Theogony

Μουσάων Ἑλικωνιάδων ἀρχώμεθ’ἀείδειν,

αἵθ’Ἑλικῶνος ἔχουσιν ὄρος μέγατε ζάθεόντε

καίτε περὶ κρήνην ἰοειδέα πόσσ’ἁπαλοῖσιν

ὀρχεῦνται καὶ βωμὸν ἐρισθενέος Κρονίωνος.

καίτε λοεσσάμεναι τέρενα χρόα Περμησσοῖο

ἢ Ἵππου κρήνης ἢ Ὀλμειοῦ ζαθέοιο

ἀκροτάτῳ Ἑλικῶνι χοροὺς ἐνεποιήσαντο

καλούς, ἱμερόεντας · ἐπερρώσαντο δὲ ποσσίν.

ἔνθεν ἀπορνύμεναι, κεκαλυμμέναι ἠέρι πολλῇ,

ἐννύχιαι στεῖχον περικαλλέα ὄσσαν ἱεῖσαι,

ὑμνεῦσαι Δίατ’αἰγίοχον καὶ πότνιαν Ἥρην

Ἀργεΐην, χρυσέοισι πεδίλοις ἐμβεβαυῖαν,

κούρηντ’αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπιν Ἀθήνην

Φοῖβόντ’Ἀπόλλωνα καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν

ἠδὲ Ποσειδάωνα γεήοχον, ἐννοσίγαιον,

καὶ Θέμιν αἰδοίην ἑλικοβλέφαρόντ’Ἀφροδίτην

Ἥβηντε χρυσοστέφανον καλήντε Διώνην

Λητώτ’Ἰαπετόντε ἰδὲ Κρόνον ἀγκυλομήτην

Ἠῶτ’Ἠέλιόντε μέγαν λαμπράντε Σελήνην

Γαῖάντ’Ὠκεανόντε μέγαν καὶ Νύκτα μέλαιναν

ἄλλωντ’ἀθανάτων ἱερὸν γένος αἰὲν ἐόντων.

αἵ νύ ποθ’Ἡσίοδον καλὴν ἐδίδαξαν ἀοιδήν,

ἄρνας ποιμαίνονθ’Ἑλικῶνος ὕπο ζαθέοιο.

τόνδε δέ με πρώτιστα θεαὶ πρὸς μῦθον ἔειπον,

Μοῦσαι Ὀλυμπιάδες, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο ·

ποιμένες ἄγραυλοι, κάκ’ἐλέγχεα, γαστέρες οἶον,

ἴδμεν ψεύδεα πολλὰ λέγειν ἐτύμοισιν ὁμοῖα,

ἴδμεν δ’, εὖτ’ἐθέλωμεν, ἀληθέα γηρύσασθαι.

ὣς ἔφασαν κοῦραι μεγάλου Διὸς ἀρτιέπειαι ·

καί μοι σκῆπτρον ἔδον δάφνης ἐριθηλέος ὄζον

δρέψασαι, θηητόν · ἐνέπνευσαν δέ μοι αὐδὴν

θέσπιν, ἵνα κλείοιμι τάτ’ἐσσόμενα πρότ’ἐόντα.

καί μ’ἐκέλονθ’ὑμνεῖν μακάρων γένος αἰὲν ἐόντων,

σφᾶς δ’αὐτὰς πρῶτόντε καὶ ὕστατον αἰὲν ἀείδειν.

ἀλλὰ τί ἦ μοι ταῦτα περὶ δρῦν ἢ περὶ πέτρην;

τύνη, Μουσάων ἀρχώμεθα, ταὶ Διὶ πατρὶ

ὑμνεῦσαι τέρπουσι μέγαν νόον ἐντὸς Ὀλύμπου,

εἰρεῦσαι τάτ’ἐόντα τάτ’ἐσσόμενα πρότ’ἐόντα,

φωνῇ ὁμηρεῦσαι · τῶν δ’ἀκάματος ῥέει αὐδὴ

ἐκ στομάτων ἡδεῖα · γελᾷ δέτε δώματα πατρὸς

Ζηνὸς ἐριγδούποιο θεᾶν ὀπὶ λειριοέσσῃ

σκιδναμένῃ · ἠχεῖ δὲ κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου

δώματάτ’ἀθανάτων. αἳ δ’ἄμβροτον ὄσσαν ἱεῖσαι

θεῶν γένος αἰδοῖον πρῶτον κλείουσιν ἀοιδῇ

ἐξ ἀρχῆς, οὓς Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ἔτικτεν,

οἵτ’ἐκ τῶν ἐγένοντο θεοί, δωτῆρες ἐάων.

δεύτερον αὖτε Ζῆνα, θεῶν πατέρ’ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,

ἀρχόμεναίθ’ὑμνεῦσι καὶ ἐκλήγουσαι ἀοιδῆς,

ὅσσον φέρτατός ἐστι θεῶν κράτείτε μέγιστος.

αὖτις δ’ἀνθρώπωντε γένος κρατερῶντε Γιγάντων

ὑμνεῦσαι τέρπουσι Διὸς νόον ἐντὸς Ὀλύμπου

Μοῦσαι Ὀλυμπιάδες, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.

τὰς ἐν Πιερίῃ Κρονίδῃ τέκε πατρὶ μιγεῖσα

Μνημοσύνη, γουνοῖσιν Ἐλευθῆρος μεδέουσα,

λησμοσύνηντε κακῶν ἄμπαυμάτε μερμηράων.

