Olympian Odes

ἄριστον μὲν ὕδωρ, ὁ δὲ χρυσὸς αἰθόμενον πῦρ

ἅτε διαπρέπει νυκτὶ μεγάνορος ἔξοχα πλούτου ·

εἰ δ’ἄεθλα γαρύεν

ἔλδεαι, φίλον ἦτορ,

μηκέθ’ἁλίου σκόπει

ἄλλο θαλπνότερον ἐν ἁμέρᾳ φαεννὸν ἄστρον ἐρήμας δι’αἰθέρος,

μη δ’Ὀλυμπίας ἀγῶνα φέρτερον αὐδάσομεν ·

ὅθεν ὁ πολύφατος ὕμνος ἀμφιβάλλεται

σοφῶν μητίεσσι, κελαδεῖν

Κρόνου παῖδ’ἐς ἀφνεὰν ἱκομένους

μάκαιραν Ἱέρωνος ἑστίαν,

θεμιστεῖον ὃς ἀμφέπει σκᾶπτον ἐν πολυμάλῳ

Σικελίᾳ, δρέπων μὲν κορυφὰς ἀρετᾶν ἄπο πασᾶν,

ἀγλαΐζεται δὲ καὶ

μουσικᾶς ἐν ἀώτῳ,

οἷα παίζομεν φίλαν

ἄνδρες ἀμφὶ θαμὰ τράπεζαν. ἀλλὰ Δωρίαν ἀπὸ φόρμιγγα πασσάλου

λάμβαν’, εἴ τί τοι Πίσαςτε καὶ Φερενίκου χάρις

νόον ὑπὸ γλυκυτάταις ἔθηκε φροντίσιν,

ὅτε παρ’Ἀλφεῷ σύτο, δέμας

ἀκέντητον ἐν δρόμοισι παρέχων,

κράτει δὲ προσέμιξε δεσπόταν,

Συρακόσιον ἱπποχάρμαν βασιλῆα. λάμπει δέ οἱ κλέος

ἐν εὐάνορι Λυδοῦ Πέλοπος ἀποικίᾳ ·

τοῦ μεγασθενὴς ἐράσσατο γαιάοχος

Ποσειδᾶν, ἐπεί νιν καθαροῦ λέβητος ἔξελε Κλωθὼ

ἐλέφαντι φαίδιμον ὦμον κεκαδμένον.

ἦ θαυματὰ πολλά, καί πού τι καὶ βροτῶν φάτις ὑπὲρ τὸν ἀλαθῆ λόγον

δεδαιδαλμένοι ψεύδεσι ποικίλοις ἐξαπατῶντι μῦθοι

Χάρις δ’, ἅπερ ἅπαντα τεύχει τὰ μείλιχα θνατοῖς,

ἐπιφέροισα τιμὰν καὶ ἄπιστον ἐμήσατο πιστὸν

ἔμμεναι τὸ πολλάκις ·

ἁμέραι δ’ἐπίλοιποι

μάρτυρες σοφώτατοι.

ἔστι δ’ἀνδρὶ φάμεν ἐοικὸς ἀμφὶ δαιμόνων καλά · μείων γὰρ αἰτία.

υἱὲ Ταντάλου, σὲ δ’, ἀντία προτέρων, φθέγξομαι,

ὁπότ’ἐκάλεσε πατὴρ τὸν εὐνομώτατον

ἐς ἔρανον φίλαντε Σίπυλον,

ἀμοιβαῖα θεοῖσι δεῖπνα παρέχων,

τότ’Ἀγλαοτρίαιναν ἁρπάσαι

δαμέντα φρένας ἱμέρῳ χρυσέαισίτ’ἀν’ἵπποις

ὕπατον εὐρυτίμου ποτὶ δῶμα Διὸς μεταβᾶσαι,

ἔνθα δευτέρῳ χρόνῳ

ἦλθε καὶ Γανυμήδης

Ζηνὶ τωὔτ’ἐπὶ χρέος.

ὡς δ’ἄφαντος ἔπελες, οὐ δὲ ματρὶ πολλὰ μαιόμενοι φῶτες ἄγαγον,

ἔννεπε κρυφᾶ τις αὐτίκα φθονερῶν γειτόνων,

ὕδατος ὅτι σε πυρὶ ζέοισαν εἰς ἀκμὰν

μαχαίρᾳ τάμον κάτα μέλη,

τραπέζαισίτ’, ἀμφὶ δεύτατα, κρεῶν

σέθεν διεδάσαντο καὶ φάγον.

ἐμοὶ δ’ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν’εἰπεῖν. ἀφίσταμαι.

ἀκέρδεια λέλογχεν θαμινὰ κακαγόρους.

εἰ δὲ δή τιν’ἄνδρα θνατὸν Ὀλύμπου σκοποὶ

ἐτίμασαν, ἦν Τάνταλος οὗτος · ἀλλὰ γὰρ καταπέψαι

μέγαν ὄλβον οὐκ ἐδυνάσθη, κόρῳ δ’ἕλεν

ἄταν ὑπέροπλον, ἅν οἱ πατὴρ ὑπερκρέμασε καρτερὸν αὐτῷ λίθον,

τὸν αἰεὶ μενοινῶν κεφαλᾶς βαλεῖν εὐφροσύνας ἀλᾶται.

ἔχει δ’ἀπάλαμον βίον τοῦτον ἐμπεδόμοχθον,

μετὰ τριῶν τέταρτον πόνον, ἀθανάτων ὅτι κλέψαις

ἁλίκεσσι συμπόταις

νέκταρ ἀμβροσίαντε

δῶκεν, οἷσιν ἄφθιτον

θῆκαν. εἰ δὲ θεὸν ἀνήρ τις ἔλπεταί τι λαθέμεν ἔρδων, ἁμαρτάνει.

τοὔνεκα προῆκαν υἱὸν ἀθάνατοί οἱ πάλιν

μετὰ τὸ ταχύποτμον αὖτις ἀνέρων ἔθνος.

πρὸς εὐάνθεμον δ’ὅτε φυὰν

λάχναι νιν μέλαν γένειον ἔρεφον.

ἑτοῖμον ἀνεφρόντισεν γάμον

Πισάτα παρὰ πατρὸς εὔδοξον Ἱπποδάμειαν

σχεθέμεν. ἐγγὺς ἐλθὼν πολιᾶς ἁλὸς οἶος ἐν ὄρφνᾳ

ἄπυεν βαρύκτυπον

Εὐτρίαιναν · ὁ δ’αὐτῷ

πὰρ ποδὶ σχεδὸν φάνη.

τῷ μὲν εἶπε · “φίλια δῶρα Κυπρίας ἄγ’εἴ τι, Ποσείδαον, ἐς χάριν”

“τέλλεται, πέδασον ἔγχος Οἰνομάου χάλκεον,”

“ἐμὲ δ’ἐπὶ ταχυτάτων πόρευσον ἁρμάτων”

“ἐς Ἆλιν, κράτει δὲ πέλασον”.

“ἐπεὶ τρεῖςτε καὶ δέκ’ἄνδρας ὀλέσαις”

“ἐρῶντας ἀναβάλλεται γάμον”

“θυγατρός. ὁ μέγας δὲ κίνδυνος ἄναλκιν οὐ φῶτα λαμβάνει”.

“θανεῖν δ’οἷσιν ἀνάγκα, τί κέ τις ἀνώνυμον”

“γῆρας ἐν σκότῳ καθήμενος ἕψοι μάταν,”

“ἁπάντων καλῶν ἄμμορος; ἀλλ’ἐμοὶ μὲν οὗτος ἄεθλος”

“ὑποκείσεται · τὺ δὲ πρᾶξιν φίλαν δίδοι”.

ὣς ἔννεπεν · οὐ δ’ἀκράντοις ἐφάψατ’ὦν ἔπεσι. τὸν μὲν ἀγάλλων θεὸς

ἔδωκεν δίφροντε χρύσεον πτεροῖσίντ’ἀκάμαντας ἵππους.

ἕλεν δ’Οἰνομάου βίαν παρθένοντε σύνευνον ·

τέκετε λαγέτας ἓξ ἀρεταῖσι μεμαότας υἱούς.

νῦν δ’ἐν αἱμακουρίαις

ἀγλααῖσι μέμικται,

Ἀλφεοῦ πόρῳ κλιθείς,

τύμβον ἀμφίπολον ἔχων πολυξενωτάτῳ παρὰ βωμῷ. τὸ δὲ κλέος

τηλόθεν δέδορκε τᾶν Ὀλυμπιάδων ἐν δρόμοις

Πέλοπος, ἵνα ταχυτὰς ποδῶν ἐρίζεται

ἀκμαίτ’ἰσχύος θρασύπονοι ·

ὁ νικῶν δὲ λοιπὸν ἀμφὶ βίοτον

ἔχει μελιτόεσσαν εὐδίαν

ἀέθλων γ’ἕνεκεν. τὸ δ’αἰεὶ παράμερον ἐσλὸν

ὕπατον ἔρχεται παντὶ βροτῶν. ἐμὲ δὲ στεφανῶσαι

κεῖνον ἱππίῳ νόμῳ

Αἰοληΐδι μολπᾷ

χρή · πέποιθα δὲ ξένον

μή τιν’, ἀμφότερα καλῶντε ἴδριν ἁμᾷ καὶ δύναμιν κυριώτερον,

τῶν γε νῦν κλυταῖσι δαιδαλωσέμεν ὕμνων πτυχαῖς.

θεὸς ἐπίτροπος ἐὼν τεαῖσι μήδεται

ἔχων τοῦτο κᾶδος, Ἱέρων,

μερίμναισιν · εἰ δὲ μὴ ταχὺ λίποι,

ἔτι γλυκυτέραν κεν ἔλπομαι

σὺν ἅρματι θοῷ κλεΐξειν, ἐπίκουρον εὑρὼν ὁδὸν λόγων

παρ’εὐδείελον ἐλθὼν Κρόνιον. ἐμοὶ μὲν ὦν

Μοῖσα καρτερώτατον βέλος ἀλκᾷ τρέφει ·

ἐπ’ἄλλοισι δ’ἄλλοι μεγάλοι. τὸ δ’ἔσχατον

κορυφοῦται βασιλεῦσι. μηκέτι πάπταινε πόρσιον.

εἴη σέτε τοῦτον ὑψοῦ χρόνον πατεῖν, ἐμέτε τοσσάδε νικαφόροις

ὁμιλεῖν, πρόφαντον σοφίᾳ καθ’Ἕλλανας ἐόντα παντᾷ.

