Pythian Odes

χρυσέα φόρμιγξ, Ἀπόλλωνος καὶ ἰοπλοκάμων

σύνδικον Μοισᾶν κτέανον · τᾶς ἀκούει μὲν βάσις, ἀγλαΐας ἀρχά,

πείθονται δ’ἀοιδοὶ σάμασιν,

ἁγησιχόρων ὁπόταν προοιμίων ἀμβολὰς τεύχῃς ἐλελιζομένα.

καὶ τὸν αἰχματὰν κεραυνὸν σβεννύεις

ἀενάου πυρός. εὕδει δ’ἀνὰ σκάπτῳ Διὸς αἰετός, ὠκεῖαν πτέρυγ’ἀμφοτέρωθεν χαλάξαις,

ἀρχὸς οἰωνῶν, κελαινῶπιν δ’ἐπί οἱ νεφέλαν

ἀγκύλῳ κρατί, γλεφάρων ἁδὺ κλαΐστρον, κατέχευας · ὁ δὲ κνώσσων

ὑγρὸν νῶτον αἰωρεῖ, τεαῖς

ῥιπαῖσι κατασχόμενος. καὶ γὰρ βιατὰς Ἄρης, τραχεῖαν ἄνευθε λιπὼν

ἐγχέων ἀκμάν, ἰαίνει καρδίαν

κώματι, κῆλα δὲ καὶ δαιμόνων θέλγει φρένας, ἀμφίτε Λατοίδα σοφίᾳ βαθυκόλπωντε Μοισᾶν.

ὅσσα δὲ μὴ πεφίληκε Ζεύς, ἀτύζονται βοὰν

Πιερίδων ἀΐοντα, γᾶντε καὶ πόντον κατ’ἀμαιμάκετον,

ὅςτ’ἐν αἰνᾷ Ταρτάρῳ κεῖται, θεῶν πολέμιος,

Τυφὼς ἑκατοντακάρανος · τόν ποτε

Κιλίκιον θρέψεν πολυώνυμον ἄντρον · νῦν γε μὰν

ταίθ’ὑπὲρ Κύμας ἁλιερκέες ὄχθαι

Σικελίατ’αὐτοῦ πιέζει στέρνα λαχνάεντα · κίων δ’οὐρανία συνέχει,

νιφόεσσ’Αἴτνα, πάνετες χιόνος ὀξείας τιθήνα ·

τᾶς ἐρεύγονται μὲν ἀπλάτου πυρὸς ἁγνόταται

ἐκ μυχῶν παγαί · ποταμοὶ δ’ἁμέραισιν μὲν προχέοντι ῥόον καπνοῦ

αἴθων’· ἀλλ’ἐν ὄρφναισιν πέτρας

φοίνισσα κυλινδομένα φλὸξ ἐς βαθεῖαν φέρει πόντου πλάκα σὺν πατάγῳ.

κεῖνο δ’Ἁφαίστοιο κρουνοὺς ἑρπετὸν

δεινοτάτους ἀναπέμπει · τέρας μὲν θαυμάσιον προσιδέσθαι, θαῦμα δὲ καὶ παρεόντων ἀκοῦσαι,

οἷον Αἴτνας ἐν μελαμφύλλοις δέδεται κορυφαῖς

καὶ πέδῳ, στρωμνὰ δὲ χαράσσοισ’ἅπαν νῶτον ποτικεκλιμένον κεντεῖ.

εἴη, Ζεῦ, τὶν εἴη ἁνδάνειν,

ὃς τοῦτ’ἐφέπεις ὄρος, εὐκάρποιο γαίας μέτωπον, τοῦ μὲν ἐπωνυμίαν

κλεινὸς οἰκιστὴρ ἐκύδανεν πόλιν

γείτονα, Πυθιάδος δ’ἐν δρόμῳ κάρυξ ἀνέειπέ νιν ἀγγέλλων Ἱέρωνος ὑπὲρ καλλινίκου

ἅρμασι. ναυσιφορήτοις δ’ἀνδράσι πρώτα χάρις

ἐς πλόον ἀρχομένοις πομπαῖον ἐλθεῖν οὖρον · ἐοικότα γὰρ

καὶ τελευτᾷ φερτέρου νόστου τυχεῖν. ὁ δὲ λόγος

ταύταις ἐπὶ συντυχίαις δόξαν φέρει

λοιπὸν ἔσσεσθαι στεφάνοισί νιν ἵπποιςτε κλυτὰν

καὶ σὺν εὐφώνοις θαλίαις ὀνυμαστάν.

Λύκιε καὶ Δάλου ἀνάσσων Φοῖβε, Παρνασσοῦτε κράναν Κασταλίαν φιλέων,

ἐθελήσαις ταῦτα νόῳ τιθέμεν εὔανδρόντε χώραν.

ἐκ θεῶν γὰρ μαχαναὶ πᾶσαι βροτέαις ἀρεταῖς,

καὶ σοφοὶ καὶ χερσὶ βιαταὶ περίγλωσσοίτ’ἔφυν. ἄνδρα δ’ἐγὼ κεῖνον

αἰνῆσαι μενοινῶν ἔλπομαι

μὴ χαλκοπάρᾳον ἄκονθ’ὡσείτ’ἀγῶνος βαλεῖν ἔξω παλάμᾳ δονέων,

μακρὰ δὲ ῥίψαις ἀμεύσασθ’ἀντίους ·

εἰ γὰρ ὁ πᾶς χρόνος ὄλβον μὲν οὕτω καὶ κτεάνων δόσιν εὐθύνοι, καμάτων δ’ἐπίλασιν παράσχοι.

ἦ κεν ἀμνάσειεν, οἵαις ἐν πολέμοισι μάχαις

τλάμονι ψυχᾷ παρέμειν’, ἁνίχ’εὑρίσκοντο θεῶν παλάμαις τιμάν,

οἵαν οὔτις Ἑλλάνων δρέπει,

πλούτου στεφάνωμ’ἀγέρωχον. νῦν γε μὰν τὰν Φιλοκτήταο δίκαν ἐφέπων

ἐστρατεύθη · σὺν δ’ἀνάγκᾳ νιν φίλον

καί τις ἐὼν μεγαλάνωρ ἔσανεν. φαντὶ δὲ Λαμνόθεν ἕλκει τειρόμενον μεταβάσοντας ἐλθεῖν

ἥρωας ἀντιθέους Ποίαντος υἱὸν τοξόταν ·

ὃς Πριάμοιο πόλιν πέρσεν, τελεύτασέντε πόνους Δαναοῖς,

ἀσθενεῖ μὲν χρωτὶ βαίνων, ἀλλὰ μοιρίδιον ἦν.

οὕτω δ’Ἱέρωνι θεὸς ὀρθωτὴρ πέλοι

τὸν προσέρποντα χρόνον, ὧν ἔραται καιρὸν διδούς.

Μοῖσα, καὶ πὰρ Δεινομένει κελαδῆσαι

πίθεό μοι ποινὰν τεθρίππων. χάρμα δ’οὐκ ἀλλότριον νικαφορία πατέρος.

ἄγ’ἔπειτ’Αἴτνας βασιλεῖ φίλιον ἐξεύρωμεν ὕμνον ·

τῷ πόλιν κείναν θεοδμάτῳ σὺν ἐλευθερίᾳ

Ὑλλίδος στάθμας Ἱέρων ἐν νόμοις ἔκτισσ’. ἐθέλοντι δὲ Παμφύλου

καὶ μὰν Ἡρακλειδᾶν ἔκγονοι

ὄχθαις ὕπο Ταϋγέτου ναίοντες αἰεὶ μένειν τεθμοῖσιν ἐν Αἰγιμιοῦ

Δωριεῖς. ἔσχον δ’Ἀμύκλας ὄλβιοι,

Πινδόθεν ὀρνύμενοι, λευκοπώλων Τυνδαριδᾶν βαθύδοξοι γείτονες, ὧν κλέος ἄνθησεν αἰχμᾶς.

Ζεῦ τέλει’, αἰεὶ δὲ τοιαύταν Ἀμένα παρ’ὕδωρ

αἶσαν ἀστοῖς καὶ βασιλεῦσιν διακρίνειν ἔτυμον λόγον ἀνθρώπων,

σύν τοι τίν κεν ἁγητὴρ ἀνήρ,

υἱῷτ’ἐπιτελλόμενος, δᾶμον γεραίρων τράποι σύμφωνον ἐς ἁσυχίαν.

λίσσομαι νεῦσον, Κρονίων, ἅμερον

ὄφρα κατ’οἶκον ὁ Φοίνιξ ὁ Τυρσανῶντ’ἀλαλατὸς ἔχῃ, ναυσίστονον ὕβριν ἰδὼν τὰν πρὸ Κύμας ·

οἷα Συρακοσίων ἀρχῷ δαμασθέντες πάθον,

ὠκυπόρων ἀπὸ ναῶν ὅ σφιν ἐν πόντῳ βάλεθ’ἁλικίαν,

Ἑλλάδ’ἐξέλκων βαρείας δουλίας. ἀρέομαι

πὰρ μὲν Σαλαμῖνος, Ἀθαναίων χάριν,

μισθόν, ἐν Σπάρτᾳ δ’ἀπὸ τᾶν πρὸ Κιθαιρῶνος μαχᾶν,

ταῖσι Μήδειοι κάμον ἀγκυλότοξοι,

παρὰ δὲ τὰν εὔυδρον ἀκτὰν Ἱμέρα παίδεσσιν ὕμνον Δεινομένευς τελέσαις,

τὸν ἐδέξαντ’ἀμφ’ἀρετᾷ, πολεμίων ἀνδρῶν καμόντων.

καιρὸν εἰ φθέγξαιο, πολλῶν πείρατα συντανύσαις

ἐν βραχεῖ, μείων ἕπεται μῶμος ἀνθρώπων. ἀπὸ γὰρ κόρος ἀμβλύνει

αἰανὴς ταχείας ἐλπίδας ·

ἀστῶν δ’ἀκοὰ κρύφιον θυμὸν βαρύνει μάλιστ’ἐσλοῖσιν ἐπ’ἀλλοτρίοις.

ἀλλ’ὅμως, κρέσσων γὰρ οἰκτιρμοῦ φθόνος,

μὴ παρίει καλά. νώμα δικαίῳ πηδαλίῳ στρατόν · ἀψευδεῖ δὲ πρὸς ἄκμονι χάλκευε γλῶσσαν.

εἴ τι καὶ φλαῦρον παραιθύσσει, μέγα τοι φέρεται

πὰρ σέθεν. πολλῶν ταμίας ἐσσί · πολλοὶ μάρτυρες ἀμφοτέροις πιστοί.