ἐννέα γάρ οἱ νυκτὸς ἐμίσγετο μητίετα Ζεὺς

νόσφιν ἀπ’ἀθανάτων ἱερὸν λέχος εἰσαναβαίνων ·

ἀλλ’ὅτε δή ῥ’ἐνιαυτὸς ἔην, περὶ δ’ἔτραπον ὧραι

μηνῶν φθινόντων, περὶ δ’ἤματα πόλλ’ἐτελέσθη,

ἣ δ’ἔτεκ’ἐννέα κούρας ὁμόφρονας, ᾗσιν ἀοιδὴ

μέμβλεται ἐν στήθεσσιν, ἀκηδέα θυμὸν ἐχούσαις,

τυτθὸν ἀπ’ἀκροτάτης κορυφῆς νιφόεντος Ὀλύμπου.

ἔνθα σφιν λιπαροίτε χοροὶ καὶ δώματα καλά.

πὰρ δ’αὐτῇς Χάριτέςτε καὶ Ἵμερος οἰκί’ἔχουσιν

ἐν θαλίῃς · ἐρατὴν δὲ διὰ στόμα ὄσσαν ἱεῖσαι

μέλπονται πάντωντε νόμους καὶ ἤθεα κεδνὰ

ἀθανάτων κλείουσιν, ἐπήρατον ὄσσαν ἱεῖσαι.

αἳ τότ’ἴσαν πρὸς Ὄλυμπον ἀγαλλόμεναι ὀπὶ καλῇ,

ἀμβροσίῃ μολπῇ · περὶ δ’ἴαχε γαῖα μέλαινα

ὑμνεύσαις, ἐρατὸς δὲ ποδῶν ὕπο δοῦπος ὀρώρει

νισσομένων πατέρ’εἰς ὅν · ὃ δ’οὐρανῷ ἐμβασιλεύει,

αὐτὸς ἔχων βροντὴν ἠδ’αἰθαλόεντα κεραυνόν,

κάρτει νικήσας πατέρα Κρόνον · εὖ δὲ ἕκαστα

ἀθανάτοις διέταξεν ὁμῶς καὶ ἐπέφραδε τιμάς.

ταῦτ’ἄρα Μοῦσαι ἄειδον, Ὀλύμπια δώματ’ἔχουσαι,

ἐννέα θυγατέρες μεγάλου Διὸς ἐκγεγαυῖαι,

Κλειώτ’Εὐτέρπητε Θάλειάτε Μελπομέενητε

Τερψιχόρητ’Ἐρατώτε Πολύμνιάτ’Οὐρανίητε

Καλλιόπηθ’· ἣ δὲ προφερεστάτη ἐστὶν ἁπασέων.

ἣ γὰρ καὶ βασιλεῦσιν ἅμ’αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ.

ὅν τινα τιμήσωσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο

γεινόμενόντε ἴδωσι διοτρεφέων βασιλήων,

τῷ μὲν ἐπὶ γλώσσῃ γλυκερὴν χείουσιν ἐέρσην,

τοῦ δ’ἔπε’ἐκ στόματος ῥεῖ μείλιχα · οἱ δέτε λαοὶ

πάντες ἐς αὐτὸν ὁρῶσι διακρίνοντα θέμιστας

ἰθείῃσι δίκῃσιν · ὃ δ’ἀσφαλέως ἀγορεύων

αἶψά κε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν ·

τοὔνεκα γὰρ βασιλῆες ἐχέφρονες, οὕνεκα λαοῖς

βλαπτομένοις ἀγορῆφι μετάτροπα ἔργα τελεῦσι

ῥηιδίως, μαλακοῖσι παραιφάμενοι ἐπέεσσιν.

ἐρχόμενον δ’ἀν’ἀγῶνα θεὸν ὣς ἱλάσκονται

αἰδοῖ μειλιχίῃ, μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν ·

τοίη Μουσάων ἱερὴ δόσις ἀνθρώποισιν.

ἐκ γάρ τοι Μουσέων καὶ ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος

ἄνδρες ἀοιδοὶ ἔασιν ἐπὶ χθόνα καὶ κιθαρισταί,

ἐκ δὲ Διὸς βασιλῆες · ὃ δ’ὄλβιος, ὅν τινα Μοῦσαι

φίλωνται · γλυκερή οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή.

εἰ γάρ τις καὶ πένθος ἔχων νεοκηδέι θυμῷ

ἄζηται κραδίην ἀκαχήμενος, αὐτὰρ ἀοιδὸς

Μουσάων θεράπων κλέεα προτέρων ἀνθρώπων

ὑμνήσῃ μάκαράςτε θεούς, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν,

αἶψ’ὅ γε δυσφροσυνέων ἐπιλήθεται οὐ δέ τι κηδέων

μέμνηται · ταχέως δὲ παρέτραπε δῶρα θεάων.

χαίρετε, τέκνα Διός, δότε δ’ἱμερόεσσαν ἀοιδήν.

κλείετε δ’ἀθανάτων ἱερὸν γένος αἰὲν ἐόντων,

οἳ Γῆςτ’ἐξεγένοντο καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος,

Νυκτόςτε δνοφερῆς, οὕςθ’ἁλμυρὸς ἔτρεφε Πόντος.

εἴπατε δ’, ὡς τὰ πρῶτα θεοὶ καὶ γαῖα γένοντο

καὶ ποταμοὶ καὶ πόντος ἀπείριτος, οἴδματι θυίων,

ἄστρατε λαμπετόωντα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν

οἵτ’ἐκ τῶν ἐγένοντο θεοί, δωτῆρες ἐάων

ὥςτ’ἄφενος δάσσαντο καὶ ὡς τιμὰς διέλοντο

ἠδὲ καὶ ὡς τὰ πρῶτα πολύπτυχον ἔσχον Ὄλυμπον.