ἀναξιφόρμιγγες ὕμνοι,

τίνα θεόν, τίν’ἥρωα, τίνα δ’ἄνδρα κελαδήσομεν;

ἤτοι Πίσα μὲν Διός · Ὀλυμπιάδα δ’ἔστασεν Ἡρακλέης

ἀκρόθινα πολέμου ·

Θήρωνα δὲ τετραορίας ἕνεκα νικαφόρου

γεγωνητέον, ὄπι δίκαιον ξένων, ἔρεισμ’Ἀκράγαντος,

εὐωνύμωντε πατέρων ἄωτον ὀρθόπολιν ·

καμόντες οἳ πολλὰ θυμῷ

ἱερὸν ἔσχον οἴκημα ποταμοῦ, Σικελίαςτ’ἔσαν

ὀφθαλμός, αἰὼν δ’ἔφεπε μόρσιμος, πλοῦτόντε καὶ χάριν ἄγων

γνησίαις ἐπ’ἀρεταῖς.

ἀλλ’ὦ Κρόνιε παῖ Ῥέας, ἕδος Ὀλύμπου νέμων

ἀέθλωντε κορυφὰν πόροντ’Ἀλφεοῦ, ἰανθεὶς ἀοιδαῖς

εὔφρων ἄρουραν ἔτι πατρίαν σφίσιν κόμισον

λοιπῷ γένει. τῶν δὲ πεπραγμένων

ἐν δίκᾳτε καὶ παρὰ δίκαν, ἀποίητον οὐ δ’ἂν

χρόνος ὁ πάντων πατὴρ δύναιτο θέμεν ἔργων τέλος ·

λάθα δὲ πότμῳ σὺν εὐδαίμονι γένοιτ’ἄν.

ἐσλῶν γὰρ ὑπὸ χαρμάτων πῆμα θνάσκει

παλίγκοτον δαμασθέν,

ὅταν θεοῦ Μοῖρα πέμπῃ

ἀνεκὰς ὄλβον ὑψηλόν. ἕπεται δὲ λόγος εὐθρόνοις

Κάδμοιο κούραις, ἔπαθον αἳ μεγάλα, πένθος δ’ἐπίτνει βαρὺ

κρεσσόνων πρὸς ἀγαθῶν.

ζώει μὲν ἐν Ὀλυμπίοις ἀποθανοῖσα βρόμῳ

κεραυνοῦ τανυέθειρα Σεμέλα, φιλεῖ δέ νιν Παλλὰς αἰεί,

καὶ Ζεὺς πατὴρ μάλα, φιλεῖ δὲ παῖς ὁ κισσοφόρος ·

λέγοντι δ’ἐν καὶ θαλάσσᾳ

μετὰ κόραισι Νηρῆος ἁλίαις βίοτον ἄφθιτον

Ἰνοῖ τετάχθαι τὸν ὅλον ἀμφὶ χρόνον. ἤτοι βροτῶν γε κέκριται

πεῖρας οὔ τι θανάτου,

οὐ δ’ἡσύχιμον ἁμέραν ὁπότε, παῖδ’ἁλίου,

ἀτειρεῖ σὺν ἀγαθῷ τελευτάσομεν · ῥοαὶ δ’ἄλλοτ’ἄλλαι

εὐθυμιᾶντε μετὰ καὶ πόνων ἐς ἄνδρας ἔβαν.

οὕτω δὲ Μοῖρ’, ἅτε πατρώιον

τῶνδ’ἔχει τὸν εὔφρονα πότμον, θεόρτῳ σὺν ὄλβῳ

ἐπί τι καὶ πῆμ’ἄγει παλιντράπελον ἄλλῳ χρόνῳ ·

ἐξ οὗπερ ἔκτεινε Λᾷον μόριμος υἱὸς

συναντόμενος, ἐν δὲ Πυθῶνι χρησθὲν

παλαίφατον τέλεσσεν.

ἰδοῖσα δ’ὀξεῖ’Ἐριννὺς

ἔπεφνέ οἱ σὺν ἀλλαλοφονίᾳ γένος ἀρήιον ·

λείφθη δὲ Θέρσανδρος ἐριπέντι Πολυνείκει, νέοις ἐν ἀέθλοις

ἐν μάχαιςτε πολέμου

τιμώμενος, Ἀδραστιδᾶν θάλος ἀρωγὸν δόμοις ·

ὅθεν σπέρματος ἔχοντα ῥίζαν, πρέπει τὸν Αἰνησιδάμου

ἐγκωμίωντε μελέων λυρᾶντε τυγχανέμεν.

Ὀλυμπίᾳ μὲν γὰρ αὐτὸς

γέρας ἔδεκτο, Πυθῶνι δ’ὁμόκλαρον ἐς ἀδελφεὸν

Ἰσθμοῖτε κοιναὶ Χάριτες ἄνθεα τεθρίππων δυωδεκαδρόμων

ἄγαγον. τὸ δὲ τυχεῖν

πειρώμενον ἀγωνίας παραλύει δυσφρονᾶν.

ὁ μὰν πλοῦτος ἀρεταῖς δεδαιδαλμένος φέρει τῶντε καὶ τῶν

καιρόν, βαθεῖαν ὑπέχων μέριμναν ἀγροτέραν,

ἀστὴρ ἀρίζηλος, ἐτήτυμον

ἀνδρὶ φέγγος · εἰ δέ νιν ἔχων τις οἶδεν τὸ μέλλον,

ὅτι θανόντων μὲν ἐνθάδ’αὐτίκ’ἀπάλαμνοι φρένες

ποινὰς ἔτισαν, τὰ δ’ἐν τᾷδε Διὸς ἀρχᾷ

ἀλιτρὰ κατὰ γᾶς δικάζει τις ἐχθρᾷ

λόγον φράσαις ἀνάγκᾳ ·

ἴσαις δὲ νύκτεσσιν αἰεί,

ἴσαις δ’ἐν ἁμέραις ἅλιον ἔχοντες, ἀπονέστερον

ἐσλοὶ δέκονται βίοτον, οὐ χθόνα ταράσσοντες ἐν χερὸς ἀκμᾷ

οὐ δὲ πόντιον ὕδωρ

κεινὰν παρὰ δίαιταν · ἀλλὰ παρὰ μὲν τιμίοις

θεῶν, οἵτινες ἔχαιρον εὐορκίαις, ἄδακρυν νέμονται

αἰῶνα · τοὶ δ’ἀπροσόρατον ὀκχέοντι πόνον

ὅσοι δ’ἐτόλμασαν ἐστρὶς

ἑκατέρωθι μείναντες ἀπὸ πάμπαν ἀδίκων ἔχειν

ψυχάν, ἔτειλαν Διὸς ὁδὸν παρὰ Κρόνου τύρσιν · ἔνθα μακάρων

νᾶσος ὠκεανίδες

αὖραι περιπνέοισιν, ἄνθεμα δὲ χρυσοῦ φλέγει,

τὰ μὲν χερσόθεν ἀπ’ἀγλαῶν δενδρέων, ὕδωρ δ’ἄλλα φέρβει,

ὅρμοισι τῶν χέρας ἀναπλέκοντι καὶ στεφάνοις

βουλαῖς ἐν ὀρθαῖσι Ῥαδαμάνθυος,

ὃν πατὴρ ἔχει μέγας ἑτοῖμον αὐτῷ πάρεδρον,

πόσις ὁ πάντων Ῥέας ὑπέρτατον ἐχοίσας θρόνον.

Πηλεύςτε καὶ Κάδμος ἐν τοῖσιν ἀλέγονται ·

Ἀχιλλέατ’ἔνεικ’, ἐπεὶ Ζηνὸς ἦτορ

λιταῖς ἔπεισε, μάτηρ ·

ὃς Ἕκτορ’ἔσφαλε, Τροίας

ἄμαχον ἀστραβῆ κίονα, Κύκνοντε θανάτῳ πόρεν,

Ἀοῦςτε παῖδ’Αἰθίοπα. πολλά μοι ὑπ’ἀγκῶνος ὠκέα βέλη

ἔνδον ἐντι φαρέτρας

φωνᾶντα συνετοῖσιν · ἐς δὲ τὸ πὰν ἑρμηνέων

χατίζει. σοφὸς ὁ πολλὰ εἰδὼς φυᾷ · μαθόντες δὲ λάβροι

παγγλωσσίᾳ, κόρακες ὥς, ἄκραντα γαρύετον

Διὸς πρὸς ὄρνιχα θεῖον.

ἔπεχε νῦν σκοπῷ τόξον, ἄγε θυμέ, τίνα βάλλομεν

ἐκ μαλθακᾶς αὖτε φρενὸς εὐκλέας ὀϊστοὺς ἱέντες; ἐπί τοι

Ἀκράγαντι τανύσαις

αὐδάσομαι ἐνόρκιον λόγον ἀλαθεῖ νόῳ

τεκεῖν μή τιν’ἑκατόν γε ἐτέων πόλιν φίλοις ἄνδρα μᾶλλον

εὐεργέταν πραπίσιν ἀφθονέστερόντε χέρα

Θήρωνος. ἀλλ’αἶνον ἔβα κόρος

οὐ δίκᾳ συναντόμενος, ἀλλὰ μάργων ὑπ’ἀνδρῶν,

τὸ λαλαγῆσαι ἐθέλων κρύφοντε θέμεν ἐσλῶν καλοῖς

ἔργοις · ἐπεὶ ψάμμος ἀριθμὸν περιπέφευγεν,

καὶ κεῖνος ὅσα χάρματ’ἄλλοις ἔθηκεν

τίς ἂν φράσαι δύναιτο;

Τυνδαρίδαιςτε φιλοξείνοις ἁδεῖν καλλιπλοκάμῳθ’Ἑλένᾳ

κλεινὰν Ἀκράγαντα γεραίρων εὔχομαι,

Θήρωνος Ὀλυμπιονίκαν ὕμνον ὀρθώσαις, ἀκαμαντοπόδων

ἵππων ἄωτον. Μοῖσα δ’οὕτω ποι παρέστα μοι νεοσίγαλον εὑρόντι τρόπον

Δωρίῳ φωνὰν ἐναρμόξαι πεδίλῳ

ἀγλαόκωμον. ἐπεὶ χαίταισι μὲν ζευχθέντες ἔπι στέφανοι

πράσσοντί με τοῦτο θεόδματον χρέος,

φόρμιγγάτε ποικιλόγαρυν καὶ βοὰν αὐλῶν ἐπέωντε θέσιν

Αἰνησιδάμου παιδὶ συμμῖξαι πρεπόντως, ἅτε Πίσα με γεγωνεῖν · τᾶς ἄπο

θεόμοροι νίσοντ’ἐπ’ἀνθρώπους ἀοιδαί,

ᾧ τινι, κραίνων ἐφετμὰς Ἡρακλέος προτέρας,

ἀτρεκὴς Ἑλλανοδίκας γλεφάρων Αἰτωλὸς ἀνὴρ ὑψόθεν

ἀμφὶ κόμαισι βάλῃ γλαυκόχροα κόσμον ἐλαίας · τάν ποτε

Ἴστρου ἀπὸ σκιαρᾶν παγᾶν ἔνεικεν Ἀμφιτρυωνιάδας,

μνᾶμα τῶν Οὐλυμπίᾳ κάλλιστον ἄθλων

δᾶμον Ὑπερβορέων πείσαις Ἀπόλλωνος θεράποντα λόγῳ.