εὐανθεῖ δ’ἐν ὀργᾷ παρμένων,

εἴπερ τι φιλεῖς ἀκοὰν ἁδεῖαν αἰεὶ κλύειν, μὴ κάμνε λίαν δαπάναις ·

ἐξίει δ’ὥσπερ κυβερνάτας ἀνὴρ

ἱστίον ἀνεμόεν. μὴ δολωθῇς, ὦ φίλος, κέρδεσιν εὐτράπλοις · ὀπιθόμβροτον αὔχημα δόξας

οἶον ἀποιχομένων ἀνδρῶν δίαιταν μανύει

καὶ λογίοις καὶ ἀοιδοῖς · οὐ φθίνει Κροίσου φιλόφρων ἀρετά ·

τὸν δὲ ταύρῳ χαλκέῳ καυτῆρα νηλέα νόον

ἐχθρὰ Φάλαριν κατέχει παντᾷ φάτις,

οὐ δέ νιν φόρμιγγες ὑπωρόφιαι κοινωνίαν

μαλθακὰν παίδων ὀάροισι δέκονται.

τὸ δὲ παθεῖν εὖ πρῶτον ἄθλων · εὖ δ’ἀκούειν δευτέρα μοῖρ’· ἀμφοτέροισι δ’ἀνὴρ

ὃς ἂν ἐγκύρσῃ, καὶ ἕλῃ, στέφανον ὕψιστον δέδεκται.

μεγαλοπόλιες ὦ Συράκοσαι, βαθυπολέμου

τέμενος Ἄρεος, ἀνδρῶν ἵππωντε σιδαροχαρμᾶν δαιμόνιαι τροφοί,

ὔμμιν τόδε τᾶν λιπαρᾶν ἀπὸ Θηβᾶν φέρων

μέλος ἔρχομαι ἀγγελίαν τετραορίας ἐλελίχθονος,

εὐάρματος Ἱέρων ἐν ᾇ κρατέων

τηλαυγέσιν ἀνέδησεν Ὀρτυγίαν στεφάνοις,

ποταμίας ἕδος Ἀρτέμιδος, ἇς οὐκ ἄτερ

κείνας ἀγαναῖσιν ἐν χερσὶ ποικιλανίους ἐδάμασσε πώλους.

ἐπὶ γὰρ ἰοχέαιρα παρθένος χερὶ διδύμᾳ

ὅτ’ἐναγώνιος Ἑρμᾶς αἰγλᾶντα τίθησι κόσμον, ξεστὸν ὅταν δίφρον

ἔνθ’ἅρματα πεισιχάλινα καταζευγνύῃ

σθένος ἵππιον, ὀρσοτρίαιναν εὐρυβίαν καλέων θεόν.

ἄλλοις δέ τις ἐτέλεσσεν ἄλλος ἀνὴρ

εὐαχέα βασιλεῦσιν ὕμνον, ἄποιν’ἀρετᾶς.

κελαδέοντι μὲν ἀμφὶ Κινύραν πολλάκις

φᾶμαι Κυπρίων, τὸν ὁ χρυσοχαῖτα προφρόνως ἐφίλησ’Ἀπόλλων,

ἱερέα κτίλον Ἀφροδίτας · ἄγει δὲ χάρις φίλων ποίνιμος ἀντὶ ἔργων ὀπιζομένα ·

σὲ δ’, ὦ Δεινομένειε παῖ, Ζεφυρία πρὸ δόμων

Λοκρὶς παρθένος ἀπύει, πολεμίων καμάτων ἐξ ἀμαχάνων

διὰ τεὰν δύναμιν δρακεῖσ’ἀσφαλές.

θεῶν δ’ἐφετμαῖς Ἰξίονα φαντὶ ταῦτα βροτοῖς

λέγειν ἐν πτερόεντι τροχῷ

παντᾷ κυλινδόμενον ·

τὸν εὐεργέταν ἀγαναῖς ἀμοιβαῖς ἐποιχομένους τίνεσθαι.

ἔμαθε δὲ σαφές. εὐμενέσσι γὰρ παρὰ Κρονίδαις

γλυκὺν ἑλὼν βίοτον, μακρὸν οὐχ ὑπέμεινεν ὄλβον, μαινομέναις φρασὶν

Ἥρας ὅτ’ἐράσσατο, τὰν Διὸς εὐναὶ λάχον

πολυγαθέες · ἀλλά νιν ὕβρις εἰς ἀυάταν ὑπεράφανον

ὦρσεν · τάχα δὲ παθὼν ἐοικότ’ἀνὴρ

ἐξαίρετον ἕλε μόχθον. αἱ δύο δ’ἀμπλακίαι

φερέπονοι τελέθοντι · τὸ μὲν ἥρως ὅτι

ἐμφύλιον αἷμα πρώτιστος οὐκ ἄτερ τέχνας ἐπέμιξε θνατοῖς,

ὅτιτε μεγαλοκευθέεσσιν ἔν ποτε θαλάμοις

Διὸς ἄκοιτιν ἐπειρᾶτο. χρὴ δὲ κατ’αὐτὸν αἰεὶ παντὸς ὁρᾶν μέτρον.

εὐναὶ δὲ παράτροποι ἐς κακότατ’ἀθρόαν

ἔβαλον · ποτὶ καὶ τὸν ἵκοντ’· ἐπεὶ νεφέλᾳ παρελέξατο,

ψεῦδος γλυκὺ μεθέπων, ἄϊδρις ἀνήρ ·

εἶδος γὰρ ὑπεροχωτάτᾳ πρέπεν οὐρανιᾶν

θυγατέρι Κρόνου · ἅντε δόλον αὐτῷ θέσαν

Ζηνὸς παλάμαι, καλὸν πῆμα. τὸν δὲ τετράκναμον ἔπραξε δεσμόν,

ἑὸν ὄλεθρον ὅγ’· ἐν δ’ἀφύκτοισι γυιοπέδαις πεσὼν τὰν πολύκοινον ἀνδέξατ’ἀγγελίαν.

ἄνευ οἱ Χαρίτων τέκεν γόνον ὑπερφίαλον,

μόνα καὶ μόνον, οὔτ’ἐν ἀνδράσι γερασφόρον οὔτ’ἐν θεῶν νόμοις ·

τὸν ὀνύμαξε τράφοισα Κένταυρον, ὃς

ἵπποισι Μαγνητίδεσσι ἐμίγνυτ’ἐν Παλίου

σφυροῖς, ἐκ δ’ἐγένοντο στρατὸς

θαυμαστός, ἀμφοτέροις

ὁμοῖοι τοκεῦσι, τὰ ματρόθεν μὲν κάτω, τὰ δ’ὕπερθε πατρός.

θεὸς ἅπαν ἐπὶ ἐλπίδεσσι τέκμαρ ἀνύεται,

θεός, ὃ καὶ πτερόεντ’αἰετὸν κίχε, καὶ θαλασσαῖον παραμείβεται

δελφῖνα, καὶ ὑψιφρόνων τιν’ἔκαμψε βροτῶν,

ἑτέροισι δὲ κῦδος ἀγήραον παρέδωκ’. ἐμὲ δὲ χρεὼν

φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακαγοριᾶν.

εἶδον γὰρ ἑκὰς ἐὼν τὰ πόλλ’ἐν ἀμαχανίᾳ

ψογερὸν Ἀρχίλοχον βαρυλόγοις ἔχθεσιν

πιαινόμενον · τὸ πλουτεῖν δὲ σὺν τύχᾳ πότμου σοφίας ἄριστον.

τὺ δὲ σάφα νιν ἔχεις, ἐλευθέρᾳ φρενὶ πεπαρεῖν,

πρύτανι κύριε πολλᾶν μὲν εὐστεφάνων ἀγυιᾶν καὶ στρατοῦ. εἰ δέ τις

ἤδη κτεάτεσσίτε καὶ περὶ τιμᾷ λέγει

ἕτερόν τιν’ἀν’Ἑλλάδα τῶν πάροιθε γενέσθαι ὑπέρτερον,

χαύνα πραπίδι παλαιμονεῖ κενεά.

εὐανθέα δ’ἀναβάσομαι στόλον ἀμφ’ἀρετᾷ

κελαδέων. νεότατι μὲν ἀρήγει θράσος

δεινῶν πολέμων · ὅθεν φαμὶ καὶ σὲ τὰν ἀπείρονα δόξαν εὑρεῖν,

τὰ μὲν ἐν ἱπποσόαισιν ἄνδρεσσι μαρνάμενον, τὰ δ’ἐν πεζομάχαισι · βουλαὶ δὲ πρεσβύτεραι

ἀκίνδυνον ἐμοὶ ἔπος σὲ ποτὶ πάντα λόγον

ἐπαινεῖν παρέχοντι. χαῖρε. τόδε μὲν κατὰ Φοίνισσαν ἐμπολὰν

μέλος ὑπὲρ πολιᾶς ἁλὸς πέμπεται ·

τὸ Καστόρειον δ’ἐν Αἰολίδεσσι χορδαῖς ἑκὼν

ἄθρησον χάριν ἑπτακτύπου

φόρμιγγος ἀντόμενος.

γένοι’οἷος ἐσσὶ μαθών · καλός τοι πίθων παρὰ παισίν, αἰεὶ

καλός. ὁ δὲ Ῥαδάμανθυς εὖ πέπραγεν, ὅτι φρενῶν

ἔλαχε καρπὸν ἀμώμητον, οὐ δ’ἀπάταισι θυμὸν τέρπεται ἔνδοθεν ·

οἷα ψιθύρων παλάμαις ἕπετ’αἰεὶ βροτῷ.

ἄμαχον κακὸν ἀμφοτέροις διαβολιᾶν ὑποφάτιες,

ὀργαῖς ἀτενὲς ἀλωπέκων ἴκελοι.

κερδοῖ δὲ τί μάλα τοῦτο κερδαλέον τελέθει;

ἅτε γὰρ εἰνάλιον πόνον ἐχοίσας βαθὺν

σκευᾶς ἑτέρας, ἀβάπτιστός εἰμι, φελλὸς ὣς ὑπὲρ ἕρκος ἅλμας.

ἀδύνατα δ’ἔπος ἐκβαλεῖν κραταιὸν ἐν ἀγαθοῖς

δόλιον ἀστόν · ὅμως μὰν σαίνων ποτὶ πάντας, ἄταν πάγχυ διαπλέκει.

οὔ οἱ μετέχω θράσεος · φίλον εἴη φιλεῖν ·

ποτὶ δ’ἐχθρὸν ἅτ’ἐχθρὸς ἐὼν λύκοιο δίκαν ὑποθεύσομαι,

ἄλλ’ἄλλοτε πατέων ὁδοῖς σκολιαῖς.

