐπαφῆς κἀξ ἐπιπνοίας

Διὸς εὐχόμενον τετέλεσται.

τίν’ἂν οὖν χώραν εὔφρονα μᾶλλον

τῆσδ’ἀφικοίμεθα

σὺν τοῖσδ’ἱκετῶν ἐγχειριδίοις

ἐριοστέπτοισι κλάδοισιν;

ὦ πόλις, ὦ γῆ, καὶ λευκὸν ὕδωρ,

ὕπατοίτε θεοί, καὶ βαρύτιμοι

χθόνιοι θήκας κατέχοντες,

καὶ Ζεὺς σωτὴρ τρίτος, οἰκοφύλαξ

ὁσίων ἀνδρῶν, δέξασθ’ἱκέτην

τὸν θηλυγενῆ στόλον αἰδοίῳ

πνεύματι χώρας · ἀρσενοπληθῆ δ’

ἑσμὸν ὑβριστὴν Αἰγυπτογενῆ,

πρὶν πόδα χέρσῳ τῇδ’ἐν ἀσώδει

θεῖναι, ξὺν ὄχῳ ταχυήρει

πέμψατε πόντονδ’· ἔνθα δὲ λαίλαπι

χειμωνοτύπῳ, βροντῇ στεροπῇτ’

ὀμβροφόροισίντ’ἀνέμοις ἀγρίας

ἁλὸς ἀντήσαντες, ὄλοιντο,

πρίν ποτε λέκτρων, ὧν θέμις εἴργει,

σφετεριξάμενοι πατραδέλφειαν

τήνδ’ἀεκόντων ἐπιβῆναι.

νῦν δ’ἐπικεκλομένα

Δῖον πόρτιν

ὑπερπόντιον τιμάορ’, ἶνίντ’

ἀνθονομούσας προγόνου

βοὸς ἐξ ἐπιπνοίας

Ζηνὸς ἔφαψιν · ἐπωνυμίᾳ δ’

ἐπεκραίνετο μόρσιμος αἰὼν

Ἔπαφόντ’ἐγέννασεν ·

νῦν ἐν ποιονόμοις

ματρὸς ἀρχαίας τόποις τῶν

πρόσθε πόνων μνασαμένα,

τάτε νῦν ἐπιδείξω

πιστὰ τεκμήρια γαιονόμοις,

τὰ δ’ἄελπτά περ ὄντα φανεῖται.

γνώσεται

δὲ λόγους τις ἐν μάκει.

εἰ δὲ κυρεῖ τις πέλας οἰωνοπόλων

ἔγγαιος οἶκτον ἀίων,

δοξάσει τις ἀκούειν ὄπα τᾶς Τηρεΐας

Μήτιδος οἰκτρᾶς ἀλόχου,

ἅτ’ἀπὸ χλωρῶν πετάλων ἐργομένα

πενθεῖ μὲν οἶκτον ἠθέων ·

ξυντίθησι δὲ παιδὸς μόρον, ὡς αὐτοφόνως

ὤλετο πρὸς χειρὸς ἕθεν

δυσμάτορος κότου τυχών ·

τὼς καὶ ἐγὼ

φιλόδυρτος Ἰαονίοισι νόμοισι

δάπτω τὰν ἁπαλὰν

Νειλοθερῆ παρειὰν

ἀπειρόδακρύντε καρδίαν.

γοεδνὰ δ’ἀνθεμίζομαι

δειμαίνουσα φίλους, τᾶσδε φυγᾶς

ἀερίας ἀπὸ γᾶς

εἴ τις ἐστὶ κηδεμών.

ἀλλά, θεοὶ γενέται

κλύετ’εὖ τὸ δίκαιον ἰδόντες ·

ἥβᾳ μὴ τέλεον

δόντες ἔχειν παρ’αἶσαν,

ὕβριν δ’ἑτοίμως στυγοῦντες,

πέλοιτ’ἂν ἔνδικοι γάμοις.

ἔστι δὲ κἀκ πολέμου τειρομένοις

βωμὸς ἀρῆς φυγάσιν

ῥῦμα, δαιμόνων σέβας.

εὖ δ’εἴη Διόθεν παναληθῶς.

Διὸς ἵμερος οὐκ εὐθήρατος ἐτύχθη.

παντᾷ τοι φλεγέθει

κἀν σκότῳ μελαίνᾳ ξὺν τύχᾳ

μερόπεσσι λαοῖς.

πίπτει δ’ἀσφαλὲς οὐ δ’ἐπὶ νώτῳ,

κορυφᾷ Διὸς εἰ κρανθῇ, πρᾶγμα τέλειον.

δαυλοὶ γὰρ πραπίδων

δάσκιοίτε τείνουσιν πόροι

κατιδεῖν ἄφραστοι.

ἰάπτει δ’ἐλπίδων

ἀφ’ὑψιπύργων πανώλεις

βροτούς, βίαν δ’

οὔτιν’ἐξοπλίζει ·

πᾶν ἄπονον δαιμονίων.

ἥμενος ὃν φρόνημά πως

αὐτόθεν ἐξέπραξεν ἔμπας

ἑδράνων ἐφ’ἁγνῶν.

ἰδέσθω δ’εἰς ὕβριν

βρότειον, οἵα νεάζει

πυθμὴν δι’

ἁμὸν γάμον τεθαλὼς

δυσπαραβούλοισι φρεσίν,

καὶ διάνοιαν μαινόλιν

κέντρον ἔχων ἄφυκτον, ἄταν δ’

ἀπάτᾳ μεταγνούς.

τοιαῦτα πάθεα μέλεα θρεομένα λέγω

λιγέα βαρέα δακρυοπετῆ,

ἰὴ ἰή,

ἰηλέμοισιν ἐμπρεπῆ ·

ζῶσα γόοις με τιμῶ.

ἱλεοῦμαι μὲν Ἀπίαν βοῦνιν,

καρβᾶνα δ’αὐδὰν

εὖ, γᾶ, κοννεῖς.

πολλάκι δ’ἐμπίτνω ξὺν λακίδι

λινοσινεῖ

Σιδονίᾳ καλύπτρᾳ.

θεοῖς δ’ἐναγέα τέλεα πελομένων καλῶς

ἐπίδρομ’, ὁπόθι θάνατος ἀπῇ.

ἰὼ ἰώ,

ἰὼ δυσάγκριτοι πόνοι.

ποῖ τόδε κῦμ’ἀπάξει;

ἱλεοῦμαι μὲν Ἀπίαν βοῦνιν,

καρβᾶνα δ’αὐδὰν

εὖ, γᾶ, κοννεῖς.

πολλάκι δ’ἐμπίτνω ξὺν λακίδι

λινοσινεῖ

Σιδονίᾳ καλύπτρᾳ.

πλάτα μὲν οὖν λινορραφήςτε

δόμος ἅλα στέγων δορὸς

ἀχείματόν μ’ἔπεμπε σὺν πνοαῖς ·

οὐ δὲ μέμφομαι ·

τελευτὰς δ’ἐν χρόνῳ

πατήρ μοι παντόπτας

πρευμενεῖς κτίσειεν,

σπέρμα σεμνᾶς μέγα ματρὸς

εὐνὰς ἀνδρῶν, ἒ ἔ,

ἄγαμον ἀδάματον ἐκφυγεῖν.

θέλουσα δ’αὖ θέλουσαν ἁγνά μ’

ἐπιδέτω Διὸς κόρα,

ἔχουσα σέμν’ἐνώπι’ἀσφαλῶς,

παντὶ δὲ σθένει

διωγμοῖς ἀσχαλῶσ’

ἀδμήτας ἀδμήτα

ῥύσιος γενέσθω,

σπέρμα σεμνᾶς μέγα ματρὸς

εὐνὰς ἀνδρῶν, ἒ ἔ,

ἄγαμον ἀδάματον ἐκφυγεῖν.

εἰ δὲ μή, μελανθὲς

ἡλιόκτυπον γένος

τὸν γάιον,

τὸν πολυξενώτατον

Ζῆνα τῶν κεκμηκότων

ἱξόμεθα σὺν κλάδοις

ἀρτάναις θανοῦσαι,

μὴ τυχοῦσαι θεῶν Ὀλυμπίων.

ἆ Ζήν, Ἰοῦς ἰῷ

μῆνις μάστειρ’ἐκ θεῶν ·

κοννῶ δ’ἄγαν

γαμετᾶς οὐρανόνικον.

χαλεποῦ γὰρ ἐκ

πνεύματος εἶσι χειμών.

καὶ τότ’οὐ δικαίοις

Ζεὺς ἐνέξεται λόγοις,

τὸν τᾶς βοὸς

παῖδ’ἀτιμάσας, τὸν

αὐτός ποτ’ἔκτισεν γόνῳ,

νῦν ἔχων παλίντροπον

ὄψιν ἐν λιταῖσιν;

ὑψόθεν δ’εὖ κλύοι καλούμενος.