ταῦτά μοι ἔσπετε Μοῦσαι, Ὀλύμπια δώματ’ἔχουσαι

ἐξ ἀρχῆς, καὶ εἴπαθ’, ὅ τι πρῶτον γένετ’αὐτῶν.

ἦ τοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’, αὐτὰρ ἔπειτα

Γαῖ’εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ

ἀθανάτων, οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου,

Τάρταράτ’ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης,

ἠδ’Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι,

λυσιμελής, πάντων δὲ θεῶν πάντωντ’ἀνθρώπων

δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.

ἐκ Χάεος δ’Ἔρεβόςτε μέλαινάτε Νὺξ ἐγένοντο ·

Νυκτὸς δ’αὖτ’Αἰθήρτε καὶ Ἡμέρη ἐξεγένοντο,

οὓς τέκε κυσαμένη Ἐρέβει φιλότητι μιγεῖσα.

Γαῖα δέ τοι πρῶτον μὲν ἐγείνατο ἶσον ἑαυτῇ

Οὐρανὸν ἀστερόενθ’, ἵνα μιν περὶ πάντα καλύπτοι,

ὄφρ’εἴη μακάρεσσι θεοῖς ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί.

γείνατο δ’Οὔρεα μακρά, θεῶν χαρίεντας ἐναύλους,

Νυμφέων, αἳ ναίουσιν ἀν’οὔρεα βησσήεντα.

ἣ δὲ καὶ ἀτρύγετον πέλαγος τέκεν, οἴδματι θυῖον,

Πόντον, ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου · αὐτὰρ ἔπειτα

Οὐρανῷ εὐνηθεῖσα τέκ’Ὠκεανὸν βαθυδίνην,

Κοῖόντε Κρῖόνθ’Ὑπερίονάτ’Ἰαπετόντε

Θείαντε Ῥείαντε Θέμιντε Μνημοσύνηντε

Φοίβηντε χρυσοστέφανον Τηθύντ’ἐρατεινήν.

τοὺς δὲ μέθ’ὁπλότατος γένετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,

δεινότατος παίδων · θαλερὸν δ’ἤχθηρε τοκῆα.

γείνατο δ’αὖ Κύκλωπας ὑπέρβιον ἦτορ ἔχοντας,

Βρόντηντε Στερόπηντε καὶ Ἄργην ὀβριμόθυμον,

οἳ Ζηνὶ βροντήντε δόσαν τεῦξάντε κεραυνόν.

οἳ δή τοι τὰ μὲν ἄλλα θεοῖς ἐναλίγκιοι ἦσαν,

μοῦνος δ’ὀφθαλμὸς μέσσῳ ἐνέκειτο μετώπῳ.

Κύκλωπες δ’ὄνομ’ἦσαν ἐπώνυμον, οὕνεκ’ἄρα σφέων

κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ ·

ἰσχὺς δ’ἠδὲ βίη καὶ μηχαναὶ ἦσαν ἐπ’ἔργοις.

ἄλλοι δ’αὖ Γαίηςτε καὶ Οὐρανοῦ ἐξεγένοντο

τρεῖς παῖδες μεγάλοιτε καὶ ὄβριμοι, οὐκ ὀνομαστοί,

Κόττοςτε Βριάρεώςτε Γύηςθ’, ὑπερήφανα τέκνα.

τῶν ἑκατὸν μὲν χεῖρες ἀπ’ὤμων ἀίσσοντο,

ἄπλαστοι, κεφαλαὶ δὲ ἑκάστῳ πεντήκοντα

ἐξ ὤμων ἐπέφυκον ἐπὶ στιβαροῖσι μέλεσσιν ·

ἰσχὺς δ’ἄπλητος κρατερὴ μεγάλῳ ἐπὶ εἴδει.

ὅσσοι γὰρ Γαίηςτε καὶ Οὐρανοῦ ἐξεγένοντο,

δεινότατοι παίδων, σφετέρῳ δ’ἤχθοντο τοκῆι

ἐξ ἀρχῆς · καὶ τῶν μὲν ὅπως τις πρῶτα γένοιτο,

πάντας ἀποκρύπτασκε, καὶ ἐς φάος οὐκ ἀνίεσκε,

Γαίης ἐν κευθμῶνι, κακῷ δ’ἐπετέρπετο ἔργῳ

Οὐρανός. ἣ δ’ἐντὸς στοναχίζετο Γαῖα πελώρη

στεινομένη · δολίην δὲ κακήντ’ἐφράσσατο τέχνην.

αἶψα δὲ ποιήσασα γένος πολιοῦ ἀδάμαντος

τεῦξε μέγα δρέπανον καὶ ἐπέφραδε παισὶ φίλοισιν ·

εἶπε δὲ θαρσύνουσα, φίλον τετιημένη ἦτορ ·

παῖδες ἐμοὶ καὶ πατρὸς ἀτασθάλου, αἴ κ’ἐθέλητε

πείθεσθαι, πατρός κε κακὴν τισαίμεθα λώβην

ὑμετέρου · πρότερος γὰρ ἀεικέα μήσατο ἔργα.