ἐν πάντα δὲ νόμον εὐθύγλωσσος ἀνὴρ προφέρει,

παρὰ τυραννίδι, χὠπόταν ὁ λάβρος στρατός,

χὤταν πόλιν οἱ σοφοὶ τηρέωντι. χρὴ δὲ πρὸς θεὸν οὐκ ἐρίζειν,

ὃς ἀνέχει τοτὲ μὲν τὰ κείνων, τότ’αὖθ’ἑτέροις ἔδωκεν μέγα κῦδος. ἀλλ’οὐ δὲ ταῦτα νόον

ἰαίνει φθονερῶν · στάθμας δέ τινος ἑλκόμενοι

περισσᾶς ἐνέπαξαν ἕλκος ὀδυναρὸν ἑᾷ πρόσθε καρδίᾳ,

πρὶν ὅσα φροντίδι μητίονται τυχεῖν.

φέρειν δ’ἐλαφρῶς ἐπαυχένιον λαβόντα ζυγὸν

ἀρήγει · ποτὶ κέντρον δέ τοι

λακτιζέμεν τελέθει

ὀλισθηρὸς οἶμος · ἁδόντα δ’εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν.

ἤθελον Χείρωνά κε Φιλλυρίδαν,

εἰ χρεὼν τοῦθ’ἁμετέρας ἀπὸ γλώσσας κοινὸν εὔξασθαι ἔπος,

ζώειν τὸν ἀποιχόμενον,

Οὐρανίδα γόνον εὐρυμέδοντα Κρόνου, βάσσαισίτ’ἄρχειν Παλίου Φῆρ’ἀγρότερον,

νοῦν ἔχοντ’ἀνδρῶν φίλον · οἷος ἐὼν θρέψεν ποτὲ

τέκτονα νωδυνίας ἅμερον γυιαρκέος Ἀσκλήπιον,

ἥρωα παντοδαπᾶν ἀλκτῆρα νούσων.

τὸν μὲν εὐΐππου Φλεγύα θυγάτηρ

πρὶν τελέσσαι ματροπόλῳ σὺν Ἐλειθυίᾳ, δαμεῖσα χρυσέοις

τόξοισιν ὕπ’Ἀρτέμιδος,

εἰς Ἀΐδα δόμον ἐν θαλάμῳ κατέβα τέχναις Ἀπόλλωνος. χόλος δ’οὐκ ἀλίθιος

γίνεται παίδων Διός. ἁ δ’ἀποφλαυρίξαισά νιν

ἀμπλακίαισι φρενῶν, ἄλλον αἴνησεν γάμον κρύβδαν πατρός,

πρόσθεν ἀκειρεκόμᾳ μιχθεῖσα Φοίβῳ,

καὶ φέροισα σπέρμα θεοῦ καθαρόν.

οὐ δ’ἔμειν’ἐλθεῖν τράπεζαν νυμφίαν

οὐ δὲ παμφώνων ἰαχὰν ὑμεναίων, ἅλικες

οἷα παρθένοι φιλέοισιν ἑταίρᾳ

ἑσπερίαις ὑποκουρίζεσθ’ἀοιδαῖς · ἀλλά τοι

ἤρατο τῶν ἀπεόντων · οἷα καὶ πολλοὶ πάθον.

ἔστι δὲ φῦλον ἐν ἀνθρώποισι ματαιότατον,

ὅστις αἰσχύνων ἐπιχώρια παπταίνει τὰ πόρσω,

μεταμώνια θηρεύων ἀκράντοις ἐλπίσιν.

ἔσχε τοιαύταν μεγάλαν ἀυάταν

καλλιπέπλου λῆμα Κορωνίδος. ἐλθόντος γὰρ εὐνάσθη ξένου

λέκτροισιν ἀπ’Ἀρκαδίας.

οὐ δ’ἔλαθε σκοπόν · ἐν δ’ἄρα μηλοδόκῳ Πυθῶνι τόσσαις ἄϊεν ναοῦ βασιλεὺς

Λοξίας, κοινᾶνι παρ’εὐθυτάτῳ γνώμαν πιθών,

πάντα ἰσάντι νόῳ · ψευδέων δ’οὐχ ἅπτεται · κλέπτειτέ νιν

οὐ θεὸς οὐ βροτὸς ἔργοις οὔτε βουλαῖς.

καὶ τότε γνοὺς Ἴσχυος Εἰλατίδα

ξεινίαν κοίταν ἄθεμίντε δόλον, πέμψεν κασιγνήταν μένει

θύοισαν ἀμαιμακέτῳ

ἐς Λακέρειαν. ἐπεὶ παρὰ Βοιβιάδος κρημνοῖσιν ᾤκει παρθένος. δαίμων δ’ἕτερος

ἐς κακὸν τρέψαις ἐδαμάσσατό νιν · καὶ γειτόνων

πολλοὶ ἐπαῦρον, ἁμᾷ δ’ἔφθαρεν, πολλὰν δ’ὄρει πῦρ ἐξ ἑνὸς

σπέρματος ἐνθορὸν ἀΐστωσεν ὕλαν.

ἀλλ’ἐπεὶ τείχει θέσαν ἐν ξυλίνῳ

σύγγονοι κούραν, σέλας δ’ἀμφέδραμεν

λάβρον Ἁφαίστου, τότ’ἔειπεν Ἀπόλλων · “οὐκέτι”

“τλάσομαι ψυχᾷ γένος ἀμὸν ὀλέσσαι”

“οἰκτροτάτῳ θανάτῳ ματρὸς βαρείᾳ σὺν πάθᾳ”.

ὣς φάτο · βάματι δ’ἐν πρώτῳ κιχὼν παῖδ’ἐκ νεκροῦ

ἅρπασε · καιομένα δ’αὐτῷ διέφαινε πυρά ·

καί ῥά νιν Μάγνητι φέρων πόρε Κενταύρῳ διδάξαι

πολυπήμονας ἀνθρώποισιν ἰᾶσθαι νόσους.

τοὺς μὲν ὦν, ὅσσοι μόλον αὐτοφύτων

ἑλκέων ξυνάονες, ἢ πολιῷ χαλκῷ μέλη τετρωμένοι

ἢ χερμάδι τηλεβόλῳ,

ἢ θερινῷ πυρὶ περθόμενοι δέμας ἢ χειμῶνι, λύσαις ἄλλον ἀλλοίων ἀχέων

ἔξαγεν, τοὺς μὲν μαλακαῖς ἐπαοιδαῖς ἀμφέπων,

τοὺς δὲ προσανέα πίνοντας, ἢ γυίοις περάπτων πάντοθεν

φάρμακα, τοὺς δὲ τομαῖς ἔστασεν ὀρθούς.

ἀλλὰ κέρδει καὶ σοφία δέδεται.

ἔτραπεν καὶ κεῖνον ἀγάνορι μισθῷ χρυσὸς ἐν χερσὶν φανεὶς

ἄνδρ’ἐκ θανάτου κομίσαι

ἤδη ἁλωκότα · χερσὶ δ’ἄρα Κρονίων ῥίψαις δι’ἀμφοῖν ἀμπνοὰν στέρνων κάθελεν

ὠκέως, αἴθων δὲ κεραυνὸς ἐνέσκιμψεν μόρον.

χρὴ τὰ ἐοικότα πὰρ δαιμόνων μαστευέμεν θναταῖς φρασίν,

γνόντα τὸ πὰρ ποδός, οἵας εἰμὲν αἴσας.

μή, φίλα ψυχά, βίον ἀθάνατον

σπεῦδε, τὰν δ’ἔμπρακτον ἄντλει μαχανάν.

εἰ δὲ σώφρων ἄντρον ἔναι’ἔτι Χείρων, καί τί οἱ

φίλτρον ἐν θυμῷ μελιγάρυες ὕμνοι

ἁμέτεροι τίθεν · ἰατῆρά τοί κέν νιν πίθον

καί νυν ἐσλοῖσι παρασχεῖν ἀνδράσιν θερμᾶν νόσων

ἤ τινα Λατοΐδα κεκλημένον ἢ πατέρος.

καί κεν ἐν ναυσὶν μόλον Ἰονίαν τάμνων θάλασσαν

Ἀρέθοισαν ἐπὶ κράναν παρ’Αἰτναῖον ξένον,

ὃς Συρακόσσαισι νέμει βασιλεὺς

πραῢς ἀστοῖς, οὐ φθονέων ἀγαθοῖς, ξείνοις δὲ θαυμαστὸς πατήρ.

τῷ μὲν διδύμας χάριτας,

εἰ κατέβαν ὑγίειαν ἄγων χρυσέαν κῶμόντ’ἀέθλων Πυθίων αἴγλαν στεφάνοις.

τοὺς ἀριστεύων Φερένικος ἕλ’ἐν Κίρρᾳ ποτέ,

ἀστέρος οὐρανίου φαμὶ τηλαυγέστερον κείνῳ φάος

ἐξικόμαν κε βαθὺν πόντον περάσαις.

ἀλλ’ἐπεύξασθαι μὲν ἐγὼν ἐθέλω

Ματρί, τὰν κοῦραι παρ’ἐμὸν πρόθυρον σὺν Πανὶ μέλπονται θαμὰ

σεμνὰν θεὸν ἐννύχιαι.

εἰ δὲ λόγων συνέμεν κορυφάν, Ἱέρων, ὀρθὰν ἐπίστᾳ, μανθάνων οἶσθα προτέρων ·

“ἓν παρ’ἐσλὸν πήματα σύνδυο δαίονται βροτοῖς”

“ἀθάνατοι”. τὰ μὲν ὦν οὐ δύνανται νήπιοι κόσμῳ φέρειν,

ἀλλ’ἀγαθοί, τὰ καλὰ τρέψαντες ἔξω.

τὶν δὲ μοῖρ’εὐδαιμονίας ἕπεται.

λαγέταν γάρ τοι τύραννον δέρκεται,

εἴ τιν’ἀνθρώπων, ὁ μέγας πότμος. αἰὼν δ’ἀσφαλὴς

οὐκ ἔγεντ’οὔτ’Αἰακίδᾳ παρὰ Πηλεῖ

οὔτε παρ’ἀντιθέῳ Κάδμῳ · λέγονται μὰν βροτῶν

ὄλβον ὑπέρτατον οἳ σχεῖν, οἵτε καὶ χρυσαμπύκων

μελπομενᾶν ἐν ὄρει Μοισᾶν καὶ ἐν ἑπταπύλοις

ἄϊον Θήβαις, ὁπόθ’Ἁρμονίαν γᾶμεν βοῶπιν,

ὁ δὲ Νηρέος εὐβούλου Θέτιν παῖδα κλυτάν.