πιστὰ φρονέων Διὸς αἴτει πανδόκῳ

ἄλσει σκιαρόντε φύτευμα ξυνὸν ἀνθρώποις στέφανόντ’ἀρετᾶν.

ἤδη γὰρ αὐτῷ, πατρὶ μὲν βωμῶν ἁγισθέντων, διχόμηνις ὅλον χρυσάρματος

ἑσπέρας ὀφθαλμὸν ἀντέφλεξε Μήνα,

καὶ μεγάλων ἀέθλων ἁγνὰν κρίσιν καὶ πενταετηρίδ’ἁμᾶ

θῆκε ζαθέοις ἐπὶ κρημνοῖς Ἀλφεοῦ ·

ἀλλ’οὐ καλὰ δένδρε’ἔθαλλεν χῶρος ἐν βάσσαις Κρονίου Πέλοπος.

τούτων ἔδοξεν γυμνὸς αὐτῷ κᾶπος ὀξείαις ὑπακουέμεν αὐγαῖς ἁλίου.

δὴ τότ’ἐς γαῖαν πορεύεν θυμὸς ὥρμα

Ἰστρίαν νιν · ἔνθα Λατοῦς ἱπποσόα θυγάτηρ

δέξατ’ἐλθόντ’Ἀρκαδίας ἀπὸ δειρᾶν καὶ πολυγνάμπτων μυχῶν,

εὖτέ νιν ἀγγελίαις Εὐρυσθέος ἔντυ’ἀνάγκα πατρόθεν

χρυσόκερων ἔλαφον θήλειαν ἄξονθ’, ἅν ποτε Ταϋγέτα

ἀντιθεῖσ’Ὀρθωσίᾳ ἔγραψεν ἱράν.

τὰν μεθέπων ἴδε καὶ κείναν χθόνα πνοιᾶς ὄπιθεν Βορέα

ψυχροῦ. τόθι δένδρεα θάμβαινε σταθείς.

τῶν νιν γλυκὺς ἵμερος ἔσχεν δωδεκάγναμπτον περὶ τέρμα δρόμου

ἵππων φυτεῦσαι. καί νυν ἐς ταύταν ἑορτὰν ἵλαος ἀντιθέοισιν νίσσεται

σὺν βαθυζώνου διδύμοις παισὶ Λήδας.

τοῖς γὰρ ἐπέτραπεν Οὐλυμπόνδ’ἰὼν θαητὸν ἀγῶνα νέμειν

ἀνδρῶντ’ἀρετᾶς πέρι καὶ ῥιμφαρμάτου

διφρηλασίας. ἐμὲ δ’ὦν πᾳ θυμὸς ὀτρύνει φάμεν Ἐμμενίδαις

Θήρωνίτ’ἐλθεῖν κῦδος, εὐΐππων διδόντων Τυνδαριδᾶν, ὅτι πλείσταισι βροτῶν

ξεινίαις αὐτοὺς ἐποίχονται τραπέζαις,

εὐσεβεῖ γνώμᾳ φυλάσσοντες μακάρων τελετάς.

εἰ δ’ἀριστεύει μὲν ὕδωρ, κτεάνων δὲ χρυσὸς αἰδοιέστατος,

νῦν δὲ πρὸς ἐσχατιὰν Θήρων ἀρεταῖσιν ἱκάνων ἅπτεται

οἴκοθεν Ἡρακλέος σταλᾶν. τὸ πόρσω δ’ἔστι σοφοῖς ἄβατον

κἀσόφοις. οὔ νιν διώξω · κεινὸς εἴην.

ἐλατὴρ ὑπέρτατε βροντᾶς ἀκαμαντόποδος Ζεῦ · τεαὶ γὰρ ὧραι

ὑπὸ ποικιλοφόρμιγγος ἀοιδᾶς ἑλισσόμεναί μ’ἔπεμψαν

ὑψηλοτάτων μάρτυρ’ἀέθλων.

ξείνων δ’εὖ πρασσόντων ἔσαναν αὐτίκ’ἀγγελίαν

ποτὶ γλυκεῖαν ἐσλοί.

ἀλλ’, ὦ Κρόνου παῖ, ὃς Αἴτναν ἔχεις,

ἶπον ἀνεμόεσσαν ἑκατογκεφάλα Τυφῶνος ὀβρίμου,

Οὐλυμπιονίκαν δέκευ

Χαρίτων ἕκατι τόνδε κῶμον,

χρονιώτατον φάος εὐρυσθενέων ἀρετᾶν. Ψαύμιος γὰρ ἵκει

ὀχέων, ὅς, ἐλαίᾳ στεφανωθεὶς Πισάτιδι, κῦδος ὄρσαι

σπεύδει Καμαρίνᾳ. θεὸς εὔφρων

εἴη λοιπαῖς εὐχαῖς · ἐπεί νιν αἰνέω μάλα μὲν

τροφαῖς ἑτοῖμον ἵππων,

χαίροντάτε ξενίαις πανδόκοις

καὶ πρὸς ἁσυχίαν φιλόπολιν καθαρᾷ γνώμᾳ τετραμμένον.

οὐ ψεύδεϊ τέγξω λόγον ·

διάπειρά τοι βροτῶν ἔλεγχος ·

ἅπερ Κλυμένοιο παῖδα

Λαμνιάδων γυναικῶν

ἔλυσεν ἐξ ἀτιμίας.

χαλκέοισι δ’ἐν ἔντεσι νικῶν δρόμον

ἔειπεν Ὑψιπυλείᾳ μετὰ στέφανον ἰών ·

“οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι” ·

“χεῖρες δὲ καὶ ἦτορ ἴσον”.

“φύονται δὲ καὶ νέοις ἐν ἀνδράσιν”

“πολιαὶ θαμὰ καὶ παρὰ τὸν ἁλικίας”

“ἐοικότα χρόνον”.

ὑψηλᾶν ἀρετᾶν καὶ στεφάνων ἄωτον γλυκὺν

τῶν Οὐλυμπίᾳ, Ὠκεανοῦ θύγατερ, καρδίᾳ γελανεῖ

ἀκαμαντόποδόςτ’ἀπήνας δέκευ Ψαύμιόςτε δῶρα ·

ὃς τὰν σὰν πόλιν αὔξων, Καμάρινα, λαοτρόφον

βωμοὺς ἓξ διδύμους ἐγέραιρεν ἑορταῖς θεῶν μεγίσταις

ὑπὸ βουθυσίαις ἀέθλωντε πεμπαμέροις ἁμίλλαις,

ἵπποις ἡμιόνοιςτε μοναμπυκίᾳτε. τὶν δὲ κῦδος ἁβρόν

νικάσαις ἀνέθηκε, καὶ ὃν πατέρ’Ἄκρων’ἐκάρυξε καὶ τὰν νέοικον ἕδραν.

ἵκων δ’Οἰνομάου καὶ Πέλοπος παρ’εὐηράτων

σταθμῶν, ὦ πολιάοχε Παλλάς, ἀείδει μὲν ἄλσος ἁγνὸν

τὸ τεόν, ποταμόντε Ὤανιν, ἐγχωρίαντε λίμναν,

καὶ σεμνοὺς ὀχετούς, Ἵππαρις οἷσιν ἄρδει στρατόν,

κολλᾷτε σταδίων θαλάμων ταχέως ὑψίγυιον ἄλσος,

ἀπ’ἀμαχανίας ἄγων ἐς φάος τόνδε δᾶμον ἀστῶν ·

αἰεὶ δ’ἀμφ’ἀρεταῖσι πόνος δαπάνατε μάρναται πρὸς ἔργον

κινδύνῳ κεκαλυμμένον · ἠῢ δ’ἔχοντες σοφοὶ καὶ πολίταις ἔδοξαν ἔμμεν.

Σωτὴρ ὑψινεφὲς Ζεῦ, Κρόνιόντε ναίων λόφον

τιμῶντ’Ἀλφεὸν εὐρὺ ῥέοντ’Ἰδαῖόντε σεμνὸν ἄντρον,

ἱκέτας σέθεν ἔρχομαι Λυδίοις ἀπύων ἐν αὐλοῖς,

αἰτήσων πόλιν εὐανορίαισι τάνδε κλυταῖς

δαιδάλλειν, σέτ’, Ὀλυμπιόνικε, Ποσειδανίαισιν ἵπποις

ἐπιτερπόμενον φέρειν γῆρας εὔθυμον ἐς τελευτάν,

υἱῶν, Ψαῦμι, παρισταμένων. ὑγίεντα δ’εἴ τις ὄλβον ἄρδει,

ἐξαρκέων κτεάτεσσι καὶ εὐλογίαν προστιθείς, μὴ ματεύσῃ θεὸς γενέσθαι.

χρυσέας ὑποστάσαντες εὐτειχεῖ προθύρῳ θαλάμου

κίονας, ὡς ὅτε θαητὸν μέγαρον

πάξομεν · ἀρχομένου δ’ἔργου πρόσωπον

χρὴ θέμεν τηλαυγές. εἰ δ’εἴη μὲν Ὀλυμπιονίκας,

βωμῷτε μαντείῳ ταμίας Διὸς ἐν Πίσᾳ,

συνοικιστήρτε τᾶν κλεινᾶν Συρακοσσᾶν · τίνα κεν φύγοι ὕμνον

κεῖνος ἀνήρ, ἐπικύρσαις ἀφθόνων ἀστῶν ἐν ἱμερταῖς ἀοιδαῖς;

ἴστω γὰρ ἐν τούτῳ πεδίλῳ δαιμόνιον πόδ’ἔχων

Σωστράτου υἱός. ἀκίνδυνοι δ’ἀρεταὶ

οὔτε παρ’ἀνδράσιν οὔτ’ἐν ναυσὶ κοίλαις

τίμιαι · πολλοὶ δὲ μέμνανται, καλὸν εἴ τι ποναθῇ.

Ἁγησία, τὶν δ’αἶνος ἑτοῖμος, ὃν ἐν δίκᾳ

ἀπὸ γλώσσας Ἄδραστος μάντιν Οἰκλείδαν ποτ’ἐς Ἀμφιάρηον

φθέγξατ’, ἐπεὶ κατὰ γαῖ’αὐτόντέ νιν καὶ φαιδίμας ἵππους ἔμαρψεν.