ὣς φάτο · τοὺς δ’ἄρα πάντας ἕλεν δέος, οὐ δέ τις αὐτῶν

φθέγξατο. θαρσήσας δὲ μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτης

ἂψ αὖτις μύθοισι προσηύδα μητέρα κεδνήν ·

μῆτερ, ἐγώ κεν τοῦτό γ’ὑποσχόμενος τελέσαιμι

ἔργον, ἐπεὶ πατρός γε δυσωνύμου οὐκ ἀλεγίζω

ἡμετέρου · πρότερος γὰρ ἀεικέα μήσατο ἔργα.

ὣς φάτο · γήθησεν δὲ μέγα φρεσὶ Γαῖα πελώρη ·

εἷσε δέ μιν κρύψασα λόχῳ · ἐνέθηκε δὲ χερσὶν

ἅρπην καρχαρόδοντα · δόλον δ’ὑπεθήκατο πάντα.

ἦλθε δὲ νύκτ’ἐπάγων μέγας Οὐρανός, ἀμφὶ δὲ Γαίῃ

ἱμείρων φιλότητος ἐπέσχετο καί ῥ’ἐτανύσθη

πάντη · ὃ δ’ἐκ λοχέοιο πάις ὠρέξατο χειρὶ

σκαιῇ, δεξιτερῇ δὲ πελώριον ἔλλαβεν ἅρπην

μακρὴν καρχαρόδοντα, φίλου δ’ἀπὸ μήδεα πατρὸς

ἐσσυμένως ἤμησε, πάλιν δ’ἔρριψε φέρεσθαι

ἐξοπίσω · τὰ μὲν οὔ τι ἐτώσια ἔκφυγε χειρός ·

ὅσσαι γὰρ ῥαθάμιγγες ἀπέσσυθεν αἱματόεσσαι,

πάσας δέξατο Γαῖα · περιπλομένων δ’ἐνιαυτῶν

γείνατ’Ἐρινῦςτε κρατερὰς μεγάλουςτε Γίγαντας,

τεύχεσι λαμπομένους, δολίχ’ἔγχεα χερσὶν ἔχοντας,

Νύμφαςθ’ἃς Μελίας καλέουσ’ἐπ’ἀπείρονα γαῖαν.

μήδεα δ’ὡς τὸ πρῶτον ἀποτμήξας ἀδάμαντι

κάββαλ’ἀπ’ἠπείροιο πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ,

ὣς φέρετ’ἂμ πέλαγος πουλὺν χρόνον, ἀμφὶ δὲ λευκὸς

ἀφρὸς ἀπ’ἀθανάτου χροὸς ὤρνυτο · τῷ δ’ἔνι κούρη

ἐθρέφθη · πρῶτον δὲ Κυθήροισιν ζαθέοισιν

ἔπλητ’, ἔνθεν ἔπειτα περίρρυτον ἵκετο Κύπρον.

ἐκ δ’ἔβη αἰδοίη καλὴ θεός, ἀμφὶ δὲ ποίη

ποσσὶν ὕπο ῥαδινοῖσιν ἀέξετο · τὴν δ’Ἀφροδίτην

ἀφρογενέατε θεὰν καὶ ἐυστέφανον Κυθέρειαν

κικλῄσκουσι θεοίτε καὶ ἀνέρες, οὕνεκ’ἐν ἀφρῷ

θρέφθη · ἀτὰρ Κυθέρειαν, ὅτι προσέκυρσε Κυθήροις ·

Κυπρογενέα δ’, ὅτι γέντο πολυκλύστῳ ἐνὶ Κύπρῳ ·

ἠδὲ φιλομμηδέα, ὅτι μηδέων ἐξεφαάνθη.

τῇ δ’Ἔρος ὡμάρτησε καὶ Ἵμερος ἕσπετο καλὸς

γεινομένῃ τὰ πρῶτα θεῶντ’ἐς φῦλον ἰούσῃ.

ταύτην δ’ἐξ ἀρχῆς τιμὴν ἔχει ἠδὲ λέλογχε

μοῖραν ἐν ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι,

παρθενίουςτ’ὀάρους μειδήματάτ’ἐξαπάταςτε

τέρψιντε γλυκερὴν φιλότητάτε μειλιχίηντε.

τοὺς δὲ πατὴρ Τιτῆνας ἐπίκλησιν καλέεσκε

παῖδας νεικείων μέγας Οὐρανός, οὓς τέκεν αὐτός ·

φάσκε δὲ τιταίνοντας ἀτασθαλίῃ μέγα ῥέξαι

ἔργον, τοῖο δ’ἔπειτα τίσιν μετόπισθεν ἔσεσθαι.

νὺξ δ’ἔτεκεν στυγερόντε Μόρον καὶ Κῆρα μέλαιναν

καὶ Θάνατον, τέκε δ’Ὕπνον, ἔτικτε δὲ φῦλον Ὀνείρων ·

δεύτερον αὖ Μῶμον καὶ Ὀιζὺν ἀλγινόεσσαν

οὔ τινι κοιμηθεῖσα θεὰ τέκε Νὺξ ἐρεβεννή,

Ἑσπερίδαςθ’, ᾗς μῆλα πέρην κλυτοῦ Ὠκεανοῖο

χρύσεα καλὰ μέλουσι φέροντάτε δένδρεα καρπόν.

καὶ Μοίρας καὶ Κῆρας ἐγείνατο νηλεοποίνους,

Κλωθώτε Λάχεσίντε καὶ Ἄτροπον, αἵτε βροτοῖσι

γεινομένοισι διδοῦσιν ἔχειν ἀγαθόντε κακόντε,

αἵτ’ἀνδρῶντε θεῶντε παραιβασίας ἐφέπουσιν ·

οὐ δέ ποτε λήγουσι θεαὶ δεινοῖο χόλοιο,

πρίν γ’ἀπὸ τῷ δώωσι κακὴν ὄπιν, ὅς τις ἁμάρτῃ.