καὶ θεοὶ δαίσαντο παρ’ἀμφοτέροις,

καὶ Κρόνου παῖδας βασιλῆας ἴδον χρυσέαις ἐν ἕδραις, ἕδνατε

δέξαντο · Διὸς δὲ χάριν

ἐκ προτέρων μεταμειψάμενοι καμάτων ἔστασαν ὀρθὰν καρδίαν. ἐν δ’αὖτε χρόνῳ

τὸν μὲν ὀξείαισι θύγατρες ἐρήμωσαν πάθαις

εὐφροσύνας μέρος αἱ τρεῖς · ἀτὰρ λευκωλένῳ γε Ζεὺς πατὴρ

ἤλυθεν ἐς λέχος ἱμερτὸν Θυώνᾳ.

τοῦ δὲ παῖς, ὅνπερ μόνον ἀθανάτα

τίκτεν ἐν Φθίᾳ Θέτις, ἐν πολέμῳ τόξοις ἀπὸ ψυχὰν λιπὼν

ὦρσεν πυρὶ καιόμενος

ἐκ Δαναῶν γόον. εἰ δὲ νόῳ τις ἔχει θνατῶν ἀλαθείας ὁδόν, χρὴ πρὸς μακάρων

τυγχάνοντ’εὖ πασχέμεν. ἄλλοτε δ’ἀλλοῖαι πνοαὶ

ὑψιπετᾶν ἀνέμων. ὄλβος οὐκ ἐς μακρὸν ἀνδρῶν ἔρχεται

σάος, πολὺς εὖτ’ἂν ἐπιβρίσαις ἕπηται.

σμικρὸς ἐν σμικροῖς, μέγας ἐν μεγάλοις

ἔσσομαι · τὸν ἀμφέποντ’αἰεὶ φρασὶν

δαίμον’ἀσκήσω κατ’ἐμὰν θεραπεύων μαχανάν.

εἰ δέ μοι πλοῦτον θεὸς ἁβρὸν ὀρέξαι,

ἐλπίδ’ἔχω κλέος εὑρέσθαι κεν ὑψηλὸν πρόσω.

Νέστορα καὶ Λύκιον Σαρπηδόν’, ἀνθρώπων φάτις,

ἐξ ἐπέων κελαδεννῶν, τέκτονες οἷα σοφοὶ

ἅρμοσαν, γιγνώσκομεν. ἁ δ’ἀρετὰ κλειναῖς ἀοιδαῖς

χρονία τελέθει. παύροις δὲ πράξασθ’εὐμαρές.

σάμερον μὲν χρή σε παρ’ἀνδρὶ φίλῳ

στᾶμεν, εὐΐππου βασιλῆϊ Κυράνας, ὄφρα κωμάζοντι σὺν Ἀρκεσίλᾳ,

Μοῖσα, Λατοίδαισιν ὀφειλόμενον Πυθῶνίτ’αὔξῃς οὖρον ὕμνων,

ἔνθα ποτὲ χρυσέων Διὸς αἰητῶν πάρεδρος,

οὐκ ἀποδάμου Ἀπόλλωνος τυχόντος, ἱέρεα

χρῆσεν οἰκιστῆρα Βάττον καρποφόρου Λιβύας, ἱερὰν

νᾶσον ὡς ἤδη λιπὼν κτίσσειεν εὐάρματον

πόλιν ἐν ἀργεννόεντι μαστῷ,

καὶ τὸ Μηδείας ἔπος ἀγκομίσαι

ἑβδόμᾳ καὶ σὺν δεκάτᾳ γενεᾷ Θήραιον, Αἰήτα τό ποτε ζαμενὴς

παῖς ἀπέπνευσ’ἀθανάτου στόματος, δέσποινα Κόλχων. εἶπε δ’οὕτως

ἡμιθέοισιν Ἰάσονος αἰχματᾶο ναύταις · “

κέκλυτε, παῖδες ὑπερθύμωντε φωτῶν καὶ θεῶν ·

φαμὶ γὰρ τᾶσδ’ἐξ ἁλιπλάκτου ποτὲ γᾶς Ἐπάφοιο κόραν

ἀστέων ῥίζαν φυτεύσεσθαι μελησιμβρότων

Διὸς ἐν Ἄμμωνος θεμέθλοις.

ἀντὶ δελφίνων δ’ἐλαχυπτερύγων ἵππους ἀμείψαντες θοάς,

ἁνίατ’ἀντ’ἐρετμῶν δίφρουςτε νωμάσοισιν ἀελλόποδας.

κεῖνος ὄρνις ἐκτελευτάσει μεγαλᾶν πολίων

ματρόπολιν Θήραν γενέσθαι, τόν ποτε Τριτωνίδος ἐν προχοαῖς

λίμνας θεῷ ἀνέρι εἰδομένῳ γαῖαν διδόντι

ξείνια πρῴραθεν Εὔφαμος καταβὰς

δέξατ’· αἴσιον δ’ἐπί οἱ Κρονίων Ζεὺς πατὴρ ἔκλαγξε βροντάν ·

ἁνίκ’ἄγκυραν ποτὶ χαλκόγενυν

ναῒ κρημνάντων ἐπέτοσσε, θοᾶς Ἀργοῦς χαλινόν. δώδεκα δὲ πρότερον

ἁμέρας ἐξ Ωκεανοῦ φέρομεν νώτων ὕπερ γαίας ἐρήμων

εἰνάλιον δόρυ, μήδεσιν ἀνσπάσσαντες ἀμοῖς.

τουτάκι δ’οἰοπόλος δαίμων ἐπῆλθεν, φαιδίμαν

ἀνδρὸς αἰδοίου πρόσοψιν θηκάμενος · φιλίων δ’ἐπέων

ἄρχετο, ξείνοις ἅτ’ἐλθόντεσσιν εὐεργέται

δεῖπν’ἐπαγγέλλοντι πρῶτον.

ἀλλὰ γὰρ νόστου πρόφασις γλυκεροῦ

κώλυεν μεῖναι. φάτο δ’Εὐρύπυλος Γαιαόχου παῖς ἀφθίτου Ἐννοσίδα

ἔμμεναι · γίγνωσκε δ’ἐπειγομένους · ἂν δ’εὐθὺς ἁρπάξαις ἀρούρας

δεξιτερᾷ προτυχὸν ξένιον μάστευσε δοῦναι.

οὐ δ’ἀπίθησέ νιν, ἀλλ’ἥρως ἐπ’ἀκταῖσιν θορὼν

χειρί οἱ χεῖρ’ἀντερείσαις δέξατο βώλακα δαιμονίαν.

πεύθομαι δ’αὐτὰν κατακλυσθεῖσαν ἐκ δούρατος

ἐναλίαν βᾶμεν σὺν ἅλμᾳ

ἑσπέρας, ὑγρῷ πελάγει σπομέναν. ἦ μάν νιν ὤτρυνον θαμὰ

λυσιπόνοις θεραπόντεσσιν φυλάξαι · τῶν δ’ἐλάθοντο φρένες ·

καί νυν ἐν τᾷδ’ἄφθιτον νάσῳ κέχυται Λιβύας

εὐρυχόρου σπέρμα πρὶν ὥρας · εἰ γὰρ οἴκοι νιν βάλε πὰρ χθόνιον

Ἄιδα στόμα, Ταίναρον εἰς ἱερὰν Εὔφαμος ἐλθών,

υἱὸς ἱππάρχου Ποσειδάωνος ἄναξ,

τόν ποτ’Εὐρώπα Τιτυοῦ θυγάτηρ τίκτε Καφισοῦ παρ’ὄχθαις ·

τετράτων παίδων κ’ἐπιγινομένων

αἷμά οἱ κείναν λάβε σὺν Δαναοῖς εὐρεῖαν ἄπειρον. τότε γὰρ μεγάλας

ἐξανίστανται Λακεδαίμονος Ἀργείουτε κόλπου καὶ Μυκηνᾶν.

νῦν γε μὲν ἀλλοδαπᾶν κριτὸν εὑρήσει γυναικῶν

ἐν λέχεσιν γένος, οἵ κεν τάνδε σὺν τιμᾷ θεῶν

νᾶσον ἐλθόντες τέκωνται φῶτα κελαινεφέων πεδίων

δεσπόταν · τὸν μὲν πολυχρύσῳ ποτ’ἐν δώματι

Φοῖβος ἀμνάσει θέμισσιν

Πύθιον ναὸν καταβάντα χρόνῳ

ὑστέρῳ, νάεσσι πολεῖς ἀγαγὲν Νείλοιο πρὸς πῖον τέμενος Κρονίδα”.

ἦ ῥα Μηδείας ἐπέων στίχες. ἔπταξαν δ’ἀκίνητοι σιωπᾷ

ἥρωες ἀντίθεοι πυκινὰν μῆτιν κλύοντες.

ὦ μάκαρ υἱὲ Πολυμνάστου, σὲ δ’ἐν τούτῳ λόγῳ

χρησμὸς ὤρθωσεν μελίσσας Δελφίδος αὐτομάτῳ κελάδῳ ·

ἅ σε χαίρειν ἐς τρὶς αὐδάσαισα πεπρωμένον

βασιλέ’ἄμφανεν Κυράνᾳ,

δυσθρόου φωνᾶς ἀνακρινόμενον ποινὰ τίς ἔσται πρὸς θεῶν.

ἦ μάλα δὴ μετὰ καὶ νῦν, ὥστε φοινικανθέμου ἦρος ἀκμᾷ,

παισὶ τούτοις ὄγδοον θάλλει μέρος Ἀρκεσίλας ·

τῷ μὲν Ἀπόλλων ἅτε Πυθὼ κῦδος ἐξ ἀμφικτιόνων ἔπορεν

ἱπποδρομίας. ἀπὸ δ’αὐτὸν ἐγὼ Μοίσαισι δώσω

καὶ τὸ πάγχρυσον νάκος κριοῦ · μετὰ γὰρ

κεῖνο πλευσάντων Μινυᾶν, θεόπομποί σφισιν τιμαὶ φύτευθεν.

τίς γὰρ ἀρχὰ δέξατο ναυτιλίας;

τίς δὲ κίνδυνος κρατεροῖς ἀδάμαντος δῆσεν ἅλοις; θέσφατον ἦν Πελίαν

ἐξ ἀγαυῶν Αἰολιδᾶν θανέμεν χείρεσσιν ἢ βουλαῖς ἀκάμπτοις.