ἑπτὰ δ’ἔπειτα πυρᾶν νεκρῶν τελεσθεισᾶν Ταλαϊονίδας

εἶπεν ἐν Θήβαισι τοιοῦτόν τι ἔπος · “ποθέω στρατιᾶς ὀφθαλμὸν ἐμᾶς,”

“ἀμφότερον μάντιντ’ἀγαθὸν καὶ δουρὶ μάρνασθαι”. τὸ καὶ

ἀνδρὶ κώμου δεσπότᾳ πάρεστι Συρακοσίῳ.

οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτ’ὦν φιλόνικος ἄγαν,

καὶ μέγαν ὅρκον ὀμόσσαις τοῦτό γέ οἱ σαφέως

μαρτυρήσω · μελίφθογγοι δ’ἐπιτρέψοντι Μοῖσαι.

ὦ Φίντις, ἀλλὰ ζεῦξον ἤδη μοι σθένος ἡμιόνων,

ᾇ τάχος, ὄφρα κελεύθῳτ’ἐν καθαρᾷ

βάσομεν ὄκχον, ἵκωμαίτε πρὸς ἀνδρῶν

καὶ γένος · κεῖναι γὰρ ἐξ ἀλλᾶν ὁδὸν ἁγεμονεῦσαι

ταύταν ἐπίστανται, στεφάνους ἐν Ὀλυμπίᾳ

ἐπεὶ δέξαντο · χρὴ τοίνυν πύλας ὕμνων ἀναπίτναμεν αὐταῖς ·

πρός Πιτάναν δὲ παρ’Εὐρώτα πόρον δεῖ σάμερόν μ’ἐλθεῖν ἐν ὥρᾳ ·

ἅ τοι Ποσειδάωνι μιχθεῖσα Κρονίῳ λέγεται

παῖδα ἰόπλοκον Εὐάδναν τεκέμεν.

κρύψε δὲ παρθενίαν ὠδῖνα κόλποις ·

κυρίῳ δ’ἐν μηνὶ πέμποισ’ἀμφιπόλους ἐκέλευσεν

ἥρωι πορσαίνειν δόμεν Εἰλατίδᾳ βρέφος,

ὃς ἀνδρῶν Ἀρκάδων ἄνασσε Φαισάνᾳ λάχετ’Ἀλφεὸν οἰκεῖν ·

ἔνθα τραφεῖσ’ὑπ’Ἀπόλλωνι γλυκείας πρῶτον ἔψαυσ’Ἀφροδίτας.

οὐ δ’ἔλαθ’Αἴπυτον ἐν παντὶ χρόνῳ κλέπτοισα θεοῖο γόνον.

ἀλλ’ὁ μὲν Πυθώναδ’, ἐν θυμῷ πιέσαις χόλον οὐ φατὸν ὀξείᾳ μελέτᾳ,

ᾤχετ’ἰὼν μαντευσόμενος ταύτας περ’ἀτλάτου πάθας.

ἁ δὲ φοινικόκροκον ζώναν καταθηκαμένα

κάλπιδάτ’ἀργυρέαν, λόχμας ὑπὸ κυανέας

τίκτε θεόφρονα κοῦρον. τᾷ μὲν ὁ Χρυσοκόμας

πραΰμητίντ’Ἐλείθυιαν παρέστασέντε Μοίρας ·

ἦλθεν δ’ὑπὸ σπλάγχνων ὑπ’ὠδῖνόςτ’ἐρατᾶς Ἴαμος

ἐς φάος αὐτίκα. τὸν μὲν κνιζομένα

λεῖπε χαμαί · δύο δὲ γλαυκῶπες αὐτὸν

δαιμόνων βουλαῖσιν ἐθρέψαντο δράκοντες ἀμεμφεῖ

ἰῷ μελισσᾶν καδόμενοι. βασιλεὺς δ’ἐπεὶ

πετραέσσας ἐλαύνων ἵκετ’ἐκ Πυθῶνος, ἅπαντας ἐν οἴκῳ

εἴρετο παῖδα, τὸν Εὐάδνα τέκοι · Φοίβου γὰρ αὐτὸν φᾶ γεγάκειν

πατρός, περὶ θνατῶν δ’ἔσεσθαι μάντιν ἐπιχθονίοις

ἔξοχον, οὐ δέ ποτ’ἐκλείψειν γενεάν.

ὣς ἄρα μάνυε. τοὶ δ’οὔτ’ὦν ἀκοῦσαι

οὔτ’ἰδεῖν εὔχοντο πεμπταῖον γεγενημένον. ἀλλ’ἐν

κέκρυπτο γὰρ σχοίνῳ βατιᾷτ’ἐν ἀπειράτῳ,

ἴων ξανθαῖσι καὶ παμπορφύροις ἀκτῖσι βεβρεγμένος ἁβρὸν

σῶμα · τὸ καὶ κατεφάμιξεν καλεῖσθαί νιν χρόνῳ σύμπαντι μάτηρ

τοῦτ’ὄνυμ’ἀθάνατον. τερπνᾶς δ’ἐπεὶ χρυσοστεφάνοιο λάβεν

καρπὸν Ἥβας, Ἀλφεῷ μέσσῳ καταβὰς ἐκάλεσσε Ποσειδᾶν’εὐρυβίαν,

ὃν πρόγονον, καὶ τοξοφόρον Δάλου θεοδμάτας σκοπόν,

αἰτέων λαοτρόφον τιμάν τιν’ἑᾷ κεφαλᾷ,

νυκτὸς ὑπαίθριος. ἀντεφθέγξατο δ’ἀρτιεπὴς

πατρία ὄσσα, μετάλλασέντέ νιν · “ὄρσο, τέκος,”

“δεῦρο πάγκοινον ἐς χώραν ἴμεν φάμας ὄπισθεν”.

ἵκοντο δ’ὑψηλοῖο πέτραν ἀλίβατον Κρονίου ·

ἔνθα οἱ ὤπασε θησαυρὸν δίδυμον

μαντοσύνας, τόκα μὲν φωνὰν ἀκούειν

ψευδέων ἄγνωστον, εὖτ’ἂν δὲ θρασυμάχανος ἐλθὼν

Ἡρακλέης, σεμνὸν θάλος Ἀλκαϊδᾶν, πατρὶ

ἑορτάντε κτίσῃ πλειστόμβροτον τεθμόντε μέγιστον ἀέθλων,

Ζηνὸς ἐπ’ἀκροτάτῳ βωμῷ τότ’αὖ χρηστήριον θέσθαι κέλευσεν.

ἐξ οὗ πολύκλειτον καθ’Ἕλλανας γένος Ἰαμιδᾶν.

ὄλβος ἅμ’ἕσπετο · τιμῶντες δ’ἀρετὰς

ἐς φανερὰν ὁδὸν ἔρχονται. τεκμαίρει

χρῆμ’ἕκαστον · μῶμος ἐξ ἄλλων κρέμαται φθονεόντων

τοῖς, οἷς ποτε πρώτοις περὶ δωδέκατον δρόμον

ἐλαυνόντεσσιν αἰδοία ποτιστάξῃ Χάρις εὐκλέα μορφάν.

εἰ δ’ἐτύμως ὑπὸ Κυλλάνας ὅροις, Ἁγησία, μάτρωες ἄνδρες

ναιετάοντες ἐδώρησαν θεῶν κάρυκα λιταῖς θυσίαις

πολλὰ δὴ πολλαῖσιν Ἑρμᾶν εὐσεβέως, ὃς ἀγῶνας ἔχει μοῖράντ’ἀέθλων

Ἀρκαδίαντ’εὐάνορα τιμᾷ · κεῖνος, ὦ παῖ Σωστράτου,

σὺν βαρυγδούπῳ πατρὶ κραίνει σέθεν εὐτυχίαν.

δόξαν ἔχω τιν’ἐπὶ γλώσσᾳ ἀκόνας λιγυρᾶς,

ἅ μ’ἐθέλοντα προσέρπει καλλιρόοισι πνοαῖς ·

ματρομάτωρ ἐμὰ Στυμφαλίς, εὐανθὴς Μετώπα,

πλάξιππον ἃ Θήβαν ἔτικτεν, τᾶς ἐρατεινὸν ὕδωρ

πίομαι, ἀνδράσιν αἰχματαῖσι πλέκων

ποικίλον ὕμνον. ὄτρυνον νῦν ἑταίρους,

Αἰνέα, πρῶτον μὲν Ἥραν Παρθενίαν κελαδῆσαι,

γνῶναίτ’ἔπειτ’, ἀρχαῖον ὄνειδος ἀλαθέσιν

λόγοις εἰ φεύγομεν, Βοιωτίαν ὗν. ἐσσὶ γὰρ ἄγγελος ὀρθός,

ἠϋκόμων σκυτάλα Μοισᾶν, γλυκὺς κρατὴρ ἀγαφθέγκτων ἀοιδᾶν ·

εἰπὸν δὲ μεμνᾶσθαι Συρακοσσᾶντε καὶ Ὀρτυγίας ·

τὰν Ἱέρων καθαρῷ σκάπτῳ διέπων,

ἄρτια μηδόμενος, φοινικόπεζαν

ἀμφέπει Δάματρα, λευκίππουτε θυγατρὸς ἑορτάν,

καὶ Ζηνὸς Αἰτναίου κράτος. ἁδύλογοι δέ νιν

λύραι μολπαίτε γιγνώσκοντι. μὴ θράσσοι χρόνος ὄλβον ἐφέρπων.

σὺν δὲ φιλοφροσύναις εὐηράτοις Ἁγησία δέξαιτο κῶμον

οἴκοθεν οἴκαδ’ἀπὸ Στυμφαλίων τειχέων ποτινισσόμενον,

ματέρ’εὐμήλοιο λείποντ’Ἀρκαδίας. ἀγαθαὶ δὲ πέλοντ’ἐν χειμερίᾳ

νυκτὶ θοᾶς ἐκ ναὸς ἀπεσκίμφθαι δύ’ἄγκυραι. θεὸς

τῶντε κείνωντε κλυτὰν αἶσαν παρέχοι φιλέων.

δέσποτα ποντομέδων, εὐθὺν δὲ πλόον καμάτων

ἐκτὸς ἐόντα δίδοι, χρυσαλακάτοιο πόσις

Ἀμφιτρίτας, ἐμῶν δ’ὕμνων ἄεξ’εὐτερπὲς ἄνθος.