τίκτε δὲ καὶ Νέμεσιν, πῆμα θνητοῖσι βροτοῖσι,

Νὺξ ὀλοή · μετὰ τὴν δ’Ἀπάτην τέκε καὶ Φιλότητα

Γῆράςτ’οὐλόμενον, καὶ Ἔριν τέκε καρτερόθυμον.

αὐτὰρ Ἔρις στυγερὴ τέκε μὲν Πόνον ἀλγινόεντα

Λήθηντε Λιμόντε καὶ Ἄλγεα δακρυόεντα

Ὑσμίναςτε Μάχαςτε Φόνουςτ’Ἀνδροκτασίαςτε

Νείκεάτε ψευδέαςτε Λόγους Ἀμφιλλογίαςτε

Δυσνομίηντ’Ἄτηντε, συνήθεας ἀλλήλῃσιν,

Ὅρκονθ’, ὃς δὴ πλεῖστον ἐπιχθονίους ἀνθρώπους

πημαίνει, ὅτε κέν τις ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσῃ.

Νηρέα δ’ἀψευδέα καὶ ἀληθέα γείνατο Πόντος,

πρεσβύτατον παίδων · αὐτὰρ καλέουσι γέροντα,

οὕνεκα νημερτήςτε καὶ ἤπιος, οὐ δὲ θεμιστέων

λήθεται, ἀλλὰ δίκαια καὶ ἤπια δήνεα οἶδεν ·

αὖτις δ’αὖ Θαύμαντα μέγαν καὶ ἀγήνορα Φόρκυν

Γαίῃ μισγόμενος καὶ Κητὼ καλλιπάρῃον

Εὐρυβίηντ’ἀδάμαντος ἐνὶ φρεσὶ θυμὸν ἔχουσαν.

Νηρῆος δ’ἐγένοντο μεγήρατα τέκνα θεάων

πόντῳ ἐν ἀτρυγέτῳ καὶ Δωρίδος ἠυκόμοιο,

κούρης Ὠκεανοῖο, τελήεντος ποταμοῖο,

Πλωτώτ’Εὐκράντητε Σαώτ’Ἀμφιτρίτητε

Εὐδώρητε Θέτιςτε Γαλήνητε Γλαύκητε

Κυμοθόη Σπειώτε Θόηθ’Ἀλίητ’ἐρόεσσα

Πασιθέητ’Ἐρατώτε καὶ Εὐνίκη ῥοδόπηχυς

καὶ Μελίτη χαρίεσσα καὶ Εὐλιμένη καὶ Ἀγαυὴ

Δωτώτε Πρωτώτε Φέρουσάτε Δυναμένητε

Νησαίητε καὶ Ἀκταίη καὶ Πρωτομέδεια

Δωρὶς καὶ Πανόπεια καὶ εὐειδὴς Γαλάτεια

Ἱπποθόητ’ἐρόεσσα καὶ Ἱππονόη ῥοδόπηχυς

Κυμοδόκηθ’, ἣ κύματ’ἐν ἠεροειδέι πόντῳ

πνοιάςτε ζαέων ἀνέμων σὺν Κυματολήγῃ

ῥεῖα πρηΰνει καὶ ἐυσφύρῳ Ἀμφιτρίτῃ,

Κυμώτ’Ἠιόνητε ἐυστέφανόςθ’Ἁλιμήδη

Γλαυκονόμητε φιλομμειδὴς καὶ Ποντοπόρεια

Ληαγόρητε καὶ Εὐαγόρη καὶ Λαομέδεια

Πουλυνόητε καὶ Αὐτονόη καὶ Λυσιάνασσα

Εὐάρνητε φυήντ’ἐρατὴ καὶ εἶδος ἄμωμος

καὶ Ψαμάθη χαρίεσσα δέμας δίητε Μενίππη

Νησώτ’Εὐπόμπητε Θεμιστώτε Προνόητε

Νημερτήςθ’, ἣ πατρὸς ἔχει νόον ἀθανάτοιο.

αὗται μὲν Νηρῆος ἀμύμονος ἐξεγένοντο

κοῦραι πεντήκοντα, ἀμύμονα ἔργα ἰδυῖαι.

Θαύμας δ’Ὠκεανοῖο βαθυρρείταο θύγατρα

ἠγάγετ’Ἠλέκτρην · ἣ δ’ὠκεῖαν τέκεν Ἶριν

ἠυκόμουςθ’Ἁρπυίας Ἀελλώτ’Ὠκυπέτηντε,

αἵ ῥ’ἀνέμων πνοιῇσι καὶ οἰωνοῖς ἅμ’ἕπονται

ὠκείῃς πτερύγεσσι · μεταχρόνιαι γὰρ ἴαλλον.

Φόρκυϊ δ’αὖ Κητὼ Γραίας τέκε καλλιπαρῄους

ἐκ γενετῆς πολιάς, τὰς δὴ Γραίας καλέουσιν

ἀθάνατοίτε θεοὶ χαμαὶ ἐρχόμενοίτ’ἄνθρωποι,

Πεμφρηδώτ’ἐύπεπλον Ἐνυώτε κροκόπεπλον,

Γοργούςθ’, αἳ ναίουσι πέρην κλυτοῦ Ὠκεανοῖο

ἐσχατιῇ πρὸς Νυκτός, ἵν’Ἑσπερίδες λιγύφωνοι,

Σθεννώτ’Εὐρυάλητε Μέδουσάτε λυγρὰ παθοῦσα.