ἆ Ζήν, Ἰοῦς ἰῶ,

μῆνις μάστειρ’ἐκ θεῶν ·

κοννῶ δ’ἄγαν

γαμετᾶς οὐρανόνικον

χαλεποῦ γὰρ ἐκ

πνεύματος εἶσι χειμών.

παῖδες, φρονεῖν χρή · ξὺν φρονοῦντι δ’ἥκετε

πιστῷ γέροντι τῷδε ναυκλήρῳ πατρί.

καὶ τἀπὶ χέρσου νῦν προμηθίαν λαβὼν

αἰνῶ φυλάξαι τἄμ’ἔπη δελτουμένας.

ὁρῶ κόνιν, ἄναυδον ἄγγελον στρατοῦ ·

σύριγγες οὐ σιγῶσιν ἀξονήλατοι ·

ὄχλον δ’ὑπασπιστῆρα καὶ δορυσσόον

λεύσσω, ξὺν ἵπποις καμπύλοιςτ’ὀχήμασιν ·

τάχ’ἂν πρὸς ἡμᾶς τῆσδε γῆς ἀρχηγέται

ὀπτῆρες εἶεν ἀγγέλων πεπυσμένοι.

ἀλλ’εἴτ’ἀπήμων εἴτε καὶ τεθηγμένος

ὠμῇ ξὺν ὀργῇ τόνδ’ἐπόρνυται στόλον,

ἄμεινόν ἐστι παντὸς εἵνεκ’, ὦ κόραι,

πάγον προσίζειν τόνδ’ἀγωνίων θεῶν.

κρεῖσσον δὲ πύργου βωμός, ἄρρηκτον σάκος

ἀλλ’ὡς τάχιστα βᾶτε, καὶ λευκοστεφεῖς

ἱκετηρίας, ἁγάλματ’αἰδοίου Διός,

σεμνῶς ἔχουσαι διὰ χερῶν εὐωνύμων,

αἰδοῖα καὶ γοεδνὰ καὶ ζαχρεῖ’ἔπη

ξένους ἀμείβεσθ’, ὡς ἐπήλυδας πρέπει,

τορῶς λέγουσαι τάσδ’ἀναιμάκτους φυγάς.

φθογγῇ δ’ἑπέσθω πρῶτα μὲν τὸ μὴ θρασύ,

τὸ μὴ μάταιον δ’ἐκ μετωποσωφρόνων

ἴτω προσώπων ὄμματος παρ’ἡσύχου.

καὶ μὴ πρόλεσχος μη δ’ἐφολκὸς ἐν λόγῳ

γένῃ. τὸ τῇδε κάρτ’ἐπίφθονον γένος.

μέμνησο δ’εἴκειν · χρεῖος εἶ ξένη φυγάς.

θρασυστομεῖν γὰρ οὐ πρέπει τοὺς ἥσσονας.

πάτερ, φρονούντως πρὸς φρονοῦντας ἐννέπεις.

φυλάξομαι δὲ τάσδε μεμνῆσθαι σέθεν

κεδνὰς ἐφετμάς. Ζεὺς δὲ γεννήτωρ ἴδοι ·

ἴδοιτο δῆτα πρευμενοῦς ἀπ’ὄμματος ·

θέλοιμ’ἂν ἤδη σοὶ πέλας θρόνους ἔχειν.

μή νυν σχόλαζε, μηχανῆς δ’ἔστω κράτος.

ὦ Ζεῦ, κόπων οἴκτιρε μὴ ἀπολωλότας.

κείνου θέλοντος εὖ τελευτήσει τάδε.

καὶ Ζηνὸς ὄρνιν τόνδε νῦν κικλῄσκετε.

καλοῦμεν αὐγὰς ἡλίου σωτηρίους, —

ἁγνόντ’Ἀπόλλω, φυγάδ’ἀπ’οὐρανοῦ θεόν.

εἰδὼς ἂν αἶσαν τήνδε συγγνοίη βροτοῖς.

συγγνοῖτο δῆτα καὶ παρασταίη πρόφρων.

τίν’οὖν κικλῄσκω τῶνδε δαιμόνων ἔτι;

ὁρῶ τρίαιναν τήνδε σημεῖον θεοῦ.

ἀλλ’εὖτ’ἔπεμψεν εὖτε δεξάσθω χθονί.

Ἑρμῆς ὅδ’ἄλλος τοῖσιν Ἑλλήνων νόμοις.

ἐλευθέροις νυν ἐσθλὰ κηρυκευέτω.

πάντων δ’ἀνάκτων τῶνδε κοινοβωμίαν

σέβεσθ’· ἐν ἁγνῷ δ’ἑσμὸς ὡς πελειάδων

ἵζεσθε κίρκων τῶν ὁμοπτέρων φόβῳ,

ἐχθρῶν ὁμαίμων καὶ μιαινόντων γένος.

ὄρνιθος ὄρνις πῶς ἂν ἁγνεύοι φαγών;

πῶς δ’ἂν γαμῶν ἄκουσαν ἄκοντος πάρα

ἁγνὸς γένοιτ’ἄν; οὐ δὲ μὴ ’ν Ἅιδου θανὼν

φύγῃ ματαίων αἰτίας, πράξας τάδε.

κἀκεῖ δικάζει τἀπλακήμαθ’, ὡς λόγος,

Ζεὺς ἄλλος ἐν καμοῦσιν ὑστάτας δίκας.

σκοπεῖτε, κἀμείβεσθε τόνδε τὸν τρόπον,

ὅπως ἂν ὑμῖν πρᾶγος εὖ νικᾷ τόδε.

ποδαπὸν ὅμιλον τόνδ’ἀνελληνόστολον

πέπλοισι βαρβάροισι καὶ πυκνώμασι

χλίοντα προσφωνοῦμεν; οὐ γὰρ Ἀργολὶς

ἐσθὴς γυναικῶν οὐ δ’ἀφ’Ἑλλάδος τόπων.

ὅπως δὲ χώραν οὔτε κηρύκων ὕπο,

ἀπρόξενοίτε, νόσφιν ἡγητῶν, μολεῖν

ἔτλητ’ἀτρέστως, τοῦτο θαυμαστὸν πέλει.

κλάδοι γε μὲν δὴ κατὰ νόμους ἀφικτόρων

κεῖνται παρ’ὑμῖν πρὸς θεοῖς ἀγωνίοις ·

μόνον τόδ’Ἑλλὰς χθὼν συνοίσεται στόχῳ.

καὶ τἄλλα πόλλ’ἔτ’εἰκάσαι δίκαιον ἦν,

εἰ μὴ παρόντι φθόγγος ἦν ὁ σημανῶν.

εἴρηκας ἀμφὶ κόσμον ἀψευδῆ λόγον.

ἐγὼ δὲ πρὸς σὲ πότερον ὡς ἔτην λέγω,

ἢ ῥήτορ’ἱεροράβδον, ἢ πόλεως ἀγόν;

πρὸς ταῦτ’ἀμείβου καὶ λέγ’εὐθαρσὴς ἐμοί.

τοῦ γηγενοῦς γάρ εἰμ’ἐγὼ Παλαίχθονος

ἶνις Πελασγός, τῆσδε γῆς ἀρχηγέτης.

ἐμοῦ δ’ἄνακτος εὐλόγως ἐπώνυμον

γένος Πελασγῶν τήνδε καρποῦται χθόνα.

καὶ πᾶσαν αἶαν, ἧς δι’ἁγνὸς ἔρχεται

Στρυμών, τὸ πρὸς δύνοντος ἡλίου, κρατῶ.

ὁρίζομαι δὲ τήντε Περραίβων χθόνα,

Πίνδουτε τἀπέκεινα, Παιόνων πέλας,

ὄρητε Δωδωναῖα. συντέμνει δ’ὅρος

ὑγρᾶς θαλάσσης · τῶνδε τἀπὶ τάδε κρατῶ.

αὐτῆς δὲ χώρας Ἀπίας πέδον τόδε

πάλαι κέκληται φωτὸς ἰατροῦ χάριν.

Ἆπις γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας Ναυπακτίας

ἰατρόμαντις παῖς Ἀπόλλωνος χθόνα

τήνδ’ἐκκαθαίρει κνωδάλων βροτοφθόρων,

τὰ δὴ παλαιῶν αἱμάτων μιάσμασιν

χρανθεῖσ’ἀνῆκε γαῖα μηνιταῖ’ἄχη

δρακονθόμιλον δυσμενῆ ξυνοικίαν.

τούτων ἄκη τομαῖα καὶ λυτήρια

πράξας ἀμέμπτως Ἆπις Ἀργείᾳ χθονὶ

μνήμην ποτ’ἀντίμισθον ηὕρετ’ἐν λιταῖς.