φιάλαν ὡς εἴ τις ἀφνειᾶς ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν

ἔνδον ἀμπέλου καχλάζοισαν δρόσῳ

δωρήσεται

νεανίᾳ γαμβρῷ προπίνων οἴκοθεν οἴκαδε, πάγχρυσον κορυφὰν κτεάνων,

συμποσίουτε χάριν κᾶδόςτε τιμάσαις νέον, ἐν δὲ φίλων

παρεόντων θῆκέ νιν ζαλωτὸν ὁμόφρονος εὐνᾶς ·

καὶ ἐγὼ νέκταρ χυτόν, Μοισᾶν δόσιν, ἀεθλοφόροις

ἀνδράσιν πέμπων, γλυκὺν καρπὸν φρενός,

Οὐλυμπίᾳ Πυθοῖτε νικώντεσσιν · ὁ δ’ὄλβιος, ὃν φᾶμαι κατέχοντ’ἀγαθαί.

ἄλλοτε δ’ἄλλον ἐποπτεύει Χάρις ζωθάλμιος ἁδυμελεῖ

θαμὰ μὲν φόρμιγγι παμφώνοισίτ’ἐν ἔντεσιν αὐλῶν.

καί νυν ὑπ’ἀμφοτέρων σὺν Διαγόρᾳ κατέβαν τὰν ποντίαν

ὑμνέων παῖδ’Ἀφροδίτας Ἀελίοιότε νύμφαν, Ῥόδον,

εὐθυμάχαν ὄφρα πελώριον ἄνδρα παρ’Ἀλφεῷ στεφανωσάμενον

αἰνέσω πυγμᾶς ἄποινα

καὶ παρὰ Κασταλίᾳ, πατέρατε Δαμάγητον ἁδόντα Δίκᾳ,

Ἀσίας εὐρυχόρου τρίπολιν νᾶσον πέλας

ἐμβόλῳ ναίοντας Ἀργείᾳ σὺν αἰχμᾷ.

ἐθελήσω τοῖσιν ἐξ ἀρχᾶς ἀπὸ Τλαπολέμου

ξυνὸν ἀγγέλλων διορθῶσαι λόγον,

Ἡρακλέος

εὐρυσθενεῖ γέννᾳ. τὸ μὲν γὰρ πατρόθεν ἐκ Διὸς εὔχονται · τὸ δ’Ἀμυντορίδαι

ματρόθεν Ἀστυδαμείας. ἀμφὶ δ’ἀνθρώπων φρασὶν ἀμπλακίαι

ἀναρίθμητοι κρέμανται · τοῦτο δ’ἀμάχανον εὑρεῖν,

ὅ τι νῦν ἐν καὶ τελευτᾷ φέρτατον ἀνδρὶ τυχεῖν.

καὶ γὰρ Ἀλκμήνας κασίγνητον νόθον

σκάπτῳ θένων

σκληρᾶς ἐλαίας ἔκταν’ἐν Τίρυνθι Λικύμνιον ἐλθόντ’ἐκ θαλάμων Μιδέας

τᾶσδέ ποτε χθονὸς οἰκιστὴρ χολωθείς. αἱ δὲ φρενῶν ταραχαὶ

παρέπλαγξαν καὶ σοφόν. μαντεύσατο δ’ἐς θεὸν ἐλθών.

τῷ μὲν ὁ Χρυσοκόμας εὐώδεος ἐξ ἀδύτου ναῶν πλόον

εἶπε Λερναίας ἀπ’ἀκτᾶς εὐθὺν ἐς ἀμφιθάλασσον νομόν,

ἔνθα ποτὲ βρέχε θεῶν βασιλεὺς ὁ μέγας χρυσέαις νιφάδεσσι πόλιν,

ἁνίχ’Ἁφαίστου τέχναισιν

χαλκελάτῳ πελέκει πατέρος Αθαναία κορυφὰν κατ’ἄκραν

ἀνορούσαισ’ἀλάλαξεν ὑπερμάκει βοᾷ ·

Οὐρανὸς δ’ἔφριξέ νιν καὶ Γαῖα μάτηρ.

τότε καὶ φαυσίμβροτος δαίμων Ὑπεριονίδας

μέλλον ἔντειλεν φυλάξασθαι χρέος

παισὶν φίλοις,

ὡς ἂν θεᾷ πρῶτοι κτίσαιεν βωμὸν ἐναργέα, καὶ σεμνὰν θυσίαν θέμενοι

πατρίτε θυμὸν ἰάναιεν κόρᾳτ’ἐγχειβρόμῳ. ἐν δ’ἀρετὰν

ἔβαλεν καὶ χάρματ’ἀνθρώποισι Προμαθέος Αἰδώς ·

ἐπὶ μὰν βαίνειτε καὶ λάθας ἀτέκμαρτα νέφος,

καὶ παρέλκει πραγμάτων ὀρθὰν ὁδὸν

ἔξω φρενῶν.

καὶ τοὶ γὰρ αἰθοίσας ἔχοντες σπέρμ’ἀνέβαν φλογὸς οὔ · τεῦξαν δ’ἀπύροις ἱεροῖς

ἄλσος ἐν ἀκροπόλει · κείνοις ὁ μὲν ξανθὰν ἀγαγὼν νεφέλαν

πολὺν ὗσε χρυσόν · αὐτὰ δέ σφισιν ὤπασε τέχναν

πᾶσαν ἐπιχθονίων Γλαυκῶπις ἀριστοπόνοις χερσὶ κρατεῖν.

ἔργα δὲ ζωοῖσιν ἑρπόντεσσίθ’ὁμοῖα κέλευθοι φέρον ·

ἦν δὲ κλέος βαθύ. δαέντι δὲ καὶ σοφία μείζων ἄδολος τελέθει.

φαντὶ δ’ἀνθρώπων παλαιαὶ

ῥήσιες, οὔπω, ὅτε χθόνα δατέοντο Ζεύςτε καὶ ἀθάνατοι,

φανερὰν ἐν πελάγει Ῥόδον ἔμμεν ποντίῳ,

ἁλμυροῖς δ’ἐν βένθεσιν νᾶσον κεκρύφθαι.

ἀπεόντος δ’οὔτις ἔνδειξεν λάχος Ἀελίου ·

καί ῥά μιν χώρας ἀκλάρωτον λίπον,

ἁγνὸν θεόν.

μνασθέντι δὲ Ζεὺς ἄμπαλον μέλλεν θέμεν. ἀλλά νιν οὐκ εἴασεν · ἐπεὶ πολιᾶς

εἶπέ τιν’αὐτὸς ὁρᾶν ἔνδον θαλάσσας αὐξομέναν πεδόθεν

πολύβοσκον γαῖαν ἀνθρώποισι καὶ εὔφρονα μήλοις.

ἐκέλευσεν δ’αὐτίκα χρυσάμπυκα μὲν Λάχεσιν

χεῖρας ἀντεῖναι, θεῶν δ’ὅρκον μέγαν

μὴ παρφάμεν,

ἀλλὰ Κρόνου σὺν παιδὶ νεῦσαι, φαεννὸν ἐς αἰθέρα νιν πεμφθεῖσαν ἑᾷ κεφαλᾷ

ἐξοπίσω γέρας ἔσσεσθαι. τελεύταθεν δὲ λόγων κορυφαὶ

ἐν ἀλαθείᾳ πετοῖσαι. βλάστε μὲν ἐξ ἁλὸς ὑγρᾶς

νᾶσος, ἔχειτέ νιν ὀξειᾶν ὁ γενέθλιος ἀκτίνων πατήρ,

πῦρ πνεόντων ἀρχὸς ἵππων · ἔνθα Ῥόδῳ ποτὲ μιχθεὶς τέκεν

ἑπτὰ σοφώτατα νοήματ’ἐπὶ προτέρων ἀνδρῶν παραδεξαμένους

παῖδας, ὧν εἷς μὲν Κάμειρον

πρεσβύτατόντε Ἰάλυσον ἔτεκεν Λίνδοντ’· ἀπάτερθε δ’ἔχον,

διὰ γαῖαν τρίχα δασσάμενοι πατρωίαν,

ἀστέων μοῖραν, κέκληνται δέ σφιν ἕδραι.

τόθι λύτρον συμφορᾶς οἰκτρᾶς γλυκὺ Τλαπολέμῳ

ἵσταται Τιρυνθίων ἀρχαγέτᾳ,

ὥσπερ θεῷ,

μήλωντε κνισσάεσσα πομπὰ καὶ κρίσις ἀμφ’ἀέθλοις. τῶν ἄνθεσι Διαγόρας

ἐστεφανώσατο δίς, κλεινᾷτ’ἐν Ἰσθμῷ τετράκις εὐτυχέων,

Νεμέᾳτ’ἄλλαν ἐπ’ἄλλα, καὶ κρανααῖς ἐν Ἀθάναις.

ὅτ’ἐν Ἄργει χαλκὸς ἔγνω νιν, τάτ’ἐν Ἀρκαδίᾳ

ἔργα καὶ Θήβαις, ἀγῶνέςτ’ἔννομοι

Πέλλανάτ’Αἴγινάτε νικῶνθ’ἑξάκις. ἐν Μεγάροισίντ’οὐχ ἕτερον λιθίνα

ψᾶφος ἔχει λόγον. ἀλλ’, ὦ Ζεῦ πάτερ, νώτοισιν Ἀταβυρίου

μεδέων, τίμα μὲν ὕμνου τεθμὸν Ὀλυμπιονίκαν,

ἄνδρατε πὺξ ἀρετὰν εὑρόντα, δίδοιτέ οἱ αἰδοίαν χάριν

καὶ ποτ’ἀστῶν καὶ ποτὶ ξείνων. ἐπεὶ ὕβριος ἐχθρὰν ὁδὸν

εὐθυπορεῖ, σάφα δαεὶς ἅτέ οἱ πατέρων ὀρθαὶ φρένες ἐξ ἀγαθῶν

ἔχρεον. μὴ κρύπτε κοινὸν

σπέρμ’ἀπὸ Καλλιάνακτος · Ἐρατιδᾶν τοι σὺν χαρίτεσσιν ἔχει

θαλίας καὶ πόλις · ἐν δὲ μιᾷ μοίρᾳ χρόνου

ἄλλοτ’ἀλλοῖαι διαιθύσσοισιν αὖραι.

μᾶτερ ὦ χρυσοστεφάνων ἀέθλων, Οὐλυμπία,

δέσποιν’ἀλαθείας · ἵνα μάντιες ἄνδρες

ἐμπύροις τεκμαιρόμενοι παραπειρῶνται Διὸς ἀργικεραύνου,

εἴ τιν’ἔχει λόγον ἀνθρώπων πέρι

μαιομένων μεγάλαν

ἀρετὰν θυμῷ λαβεῖν,

τῶν δὲ μόχθων ἀμπνοάν ·

ἄνεται δὲ πρὸς χάριν εὐσεβίας ἀνδρῶν λιταῖς.