ἣ μὲν ἔην θνητή, αἳ δ’ἀθάνατοι καὶ ἀγήρῳ,

αἱ δύο · τῇ δὲ μιῇ παρελέξατο Κυανοχαίτης

ἐν μαλακῷ λειμῶνι καὶ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν.

τῆς δ’ὅτε δὴ Περσεὺς κεφαλὴν ἀπεδειροτόμησεν,

ἔκθορε Χρυσάωρτε μέγας καὶ Πήγασος ἵππος.

τῷ μὲν ἐπώνυμον ἦεν, ὅτ’Ὠκεανοῦ περὶ πηγὰς

γένθ’, ὃ δ’ἄορ χρύσειον ἔχων μετὰ χερσὶ φίλῃσιν.

χὠ μὲν ἀποπτάμενος προλιπὼν χθόνα, μητέρα μήλων,

ἵκετ’ἐς ἀθανάτους · Ζηνὸς δ’ἐν δώμασι ναίει

βροντήντε στεροπήντε φέρων Διὶ μητιόεντι.

Χρυσάωρ δ’ἔτεκεν τρικέφαλον Γηρυονῆα

μιχθεὶς Καλλιρόῃ κούρῃ κλυτοῦ Ὠκεανοῖο.

τὸν μὲν ἄρ’ἐξενάριξε βίη Ἡρακληείη

βουσὶ παρ’εἰλιπόδεσσι περιρρύτῳ εἰν Ἐρυθείῃ

ἤματι τῷ ὅτε περ βοῦς ἤλασεν εὐρυμετώπους

Τίρυνθ’εἰς ἱερὴν διαβὰς πόρον Ὠκεανοῖο

Ὄρθοντε κτείνας καὶ βουκόλον Εὐρυτίωνα

σταθμῷ ἐν ἠερόεντι πέρην κλυτοῦ Ὠκεανοῖο.

ἣ δ’ἔτεκ’ἄλλο πέλωρον ἀμήχανον, οὐδὲν ἐοικὸς

θνητοῖς ἀνθρώποις οὐ δ’ἀθανάτοισι θεοῖσιν,

σπῆι ἔνι γλαφυρῷ θείην κρατερόφρον’Ἔχιδναν,

ἥμισυ μὲν νύμφην ἑλικώπιδα καλλιπάρῃον,

ἥμισυ δ’αὖτε πέλωρον ὄφιν δεινόντε μέγαντε

αἰόλον ὠμηστὴν ζαθέης ὑπὸ κεύθεσι γαίης.

ἔνθα δέ οἱ σπέος ἐστὶ κάτω κοίλῃ ὑπὸ πέτρῃ

τηλοῦ ἀπ’ἀθανάτωντε θεῶν θνητῶντ’ἀνθρώπων ·

ἔνθ’ἄρα οἱ δάσσαντο θεοὶ κλυτὰ δώματα ναίειν.

ἣ δ’ἔρυτ’εἰν Ἀρίμοισιν ὑπὸ χθονὶ λυγρὴ Ἔχιδνα,

ἀθάνατος νύμφη καὶ ἀγήραος ἤματα πάντα.

τῇ δὲ Τυφάονά φασι μιγήμεναι ἐν φιλότητι

δεινόνθ’ὑβριστήντ’ἄνομόνθ’ἑλικώπιδι κούρῃ ·

ἣ δ’ὑποκυσαμένη τέκετο κρατερόφρονα τέκνα.

Ὄρθον μὲν πρῶτον κύνα γείνατο Γηρυονῆι ·

δεύτερον αὖτις ἔτικτεν ἀμήχανον, οὔ τι φατειὸν

Κέρβερον ὠμηστήν, Ἀίδεω κύνα χαλκεόφωνον,

πεντηκοντακέφαλον, ἀναιδέατε κρατερόντε ·

τὸ τρίτον Ὕδρην αὖτις ἐγείνατο λυγρὰ ἰδυῖαν

Λερναίην, ἣν θρέψε θεὰ λευκώλενος Ἥρη

ἄπλητον κοτέουσα βίῃ Ἡρακληείῃ.

καὶ τὴν μὲν Διὸς υἱὸς ἐνήρατο νηλέι χαλκῷ

Ἀμφιτρυωνιάδης σὺν ἀρηιφίλῳ Ἰολάῳ

Ηρακλέης βουλῇσιν Ἀθηναίης ἀγελείης.

ἣ δὲ Χίμαιραν ἔτικτε πνέουσαν ἀμαιμάκετον πῦρ,

δεινήντε μεγάληντε ποδώκεάτε κρατερήντε ·

τῆς δ’ἦν τρεῖς κεφαλαί · μία μὲν χαροποῖο λέοντος,

ἣ δὲ χιμαίρης, ἣ δ’ὄφιος, κρατεροῖο δράκοντος,

πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ χίμαιρα,

δεινὸν ἀποπνείουσα πυρὸς μένος αἰθομένοιο.

τὴν μὲν Πήγασος εἷλε καὶ ἐσθλὸς Βελλεροφόντης.

ἣ δ’ἄρα Φῖκ’ὀλοὴν τέκε Καδμείοισιν ὄλεθρον

Ὄρθῳ ὑποδμηθεῖσα Νεμειαῖόντε λέοντα,

τόν ῥ’Ἥρη θρέψασα Διὸς κυδρὴ παράκοιτις

γουνοῖσιν κατένασσε Νεμείης, πῆμ’ἀνθρώποις.