ἦλθε δέ οἱ κρυόεν πυκινῷ μάντευμα θυμῷ,

πὰρ μέσον ὀμφαλὸν εὐδένδροιο ῥηθὲν ματέρος ·

τὸν μονοκρήπιδα πάντως ἐν φυλακᾷ σχεθέμεν μεγάλᾳ,

εὖτ’ἂν αἰπεινῶν ἀπὸ σταθμῶν ἐς εὐδείελον

χθόνα μόλῃ κλειτᾶς Ἰωλκοῦ,

ξεῖνος αἴτ’ὦν ἀστός. ὁ δ’ἆρα χρόνῳ

ἵκετ’αἰχμαῖσιν διδύμαισιν ἀνὴρ ἔκπαγλος · ἐσθὰς δ’ἀμφοτέρα νιν ἔχεν,

ἅτε Μαγνήτων ἐπιχώριος ἁρμόζοισα θαητοῖσι γυίοις,

ἀμφὶ δὲ παρδαλέᾳ στέγετο φρίσσοντας ὄμβρους ·

οὐ δὲ κομᾶν πλόκαμοι κερθέντες ᾤχοντ’ἀγλαοί,

ἀλλ’ἅπαν νῶτον καταίθυσσον. τάχα δ’εὐθὺς ἰὼν σφετέρας

ἐστάθη γνώμας ἀταρμύκτοιο πειρώμενος

ἐν ἀγορᾷ πλήθοντος ὄχλου. “

τὸν μὲν οὐ γίγνωσκον · ὀπιζομένων δ’ἔμπας τις εἶπεν καὶ τόδε ·

οὔτι που οὗτος Ἀπόλλων, οὐ δὲ μὰν χαλκάρματός ἐστι πόσις

Ἀφροδίτας · ἐν δὲ Νάξῳ φαντὶ θανεῖν λιπαρᾷ

Ἰφιμεδείας παῖδας, Ὦτον καὶ σέ, τολμάεις Ἐφιάλτα ἄναξ.

καὶ μὰν Τιτυὸν βέλος Ἀρτέμιδος θήρευσε κραιπνόν

ἐξ ἀνικάτου φαρέτρας ὀρνύμενον,

ὄφρα τις τᾶν ἐν δυνατῷ φιλοτάτων ἐπιψαύειν ἔραται”.

τοὶ μὲν ἀλλάλοισιν ἀμειβόμενοι

γάρυον τοιαῦτ’· ἀνὰ δ’ἡμιόνοις ξεστᾷτ’ἀπήνᾳ προτροπάδαν Πελίας

ἵκετο σπεύδων · τάφε δ’αὐτίκα παπτάναις ἀρίγνωτον πέδιλον

δεξιτερῷ μόνον ἀμφὶ ποδί. κλέπτων δὲ θυμῷ

δεῖμα προσέννεπε · “ποίαν γαῖαν, ὦ ξεῖν’, εὔχεαι”

“πατρίδ’ἔμμεν; καὶ τίς ἀνθρώπων σε χαμαιγενέων πολιᾶς”

“ἐξανῆκεν γαστρός; ἐχθίστοισι μὴ ψεύδεσιν”

“καταμιάναις εἰπὲ γένναν”.

τὸν δὲ θαρσήσαις ἀγανοῖσι λόγοις

ὧδ’ἀμείφθη · “φαμὶ διδασκαλίαν Χείρωνος οἴσειν. ἀντρόθε γὰρ νέομαι”

“πὰρ Χαρικλοῦς καὶ Φιλύρας, ἵνα Κενταύρου με κοῦραι θρέψαν ἁγναί”.

“εἴκοσι δ’ἐκτελέσαις ἐνιαυτοὺς οὔτε ἔργον”

“οὔτ’ἔπος ἐντράπελον κείνοισιν εἰπὼν ἱκόμαν”

“οἴκαδ’, ἀρχαίαν κομίζων πατρὸς ἐμοῦ βασιλευομέναν”

“οὐ κατ’αἶσαν, τάν ποτε Ζεὺς ὤπασεν λαγέτᾳ”

“Αἰόλῳ καὶ παισί, τιμάν”.

“πεύθομαι γάρ νιν Πελίαν ἄθεμιν λευκαῖς πιθήσαντα φρασὶν”

“ἁμετέρων ἀποσυλᾶσαι βιαίως ἀρχεδικᾶν τοκέων” ·

“τοί μ’, ἐπεὶ πάμπρωτον εἶδον φέγγος, ὑπερφιάλου”

“ἁγεμόνος δείσαντες ὕβριν, κᾶδος ὡσείτε φθιμένου δνοφερὸν”

“ἐν δώμασι θηκάμενοι, μίγα κωκυτῷ γυναικῶν”

“κρύβδα πέμπον σπαργάνοις ἐν πορφυρέοις,”

“νυκτὶ κοινάσαντες ὁδόν, Κρονίδᾳ δὲ τράφεν Χείρωνι δῶκαν”.

“ἀλλὰ τούτων μὲν κεφάλαια λόγων”

“ἴστε. λευκίππων δὲ δόμους πατέρων, κεδνοὶ πολῖται, φράσσατέ μοι σαφέως” ·

“Αἴσονος γὰρ παῖς ἐπιχώριος οὐ ξείναν ἱκάνω γαῖαν ἄλλων”.

“Φὴρ δέ με θεῖος Ἰάσονα κικλήσκων προσηύδα”.

ὣς φάτο. τὸν μὲν ἐσελθόντ’ἔγνον ὀφθαλμοὶ πατρός.

ἐκ δ’ἄρ’αὐτοῦ πομφόλυξαν δάκρυα γηραλέων γλεφάρων,

ἃν περὶ ψυχὰν ἐπεὶ γάθησεν ἐξαίρετον

γόνον ἰδὼν κάλλιστον ἀνδρῶν.

καὶ κασίγνητοί σφισιν ἀμφότεροι

ἤλυθον κείνου γε κατὰ κλέος · ἐγγὺς μὲν Φέρης κράναν Υπερῇδα λιπών,

ἐκ δὲ Μεσσάνας Ἀμυθάν · ταχέως δ’Ἄδματος ἷκεν καὶ Μέλαμπος,

εὐμενέοντες ἀνεψιόν. ἐν δαιτὸς δὲ μοίρᾳ

μειλιχίοισι λόγοις αὐτοὺς Ἰάσων δέγμενος,

ξείνι’ἁρμόζοντα τεύχων, πᾶσαν ἐυφροσύναν τάνυεν,

ἀθρόαις πέντε δραπὼν νύκτεσσιν ἔνθ’ἁμέραις

ἱερὸν εὐζοίας ἄωτον.

ἀλλ’ἐν ἕκτᾳ πάντα, λόγον θέμενος σπουδαῖον, ἐξ ἀρχᾶς ἀνὴρ

συγγενέσιν παρεκοινᾶθ’· οἱ δ’ἐπέσποντ’· αἶψα δ’ἀπὸ κλισιᾶν

ὦρτο σὺν κείνοισι. καί ῥ’ἦλθον Πελία μέγαρον ·

ἐσσύμενοι δ’εἴσω κατέσταν. τῶν δ’ἀκούσαις αὐτὸς ὑπαντίασεν

Τυροῦς ἐρασιπλοκάμου γενεά · πραῢν δ’Ἰάσων

μαλθακᾷ φωνᾷ ποτιστάζων ὄαρον

βάλλετο κρηπῖδα σοφῶν ἐπέων · “παῖ Ποσειδᾶνος Πετραίου,”

“ἐντὶ μὲν θνατῶν φρένες ὠκύτεραι”

“κέρδος αἰνῆσαι πρὸ δίκας δόλιον, τραχεῖαν ἑρπόντων πρὸς ἔπιβδαν ὅμως” ·

“ἀλλ’ἐμὲ χρὴ καὶ σὲ θεμισσαμένους ὀργὰς ὑφαίνειν λοιπὸν ὄλβον”.

“εἰδότι τοι ἐρέω · μία βοῦς Κρηθεῖτε μάτηρ”

“καὶ θρασυμήδεϊ Σαλμωνεῖ · τρίταισιν δ’ἐν γοναῖς”

“ἄμμες αὖ κείνων φυτευθέντες σθένος ἀελίου χρύσεον”

“λεύσσομεν. Μοῖραι δ’ἀφίσταντ’, εἴ τις ἔχθρα πέλει”

“ὁμογόνοις, αἰδῶ καλύψαι”.

“οὐ πρέπει νῷν χαλκοτόροις ξίφεσιν”

“οὐ δ’ἀκόντεσσιν μεγάλαν προγόνων τιμὰν δάσασθαι. μῆλάτε γάρ τοι ἐγὼ”

“καὶ βοῶν ξανθὰς ἀγέλας ἀφίημ’ἀγρούςτε πάντας, τοὺς ἀπούραις”

“ἁμετέρων τοκέων νέμεαι, πλοῦτον πιαίνων” ·

“ κοὔ με πονεῖ τεὸν οἶκον ταῦτα πορσύνοντ’ἄγαν” ·

“ἀλλὰ καὶ σκᾶπτον μόναρχον καὶ θρόνος, ᾧ ποτε Κρηθεΐδας”

“ἐγκαθίζων ἱππόταις εὔθυνε λαοῖς δίκας,”

“τὰ μὲν ἄνευ ξυνᾶς ἀνίας”

“λῦσον ἄμμιν, μή τι νεώτερον ἐξ αὐτῶν ἀναστάῃ κακόν”.

ὣς ἄρ’ἔειπεν. ἀκᾷ δ’ἀνταγόρευσεν καὶ Πελίας · “ἔσομαι”

“τοῖος · ἀλλ’ἤδη με γηραιὸν μέρος ἁλικίας”

“ἀμφιπολεῖ · σὸν δ’ἄνθος ἥβας ἄρτι κυμαίνει · δύνασαι δ’ἀφελεῖν”

“μᾶνιν χθονίων. κέλεται γὰρ ἑὰν ψυχὰν κομίξαι”

“Φρίξος ἐλθόντας πρὸς Αἰήτα θαλάμους,”

“δέρματε κριοῦ βαθύμαλλον ἄγειν, τῷ ποτ’ἐκ πόντου σαώθη”

“ἔκτε ματρυιᾶς ἀθέων βελέων”.

“ταῦτά μοι θαυμαστὸς ὄνειρος ἰὼν φωνεῖ. μεμάντευμαι δ’ἐπὶ Κασταλίᾳ,”

“εἰ μετάλλατόν τι. καὶ ὡς τάχος ὀτρύνει με τεύχειν ναὶ πομπάν”.

“τοῦτον ἄεθλον ἑκὼν τέλεσον · καί τοι μοναρχεῖν”

“καὶ βασιλευέμεν ὄμνυμι προήσειν. καρτερὸς”

“ὅρκος ἄμμιν μάρτυς ἔστω Ζεὺς ὁ γενέθλιος ἀμφοτέροις”.