ἀλλ’ὦ Πίσας εὔδενδρον ἐπ’Ἀλφεῷ ἄλσος,

τόνδε κῶμον καὶ στεφαναφορίαν δέξαι. μέγα τοι κλέος αἰεί,

ᾧτινι σὸν γέρας ἕσπητ’ἀγλαόν ·

ἄλλα δ’ἐπ’ἄλλον ἔβαν

ἀγαθῶν, πολλαὶ δ’ὁδοὶ

σὺν θεοῖς εὐπραγίας.

Τιμόσθενες, ὔμμε δ’ἐκλάρωσεν πότμος

Ζηνὶ γενεθλίῳ · ὃς σὲ μὲν Νεμέᾳ πρόφατον,

Ἀλκιμέδοντα δὲ πὰρ Κρόνου λόφῳ

θῆκεν Ὀλυμπιονίκαν.

ἦν δ’ἐσορᾶν καλός, ἔργῳτ’οὐ κατὰ εἶδος ἐλέγχων

ἐξένεπε κρατέων πάλᾳ δολιχήρετμον Αἴγιναν πάτραν ·

ἔνθα σώτειρα Διὸς ξενίου

πάρεδρος ἀσκεῖται Θέμις

ἔξοχ’ἀνθρώπων. ὅ τι γὰρ πολὺ καὶ πολλᾷ ῥέπῃ,

ὀρθᾷ διακρίνειν φρενὶ μὴ παρὰ καιρόν,

δυσπαλές · τεθμὸς δέ τις ἀθανάτων καὶ τάνδ’ἁλιερκέα χώραν

παντοδαποῖσιν ὑπέστασε ξένοις

κίονα δαιμονίαν

ὁ δ’ἐπαντέλλων χρόνος

τοῦτο πράσσων μὴ κάμοι

Δωριεῖ λαῷ ταμιευομέναν ἐξ Αἰακοῦ ·

τὸν παῖς ὁ Λατοῦς εὐρυμέδωντε Ποσειδᾶν,

Ἰλίῳ μέλλοντες ἐπὶ στέφανον τεῦξαι, καλέσαντο συνεργὸν

τείχεος, ἦν ὅτι νιν πεπρωμένον

ὀρνυμένων πολέμων

πτολιπόρθοις ἐν μάχαις

λάβρον ἀμπνεῦσαι καπνόν.

γλαυκοὶ δὲ δράκοντες, ἐπεὶ κτίσθη νέον,

πύργον ἐσαλλόμενοι τρεῖς, οἱ δύο μὲν κάπετον,

αὖθι δ’ἀτυζομένω ψυχὰς βάλον ·

εἷς δ’ἀνόρουσε βοάσαις.

ἔννεπε δ’ἀντίον ὁρμαίνων τέρας εὐθὺς, Ἀπόλλων ·

“Πέργαμος ἀμφὶ τεαῖς, ἥρως, χερὸς ἐργασίαι ἁλίσκεται” ·

“ὣς ἐμοὶ φάσμα λέγει Κρονίδα”

“πεμφθὲν βαρυγδούπου Διός” ·

“οὐκ ἄτερ παίδων σέθεν, ἀλλ’ἅμα πρώτοις ῥάζεται”

“καὶ τερτάτοις”. ὣς ἆρα θεὸς σάφα εἴπαις

Ξάνθον ἤπειγεν καὶ Ἀμαζόνας εὐίππους καὶ ἐς Ἴστρον ἐλαύνων.

Ὀρσοτρίαινα δ’ἐπ’Ἰσθμῷ ποντίᾳ

ἅρμα θοὸν τανύεν,

ἀποπέμπων Αἰακὸν

δεῦρ’ἀν’ἵπποις χρυσέαις,

καὶ Κορίνθου δειράδ’ἐποψόμενος δαιτικλυτάν.

τερπνὸν δ’ἐν ἀνθρώποις ἴσον ἔσσεται οὐδέν.

εἰ δ’ἐγὼ Μελησίᾳ ἐξ ἀγενείων κῦδος ἀνέδραμον ὕμνῳ,

μὴ βαλέτω με λίθῳ τραχεῖ φθόνος ·

καὶ Νεμέᾳ γὰρ ὁμῶς

ἐρέω ταύταν χάριν,

τὰν δ’ἔπειτ’ἀνδρῶν μάχαν

ἐκ παγκρατίου. τὸ διδάξασθαι δέ τοι

εἰδότι ῥᾴτερον · ἄγνωμον δὲ τὸ μὴ προμαθεῖν ·

κουφότεραι γὰρ ἀπειράτων φρένες.

κεῖνα δὲ κεῖνος ἂν εἴποι

ἔργα περαίτερον ἄλλων, τίς τρόπος ἄνδρα προβάσει

ἐξ ἱερῶν ἀέθλων μέλλοντα ποθεινοτάταν δόξαν φέρειν.

νῦν μὲν αὐτῷ γέρας Ἀλκιμέδων

νίκαν τριακοστὰν ἑλών ·

ὃς τύχᾳ μὲν δαίμονος, ἀνορέας δ’οὐκ ἀμπλακὼν

ἐν τέτρασιν παίδων ἀπεθήκατο γυίοις

νόστον ἔχθιστον καὶ ἀτιμοτέραν γλῶσσαν καὶ ἐπίκρυφον οἶμον,

πατρὶ δὲ πατρὸς ἐνέπνευσεν μένος

γήραος ἀντίπαλον.

Ἀΐδα τοι λάθεται

ἄρμενα πράξαις ἀνήρ.

ἀλλ’ἐμὲ χρὴ μναμοσύναν ἀνεγείροντα φράσαι

χειρῶν ἄωτον Βλεψιάδαις ἐπίνικον,

ἕκτος οἷς ἤδη στέφανος περίκειται φυλλοφόρων ἀπ’ἀγώνων.

ἔστι δὲ καί τι θανόντεσσιν μέρος

κὰν νόμον ἐρδομένων ·

κατακρύπτει δ’οὐ κόνις

συγγόνων κεδνὰν χάριν.

Ἑρμᾶ δὲ θυγατρὸς ἀκούσαις Ἰφίων

Ἀγγελίας, ἐνέποι κεν Καλλιμάχῳ λιπαρὸν

κόσμον Ὀλυμπίᾳ, ὅν σφι Ζεὺς γένει

ὤπασεν. ἐσλὰ δ’ἐπ’ἐσλοῖς

ἔργ’ἐθέλοι δόμεν, ὀξείας δὲ νόσους ἀπαλάλκοι.

εὔχομαι ἀμφὶ καλῶν μοίρᾳ Νέμεσιν διχόβουλον μὴ θέμεν ·

ἀλλ’ἀπήμαντον ἄγων βίοτον

αὐτούςτ’ἀέξοι καὶ πόλιν.

τὸ μὲν Ἀρχιλόχου μέλος

φωνᾶεν Ὀλυμπίᾳ, καλλίνικος ὁ τριπλόος κεχλαδώς,

ἄρκεσε Κρόνιον παρ’ὄχθον ἁγεμονεῦσαι

κωμάζοντι φίλοις Ἐφαρμόστῳ σὺν ἑταίροις ·

ἀλλὰ νῦν ἑκαταβόλων Μοισᾶν ἀπὸ τόξων

Δίατε φοινικοστερόπαν σεμνόντ’ἐπίνειμαι

ἀκρωτήριον Ἄλιδος

τοιοῖσδε βέλεσσιν,

τὸ δή ποτε Λυδὸς ἥρως Πέλοψ

ἐξάρατο κάλλιστον ἕδνον Ἱπποδαμείας ·

πτερόεντα δ’ἵει γλυκὺν

Πυθώναδ’ὀϊστόν · οὔτοι χαμαιπετέων λόγων ἐφάψεαι

ἀνδρὸς ἀμφὶ παλαίσμασιν φόρμιγγ’ἐλελίζων

κλεινᾶς ἐξ Ὀπόεντος · αἰνήσαις ἓ καὶ υἱόν,

ἃν Θέμις θυγάτηρτέ οἱ σώτειρα λέλογχεν

μεγαλόδοξος Εὐνομία, θάλλει δ’ἀρεταῖσιν

σόντε, Κασταλία, πάρα

Ἀλφεοῦτε ῥέεθρον ·

ὅθεν στεφάνων ἄωτοι κλυτὰν

Λοκρῶν ἐπαείροντι ματέρ’ἀγλαόδενδρον.

ἐγὼ δέ τοι φίλαν πόλιν

μαλεραῖς ἐπιφλέγων ἀοιδαῖς,

καὶ ἀγάνορος ἵππου

θᾶσσον καὶ ναὸς ὑποπτέρου παντᾷ

ἀγγελίαν πέμψω ταύταν,

εἰ σύν τινι μοιριδίῳ παλάμᾳ

ἐξαίρετον Χαρίτων νέμομαι κᾶπον ·

κεῖναι γὰρ ὤπασαν τὰ τέρπν’· ἀγαθοὶ δὲ καὶ σοφοὶ κατὰ δαίμον’ἄνδρες

ἐγένοντ’· ἐπεὶ ἀντία

πῶς ἂν τριόδοντος Ἡρακλέης σκύταλον τίναξε χερσίν,

ἁνίκ’ἀμφὶ Πύλον σταθεὶς ἤρειδε Ποσειδᾶν

ἤρειδεν δέ νιν ἀργυρέῳ τόξῳ πολεμίζων

Φοῖβος, οὐ δ’Ἀΐδας ἀκινήταν ἔχε ῥάβδον,

βρότεα σώμαθ’ᾇ κατάγει κοίλαν πρὸς ἀγυιὰν

θνᾳσκόντων; ἀπό μοι λόγον

τοῦτον, στόμα, ῥῖψον ·

ἐπεὶ τό γε λοιδορῆσαι θεοὺς

ἐχθρὰ σοφία, καὶ τὸ καυχᾶσθαι παρὰ καιρὸν

μανίαισιν ὑποκρέκει.

μὴ νῦν λαλάγει τὰ τοιαῦτ’· ἔα πόλεμον μάχαντε πᾶσαν

χωρὶς ἀθανάτων · φέροις δὲ Πρωτογενείας

ἄστει γλῶσσαν, ἵν’αἰολοβρόντα Διὸς αἴσᾳ

Πύρρα Δευκαλίωντε Παρνασοῦ καταβάντε

δόμον ἔθεντο πρῶτον, ἄτερ δ’εὐνᾶς ὁμόδαμον

κτισσάσθαν λίθινον γόνον ·

λαοὶ δ’ὀνύμασθεν.