ἔνθ’ἄρ’ὃ οἰκείων ἐλεφαίρετο φῦλ’ἀνθρώπων,

κοιρανέων Τρητοῖο Νεμείης ἠδ’Ἀπέσαντος ·

ἀλλά ἑ ἲς ἐδάμασσε βίης Ἡρακληείης.

Κητὼ δ’ὁπλότατον Φόρκυι φιλότητι μιγεῖσα

γείνατο δεινὸν ὄφιν, ὃς ἐρεμνῆς κεύθεσι γαίης

πείρασιν ἐν μεγάλοις παγχρύσεα μῆλα φυλάσσει.

τοῦτο μὲν ἐκ Κητοῦς καὶ Φόρκυνος γένος ἐστίν.

Τηθὺς δ’Ὠκεανῷ Ποταμοὺς τέκε δινήεντας,

Νεῖλόντ’Ἀλφειόντε καὶ Ἠριδανὸν βαθυδίνην

Στρυμόνα Μαίανδρόντε καὶ Ἴστρον καλλιρέεθρον

Φᾶσίντε Ῥῆσόντ’Ἀχελώιόντ’ἀργυροδίνην

Νέσσοντε Ῥοδίονθ’Ἁλιάκμονάθ’Ἑπτάπορόντε

Γρήνικόντε καὶ Αἴσηπον θεῖόντε Σιμοῦντα

Πηνειόντε καὶ Ἕρμον ἐυρρείτηντε Κάικον

Σαγγάριόντε μέγαν Λάδωνάτε Παρθένιόντε

Εὔηνόντε καὶ Ἄρδησκον θεῖόντε Σκάμανδρον.

τίκτε δὲ θυγατέρων ἱερὸν γένος, αἳ κατὰ γαῖαν

ἄνδρας κουρίζουσι σὺν Ἀπόλλωνι ἄνακτι

καὶ Ποταμοῖς, ταύτην δὲ Διὸς πάρα μοῖραν ἔχουσι,

Πειθώτ’Ἀδμήτητε Ἰάνθητ’Ἠλέκτρητε

Δωρίςτε Πρυμνώτε καὶ Οὐρανίη θεοειδὴς

Ἱππώτε Κλυμένητε Ῥόδειάτε Καλλιρόητε

Ζευξώτε Κλυτίητε Ἰδυῖάτε Πασιθόητε

Πληξαύρητε Γαλαξαύρητ’ἐρατήτε Διώνη

Μηλόβοσίςτε Φόητε καὶ εὐειδὴς Πολυδώρη

Κερκηίςτε φυὴν ἐρατὴ Πλουτώτε βοῶπις

Περσηίςτ’Ἰάνειράτ’Ἀκάστητε Ξάνθητε

Πετραίητ’ἐρόεσσα Μενεσθώτ’Εὐρώπητε

Μῆτίςτ’Εὐρυνόμητε Τελεστώτε κροκόπεπλος

Χρυσηίςτ’Ἀσίητε καὶ ἱμερόεσσα Καλυψὼ

Εὐδώρητε Τύχητε καὶ Ἀμφιρὼ Ὠκυρόητε

καὶ Στύξ, ἣ δή σφεων προφερεστάτη ἐστὶν ἁπασέων.

αὗται δ’Ὠκεανοῦ καὶ Τηθύος ἐξεγένοντο

πρεσβύταται κοῦραι · πολλαί γε μέν εἰσι καὶ ἄλλαι.

τρὶς γὰρ χίλιαί εἰσι τανύσφυροι Ὠκεανῖναι,

αἵ ῥα πολυσπερέες γαῖαν καὶ βένθεα λίμνης

πάντη ὁμῶς ἐφέπουσι, θεάων ἀγλαὰ τέκνα.

τόσσοι δ’αὖθ’ἕτεροι ποταμοὶ καναχηδὰ ῥέοντες,

υἱέες Ὠκεανοῦ, τοὺς γείνατο πότνια Τηθύς ·

τῶν ὄνομ’ἀργαλέον πάντων βροτὸν ἀνέρ’ἐνισπεῖν,

οἳ δὲ ἕκαστοι ἴσασιν, ὅσοι περιναιετάωσιν.

θεία δ’Ἠέλιόντε μέγαν λαμπράντε Σελήνην

Ἠῶθ’, ἣ πάντεσσιν ἐπιχθονίοισι φαείνει

ἀθανάτοιςτε θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,

γείναθ’ὑποδμηθεῖσ’Ὑπερίονος ἐν φιλότητι.

Κρίῳ δ’Εὐρυβίν τέκεν ἐν φιλότητι μιγεῖσα

Ἀστραῖόντε μέγαν Πάλλαντάτε δῖα θεάων

Πέρσηνθ’, ὃς καὶ πᾶσι μετέπρεπεν ἰδμοσύνῃσιν.

Ἀστραίῳ δ’Ἠὼς ἀνέμους τέκε καρτεροθύμους,

ἀργέστην Ζέφυρον Βορέηντ’αἰψηροκέλευθον

καὶ Νότον, ἐν φιλότητι θεὰ θεῷ εὐνηθεῖσα.

τοὺς δὲ μέτ’ἀστέρα τίκτεν Ἑωσφόρον Ἠριγένεια

ἄστρατε λαμπετόωντα, τάτ’οὐρανὸς ἐστεφάνωται.