σύνθεσιν ταύταν ἐπαινήσαντες οἱ μὲν κρίθεν ·

ἀτὰρ Ἰάσων αὐτὸς ἤδη

ὤρνυεν κάρυκας ἐόντα πλόον

φαινέμεν παντᾷ. τάχα δὲ Κρονίδαο Ζηνὸς υἱοὶ τρεῖς ἀκαμαντομάχαι

ἦλθον Ἀλκμήναςθ’ἑλικοβλεφάρου Λήδαςτε, δοιοὶ δ’ὑψιχαῖται

ἀνέρες, Ἐννοσίδα γένος, αἰδεσθέντες ἀλκάν,

ἔκτε Πύλου καὶ ἀπ’ἄκρας Ταινάρου · τῶν μὲν κλέος

ἐσλὸν Εὐφάμουτ’ἐκράνθη σόντε, Περικλύμεν’εὐρυβία.

ἐξ Ἀπόλλωνος δὲ φορμικτὰς ἀοιδᾶν πατὴρ

ἔμολεν, εὐαίνητος, Ὀρφεύς.

πέμπε δ’Ἑρμᾶς χρυσόραπις διδύμους υἱοὺς ἐπ’ἄτρυτον πόνον,

τὸν μὲν Ἐχίονα, κεχλάδοντας ἥβᾳ, τὸν δ’Ἔρυτον. ταχέες

ἀμφὶ Παγγαίου θεμέθλοις ναιετάοντες ἔβαν ·

καὶ γὰρ ἑκὼν θυμῷ γελανεῖ θᾶσσον ἔντυνεν βασιλεὺς ἀνέμων

Ζήταν Κάλαΐντε πατὴρ Βορέας, ἄνδρας πτεροῖσιν

νῶτα πεφρίκοντας ἄμφω πορφυρέοις.

τὸν δὲ παμπειθῆ γλυκὺν ἡμιθέοισιν πόθον ἔνδαιεν Ἥρα

ναὸς Ἀργοῦς, μή τινα λειπόμενον

τὰν ἀκίνδυνον παρὰ ματρὶ μένειν αἰῶνα πέσσοντ’, ἀλλ’ἐπὶ καὶ θανάτῳ

φάρμακον κάλλιστον ἑᾶς ἀρετᾶς ἅλιξιν εὑρέσθαι σὺν ἄλλοις.

ἐς δ’Ἰαωλκὸν ἐπεὶ κατέβα ναυτᾶν ἄωτος,

λέξατο πάντας ἐπαινήσαις Ἰάσων. καί ῥά οἱ

μάντις ὀρνίχεσσι καὶ κλάροισι θεοπροπέων ἱεροῖς

Μόψος ἄμβασε στρατὸν πρόφρων. ἐπεὶ δ’ἐμβόλου

κρέμασαν ἀγκύρας ὕπερθεν,

χρυσέαν χείρεσσι λαβὼν φιάλαν

ἀρχὸς ἐν πρύμνᾳ πατέρ’Οὐρανιδᾶν ἐγχεικέραυνον Ζῆνα, καὶ ὠκυπόρους

κυμάτων ῥιπὰς ἀνέμωντ’ἐκάλει, νύκταςτε καὶ πόντου κελεύθους

ἄματάτ’εὔφρονα καὶ φιλίαν νόστοιο μοῖραν ·

ἐκ νεφέων δέ οἱ ἀντάϋσε βροντᾶς αἴσιον

φθέγμα · λαμπραὶ δ’ἦλθον ἀκτῖνες στεροπᾶς ἀπορηγνύμεναι ·

ἀμπνοὰν δ’ἥρωες ἔστασαν θεοῦ σάμασιν

πιθόμενοι · κάρυξε δ’αὐτοῖς

ἐμβαλεῖν κώπαισι τερασκόπος ἁδείας ἐνίπτων ἐλπίδας ·

εἰρεσία δ’ὑπεχώρησεν ταχειᾶν ἐκ παλαμᾶν ἄκορος.

σὺν Νότου δ’αὔραις ἐπ’Ἀξείνου στόμα πεμπόμενοι

ἤλυθον · ἔνθ’ἁγνὸν Ποσειδάωνος ἕσσαντ’εἰναλίου τέμενος,

φοίνισσα δὲ Θρηϊκίων ἀγέλα ταύρων ὑπᾶρχεν

καὶ νεόκτιστον λίθων βωμοῖο θέναρ.

ἐς δὲ κίνδυνον βαθὺν ἱέμενοι δεσπόταν λίσσοντο ναῶν,

συνδρόμων κινηθμὸν ἀμαιμάκετον

ἐκφυγεῖν πετρᾶν. δίδυμαι γὰρ ἔσαν ζωαί, κυλινδέσκοντότε κραιπνότεραι

ἢ βαρυγδούπων ἀνέμων στίχες · ἀλλ’ἤδη τελευτὰν κεῖνος αὐταῖς

ἡμιθέων πλόος ἄγαγεν. ἐς Φᾶσιν δ’ἔπειτεν

ἤλυθον · ἔνθα κελαινώπεσσι Κόλχοισιν βίαν

μῖξαν Αἰήτᾳ παρ’αὐτῷ. πότνια δ’ὀξυτάτων βελέων

ποικίλαν ἴϋγγα τετράκναμον Οὐλυμπόθεν

ἐν ἀλύτῳ ζεύξαισα κύκλῳ

μαινάδ’ὄρνιν Κυπρογένεια φέρεν

πρῶτον ἀνθρώποισι, λιτάςτ’ἐπαοιδὰς ἐκδιδάσκησεν σοφὸν Αἰσονίδαν ·

ὄφρα Μηδείας τοκέων ἀφέλοιτ’αἰδῶ, ποθεινὰ δ’Ἑλλὰς αὐτὰν

ἐν φρασὶ καιομέναν δονέοι μάστιγι Πειθοῦς.

καὶ τάχα πείρατ’ἀέθλων δείκνυεν πατρωΐων ·

σὺν δ’ἐλαίῳ φαρμακώσαισ’ἀντίτομα στερεᾶν ὀδυνᾶν

δῶκε χρίεσθαι. καταίνησαντε κοινὸν γάμον

γλυκὺν ἐν ἀλλάλοισι μῖξαι.

ἀλλ’ὅτ’Αἰήτας ἀδαμάντινον ἐν μέσσοις ἄροτρον σκίμψατο

καὶ βόας, οἳ φλόγ’ἀπὸ ξανθᾶν γενύων πνέον καιομένοιο πυρός,

χαλκέαις δ’ὁπλαῖς ἀράσσεσκον χθόν’ἀμειβόμενοι,

τοὺς ἀγαγὼν ζεύγλᾳ πέλασσεν μοῦνος. ὀρθὰς δ’αὔλακας ἐντανύσαις

ἤλαυν’, ἀνὰ βωλακίας δ’ὀρόγυιαν σχίζε νῶτον

γᾶς. ἔειπεν δ’ὧδε · “τοῦτ’ἔργον βασιλεύς,”

“ὅστις ἄρχει ναός, ἐμοὶ τελέσαις ἄφθιτον στρωμνὰν ἀγέσθω,”

“κῶας αἰγλᾶεν χρυσέῳ θυσάνῳ”.

ὣς ἄρ’αὐδάσαντος ἀπὸ κροκόεν ῥίψαις Ἰάσων εἷμα θεῷ πίσυνος

εἴχετ’ἔργου · πῦρ δέ νιν οὐκ ἐόλει παμφαρμάκου ξείνας ἐφετμαῖς.

σπασσάμενος δ’ἄροτρον, βοέους δήσαις ἀνάγκας

ἔντεσιν αὐχένας ἐμβάλλωντ’ἐριπλεύρῳ φυᾷ

κέντρον αἰανὲς βιατὰς ἐξεπόνησ’ἐπιτακτὸν ἀνὴρ

μέτρον. ἴϋξεν δ’ἀφωνήτῳ περ ἔμπας ἄχει

δύνασιν Αἰήτας ἀγασθείς.

πρὸς δ’ἑταῖροι καρτερὸν ἄνδρα φίλας

ὤρεγον χεῖρας, στεφάνοισίτέ νιν ποίας ἔρεπτον, μειλιχίοιςτε λόγοις

ἀγαπάζοντ’. αὐτίκα δ’Ἀελίου θαυμαστὸς υἱὸς δέρμα λαμπρὸν

ἔννεπεν, ἔνθα νιν ἐκτάνυσαν Φρίξου μάχαιραι ·

ἤλπετο δ’οὐκέτι οἱ κεῖνόν γε πράξεσθαι πόνον.

κεῖτο γὰρ λόχμᾳ, δράκοντος δ’εἴχετο λαβροτατᾶν γενύων,

ὃς πάχει μάκειτε πεντηκόντορον ναῦν κράτει,

τέλεσαν ἃν πλαγαὶ σιδάρου.

μακρά μοι νεῖσθαι κατ’ἀμαξιτόν · ὥρα γὰρ συνάπτει · καί τινα

οἶμον ἴσαμι βραχύν · πολλοῖσι δ’ἅγημαι σοφίας ἑτέροις.

κτεῖνε μὲν γλαυκῶπα τέχναις ποικιλόνωτον ὄφιν,

ὦ Ἀρκεσίλα, κλέψεντε Μήδειαν σὺν αὐτᾷ, τὰν Πελίαο φόνον ·

ἔντ’Ὠκεανοῦ πελάγεσσι μίγεν πόντῳτ’ἐρυθρῷ

Λαμνιᾶντ’ἔθνει γυναικῶν ἀνδροφόνων ·

ἔνθα καὶ γυίων ἀέθλοις ἐπέδειξαν κρίσιν ἐσθᾶτος ἀμφίς,

καὶ συνεύνασθεν. καὶ ἐν ἀλλοδαπαῖς

σπέρμ’ἀρούραις τουτάκις ὑμετέρας ἀκτῖνος ὄλβου δέξατο μοιρίδιον

ἆμαρ ἢ νύκτες. τόθι γὰρ γένος Εὐφάμου φυτευθὲν λοιπὸν αἰεὶ

τέλλετο · καὶ Λακεδαιμονίων μιχθέντες ἀνδρῶν

ἤθεσι τάν ποτε Καλλίσταν ἀπῴκησαν χρόνῳ

νᾶσον · ἔνθεν δ’ὔμμι Λατοίδας ἔπορεν Λιβύας πεδίον

σὺν θεῶν τιμαῖς ὀφέλλειν, ἄστυ χρυσοθρόνου

διανέμειν θεῖον Κυράνας

ὀρθόβουλον μῆτιν ἐφευρομένοις.