ἔχουσα δ’ἤδη τἀπ’ἐμοῦ τεκμήρια

γένοςτ’ἂν ἐξεύχοιο καὶ λέγοις πρόσω.

μακράν γε μὲν δὴ ῥῆσιν οὐ στέργει πόλις.

βραχὺς τορόςθ’ὁ μῦθος · Ἀργεῖαι γένος

ἐξευχόμεσθα, σπέρματ’εὐτέκνου βοός ·

καὶ ταῦτ’ἀληθῆ πάντα προσφύσω λόγῳ.

ἄπιστα μυθεῖσθ’, ὦ ξέναι, κλύειν ἐμοί,

ὅπως τόδ’ὑμῖν ἐστιν Ἀργεῖον γένος.

Λιβυστικαῖς γὰρ μᾶλλον ἐμφερέστεραι

γυναιξίν ἐστε κοὐδαμῶς ἐγχωρίαις.

καὶ Νεῖλος ἂν θρέψειε τοιοῦτον φυτόν,

Κύπριος χαρακτήρτ’ἐν γυναικείοις τύποις

εἰκὼς πέπληκται τεκτόνων πρὸς ἀρσένων ·

τοίαςτ’ἀκούω νομάδας ἱπποβάμοσιν

εἶναι καμήλοις ἀστραβιζούσας, χθόνα

παρ’Αἰθίοψιν ἀστυγειτονουμένας.

καὶ τὰς ἀνάνδρους κρεοβόρουςτ’Ἀμαζόνας,

εἰ τοξοτευχεῖς ἦτε, κάρτ’ἂν ᾔκασα

ὑμᾶς. διδαχθεὶς δ’ἂν τόδ’εἰδείην πλέον,

ὅπως γένεθλον σπέρματ’Ἀργεῖον τὸ σόν.

κλῃδοῦχον Ἥρας φασὶ δωμάτων ποτὲ

Ἰὼ γενέσθαι τῇδ’ἐν Ἀργείᾳ χθονί;

ἦν ὡς μάλιστα, καὶ φάτις πολλὴ κρατεῖ.

μὴ καὶ λόγος τις Ζῆνα μειχθῆναι βροτῷ;

κἄκρυπτά γ’Ἥρας ταῦτα τἀμπαλάγματα.

πῶς οὖν τελευτᾷ βασιλέων νείκη τάδε;

βοῦν τὴν γυναῖκ’ἔθηκεν Ἀργεία θεός.

οὔκουν πελάζει Ζεὺς ἐπ’εὐκραίρῳ βοΐ;

φασίν, πρέποντα βουθόρῳ ταύρῳ δέμας.

τί δῆτα πρὸς ταῦτ’ἄλοχος ἰσχυρὰ Διός;

τὸν πάνθ’ὁρῶντα φύλακ’ἐπέστησεν βοΐ.

ποῖον πανόπτην οἰοβουκόλον λέγεις;

Ἄργον, τὸν Ἑρμῆς παῖδα γῆς κατέκτανεν.

τί οὖν ἔτευξεν ἄλλο δυσπότμῳ βοΐ;

βοηλάτην μύωπα κινητήριον.

οἶστρον καλοῦσιν αὐτὸν οἱ Νείλου πέλας.

τοιγάρ νιν ἐκ γῆς ἤλασεν μακρῷ δρόμῳ.

καὶ ταῦτ’ἔλεξας πάντα συγκόλλως ἐμοί.

καὶ μὴν Κάνωβον κἀπὶ Μέμφιν ἵκετο.

καὶ Ζεύς γ’ἐφάπτωρ χειρὶ φιτύει γόνον.

τίς οὖν ὁ Δῖος πόρτις εὔχεται βοός;

Ἔπαφος ἀληθῶς ῥυσίων ἐπώνυμος.

Λιβύη, μέγιστον γῆς πέδον καρπουμένη.

τίν’οὖν ἔτ’ἄλλον τῆσδε βλαστημὸν λέγεις;

Βῆλον δίπαιδα πατέρα τοῦδ’ἐμοῦ πατρός.

τὸ πάνσοφον νῦν ὄνομα τοῦτό μοι φράσον.

Δαναός, ἀδελφὸς δ’ἐστὶ πεντηκοντάπαις.

καὶ τοῦδ’ἄνοιγε τοὔνομ’ἀφθόνῳ λόγῳ.

Αἴγυπτος. εἰδὼς δ’ἁμὸν ἀρχαῖον γένος

πράσσοις ἂν ὡς Ἀργεῖον ἀνστήσῃς στόλον.

δοκεῖτε δή μοι τῆσδε κοινωνεῖν χθονὸς

τἀρχαῖον. ἀλλὰ πῶς πατρῷα δώματα

λιπεῖν ἔτλητε; τίς κατέσκηψεν τύχη;

ἄναξ Πελασγῶν, αἰόλ’ἀνθρώπων κακά.

πόνου δ’ἴδοις ἂν οὐδαμοῦ ταὐτὸν πτερόν ·

ἐπεὶ τίς ηὔχει τήνδ’ἀνέλπιστον φυγὴν

κέλσειν ἐς Ἄργος κῆδος ἐγγενὲς τὸ πρίν,

ἔχθει μεταπτοιοῦσαν εὐναίων γάμων;

τί φὴς ἱκνεῖσθαι τῶνδ’ἀγωνίων θεῶν,

λευκοστεφεῖς ἔχουσα νεοδρέπτους κλάδους;

ὡς μὴ γένωμαι δμωὶς Αἰγύπτου γένει.

πότερα κατ’ἔχθραν, ἢ τὸ μὴ θέμις λέγεις;

τίς δ’ἂν φίλους ὠνοῖτο τοὺς κεκτημένους;

σθένος μὲν οὕτως μεῖζον αὔξεται βροτοῖς.

καὶ δυστυχούντων γ’εὐμαρὴς ἀπαλλαγή.

πῶς οὖν πρὸς ὑμᾶς εὐσεβὴς ἐγὼ πέλω;

αἰτοῦσι μὴ ’κδοὺς παισὶν Αἰγύπτου πάλιν.

βαρέα σύ γ’εἶπας, πόλεμον ἄρασθαι νέον.

ἀλλ’ἡ δίκη γε ξυμμάχων ὑπερστατεῖ.

εἴπερ γ’ἀπ’ἀρχῆς πραγμάτων κοινωνὸς ἦν.

αἰδοῦ σὺ πρύμναν πόλεος ὧδ’ἐστεμμένην.

πέφρικα λεύσσων τάσδ’ἕδρας κατασκίους.

βαρύς γε μέντοι Ζηνὸς ἱκεσίου κότος.

Παλαίχθονος τέκος, κλῦθί μου

πρόφρονι καρδίᾳ, Πελασγῶν ἄναξ.

ἴδε με τὰν ἱκέτιν φυγάδα περίδρομον,

λυκοδίωκτον ὡς δάμαλιν ἂμ πέτραις

ἠλιβάτοις, ἵν’ἀλκᾷ πίσυνος

μέμυκε φράζουσα βοτῆρι μόχθους.

ὁρῶ κλάδοισι νεοδρόποις κατάσκιον

νεύονθ’ὅμιλον τόνδ’ἀγωνίων θεῶν.

εἴη δ’ἄνατον πρᾶγμα τοῦτ’ἀστοξένων.

μη δ’ἐξ ἀέλπτων κἀπρομηθήτων πόλει

νεῖκος γένηται · τῶν γὰρ οὐ δεῖται πόλις.

ἴδοιτο δῆτ’ἄνατον φυγὰν

ἱκεσία Θέμις Διὸς κλαρίου.

σὺ δὲ παρ’ὀψιγόνου μάθε γεραιόφρων ·

ποτιτρόπαιον αἰδόμενος † οὖνπερ

ἱεροδόκα † […]

θεῶν λήματ’ἀπ’ἀνδρὸς ἁγνοῦ.

οὔτοι κάθησθε δωμάτων ἐφέστιοι

ἐμῶν. τὸ κοινὸν δ’εἰ μιαίνεται πόλις,

ξυνῇ μελέσθω λαὸς ἐκπονεῖν ἄκη.

ἐγὼ δ’ἂν οὐ κραίνοιμ’ὑπόσχεσιν πάρος,

ἀστοῖς δὲ πᾶσι τῶνδε κοινώσας πέρι.

σύ τοι πόλις, σὺ δὲ τὸ δάμιον.

πρύτανις ἄκριτος ὤν,

κρατύνεις βωμόν, ἑστίαν χθονός,

μονοψήφοισι νεύμασιν σέθεν,

μονοσκήπτροισι δ’ἐν θρόνοις χρέος

πᾶν ἐπικραίνεις · ἄγος φυλάσσου.