ἔγειρ’ἐπέων σφιν οἶμον λιγύν,

αἴνει δὲ παλαιὸν μὲν οἶνον, ἄνθεα δ’ὕμνων

νεωτέρων. λέγοντι μὰν

χθόνα μὲν κατακλύσαι μέλαιναν

ὕδατος σθένος, ἀλλὰ

Ζηνὸς τέχναις ἀνάπωτιν ἐξαίφνας

ἄντλον ἑλεῖν. κείνων ἔσαν

χαλκάσπιδες ὑμέτεροι πρόγονοι

ἀρχᾶθεν Ἰαπετιονίδος φύτλας

κοῦροι κορᾶν καὶ φερτάτων Κρονιδᾶν, ἐγχώριοι βασιλῆες αἰεί,

πρὶν Ὀλύμπιος ἁγεμὼν

θύγατρ’ἀπὸ γᾶς Ἐπειῶν Ὀπόεντος ἀναρπάσαις, ἕκαλος

μίχθη Μαιναλίαισιν ἐν δειραῖς, καὶ ἔνεικεν

Λοκρῷ, μὴ καθέλοι μιν αἰὼν πότμον ἐφάψαις

ὀρφανὸν γενεᾶς. ἔχεν δὲ σπέρμα μέγιστον

ἄλοχος, εὐφράνθητε ἰδὼν ἥρως θετὸν υἱόν,

μάτρωος δ’ἐκάλεσσέ νιν

ἰσώνυμον ἔμμεν,

ὑπέρφατον ἄνδρα μορφᾷτε καὶ

ἔργοισι. πόλιν δ’ὤπασεν λαόντε διαιτᾶν.

ἀφίκοντο δέ οἱ ξένοι,

ἔκτ’Ἄργεος ἔκτε Θηβᾶν, οἱ δ’Ἀρκάδες, οἱ δὲ καὶ Πισᾶται ·

υἱὸν δ’Ἄκτορος ἐξόχως τίμασεν ἐποίκων

Αἰγίναςτε Μενοίτιον · τοῦ παῖς ἅμ’Ἀτρείδαις

Τεύθραντος πεδίον μολὼν ἔστα σὺν Ἀχιλλεῖ

μόνος, ὅτ’ἀλκᾶντας Δαναοὺς τρέψαις ἁλίαισιν

πρύμναις Τήλεφος ἔμβαλεν ·

ὥστ’ἔμφρονι δεῖξαι

μαθεῖν Πατρόκλου βιατὰν νόον.

ἐξ οὗ Θέτιος γόνος οὐλίῳ νιν ἐν Ἄρει

παραγορεῖτο μή ποτε

σφετέρας ἄτερθε ταξιοῦσθαι

δαμασιμβρότου αἰχμᾶς.

εἴην εὑρησιεπὴς ἀναγεῖσθαι

πρόσφορος ἐν Μοισᾶν δίφρῳ ·

τόλμα δὲ καὶ ἀμφιλαφὴς δύναμις

ἕσποιτο. προξενίᾳ δ’ἀρετᾷτ’ἦλθον

τιμάορος Ἰσθμίαισι Λαμπρομάχου μίτραις, ὅτ’ἀμφότεροι κράτησαν

μίαν ἔργον ἀν’ἁμέραν.

ἄλλαι δὲ δύ’ἐν Κορίνθου πύλαις ἐγένοντ’ἔπειτα χάρμαι,

ταὶ δὲ καὶ Νεμέας Ἐφαρμόστῳ κατὰ κόλπον ·

Ἄργειτ’ἔσχεθε κῦδος ἀνδρῶν, παῖς δ’ἐν Ἀθάναις,

οἷον δ’ἐν Μαραθῶνι συλαθεὶς ἀγενείων

μένεν ἀγῶνα πρεσβυτέρων ἀμφ’ἀργυρίδεσσιν ·

φῶτας δ’ὀξυρεπεῖ δόλῳ

ἀπτῶτι δαμάσσαις

διήρχετο κύκλον ὅσσᾳ βοᾷ,

ὡραῖος ἐὼν καὶ καλὸς κάλλιστάτε ῥέξαις.

τὰ δὲ Παρρασίῳ στρατῷ

θαυμαστὸς ἐὼν φάνη Ζηνὸς ἀμφὶ πανάγυριν Λυκαίου,

καὶ ψυχρᾶν ὁπότ’εὐδιανὸν φάρμακον αὐρᾶν

Πελλάνᾳ φέρε · σύνδικος δ’αὐτῷ Ἰολάου

τύμβος εἰναλίατ’Ἐλευσὶς ἀγλαΐαισιν.

τὸ δὲ φυᾷ κράτιστον ἅπαν · πολλοὶ δὲ διδακταῖς

ἀνθρώπων ἀρεταῖς κλέος

ὤρουσαν ἀρέσθαι.

ἄνευ δὲ θεοῦ σεσιγαμένον

οὐ σκαιότερον χρῆμ’ἕκαστον. ἐντὶ γὰρ ἄλλαι

ὁδῶν ὁδοὶ περαίτεραι,

μία δ’οὐχ ἅπαντας ἄμμε θρέψει

μελέτα · σοφίαι μὲν

αἰπειναί · τοῦτο δὲ προσφέρων ἆθλον,

ὄρθιον ὤρυσαι θαρσέων,

τόνδ’ἀνέρα δαιμονίᾳ γεγάμεν

εὔχειρα, δεξιόγυιον, ὁρῶντ’ἀλκάν,

Αἰάντειόντ’ἐν δαιτὶ Ἰλιάδα νικῶν ἐπεστεφάνωσε βωμόν.

τὸν Ὀλυμπιονίκαν ἀνάγνωτέ μοι

Ἀρχεστράτου παῖδα, πόθι φρενὸς

ἐμᾶς γέγραπται · γλυκὺ γὰρ αὐτῷ μέλος ὀφείλων ἐπιλέλαθ’· ὦ Μοῖσ’, ἀλλὰ σὺ καὶ θυγάτηρ

Ἀλάθεια Διός, ὀρθᾷ χερὶ

ἐρύκετον ψευδέων

ἐνιπὰν ἀλιτόξενον.

ἕκαθεν γὰρ ἐπελθὼν ὁ μέλλων χρόνος

ἐμὸν καταίσχυνε βαθὺ χρέος.

ὅμως δὲ λῦσαι δυνατὸς ὀξεῖαν ἐπιμομφὰν τόκος · ὁρᾶτ’ὦν νῦν ψᾶφον ἑλισσομέναν

ὅπα κῦμα κατακλύσσει ῥέον,

ὅπατε κοινὸν λόγον

φίλαν τίσομεν ἐς χάριν.

νέμει γὰρ Ἀτρέκεια πόλιν Λοκρῶν Ζεφυρίων,

μέλειτέ σφισι Καλλιόπα

καὶ χάλκεος Ἄρης. τράπε δὲ Κύκνεια μάχα καὶ ὑπέρβιον

Ἡρακλέα. πύκτας δ’ἐν Ὀλυμπιάδι νικῶν

Ἴλᾳ φερέτω χάριν

Ἁγησίδαμος ὡς

Ἀχιλεῖ Πάτροκλος.

θήξαις δέ κε φύντ’ἀρετᾷ ποτὶ

πελώριον ὁρμάσαι κλέος ἀνὴρ θεοῦ σὺν παλάμᾳ ·

ἄπονον δ’ἔλαβον χάρμα παῦροί τινες,

ἔργων πρὸ πάντων βιότῳ φάος.

ἀγῶνα δ’ἐξαίρετον ἀεῖσαι θέμιτες ὦρσαν Διός, ὃν ἀρχαίῳ σάματι πὰρ Πέλοπος

βωμῶν ἑξάριθμον ἐκτίσσατο,

ἐπεὶ Ποσειδάνιον

πέφνε Κτέατον ἀμύμονα,

πέφνε δ’Εὔρυτον, ὡς Αὐγέαν λάτριον

ἀέκονθ’ἑκὼν μισθὸν ὑπέρβιον

πράσσοιτο, λόχμαισι δὲ δοκεύσαις ὑπὸ Κλεωνᾶν δάμασε καὶ κείνους Ἡρακλέης ἐφ’ὁδῷ,

ὅτι πρόσθε ποτὲ Τιρύνθιον

ἔπερσαν αὐτῷ στρατὸν

μυχοῖς ἥμενον Ἄλιδος

Μολίονες ὑπερφίαλοι. καὶ μὰν ξεναπάτας

Ἐπειῶν βασιλεὺς ὄπιθεν

οὐ πολλὸν ἴδε πατρίδα πολυκτέανον ὑπὸ στερεῷ πυρὶ

πλαγαῖςτε σιδάρου βαθὺν εἰς ὀχετὸν ἄτας

ἵζοισαν ἑὰν πόλιν.

νεῖκος δὲ κρεσσόνων

καὶ κεῖνος ἀβουλίᾳ ὕστατος

ἁλώσιος ἀντάσαις θάνατον αἰπὺν οὐκ ἐξέφυγεν.

ὁ δ’ἄρ’ἐν Πίσᾳ ἔλσαις ὅλοντε στρατὸν

λαίαντε πᾶσαν Διὸς ἄλκιμος

υἱὸς σταθμᾶτο ζάθεον ἄλσος πατρὶ μεγίστῳ · περὶ δὲ πάξαις Ἄλτιν μὲν ὅγ’ἐν καθαρῷ

διέκρινε, τὸ δὲ κύκλῳ πέδον

ἔθηκε δόρπου λύσιν,

τιμάσαις πόρον Ἀλφεοῦ

μετὰ δώδεκ’ἀνάκτων θεῶν. καὶ πάγον

Κρόνου προσεφθέγξατο · πρόσθε γὰρ

νώνυμνος, ἇς Οἰνόμαος ἆρχε, βρέχετο πολλᾷ νιφάδι. ταύτᾳ δ’ἐν πρωτογόνῳ τελετᾷ

παρέσταν μὲν ἄρα Μοῖραι σχεδὸν

ὅτ’ἐξελέγχων μόνος

ἀλάθειαν ἐτήτυμον

χρόνος. τὸ δὲ σαφανὲς ἰὼν πόρσω κατέφρασεν,

ὅπα τὰν πολέμοιο δόσιν

ἀκρόθινα διελὼν ἔθυε καὶ πενταετηρίδ’ὅπως ἄρα

ἔστασεν ἑορτὰν σὺν Ὀλυμπιάδι πρώτᾳ

τίς δὴ ποταίνιον

ἔλαχε στέφανον

χείρεσσι ποσίντε καὶ ἅρματι,

ἀγώνιον ἐν δόξᾳ θέμενος εὖχος, ἔργῳ καθελών;

σταδίου μὲν ἀρίστευσεν εὐθὺν τόνον

ποσσὶ τρέχων παῖς ὁ Λικυμνίου

Οἰωνός · ἷκεν δὲ Μιδέαθεν στρατὸν ἐλαύνων · ὁ δὲ πάλᾳ κυδαίνων Ἔχεμος Τεγέαν ·

Δόρυκλος δ’ἔφερε πυγμᾶς τέλος,

Τίρυνθα ναίων πόλιν ·

ἀν’ἵπποισι δὲ τέτρασιν

ἀπὸ Μαντινέας Σᾶμος Ὡλιροθίου ·

ἄκοντι Φράστωρ ἔλασε σκοπόν ·

μᾶκος δὲ Νικεὺς ἔδικε πέτρῳ χέρα κυκλώσαις ὑπὲρ ἁπάντων, καὶ συμμαχία θόρυβον

παραίθυξε μέγαν · ἐν δ’ἕσπερον

ἔφλεξεν εὐώπιδος

σελάνας ἐρατὸν φάος.