γνῶθι νῦν τὰν Οἰδιπόδα σοφίαν. εἰ γάρ τις ὄζους ὀξυτόμῳ πελέκει

ἐξερείψειεν μεγάλας δρυός, αἰσχύνοι δέ οἱ θαητὸν εἶδος ·

καὶ φθινόκαρπος ἐοῖσα διδοῖ ψᾶφον περ’αὐτᾶς,

εἴ ποτε χειμέριον πῦρ ἐξίκηται λοίσθιον ·

ἢ σὺν ὀρθαῖς κιόνεσσιν δεσποσύναισιν ἐρειδομένα

μόχθον ἄλλοις ἀμφέπει δύστανον ἐν τείχεσιν,

ἑὸν ἐρημώσαισα χῶρον.

ἐσσὶ δ’ἰατὴρ ἐπικαιρότατος, Παιάντέ σοι τιμᾷ φάος ·

χρὴ μαλακὰν χέρα προσβάλλοντα τρώμαν ἕλκεος ἀμφιπολεῖν.

ῥᾴδιον μὲν γὰρ πόλιν σεῖσαι καὶ ἀφαυροτέροις ·

ἀλλ’ἐπὶ χώρας αὖτις ἕσσαι δυσπαλὲς δὴ γίγνεται, ἐξαπίνας

εἰ μὴ θεὸς ἁγεμόνεσσι κυβερνατὴρ γένηται.

τὶν δὲ τούτων ἐξυφαίνονται χάριτες.

τλᾶθι τᾶς εὐδαίμονος ἀμφὶ Κυράνας θέμεν σπουδὰν ἅπασαν.

τῶν δ’Ὁμήρου καὶ τόδε συνθέμενος

ῥῆμα πόρσυν’· ἄγγελον ἐσλὸν ἔφα τιμὰν μεγίσταν πράγματι παντὶ φέρειν ·

αὔξεται καὶ Μοῖσα δι’ἀγγελίας ὀρθᾶς. ἐπέγνω μὲν Κυράνα

καὶ τὸ κλεεννότατον μέγαρον Βάττου δικαιᾶν

Δαμοφίλου πραπίδων. κεῖνος γὰρ ἐν παισὶν νέος,

ἐν δὲ βουλαῖς πρέσβυς ἐγκύρσαις ἑκατονταετεῖ βιοτᾷ,

ὀρφανίζει μὲν κακὰν γλῶσσαν φαεννᾶς ὀπός,

ἔμαθε δ’ὑβρίζοντα μισεῖν,

οὐκ ἐρίζων ἀντία τοῖς ἀγαθοῖς,

οὐ δὲ μακύνων τέλος οὐδέν. ὁ γὰρ καιρὸς πρὸς ἀνθρώπων βραχὺ μέτρον ἔχει.

εὖ νιν ἔγνωκεν · θεράπων δέ οἱ, οὐ δράστας ὀπαδεῖ. φαντὶ δ’ἔμμεν

τοῦτ’ἀνιαρότατον, καλὰ γιγνώσκοντ’ἀνάγκᾳ

ἐκτὸς ἔχειν πόδα. καὶ μὰν κεῖνος Ἄτλας οὐρανῷ

προσπαλαίει νῦν γε πατρῴας ἀπὸ γᾶς ἀπότε κτεάνων ·

λῦσε δὲ Ζεὺς ἄφθιτος Τιτᾶνας. ἐν δὲ χρόνῳ

μεταβολαὶ λήξαντος οὔρου

ἱστίων. ἀλλ’εὔχεται οὐλομέναν νοῦσον διαντλήσαις ποτὲ

οἶκον ἰδεῖν, ἐπ’Ἀπόλλωνόςτε κράνᾳ συμποσίας ἐφέπων

θυμὸν ἐκδόσθαι πρὸς ἥβαν πολλάκις, ἔντε σοφοῖς

δαιδαλέαν φόρμιγγα βαστάζων πολίταις ἡσυχίᾳ θιγέμεν,

μήτ’ὦν τινι πῆμα πορών, ἀπαθὴς δ’αὐτὸς πρὸς ἀστῶν.

καί κε μυθήσαιθ’ὁποίαν, Ἀρκεσίλα,

εὗρε παγὰν ἀμβροσίων ἐπέων, πρόσφατον Θήβᾳ ξενωθείς.

ὁ πλοῦτος εὐρυσθενής,

ὅταν τις ἀρετᾷ κεκραμένον καθαρᾷ

βροτήσιος ἀνὴρ πότμου παραδόντος, αὐτὸν ἀνάγῃ

πολύφιλον ἑπέταν.

ὦ θεόμορ’Ἀρκεσίλα,

σύ τοί νιν κλυτᾶς

αἰῶνος ἀκρᾶν βαθμίδων ἄπο

σὺν εὐδοξίᾳ μετανίσεαι

ἕκατι χρυσαρμάτου Κάστορος ·

εὐδίαν ὃς μετὰ χειμέριον ὄμβρον τεὰν

καταιθύσσει μάκαιραν ἑστίαν.

σοφοὶ δέ τοι κάλλιον

φέροντι καὶ τὰν θεόσδοτον δύναμιν.

σὲ δ’ἐρχόμενον ἐν δίκᾳ πολὺς ὄλβος ἀμφινέμεται ·

τὸ μέν, ὅτι βασιλεὺς

ἐσσὶ μεγαλᾶν πολίων,

ἔχει συγγενὴς

ὀφθαλμὸς αἰδοιότατον γέρας

τεᾷ τοῦτο μιγνύμενον φρενί ·

μάκαρ δὲ καὶ νῦν, κλεεννᾶς ὅτι

εὖχος ἤδη παρὰ Πυθιάδος ἵπποις ἑλὼν

δέδεξαι τόνδε κῶμον ἀνέρων,

Ἀπολλώνιον ἄθυρμα. τῷ σε μὴ λαθέτω

Κυράνας γλυκὺν ἀμφὶ κᾶπον Ἀφροδίτας ἀειδόμενον,

παντὶ μὲν θεὸν αἴτιον ὑπερτιθέμεν ·

φιλεῖν δὲ Κάρρωτον ἔξοχ’ἑταίρων ·

ὃς οὐ τὰν Ἐπιμαθέος ἄγων

ὀψινόου θυγατέρα Πρόφασιν, Βαττιδᾶν

ἀφίκετο δόμους θεμισκρεόντων ·

ἀλλ’ἀρισθάρματον

ὕδατι Κασταλίας ξενωθεὶς γέρας ἀμφέβαλε τεαῖσιν κόμαις,

ἀκηράτοις ἁνίαις

ποδαρκέων δωδεκάδρομον τέμενος.

κατέκλασε γὰρ ἐντέων σθένος οὐδέν · ἀλλὰ κρέμαται,

ὁπόσα χεριαρᾶν

τεκτόνων δαίδαλ’ἄγων

Κρισαῖον λόφον

ἄμειψεν ἐν κοιλόπεδον νάπος

θεοῦ · τό σφ’ἔχει κυπαρίσσινον

μέλαθρον ἀμφ’ἀνδριάντι σχεδόν,

Κρῆτες ὃν τοξοφόροι τέγεϊ Παρνασσίῳ

καθέσσαντο μονόδροπον φυτόν.

ἑκόντι τοίνυν πρέπει

νόῳ τὸν εὐεργέταν ὑπαντιάσαι.

Ἀλεξιβιάδα, σὲ δ’ἠΰκομοι φλέγοντι Χάριτες.

μακάριος, ὃς ἔχεις

καὶ πεδὰ μέγαν κάματον

λόγων φερτάτων

μναμήϊ’· ἐν τεσσαράκοντα γὰρ

πετόντεσσιν ἁνιόχοις ὅλον

δίφρον κομίξαις ἀταρβεῖ φρενί,

ἦλθες ἤδη Λιβύας πεδίον ἐξ ἀγλαῶν

ἀέθλων καὶ πατρωΐαν πόλιν.

πόνων δ’οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν οὔτ’ἔσεται ·

ὁ Βάττου δ’ἕπεται παλαιὸς ὄλβος ἔμπαν τὰ καὶ τὰ νέμων,

πύργος ἄστεος ὄμματε φαεννότατον

ξένοισι. κεῖνόν γε καὶ βαρύκομποι

λέοντες περὶ δείματι φύγον,

γλῶσσαν ἐπεί σφιν ἀπένεικεν ὑπερποντίαν ·

ὁ δ’ἀρχαγέτας ἔδωκ’Ἀπόλλων

θῆρας αἰνῷ φόβῳ,

ὄφρα μὴ ταμίᾳ Κυράνας ἀτελὴς γένοιτο μαντεύμασιν.

ὃ καὶ βαρειᾶν νόσων

ἀκέσματ’ἄνδρεσσι καὶ γυναιξὶ νέμει,

πόρεντε κίθαριν, δίδωσίτε Μοῖσαν οἷς ἂν ἐθέλῃ,

ἀπόλεμον ἀγαγὼν

ἐς πραπίδας εὐνομίαν,

μυχόντ’ἀμφέπει

μαντήϊον · τῷ Λακεδαίμονι

ἐν Ἄργειτε καὶ ζαθέᾳ Πύλῳ

ἔνασσεν ἀλκάεντας Ἡρακλέος

ἐκγόνους Αἰγιμιοῦτε. τὸ δ’ἐμὸν γαρύειν

ἀπὸ Σπάρτας ἐπήρατον κλέος ·

ὅθεν γεγενναμένοι

ἵκοντο Θήρανδε φῶτες Αἰγεΐδαι,

ἐμοὶ πατέρες, οὐ θεῶν ἄτερ, ἀλλὰ μοῖρά τις ἄγεν ·

πολύθυτον ἔρανον

ἔνθεν ἀναδεξάμενοι,

Ἄπολλον, τεᾷ,

Καρνήϊ’, ἐν δαιτὶ σεβίζομεν

Κυράνας ἀγακτιμέναν πόλιν ·

ἔχοντι τὰν χαλκοχάρμαι ξένοι

Τρῶες Ἀντανορίδαι. σὺν Ἑλένᾳ γὰρ μόλον,

καπνωθεῖσαν πάτραν ἐπεὶ ἴδον

ἐν Ἄρει. τὸ δ’ἐλάσιππον ἔθνος ἐνδυκέως

δέκονται θυσίαισιν ἄνδρες οἰχνέοντές σφε δωροφόροι,

τοὺς Ἀριστοτέλης ἄγαγε, ναυσὶ θοαῖς

ἁλὸς βαθεῖαν κέλευθον ἀνοίγων.

κτίσεν δ’ἄλσεα μείζονα θεῶν,

εὐθύτομόντε κατέθηκεν Ἀπολλωνίαις

ἀλεξιμβρότοις πεδιάδα πομπαῖς

ἔμμεν ἱππόκροτον

σκυρωτὰν ὁδόν, ἔνθα πρυμνοῖς ἀγορᾶς ἔπι δίχα κεῖται θανών.