ἄγος μὲν εἴη τοῖς ἐμοῖς παλιγκότοις,

ὑμῖν δ’ἀρήγειν οὐκ ἔχω βλάβης ἄτερ.

οὐ δ’αὖ τόδ’εὖφρον, τάσδ’ἀτιμάσαι λιτάς.

ἀμηχανῶ δὲ καὶ φόβος μ’ἔχει φρένας

δρᾶσαίτε μὴ δρᾶσαίτε καὶ τύχην ἑλεῖν.

τὸν ὑψόθεν σκοπὸν ἐπισκόπει,

φύλακα πολυπόνων

βροτῶν, οἳ τοῖς πέλας προσήμενοι

δίκας οὐ τυγχάνουσιν ἐννόμου.

μένει τοι Ζηνὸς ἱκταίου κότος

δυσπαραθέλκτους παθόντος οἴκτοις.

εἴ τοι κρατοῦσι παῖδες Αἰγύπτου σέθεν

νόμῳ πόλεως, φάσκοντες ἐγγύτατα γένους

εἶναι, τίς ἂν τοῖσδ’ἀντιωθῆναι θέλοι;

δεῖ τοί σε φεύγειν κατὰ νόμους τοὺς οἴκοθεν,

ὡς οὐκ ἔχουσιν κῦρος οὐδὲν ἀμφὶ σοῦ.

μή τί ποτ’οὖν γενοίμαν ὑποχείριος

κράτεσιν ἀρσένων. ὕπαστρον δέ τοι

μῆχαρ ὁρίζομαι γάμου δύσφρονος

φυγάν · ξύμμαχον δ’ἑλόμενος δίκαν

κρῖνε σέβας τὸ πρὸς θεῶν.

οὐκ εὔκριτον τὸ κρῖμα. μή μ’αἱροῦ κριτήν.

εἶπον δὲ καὶ πρίν, οὐκ ἄνευ δήμου τάδε

πράξαιμ’ἄν, οὐ δέ περ κρατῶν, μὴ καί ποτε

εἴπῃ λεώς, εἴ πού τι μὴ τοῖον τύχοι,

“ἐπήλυδας τιμῶν ἀπώλεσας πόλιν”.

ἀμφοτέρους ὁμαίμων τάδ’ἐπισκοπεῖ

Ζεὺς ἑτερορρεπής, νέμων εἰκότως

ἄδικα μὲν κακοῖς, ὅσια δ’ἐννόμοις.

τί τῶνδ’ἐξ ἴσου ῥεπομένων

μεταλγεῖς τὸ δίκαιον ἔρξας;

δεῖ τοι βαθείας φροντίδος σωτηρίου,

δίκην κολυμβητῆρος, ἐς βυθὸν μολεῖν

δεδορκὸς ὄμμα, μη δ’ἄγαν ᾠνωμένον,

ὅπως ἄνατα ταῦτα πρῶτα μὲν πόλει,

αὐτοῖσίθ’ἡμῖν ἐκτελευτήσει καλῶς,

καὶ μήτε δῆρις ῥυσίων ἐφάψεται

μήτ’ἐν θεῶν ἕδραισιν ὧδ’ἱδρυμένας

ἐκδόντες ὑμᾶς τὸν πανώλεθρον θεὸν

βαρὺν ξύνοικον θησόμεσθ’ἀλάστορα,

ὃς οὐ δ’ἐν Ἅιδου τὸν θανόντ’ἐλευθεροῖ.

μῶν οὐ δοκεῖ δεῖν φροντίδος σωτηρίου;

φρόντισον καὶ γενοῦ

πανδίκως εὐσεβὴς

πρόξενος · τὰν φυγάδα μὴ προδῷς,

τὰν ἕκαθεν ἐκβολαῖς

δυσθέοις ὀρμέναν ·

μη δ’ἴδῃς μ’ἐξ ἑδρᾶν

πολυθέων

ῥυσιασθεῖσαν, ὦ πᾶν κράτος ἔχων χθονός.

γνῶθι δ’ὕβριν ἀνέρων

καὶ φύλαξαι κότον.

μή τι τλῇς τὰν ἱκέτιν εἰσιδεῖν

ἀπὸ βρετέων βίᾳ

δίκας ἀγομέναν

ἱππηδὸν ἀμπύκων,

πολυμίτων πέπλωντ’ἐπιλαβὰς ἐμῶν.

ἴσθι γάρ · παισὶ τάδε καὶ δόμοις,

ὁπότερ’ἂν κτίσῃς,

μένει ἄρ ἐκτίνειν

ὁμοιΐαν θέμιν.

τάδε φράσαι δίκαια Διόθεν κράτη.

καὶ δὴ πέφρασμαι. δεῦρο δ’ἐξοκέλλεται.

ἢ τοῖσιν ἢ τοῖς πόλεμον αἴρεσθαι μέγαν

πᾶσ’ἔστ’ἀνάγκη, καὶ γεγόμφωται σκάφος

στρέβλαισι ναυτικαῖσιν ὡς προσηγμένον.

ἄνευ δὲ λύπης οὐδαμοῦ καταστροφή.

καὶ χρημάτων μὲν ἐκ δόμων πορθουμένων,

† ἄτην γε μείζω καὶ μέγ’ἐμπλήσας γόμου †

γένοιτ’ἂν ἄλλα Κτησίου Διὸς χάριν ·

καὶ γλῶσσα τοξεύσασα μὴ τὰ καίρια,

γένοιτο μύθου μῦθος ἂν θελκτήριος

ὅπως δ’ὅμαιμον αἷμα μὴ γενήσεται,

δεῖ κάρτα θύειν καὶ πεσεῖν χρηστήρια

θεοῖσι πολλοῖς πολλά, πημονῆς ἄκη.

ἦ κάρτα νείκους τοῦδ’ἔσω παροίχομαι

θέλω δ’ἄιδρις μᾶλλον ἢ σοφὸς κακῶν

εἶναι. γένοιτο δ’εὖ παρὰ γνώμην ἐμήν.

πολλῶν ἄκουσον τέρματ’αἰδοίων λόγων.

ἤκουσα, καὶ λέγοις ἄν. οὔ με φεύξεται.

ἔχω στρόφους ζώναςτε, συλλαβὰς πέπλων.

τάχ’ἂν γυναιξὶ ταῦτα συμπρεπῆ πέλοι.

ἐκ τῶνδε τοίνυν, ἴσθι, μηχανὴ καλή —

λέξον τίν’αὐδὴν τήνδε γηρυθεῖσ’ἔσῃ.

εἰ μή τι πιστὸν τῷδ’ὑποστήσεις στόλῳ —

τί σοι περαίνει μηχανὴ συζωμάτων;

νέοις πίναξι βρέτεα κοσμῆσαι τάδε.

αἰνιγματῶδες τοὔπος · ἀλλ’ἁπλῶς φράσον.

ἐκ τῶνδ’ὅπως τάχιστ’ἀπάγξασθαι θεῶν.

ἤκουσα μαστικτῆρα καρδίας λόγον.

ξυνῆκας · ὠμμάτωσα γὰρ σαφέστερον.

καὶ πολλαχῇ γε δυσπάλαιστα πράγματα,

κακῶν δὲ πλῆθος ποταμὸς ὣς ἐπέρχεται ·

ἄτης δ’ἄβυσσον πέλαγος οὐ μάλ’εὔπορον

τόδ’ἐσβέβηκα, κοὐδαμοῦ λιμὴν κακῶν.

εἰ μὲν γὰρ ὑμῖν μὴ τόδ’ἐκπράξω χρέος,

μίασμ’ἔλεξας οὐχ ὑπερτοξεύσιμον.

εἰ δ’αὖθ’ὁμαίμοις παισὶν Αἰγύπτου σέθεν

σταθεὶς πρὸ τειχέων διὰ μάχης ἥξω τέλους,

πῶς οὐχὶ τἀνάλωμα γίγνεται πικρόν,

ἄνδρας γυναικῶν οὕνεχ’αἱμάξαι πέδον;

ὅμως δ’ἀνάγκη Ζηνὸς αἰδεῖσθαι κότον

ἱκτῆρος · ὕψιστος γὰρ ἐν βροτοῖς φόβος.

σὺ μέν, πάτερ γεραιὲ τῶνδε παρθένων,

κλάδουςτε τούτους αἶψ’ἐν ἀγκάλαις λαβὼν

βωμοὺς ἐπ’ἄλλους δαιμόνων ἐγχωρίων

θές, ὡς ἴδωσι τῆσδ’ἀφίξεως τέκμαρ

πάντες πολῖται, μη δ’ἀπορριφθῇ ψόγος

ἐμοῦ · κατ’ἀρχῆς γὰρ φιλαίτιος λεώς.