ἀείδετο δὲ πᾶν τέμενος τερπναῖσι θαλίαις

τὸν ἐγκώμιον ἀμφὶ τρόπον.

ἀρχαῖς δὲ προτέραις ἑπόμενοι καί νῦν ἐπωνυμίαν χάριν

νίκας ἀγερώχου, κελαδησόμεθα βροντὰν

καὶ πυρπάλαμον βέλος

ὀρσικτύπου Διός,

ἐν ἅπαντι κράτει

αἴθωνα κεραυνὸν ἀραρότα.

χλιδῶσα δὲ μολπὰ πρὸς κάλαμον ἀντιάξει μελέων,

τὰ παρ’εὐκλέϊ Δίρκᾳ χρόνῳ μὲν φάνεν ·

ἀλλ’ὥτε παῖς ἐξ ἀλόχου πατρὶ

ποθεινὸς ἵκοντι νεότατος τὸ πάλιν ἤδη, μάλα δέ οἱ θερμαίνει φιλότατι νόον ·

ἐπεὶ πλοῦτος ὁ λαχὼν ποιμένα

ἐπακτὸν ἀλλότριον,

θνᾴσκοντι στυγερώτατος ·

καὶ ὅταν καλὰ ἔρξαις ἀοιδᾶς ἄτερ,

Ἁγησίδαμ’, εἰς Ἀΐδα σταθμὸν

ἀνὴρ ἵκηται, κενεὰ πνεύσαις ἔπορε μόχθῳ βραχύ τι τερπνόν. τὶν δ’ἁδυεπήςτε λύρα

γλυκύςτ’αὐλὸς ἀναπάσσει χάριν ·

τρέφοντι δ’εὐρὺ κλέος

κόραι Πιερίδες Διός.

ἐγὼ δὲ συνεφαπτόμενος σπουδᾷ, κλυτὸν ἔθνος

Λοκρῶν ἀμφέπεσον μέλιτι

εὐάνορα πόλιν καταβρέχων · παῖδ’ἐρατὸν δ’Ἀρχεστράτου

αἴνησα, τὸν εἶδον κρατέοντα χερὸς ἀλκᾷ

βωμὸν παρ’Ὀλύμπιον,

κεῖνον κατὰ χρόνον

ἰδέᾳτε καλὸν

ὥρᾳτε κεκραμένον, ἅ ποτε

ἀναιδέα Γανυμήδει μόρον ἄλαλκε σὺν Κυπρογενεῖ.

ἔστιν ἀνθρώποις ἀνέμων ὅτε πλείστα

χρῆσις, ἔστιν δ’οὐρανίων ὑδάτων,

ὀμβρίων παίδων νεφέλας.

εἰ δὲ σὺν πόνῳ τις εὖ πράσσοι, μελιγάρυες ὕμνοι

ὑστέρων ἀρχὰ λόγων

τέλλεται καὶ πιστὸν ὅρκιον μεγάλαις ἀρεταῖς.

ἀφθόνητος δ’αἶνος Ὀλυμπιονίκαις

οὗτος ἄγκειται. τὰ μὲν ἁμετέρα

γλῶσσα ποιμαίνειν ἐθέλει ·

ἐκ θεοῦ δ’ἀνὴρ σοφαῖς ἀνθεῖ πραπίδεσσιν ὁμοίως.

ἴσθι νῦν, Ἀρχεστράτου

παῖ, τεᾶς, Ἁγησίδαμε, πυγμαχίας ἕνεκεν

κόσμον ἐπὶ στεφάνῳ χρυσέας ἐλαίας

ἁδυμελῆ κελαδήσω,

Ζεφυρίων, Λοκρῶν γενεὰν ἀλέγων.

ἔνθα συγκωμάξατ’· ἐγγυάσομαι

ὔμμιν, ὦ Μοῖσαι, φυγόξενον στρατὸν

μη δ’ἀπείρατον καλῶν,

ἀκρόσοφον δὲ καὶ αἰχματὰν ἀφίξεσθαι. τὸ γὰρ

ἐμφυὲς οὔτ’αἴθων ἀλώπηξ

οὔτ’ἐρίβρομοι λέοντες διαλλάξαντο ἦθος.

λίσσομαι, παῖ Ζηνὸς Ἐλευθερίου,

Ἱμέραν εὐρυσθενέ’ἀμφιπόλει, σώτειρα Τύχα.

τὶν γὰρ ἐν πόντῳ κυβερνῶνται θοαὶ

νᾶες, ἐν χέρσῳτε λαιψηροὶ πόλεμοι

κἀγοραὶ βουλαφόροι. αἵ γε μὲν ἀνδρῶν

πόλλ’ἄνω, τὰ δ’αὖ κάτω ψεύδη μεταμώνια τάμνοισαι κυλίνδοντ’ἐλπίδες ·

σύμβολον δ’οὔ πώ τις ἐπιχθονίων

πιστὸν ἀμφὶ πράξιος ἐσσομένας εὗρεν θεόθεν ·

τῶν δὲ μελλόντων τετύφλωνται φραδαί.

πολλὰ δ’ἀνθρώποις παρὰ γνώμαν ἔπεσεν,

ἔμπαλιν μὲν τέρψιος, οἱ δ’ἀνιαραῖς

ἀντικύρσαντες ζάλαις ἐσλὸν βαθὺ πήματος ἐν μικρῷ πεδάμειψαν χρόνῳ.

υἱὲ Φιλάνορος, ἤτοι καὶ τεά κεν,

ἐνδομάχας ἅτ’ἀλέκτωρ, συγγόνῳ παρ’ἑστίᾳ

ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορόησε ποδῶν,

εἰ μὴ στάσις ἀντιάνειρα Κνωσίας ἄμερσε πάτρας.

νῦν δ’Ὀλυμπία στεφανωσάμενος

καὶ δὶς ἐκ Πυθῶνος Ἰσθμοῖτ’, Ἐργότελες,

θερμὰ Νυμφᾶν λουτρὰ βαστάζεις, ὁμιλέων παρ’οἰκείαις ἀρούραις.

τρισολυμπιονίκαν

ἐπαινέων οἶκον ἅμερον ἀστοῖς,

ξένοισι δὲ θεράποντα, γνώσομαι

τὰν ὀλβίαν Κόρινθον, Ἰσθμίου

πρόθυρον Ποτειδᾶνος, ἀγλαόκουρον.

ἐν τᾷ γὰρ Εὐνομία ναίει, κασίγνηταίτε, βάθρον πολίων ἀσφαλές,

Δίκα καὶ ὁμότροφος Εἰρήνα, ταμίαι ἀνδράσι πλούτου,

χρύσεαι παῖδες εὐβούλου Θέμιτος ·

ἐθέλοντι δ’ἀλέξειν

Ὕβριν, Κόρου ματέρα θρασύμυθον.

ἔχω καλάτε φράσαι, τόλματέ μοι

εὐθεῖα γλῶσσαν ὀρνύει λέγειν.

ἄμαχον δὲ κρύψαι τὸ συγγενὲς ἦθος.

ὔμμιν δέ, παῖδες Ἀλάτα, πολλὰ μὲν νικαφόρον ἀγλαΐαν ὤπασαν

ἄκραις ἀρεταῖς ὑπερελθόντων ἱεροῖς ἐν ἀέθλοις,

πολλὰ δ’ἐν καρδίαις ἀνδρῶν ἔβαλον

ὧραι πολυάνθεμοι ἀρχαῖα σοφίσμαθ’. ἅπαν δ’εὑρόντος ἔργον.

ταὶ Διωνύσου πόθεν ἐξέφανεν

σὺν βοηλάτᾳ χάριτες διθυράμβῳ ·

τίς γὰρ ἱππείοις ἐν ἔντεσσιν μέτρα,

ἢ θεῶν ναοῖσιν οἰωνῶν βασιλέα δίδυμον

ἐπέθηκ’; ἐν δὲ Μοῖσ’ἁδύπνοος,

ἐν δ’Ἄρης ἀνθεῖ νέων οὐλίαις αἰχμαῖσιν ἀνδρῶν.

ὕπατ’εὐρὺ ἀνάσσων

Ὀλυμπίας, ἀφθόνητος ἔπεσσιν

γένοιο χρόνον ἅπαντα, Ζεῦ πάτερ,

καὶ τόνδε λαὸν ἀβλαβῆ νέμων

Ξενοφῶντος εὔθυνε δαίμονος οὖρον ·

δέξαιτέ οἱ στεφάνων ἐγκώμιον τεθμόν, τὸν ἄγει πεδίων ἐκ Πίσας,

πεντάθλῳ ἅμα σταδίου νικῶν δρόμον · ἀντεβόλησεν

τῶν ἀνὴρ θνατὸς οὔπω τις πρότερον.

δύο δ’αὐτὸν ἔρεψαν

πλόκοι σελίνων ἐν Ἰσθμιάδεσσιν

φανέντα · Νέμεάτ’οὐκ ἀντιξοεῖ.

πατρὸς δὲ Θεσσαλοῦ ἐπ’Ἀλφεοῦ

ῥεέθροισιν αἴγλα ποδῶν ἀνάκειται,

Πυθοῖτ’ἔχει σταδίου τιμὰν διαύλουθ’ἁλίῳ ἀμφ’ἑνί, μηνόςτέ οἱ

τωὐτοῦ κρανααῖς ἐν’Ἀθάναισι τρία ἔργα ποδαρκὴς

ἅμερα θῆκε κάλλιστ’ἀμφὶ κόμαις,

Ἑλλώτια δ’ἑπτάκις · ἐν δ’ἀμφιάλοισι Ποτειδᾶνος τεθμοῖσιν

Πτοιοδώρῳ σὺν πατρὶ μακρότεραι

ὅσσατ’ἐν Δελφοῖσιν ἀριστεύσατε