μάκαρ μὲν ἀνδρῶν μέτα

ἔναιεν, ἥρως δ’ἔπειτα λαοσεβής.

ἄτερθε δὲ πρὸ δωμάτων ἕτεροι λαχόντες Ἀΐδαν

βασιλέες ἱεροὶ

ἐντί, μεγάλαν δ’ἀρετὰν

δρόσῳ μαλθακᾷ

ῥανθεῖσαν κώμων ὑπὸ χεύμασιν,

ἀκούοντί που χθονίᾳ φρενί,

σφὸν ὄλβον υἱῷτε κοινὰν χάριν

ἔνδικόντ’Ἀρκεσίλᾳ. τὸν ἐν ἀοιδᾷ νέων

πρέπει χρυσάορα Φοῖβον ἀπύειν,

ἔχοντα Πυθωνόθεν

τὸ καλλίνικον λυτήριον δαπανᾶν

μέλος χαρίεν. ἄνδρα κεῖνον ἐπαινέοντι συνετοί.

λεγόμενον ἐρέω ·

κρέσσονα μὲν ἁλικίας

νόον φέρβεται

γλῶσσάντε · θάρσος δὲ τανύπτερος

ἐν ὄρνιξιν αἰετὸς ἔπλετο ·

ἀγωνίας δ’, ἕρκος οἷον, σθένος ·

ἔντε Μοίσαισι ποτανὸς ἀπὸ ματρὸς φίλας,

πέφανταίθ’ἁρματηλάτας σοφός ·

ὅσαιτ’εἰσὶν ἐπιχωρίων καλῶν ἔσοδοι,

τετόλμακε. θεόςτέ οἱ τὸ νῦντε πρόφρων τελεῖ δύνασιν,

καὶ τὸ λοιπὸν ὁμοῖα, Κρονίδαι μάκαρες,

διδοῖτ’ἐπ’ἔργοισιν ἀμφίτε βουλαῖς

ἔχειν, μὴ φθινοπωρὶς ἀνέμων

χειμερία κατὰ πνοὰ δαμαλίζοι χρόνον.

Διός τοι νόος μέγας κυβερνᾷ

δαίμον’ἀνδρῶν φίλων.

εὔχομαί νιν Ὀλυμπίᾳ τοῦτο

δόμεν γέρας ἔπι Βάττου γένει.

ἀκούσατ’· ἦ γὰρ ἑλικώπιδος Ἀφροδίτας

ἄρουραν ἢ Χαρίτων

ἀναπολίζομεν, ὀμφαλὸν ἐριβρόμου

χθονὸς ἐς νάϊον προσοιχόμενοι ·

Πυθιόνικος ἔνθ’ὀλβίοισιν Ἐμμενίδαις

ποταμίᾳτ’Ἀκράγαντι καὶ μὰν Ξενοκράτει

ἑτοῖμος ὕμνων

θησαυρὸς ἐν πολυχρύσῳ

Ἀπολλωνίᾳ τετείχισται νάπᾳ ·

τὸν οὔτε χειμέριος ὄμβρος ἐπακτὸς ἐλθών,

ἐριβρόμου νεφέλας

στρατὸς ἀμείλιχος, οὔτ’ἄνεμος ἐς μυχοὺς

ἁλὸς ἄξοισι παμφόρῳ χεράδει

τυπτόμενον. φάει δὲ πρόσωπον ἐν καθαρῷ

πατρὶ τεῷ, Θρασύβουλε, κοινάντε γενεᾷ

λόγοισι θνατῶν

εὔδοξον ἅρματι νίκαν

Κρισαίαισιν ἐν πτυχαῖς ἀπαγγελεῖ.

σύ τοι σχεθών νιν ἐπιδέξια χειρός, ὀρθὰν

ἄγεις ἐφημοσύναν,

τά ποτ’ἐν οὔρεσι φαντὶ μεγαλοσθενεῖ

Φιλύρας υἱὸν ὀρφανιζομένῲ

Πηλεΐδᾳ παραινεῖν · μάλιστα μὲν Κρονίδαν,

βαρυόπαν στεροπᾶν κεραυνῶντε πρύτανιν,

θεῶν σέβεσθαι ·

ταύτας δὲ μή ποτε τιμᾶς

ἀμείρειν γονέων βίον πεπρωμένον.

ἔγεντο καὶ πρότερον Ἀντίλοχος βιατὰς

νόημα τοῦτο φέρων,

ὃς ὑπερέφθιτο πατρός, ἐναρίμβροτον

ἀναμείναις στράταρχον Αἰθιόπων

Μέμνονα. Νεστόρειον γὰρ ἵππος ἅρμ’ἐπέδα

Πάριος ἐκ βελέων δαϊχθείς · ὁ δ’ἔφεπεν

κραταιὸν ἔγχος ·

Μεσσανίου δὲ γέροντος

δονηθεῖσα φρὴν βόασε παῖδα ὅν ·

χαμαιπετὲς δ’ἄρ’ἔπος οὐκ ἀπέριψεν · αὐτοῦ

μένων δ’ὁ θεῖος ἀνὴρ

πρίατο μὲν θανάτοιο κομιδὰν πατρός,

ἐδόκησέντε τῶν πάλαι γενεᾷ

ὁπλοτέροισιν, ἔργον πελώριον τελέσαις,

ὕπατος ἀμφὶ τοκεῦσιν ἔμμεν πρὸς ἀρετάν.

τὰ μὲν παρίκει ·

τῶν νῦν δὲ καὶ Θρασύβουλος

πατρῴαν μάλιστα πρὸς στάθμαν ἔβα,

πάτρῳτ’ἐπερχόμενος ἀγλαΐαν ἅπασαν.

νόῳ δὲ πλοῦτον ἄγει,

ἄδικον οὔθ’ὑπέροπλον ἥβαν δρέπων,

σοφίαν δ’ἐν μυχοῖσι Πιερίδων ·

τίντ’, Ἐλέλιχθον, ἃς εὗρες ἱππίας ἐσόδους, μάλα ἁδόντι νόῳ, Ποσειδᾶν, προσέχεται. γλυκεῖα δὲ φρὴν καὶ συμπόταισιν ὁμιλεῖν μελισσᾶν ἀμείβεται τρητὸν πόνον.

κάλλιστον αἱ μεγαλοπόλιες Ἀθᾶναι

προοίμιον Ἀλκμανιδᾶν εὐρυσθενεῖ γενεᾷ

κρηπῖδ’ἀοιδᾶν

ἵπποισι βαλέσθαι.

ἐπεὶ τίνα πάτραν, τίνα οἶκον

ναίων ὀνυμάξεαι

ἐπιφανέστερον

Ἑλλάδι πυθέσθαι;

πάσαισι γὰρ πολίεσι λόγος ὁμιλεῖ

Ἐρεχθέος ἀστῶν, Ἄπολλον, οἳ τεόν γε δόμον

Πυθῶνι δίᾳ

θαητὸν ἔτευξαν.

ἄγοντι δέ με πέντε μὲν Ἰσθμοῖ

νῖκαι, μία δ’ἐκπρεπὴς

Διὸς Ὀλυμπιάς,

δύο δ’ἀπὸ Κίρρας,

ὦ Μεγάκλεες, ὑμαίτε καὶ προγόνων.

νέα δ’εὐπραγίᾳ χαίρω τι · τὸ δ’ἄχνυμαι,

φθόνον ἀμειβόμενον τὰ καλὰ ἔργα.

φαντί γε μὰν οὕτω κεν ἀνδρὶ παρμονίμαν

θάλλοισαν εὐδαιμονίαν

τὰ καὶ τὰ φέρεσθαι.

φιλόφρον Ἡσυχία, Δίκας

ὦ μεγιστόπολι θύγατερ,

βουλᾶντε καὶ πολέμων

ἔχοισα κλαῗδας ὑπερτάτας,

Πυθιόνικον τιμὰν Ἀριστομένει δέκευ.

τὺ γὰρ τὸ μαλθακὸν ἔρξαιτε καὶ παθεῖν ὁμῶς

ἐπίστασαι καιρῷ σὺν ἀτρεκεῖ ·

τὺ δ’, ὁπόταν τις ἀμείλιχον

καρδίᾳ κότον ἐνελάσῃ,

τραχεῖα δυσμενέων

ὑπαντιάξαισα κράτει τιθεῖς

Ὕβριν ἐν ἄντλῳ. τὰν οὐ δὲ Πορφυρίων μάθεν

παρ’αἶσαν ἐξερεθίζων · κέρδος δὲ φίλτατον,

ἑκόντος εἴ τις ἐκ δόμων φέροι.

βία δὲ καὶ μεγάλαυχον ἔσφαλεν ἐν χρόνῳ.

Τυφὼς Κίλιξ ἑκατόγκρανος οὔ νιν ἄλυξεν,

οὐ δὲ μὰν βασιλεὺς Γιγάντων · δμᾶθεν δὲ κεραυνῷ

τόξοισίτ’Ἀπόλλωνος · ὃς εὐμενεῖ νόῳ

Ξενάρκειον ἔδεκτο Κίρραθεν ἐστεφανωμένον

υἱὸν ποίᾳ Παρνασσίδι Δωριεῖτε κώμῳ.

ἔπεσε δ’οὐ Χαρίτων ἑκὰς

ἁ δικαιόπολις ἀρεταῖς

κλειναῖσιν Αἰακιδᾶν

θιγοῖσα νᾶσος · τελέαν δ’ἔχει

δόξαν ἀπ’ἀρχᾶς. πολλοῖσι μὲν γὰρ ἀείδεται

νικαφόροις ἐν ἀέθλοις θρέψαισα καὶ θοαῖς

ὑπερτάτους ἥρωας ἐν μάχαις ·

τὰ δὲ καὶ ἀνδράσιν ἐμπρέπει.

εἰμὶ δ’ἄσχολος ἀναθέμεν

πᾶσαν μακραγορίαν

λύρᾳτε καὶ φθέγματι μαλθακῷ,

μὴ κόρος ἐλθὼν κνίσῃ. τὸ δ’ἐν ποσί μοι τράχον

ἴτω τεὸν χρέος, ὦ παῖ, νεώτατον καλῶν,

ἐμᾷ ποτανὸν ἀμφὶ μαχανᾷ.

παλαισμάτεσσι γὰρ ἰχνεύων ματραδελφεοὺς

Ὀλυμπίᾳτε Θεόγνητον οὐ κατελέγχεις,

οὐ δὲ Κλειτομάχοιο νίκαν Ἰσθμοῖ θρασύγυιον ·

αὔξων δὲ πάτραν Μιδυλιδᾶν λόγον φέρεις,

τὸν ὅνπερ ποτ’Ὀϊκλέος παῖς ἐν ἑπταπύλοις ἰδὼν