καὶ γὰρ τάχ’ἄν τις οἰκτίσας ἰδὼν τάδε

ὕβριν μὲν ἐχθήρειεν ἄρσενος στόλου,

ὑμῖν δ’ἂν εἴη δῆμος εὐμενέστερος ·

τοῖς ἥσσοσιν γὰρ πᾶς τις εὐνοίας φέρει.

πολλῶν τάδ’ἡμῖν ἐστιν ἠξιωμένα,

αἰδοῖον εὑρεθέντα πρόξενον λαβεῖν.

ὀπάονας δὲ φράστοράςτ’ἐγχωρίων

ξύμπεμψον, ὡς ἂν τῶν πολισσούχων θεῶν

βωμοὺς προνάους καὶ † πολισσούχων † ἕδρας

εὕρωμεν, ἀσφάλεια δ’ᾖ δι’ἄστεως

στείχουσι · μορφῆς δ’οὐχ ὁμόστολος φύσις.

Νεῖλος γὰρ οὐχ ὅμοιον Ἰνάχῳ γένος

τρέφει. φύλαξαι μὴ θράσος τέκῃ φόβον ·

καὶ δὴ φίλον τις ἔκταν’ἀγνοίας ὕπο.

στείχοιτ’ἄν, ἄνδρες · εὖ γὰρ ὁ ξένος λέγει.

ἡγεῖσθε βωμοὺς ἀστικούς, θεῶν ἕδρας ·

καὶ ξυμβολοῦσιν οὐ πολυστομεῖν χρεὼν

ναύτην ἄγοντας τόνδ’ἐφέστιον θεῶν.

τούτῳ μὲν εἶπας, καὶ τεταγμένος κίοι ·

ἐγὼ δὲ πῶς δρῶ; ποῦ θράσος νέμεις ἐμοί;

κλάδους μὲν αὐτοῦ λεῖπε, σημεῖον πόνου.

καὶ δή σφε λείπω χειρὶ καὶ λόγοις σέθεν.

λευρὸν κατ’ἄλσος νῦν ἐπιστρέφου τόδε.

καὶ πῶς βέβηλον ἄλσος ἂν ῥύοιτό με;

οὔτοι πτερωτῶν ἁρπαγαῖς σ’ἐκδώσομεν.

ἀλλ’εἰ δρακόντων δυσφρόνων ἐχθίοσιν;

εὔφημον εἴη τοὔπος εὐφημουμένῃ.

οὔτοι τι θαῦμα δυσφορεῖν φόβῳ φρενός.

ἀεί γ’ἄναρκτόν ἐστι δεῖμ’ἐξαίσιον.

σὺ καὶ λέγων εὔφραινε καὶ πράσσων φρένα.

ἀλλ’οὔτι δαρὸν χρόνον ἐρημώσει πατήρ.

ἐγὼ δὲ λαοὺς συγκαλῶν ἐγχωρίους

στείχω, τὸ κοινὸν ὡς ἂν εὐμενὲς τιθῶ ·

καὶ σὸν διδάξω πατέρα ποῖα χρὴ λέγειν.

πρὸς ταῦτα μίμνε καὶ θεοὺς ἐγχωρίους

λιταῖς παραιτοῦ τῶν σ’ἔρως ἔχει τυχεῖν.

ἐγὼ δὲ ταῦτα πορσυνῶν ἐλεύσομαι.

πειθὼ δ’ἕποιτο καὶ τύχη πρακτήριος.

ἄναξ ἀνάκτων, μακάρων

μακάρτατε καὶ τελέων

τελειότατον κράτος, ὄλβιε Ζεῦ,

πιθοῦτε καὶ γένει σῷ

ἄλευσον ἀνδρῶν ὕβριν εὖ στυγήσας.

λίμνᾳ δ’ἔμβαλε πορφυροειδεῖ

τὰν μελανόζυγ’ἄταν.

τὸ πρὸς γυναικῶν δ’ἐπιδὼν

παλαίφατον ἁμέτερον

γένος φιλίας προγόνου γυναικὸς

νέωσον εὔφρον’αἶνον,

γενοῦ πολυμνάστωρ, ἔφαπτορ Ἰοῦς ·

Δῖαί τοι γένος εὐχόμεθ’εἶναι

γᾶς ἀπὸ τᾶσδ’ἄποικοι.

παλαιὸν, δ’εἰς ἴχνος μετέσταν

ματέρος ἀνθονόμους ἐπωπάς,

λειμῶνα βούχιλον, ἔνθεν Ἰὼ

οἴστρῳ ἐρεθομένα

φεύγει ἁμαρτίνοος,

πολλὰ βροτῶν διαμειβομένα

φῦλα, διχῇ δ’ἀντίπορον

γαῖαν ἐν αἴσᾳ

διατέμνουσα πόρον κυματίαν ὁρίζει ·

ἰάπτει δ’Ἀσίδος δι’αἴας

μηλοβότου Φρυγίας διαμπάξ.

περᾷ δὲ Τεύθραντος ἄστυ Μυσῶν,

Λύδιάτε γύαλα,

καὶ δι’ὀρῶν Κιλίκων

Παμφύλωντε διορνυμένα

καί ποταμοὺς ἀενάους

καὶ βαθύπλουτον χθόνα καὶ

τὰν Ἀφροδίτας πολύπυρον αἶαν.

ἱκνεῖται δὴ σινουμένα βέλει

βουκόλου πτερόεντος

Δῖον πάμβοτον ἄλσος,

λειμῶνα χιονόβοσκον, ὅντ’ἐπέρχεται

Τυφῶ μένος,

ὕδωρτε Νείλου νόσοις ἄθικτον,

μαινομένα πόνοις

ἀτίμοις ὀδύναιςτε

κεντροδαλήτισι, θυιὰς Ἥρας.

βροτοὶ δ’, οἳ γᾶς τότ’ἦσαν ἔννομοι

χλωρῷ δείματι θυμὸν

πάλλοντ’ὄψιν ἀήθη,

βοτὸν ἐσορῶντες δυσχερὲς μειξόμβροτον,

τὰν μὲν βοός,

τὰν δ’αὖ γυναικός · τέρας δ’ἐθάμβουν.

καὶ τότε δὴ τίς ἦν ὁ

θέλξας πολύπλαγκτον ἀθλίαν

οἰστροδόνητον Ἰώ;

δι’αἰῶνος κρέων ἀπαύστου

Ζεὺς […]

Διὸς δ’ἀπημάντῳ σθένει

καὶ θείαις ἐπιπνοίαις

παύεται, δακρύων δ’

ἀποστάζει πένθιμον αἰδῶ.

λαβοῦσα δ’ἕρμα Δῖον ἀψευδεῖ λόγῳ

γείνατο παῖδ’ἀμεμφῆ,

δι’αἰῶνος μακροῦ πάνολβον ·

ἔνθεν πᾶσα βοᾷ χθών, “

φυσιζόου γένος τόδε

Ζηνός ἐστιν ἀληθῶς ·

τίς γὰρ ἂν κατέπαυσεν

Ἥρας νόσους ἐπιβούλους”;

Διὸς τόδ’ἔργον καὶ τόδ’ἂν γένος λέγων

ἐξ Ἐπάφου κυρήσαις.

τίν’ἂν θεῶν ἐνδικωτέροισιν

κεκλοίμαν εὐλόγως ἐπ’ἔργοις;

αὐτὸς ὁ πατὴρ φυτουργὸς αὐτόχειρ ἄναξ

γένους παλαιόφρων μέγας

τέκτων, τὸ πᾶν μῆχαρ οὔριος Ζεύς.

ὑπ’ἀρχᾶς δ’οὔ τινος θοάζων

τὸ μεῖον κρεισσόνων κρατύνει.

οὔτινος ἄνωθεν ἡμένου σέβει κράτη.

πάρεστι δ’ἔργον ὡς ἔπος

σπεῦσαί τι τῶν βούλιος φέρει φρήν.

θαρσεῖτε παῖδες. εὖ τὰ τῶν ἐγχωρίων ·

δήμου δέδοκται παντελῆ ψηφίσματα.

ὦ χαῖρε πρέσβυ, φίλτατ’ἀγγέλλων ἐμοί

ἔνισπε δ’ἡμῖν ποῖ κεκύρωται τέλος,

δήμου κρατοῦσα χεὶρ ὅπῃ πληθύνεται.

ἔδοξεν Ἀργείοισιν οὐ διχορρόπως,

ἀλλ’ὥστ’ἀνηβῆσαί με γηραιᾷ φρενί ·

πανδημίᾳ γὰρ χερσὶ δεξιωνύμοις

ἔφριξεν αἰθὴρ τόνδε κραινόντων λόγον ·

ἡμᾶς μετοικεῖν τῆσδε γῆς ἐλευθέρους

κἀρρυσιάστους ξύντ’ἀσυλίᾳ βροτῶν ·

καὶ μήτ’ἐνοίκων μήτ’ἐπηλύδων τινὰ

ἄγειν · ἐὰν δὲ προστιθῇ τὸ καρτερόν,

τὸν μὴ βοηθήσαντα τῶνδε γαμόρων

ἄτιμον εἶναι ξὺν φυγῇ δημηλάτῳ.

τοιάνδ’ἔπειθεν ῥῆσιν ἀμφ’ἡμῶν λέγων

ἄναξ Πελασγῶν, ἱκεσίου Ζηνὸς κότον

μέγαν προφωνῶν μήποτ’εἰσόπιν χρόνου

πόλιν παχῦναι, ξενικὸν ἀστικόνθ’ἅμα

λέγων διπλοῦν μίασμα πρὸ πόλεως φανὲν

ἀμήχανον βόσκημα πημονῆς πέλειν.

τοιαῦτ’ἀκούων χερσὶν Ἀργεῖος λεὼς

ἔκραν’ἄνευ κλητῆρος ὡς εἶναι τάδε.

δημηγόρους δ’ἤκουσεν εὐπιθὴς στροφὰς

δῆμος Πελασγῶν · Ζεὺς δ’ἐπέκρανεν τέλος

ἄγε δή, λέξωμεν ἐπ’Ἀργείοις

εὐχὰς ἀγαθάς, ἀγαθῶν ποινάς.

Ζεὺς δ’ἐφορεύοι ξένιος ξενίου

στόματος τιμὰς ἐπ’ἀληθείᾳ,

τέρμον’ἄμεμπτον προσαπαντᾶν.

νῦν ὅτε καί, θεοὶ

διογενεῖς, κλύοιτ’

εὐκταῖα γένει χεούσας ·

μήποτε πυρίφατον

γᾶν Πελασγίαν

τὸν ἄκορον βοᾶς,

κτίσαι μάχλον Ἄρη,

τὸν ἀρότοις

θερίζοντα βροτοὺς ἐν ἄλλοις,

οὕνεκ’ᾤκτισαν ἡμᾶς,

ψῆφον δ’εὔφρον’ἔθεντο,

αἰδοῦνται δ’ἱκέτας Διός,

ποίμναν τάνδ’ἀμέγαρτον ·

οὐ δὲ μετ’ἀρσένων

ψῆφον ἔθεντ’

ἀτιμώσαντες ἔριν γυναικῶν,

Δῖον ἐπιδόμενοι

πράκτορα σκοπὸν

δυσπολέμητον, ὃν

τίς ἂν δόμος ἔχοι

ἐπ’ὀρόφων

μιαίνοντα; βαρὺς δ’ἐφίζει.

ἅζονται γὰρ ὁμαίμους

Ζηνὸς ἵκτορας ἁγνοῦ.

τοιγάρτοι καθαροῖσι

βωμοῖς θεοὺς ἀρέσονται.

τοιγὰρ ὑποσκίων

ἐκ στομάτων

ποτάσθω φιλότιμος εὐχά,

μήποτε λοιμὸς ἀνδρῶν

τάνδε πόλιν κενώσαι ·

μη δ’ἐπιχωρίοις ἔρις

πτώμασιν αἱματίσαι πέδον γᾶς.

ἥβας δ’ἄνθος ἄδρεπτον

ἔστω, μη δ’Ἀφροδίτας

εὐνάτωρ βροτολοιγὸς

Ἄρης κέρσειεν ἄωτον.

† καὶ γεραροῖσι

πρεσβυτοδόκοι

γεμόντων † θυμέλαι φλεγόντων.

τὼς πόλις εὖ νέμοιτο

Ζῆνα μέγαν σεβόντων,

τὸν ξένιον δ’ὑπερτάτως,

ὃς πολιῷ νόμῳ αἶσαν ὀρθοῖ.

τίκτεσθαι δ’ἐφόρους γᾶς

ἄλλους εὐχόμεθ’ἀεί,

Ἄρτεμιν δ’Ἑκάταν

γυναικῶν λόχους ἐφορεύειν.

μη δέ τις ἀνδροκμὴς

λοιγὸς ἐπελθέτω

τάνδε πόλιν δαΐζων,

ἄχορον ἀκίθαριν

δακρυογόνον Ἄρη

βοάντ’ἔνδημον ἐξοπλίζων.

νούσων δ’ἑσμὸς ἀπ’ἀστῶν

ἵζοι κρατὸς ἀτερπής ·

εὐμενὴς δ’ὁ Λύκειος

ἔστω πάσᾳ νεολαίᾳ.

καρποτελῆ δέ τοι

Ζεὺς ἐπικραινέτω

φέρματι γᾶν πανώρῳ.

πρόνομα δὲ βότ’ἀγροῖς

πολύγονα τελέθοι ·

τὸ πᾶντ’ἐκ δαιμόνων λάχοιεν.

εὔφαμον δ’ἐπὶ βωμοῖς

μοῦσαν θείατ’ἀοιδοί.

ἁγνῶντ’ἐκ στομάτων

φερέσθω φάμα φιλοφόρμιγξ.

φυλάσσοιτ’ἀτρεμαῖα τιμὰς

τὸ δάμιον, τὸ πτόλιν κρατύνει,

προμαθὶς εὐκοινόμητις ἀρχά.

πρὶν ἐξοπλίζειν Ἄρη,

δίκας ἄτερ πημάτων διδοῖεν.

θεοὺς δ’, οἳ γᾶν ἔχουσιν ἀεὶ

τίοιεν ἐγχωρίοις πατρῴαις

δαφνηφόροις βουθύτοισι τιμαῖς.

τὸ γὰρ τεκόντων σέβας

τρίτον τόδ’ἐν θεσμίοις

Δίκας γέγραπται μεγιστοτίμου.

εὐχὰς μὲν αἰνῶ τάσδε σώφρονας, φίλαι.

ὑμεῖς δὲ μὴ τρέσητ’ἀκούσασαι πατρὸς

ἀπροσδοκήτους τούσδε καὶ νέους λόγους.

ἱκεταδόκου γὰρ τῆσδ’ἀπὸ σκοπῆς ὁρῶ

τὸ πλοῖον. εὔσημον γὰρ οὔ με λανθάνει ·

στολμοίτε λαίφους καὶ παραρρύσεις νεώς,

καὶ πρῷρα πρόσθεν ὄμμασιν βλέπουσ’ὁδόν,

οἴακος εὐθυντῆρος ὑστάτου νεὼς

ἄγαν καλῶς κλύουσα, τοῖσιν οὐ φίλη.

πρέπουσι δ’ἄνδρες νάιοι μελαγχίμοις

γυίοισι λευκῶν ἐκ πεπλωμάτων ἰδεῖν,

καὶ τἄλλα πλοῖα πᾶσάθ’ἡ ’πικουρία

εὔπρεπτος · αὐτὴ δ’ἡγεμὼν ὑπὸ χθόνα

στείλασα λαῖφος παγκρότως ἐρέσσεται.

ἀλλ’ἡσύχως χρὴ καὶ σεσωφρονισμένως

πρὸς πρᾶγμ’ὁρώσας τῶνδε μὴ ἀμελεῖν θεῶν.

ἐγὼ δ’ἀρωγοὺς ξυνδίκουςθ’ἥξω λαβών.

ἴσως γὰρ ἂν κῆρυξ τις ἢ πρέσβη μόλοι,

ἄγειν θέλοντες ῥυσίων ἐφάπτορες.

ἀλλ’οὐδὲν ἔσται τῶνδε · μὴ τρέσητέ νιν.

ὅμως δ’ἄμεινον, εἰ βραδύνοιμεν βοῇ,

ἀλκῆς λαθέσθαι τῆσδε μηδαμῶς ποτε.

θάρσει · χρόνῳ τοι κυρίῳτ’ἐν ἡμέρᾳ

θεοὺς ἀτίζων τις βροτῶν δώσει δίκην.

πάτερ, φοβοῦμαι, νῆες ὡς ὠκύπτεροι

ἥκουσι · μῆκος δ’οὐδὲν ἐν μέσῳ χρόνου.

περίφοβόν μ’ἔχει τάρβος ἐτητύμως

πολυδρόμου φυγᾶς ὄφελος εἴ τί μοι.

παροίχομαι, πάτερ, δείματι.

ἐπεὶ τελεία ψῆφος Ἀργείων, τέκνα,

θάρσει, μαχοῦνται περὶ σέθεν, σάφ’οἶδ’ἐγώ.

ἐξῶλές ἐστι μάργον Αἰγύπτου γένος

μάχηςτ’ἄπληστον · καὶ λέγω πρὸς εἰδότα.

δοριπαγεῖς δ’ἔχοντες κυανώπιδας

νῆας ἔπλευσαν ὧδ’ἐπιτυχεῖ κότῳ

πολεῖ μελαγχίμῳ σὺν στρατῷ.

πολλοὺς δέ γ’εὑρήσουσιν ἐν μεσημβρίας

θάλπει βραχίον’εὖ κατερρινημένους.

μόνην δὲ μὴ πρόλειπε · λίσσομαι, πάτερ.

γυνὴ μονωθεῖσ’οὐδέν · οὐκ ἔνεστ’Ἄρης.

οὐλόφρονες, δὲ καὶ δολιομήτιδες

δυσάγνοις φρεσίν, κόρακες ὥστε,

βωμῶν ἀλέγοντες οὐδέν.

καλῶς ἂν ἡμῖν ξυμφέροι ταῦτ’ὦ τέκνα,

εἰ σοίτε καὶ θεοῖσιν ἐχθαιροίατο.

οὐ μὴ τριαίνας τάσδε καὶ θεῶν σέβη

δείσαντες ἡμῶν χεῖρ’ἀπόσχωνται, πάτερ.

περίφρονες δ’ἄγαν ἀνιέρῳ μένει

μεμαργωμένοι κυνοθρασεῖς, θεῶν

οὐδὲν ἐπαΐοντες.

ἀλλ’ἔστι φήμη τοὺς λύκους κρείσσους κυνῶν

εἶναι · βύβλου δὲ καρπὸς οὐ κρατεῖ στάχυν.

ὡς καὶ ματαίων ἀνοσίωντε κνωδάλων

ἔχοντας ὀργάς, χρὴ φυλάσσεσθαι τάχος.

οὔτοι ταχεῖα ναυτικοῦ στρατοῦ στολή,

οὐ δ’ὅρμος, οὗ δεῖ πεισμάτων σωτήρια

ἐς γῆν ἐνεγκεῖν, οὐ δ’ἐν ἀγκυρουχίαις

θαρσοῦσι ναῶν ποιμένες παραυτίκα,

ἄλλωςτε καὶ μολόντες ἀλίμενον χθόνα

ἐς νύκτ’ἀποστείχοντος ἡλίου. φιλεῖ

ὠδῖνα τίκτειν νὺξ κυβερνήτῃ σοφῷ.

οὕτω γένοιτ’ἂν οὐ δ’ἂν ἔκβασις στρατοῦ

καλή, πρὶν ὅρμῳ ναῦν θρασυνθῆναι. σὺ δὲ

φρόνει μὲν ὡς ταρβοῦσα μὴ ἀμελεῖν θεῶν ·

[…]

πράξας ἀρωγήν · ἄγγελον δ’οὐ μέμψεται

πόλις γέρονθ’, ἡβῶντα δ’εὐγλώσσῳ φρενί.

ἰὼ γᾶ βοῦνι, πάνδικον σέβας,

τί πεισόμεσθα; ποῖ φύγωμεν Ἀπίας

χθονός, κελαινὸν εἴ τι κεῦθός ἐστί που;

μέλας γενοίμαν καπνὸς

νέφεσσι γειτονῶν Διός ·

τὸ πᾶν δ’ἄφαντος

ἀμπετὴς ἀιδνὸς ὡς

κόνις ἄτερθε πτερύγων ὀλοίμαν.

ἄφυκτον δ’οὐκέτ’ἂν πέλοι κακόν ·

κελαινόχρως δὲ πάλλεταί μου καρδία.

πατρὸς σκοπαὶ δέ μ’εἷλον · οἴχομαι φόβῳ.

θέλοιμι δ’ἂν μορσίμου

βρόχου τυχεῖν ἐν ἀρτάναις,

πρὶν ἄνδρ’ἀπευκτὸν

τῷδε χριμφθῆναι χροΐ.

πρόπαρ θανούσας δ’Ἀίδας ἀνάσσοι.

πόθεν δέ μοι γένοιτ’ἂν αἰθέρος θρόνος,

πρὸς ὃν νέφη μυδηλὰ γίγνεται χιών,

ἢ λισσὰς αἰγίλιψ

ἀπρόσδεικτος οἰόφρων κρεμὰς

γυπιὰς πέτρα, βαθὺ

πτῶμα μαρτυροῦσά μοι,

πρὶν δαΐκτορος βίᾳ

καρδίας γάμου κυρῆσαι;

κυσὶν δ’ἔπειθ’ἕλωρα κἀπιχωρίοις

ὄρνισι δεῖπνον οὐκ ἀναίνομαι πέλειν ·

τὸ γὰρ θανεῖν

ἐλευθεροῦται φιλαιάκτων κακῶν.

ἐλθέτω μόρος, πρὸ

κοίτας γαμηλίου τυχών.

ἀμφυγᾶς τίν’ἔτι πόρον

τέμνω γάμου λυτῆρα;

ἴυζε δ’ὀμφὰν οὐρανίαν

μέλεα μέλη λιτανὰ θεοῖς ·

τέλεα δέ πως πελόμενά μοι

λύσιμάτ’ἄχιμάτ’ἔπιδε, πάτερ,

βίαια μὴ φαιδρῶς ὁρῶν

ὄμμασιν ἐνδίκοις.

σεβίζου δ’ἱκέτας σέθεν,

γαιάοχε παγκρατὲς Ζεῦ.

γένος γὰρ Αἰγύπτειον ὕβριν

δύσφορον ἀρσενογενὲς

μετά με δρόμοισι διόμενοι

φυγάδα μάταισι πολυθρόοις

βίαια δίζηνται λαβεῖν.

σὸν δ’ἐπίπαν ζυγὸν

ταλάντου. τί δ’ἄνευ σέθεν

θνατοῖσι τέλειόν ἐστιν;

ὄ ὄ ὄ, ἆ ἆ ἆ ·

ὅδε μάρπτις νάιος γάιος.

τῶν πρό, μάρπτι, κάμνοις ·

† ἰόφG2 ὀμG2 αὖθι κάκκας νυ

δυϊαν βοᾶν ἀμφαίνω †.

† ὁρῶ τάδε φροίμια † πράξαν πόνων

βιαίων ἐμῶν. ἠὲ ἠέ.

βαῖνε φυγᾷ πρὸς ἀλκάν ·

† βλοσυρόφρονα χλιδᾷ

δύσφορα ναῒ κἀν γᾷ.

γαϊάναξ προτάσσου †.

σοῦσθε σοῦσθ’ἐπὶ

βᾶριν ὅπως ποδῶν ἔχετε

† οὐκοῦν οὐκοῦν †

τιλμοὶ τιλμοὶ καὶ στιγμοί,

πολυαίμων φόνιος

ἀποκοπὰ κρατός.

σοῦσθε σοῦσθ’† ὀλύμεναι † ὀλόμεν’ἐπαμίδα.

εἴθ’ἀνὰ πολύρυτον

ἁλμήεντα πόρον

δεσποσίῳ ξὺν ὕβρει,

γομφοδέτῳτε δόρει διώλου.

† αἵμονες ὡς ἐπάμιδα

ησυδουπιάπιτα †

† κελεύω βοᾶν μεθέσθαι

ἴχαρ φρενίτ’ἄταν †.

ἰοὺ ἰού.

λεῖφ’ἕδρανα, κί’ἐς δόρυ.

ἀτίετον ἄπολιν οὐ σέβω.

μήποτε πάλιν ἴδοιμ’

ἀλφεσίβοιον ὕδωρ,

ἔνθεν ἀεξόμενον

ζώφυτον αἷμα βροτοῖσι θάλλει.

ἔγγαιος ἐγὼ βαθυχαῖος

† βαθρείας βαθρείας, γέρον †.

σὺ δ’ἐν ναῒ ναῒ βάσῃ

τάχα θέλεος ἀθέλεος,

βίᾳ βίᾳτε πολλᾷ φροῦδα.

† βάτεαι βαθυμιτροκακὰ παθῶν †

αἰαῖ αἰαῖ.

αἲ γὰρ δυσπαλάμως ὄλοιο

δι’ἁλίρρυτον ἄλσος,

κατὰ Σαρπηδόνιον

χῶμα πολύψαμμον ἀλαθεὶς

Εὐρεΐαισιν αὔραις.

ἴυζε καὶ λάκαζε καὶ κάλει θεούς.

Αἰγυπτίαν γὰρ βᾶριν οὐχ ὑπερθορῇ.

βόα, χέον πικρότερον οἰζύος νόμον.

οἰοῖ οἰοῖ,

λύμας, ᾇ σὺ πρὸ γᾶς ὑλάσκων

περί, χάμψα, βρυάζεις ·

ὃς ἐπωπᾷ σ’, ὁ μέγας

Νεῖλος, ὑβρίζοντά σ’

ἀποτρέψειεν ἄιστον ὕβριν.

βαίνειν κελεύω βᾶριν εἰς ἀμφίστροφον

ὅσον τάχιστα · μη δέ τις σχολαζέτω.

ὁλκὴ γὰρ οὔτοι πλόκαμον οὐδάμ’ἅζεται.

οἰοῖ, πάτερ, βρέτεος ἄρος

ἀτᾷ μ’. ἅλαδ’ἄγει

ἄραχνος ὡς βάδην.

ὄναρ ὄναρ μέλαν,

μᾶ Γᾶ μᾶ Γᾶ, βοὰν

φοβερὸν ἀπότρεπε,

ὦ πᾶ, Γᾶς παῖ, Ζεῦ.

οὔτοι φοβοῦμαι δαίμονας τοὺς ἐνθάδε ·

οὐ γάρ μ’ἔθρεψαν, οὐ δ’ἐγήρασαν τροφῇ.

μαιμᾷ πέλας δίπους ὄφις ·

ἔχιδνα δ’ὥς μέ τις

πόδα δακοῦσ’ἔχει.

μᾶ Γᾶ μᾶ Γᾶ βοὰν

φοβερὸν ἀπότρεπε,

ὦ πᾶ, Γᾶς παῖ, Ζεῦ.

εἰ μή τις ἐς ναῦν εἶσιν αἰνέσας τάδε,

λακὶς χιτῶνος ἔργον οὐ κατοικτιεῖ.

διωλόμεσθ’· ἄσεπτ’, ἄναξ, πάσχομεν —

πολλοὺς ἄνακτας, παῖδας Αἰγύπτου τάχα

ὄψεσθε · θαρσεῖτ’, οὐκ ἐρεῖτ’ἀναρχίαν.

ἰὼ πόλεως ἀγοὶ πρόμοι, δάμναμαι.

ἕλξειν ἔοιχ’ὑμᾶς ἀποσπάσας κόμης,

ἐπεὶ οὐκ ἀκούετ’ὀξὺ τῶν ἐμῶν λόγων.

οὗτος, τί ποιεῖς; ἐκ ποίου φρονήματος

ἀνδρῶν Πελασγῶν τήνδ’ἀτιμάζεις χθόνα;

ἀλλ’ἦ γυναικῶν ἐς πόλιν δοκεῖς μολεῖν;

κάρβανος ὢν δ’Ἕλλησιν ἐγχλίεις ἄγαν ·

καὶ πόλλ’ἁμαρτὼν οὐδὲν ὤρθωσας φρενί.

τί δ’ἠμπλάκηται τῶνδ’ἐμοὶ δίκης ἄτερ;

ξένος μὲν εἶναι πρῶτον οὐκ ἐπίστασαι.

πῶς δ’οὐχί; τἄμ’ὀλωλόθ’εὑρίσκων ἄγω.

ποίοισιν εἰπὼν προξένοις ἐγχωρίοις;

Ἑρμῇ μεγίστῳ προξένῳ μαστηρίῳ.

θεοῖσιν εἰπὼν τοὺς θεοὺς οὐδὲν σέβῃ.

τοὺς ἀμφὶ Νεῖλον δαίμονας σεβίζομαι.

οἱ δ’ἐνθάδ’οὐδέν, ὡς ἐγὼ σέθεν κλύω;

ἄγοιμ’ἄν, εἴ τις τάσδε μὴ ’ξαιρήσεται.

κλάοις ἄν, εἰ ψαύσειας, οὐ μάλ’ἐς μακράν.

ἤκουσα τοὔπος δ’οὐδαμῶς φιλόξενον.

οὐ γὰρ ξενοῦμαι τοὺς θεῶν συλήτορας.

λέγοιμ’ἂν ἐλθὼν παισὶν Αἰγύπτου τάδε.

ἀβουκόλητον τοῦτ’ἐμῷ, φρονήματι.

ἀλλ’ὡς ἂν εἰδὼς ἐννέπω σαφέστερον, —

καὶ γὰρ πρέπει κήρυκ’ἀπαγγέλλειν τορῶς

ἕκαστα, — πῶς φῶ, πρὸς τίνοςτ’ἀφαιρεθεὶς

ἥκειν γυναικῶν αὐτανέψιον στόλον;

οὔτοι δικάζει ταῦτα μαρτύρων ὕπο

Ἄρης · τὸ νεῖκος δ’οὐκ ἐν ἀργύρου λαβῇ

ἔλυσεν · ἀλλὰ πολλὰ γίγνεται πάρος

πεσήματ’ἀνδρῶν κἀπολακτισμοὶ βίου.

τί σοι λέγειν χρὴ τοὔνομ’; ἐν χρόνῳ μαθὼν

εἴσῃ σύτ’αὐτὸς χοἰ ξυνέμποροι σέθεν.

ταύτας δ’ἑκούσας μὲν κατ’εὔνοιαν φρενῶν

ἄγοις ἄν, εἴπερ εὐσεβὴς πίθοι λόγος.

τοία δὲ δημόπρακτος ἐκ πόλεως μία

ψῆφος κέκρανται, μήποτ’ἐκδοῦναι βίᾳ

στόλον γυναικῶν · τῶνδ’ἐφήλωται τορῶς

γόμφος διαμπάξ, ὡς μένειν ἀραρότως.

ταῦτ’οὐ πίναξίν ἐστιν ἐγγεγραμμένα

οὐ δ’ἐν πτυχαῖς βίβλων κατεσφραγισμένα,

σαφῆ δ’ἀκούεις ἐξ ἐλευθεροστόμου

γλώσσης. κομίζου δ’ὡς τάχιστ’ἐξ ὀμμάτων.

ἔοιγμεν ἤδη πόλεμον ἀρεῖσθαι νέον.

εἴη δὲ νίκη καὶ κράτη τοῖς ἄρσεσιν.

ἀλλ’ἄρσενάς τοι τῆσδε γῆς οἰκήτορας

εὑρήσετ’οὐ πίνοντας ἐκ κριθῶν μέθυ.

ὑμεῖς δὲ πᾶσαι σὺν φίλαις ὀπάοσι

θράσος λαβοῦσαι στείχετ’εὐερκῆ πόλιν,

πύργων βαθείᾳ μηχανῇ κεκλῃμένην.

καὶ δώματ’ἐστὶ πολλὰ μὲν τὰ δήμια,

δεδωμάτωμαι δ’οὐ δ’ἐγὼ σμικρᾷ χερί.

ἔνθ’ὑμίν ἐστιν εὐτύκους ναίειν δόμους

πολλῶν μετ’ἄλλων · εἰ δέ τις μείζων χάρις,

πάρεστιν οἰκεῖν καὶ μονορρύθμους δόμους.

τούτων τὰ λῷστα καὶ τὰ θυμηδέστατα

πάρεστι, λωτίσασθε. προστάτης δ’ἐγὼ

ἀστοίτε πάντες, ὧνπερ ἥδε κραίνεται

ψῆφος. τί τῶνδε κυριωτέρους μένεις;

ἀλλ’ἀντ’ἀγαθῶν ἀγαθοῖσι βρύοις,

δῖε Πελασγῶν.

πέμψον δὲ πρόφρων δεῦρ’ἡμέτερον

πατέρ’εὐθαρσῆ Δαναόν, πρόνοον

καὶ βούλαρχον. τοῦ γὰρ προτέρα

μῆτις, ὅπου χρὴ δώματα ναίειν

καὶ τόπος εὔφρων. πᾶς τις ἐπειπεῖν

ψόγον ἀλλοθρόοις

εὔτυκος · εἴη δὲ τὰ λῷστα.

σύντ’εὐκλείᾳ καὶ ἀμηνίτῳ

βάξει λαῶν ἐγχώρων

τάσσεσθε, φίλαι δμωίδες, οὕτως

ὡς ἐφ’ἑκάστῃ διεκλήρωσεν

Δαναὸς θεραποντίδα φερνήν.

ὦ παῖδες, Ἀργείοισιν εὔχεσθαι χρεών,

θύειντε λείβεινθ’, ὡς θεοῖς, Ὀλυμπίοις,

σπονδάς, ἐπεὶ σωτῆρες οὐ διχορρόπως.

καί μου τὰ μὲν πραχθέντα πρὸς τοὺς ἐγγενεῖς

φίλους πικρῶς ἤκουσαν αὐτανεψίοις ·

ἐμοὶ δ’ὀπαδοὺς τούσδε καὶ δορυσσόους

ἔταξαν, ὡς ἔχοιμι τίμιον γέρας,

καὶ μὴ ’ξ ἀέλπτων δορικανεῖ μόρῳ θανὼν

λάθοιμι, χώρᾳ δ’ἄχθος ἀείζων πέλοι.

τοιῶνδε τυγχάνοντας ἐκ πρυμνῆς φρενὸς

χάριν σέβεσθαι τιμιωτέραν χρεών.