Στὺξ δ’ἔτεκ’Ὠκεανοῦ θυγάτηρ Πάλλαντι μιγεῖσα

Ζῆλον καὶ Νίκην καλλίσφυρον ἐν μεγάροισιν ·

καὶ Κράτος ἠδὲ Βίην ἀριδείκετα γείνατο τέκνα,

τῶν οὐκ ἔστ’ἀπάνευθε Διὸς δόμος, οὐ δέ τις ἕδρη,

οὐ δ’ὁδός, ὅππη μὴ κείνοις θεὸς ἡγεμονεύῃ,

ἀλλ’αἰεὶ πὰρ Ζηνὶ βαρυκτύπῳ ἑδριόωνται.

ὣς γὰρ ἐβούλευσεν Στὺξ ἄφθιτος Ὠκεανίνη

ἤματι τῷ, ὅτε πάντας Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς

ἀθανάτους ἐκάλεσσε θεοὺς ἐς μακρὸν Ὄλυμπον,

εἶπε δ’, ὃς ἂν μετὰ εἷο θεῶν Τιτῆσι μάχοιτο,

μή τιν’ἀπορραίσειν γεράων, τιμὴν δὲ ἕκαστον

ἑξέμεν, ἣν τὸ πάρος γε μετ’ἀθανάτοισι θεοῖσιν

τὸν δ’ἔφαθ’, ὅστις ἄτιμος ὑπὸ Κρόνου ἠδ’ἀγέραστος,

τιμῆς καὶ γεράων ἐπιβησέμεν, ἧ θέμις ἐστίν.

ἦλθε δ’ἄρα πρώτη Στὺξ ἄφθιτος Οὔλυμπόνδε

σὺν σφοῖσιν παίδεσσι φίλου διὰ μήδεα πατρός.

τὴν δὲ Ζεὺς τίμησε, περισσὰ δὲ δῶρα δέδωκεν.

αὐτὴν μὲν γὰρ ἔθηκε θεῶν μέγαν ἔμμεναι ὅρκον,

παῖδας δ’ἤματα πάντα ἑοῦ μεταναιέτας εἶναι.

ὣς δ’αὔτως πάντεσσι διαμπερές, ὥς περ ὑπέστη,

ἐξετέλεσσ’· αὐτὸς δὲ μέγα κρατεῖ ἠδὲ ἀνάσσει.

φοίβη δ’αὖ Κοίου πολυήρατον ἦλθεν ἐς εὐνήν ·

κυσαμένη δὴ ἔπειτα θεὰ θεοῦ ἐν φιλότητι

Λητὼ κυανόπεπλον ἐγείνατο, μείλιχον αἰεί,

ἤπιον ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν,

μείλιχον ἐξ ἀρχῆς, ἀγανώτατον ἐντὸς Ὀλύμπου.

γείνατο δ’Ἀστερίην ἐυώνυμον, ἥν ποτε Πέρσης

ἠγάγετ’ἐς μέγα δῶμα φίλην κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.

ἢ δ’ὑποκυσαμένη Ἑκάτην τέκε, τὴν περὶ πάντων

Ζεὺς Κρονίδης τίμησε · πόρεν δέ οἱ ἀγλαὰ δῶρα,

μοῖραν ἔχειν γαίηςτε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης.

ἣ δὲ καὶ ἀστερόεντος ἀπ’οὐρανοῦ ἔμμορε τιμῆς

ἀθανάτοιςτε θεοῖσι τετιμένη ἐστὶ μάλιστα.

καὶ γὰρ νῦν, ὅτε πού τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων

ἔρδων ἱερὰ καλὰ κατὰ νόμον ἱλάσκηται,

κικλῄσκει Ἑκάτην. πολλήτέ οἱ ἕσπετο τιμὴ

ῥεῖα μάλ’, ᾧ πρόφρων γε θεὰ ὑποδέξεται εὐχάς,

καίτέ οἱ ὄλβον ὀπάζει, ἐπεὶ δύναμίς γε πάρεστιν.

ὅσσοι γὰρ Γαίηςτε καὶ Οὐρανοῦ ἐξεγένοντο

καὶ τιμὴν ἔλαχον, τούτων ἔχει αἶσαν ἁπάντων.

οὐ δέ τί μιν Κρονίδης ἐβιήσατο οὐ δέτ’ἀπηύρα,

ὅσσ’ἔλαχεν Τιτῆσι μετὰ προτέροισι θεοῖσιν,

ἀλλ’ἔχει, ὡς τὸ πρῶτον ἀπ’ἀρχῆς ἔπλετο δασμός,

καὶ γέρας ἐν γαίῃτε καὶ οὐρανῷ ἠδὲ θαλάσσῃ ·

οὐ δ’, ὅτι μουνογενής, ἧσσον θεὰ ἔμμορε τιμῆς,

ἀλλ’ἔτι καὶ πολὺ μᾶλλον, ἐπεὶ Ζεὺς τίεται αὐτήν.

ᾧ δ’ἐθέλει, μεγάλως παραγίγνεται ἠδ’ὀνίνησιν ·

ἔντε δίκῃ βασιλεῦσι παρ’αἰδοίοισι καθίζει,

ἔντ’ἀγορῇ λαοῖσι μεταπρέπει, ὅν κ’ἐθέλῃσιν ·

ἠδ’ὁπότ’ἐς πόλεμον φθεισήνορα θωρήσσωνται

ἀνέρες, ἔνθα θεὰ παραγίγνεται, οἷς κ’ἐθέλῃσι

νίκην προφρονέως ὀπάσαι καὶ κῦδος ὀρέξαι.

ἐσθλὴ δ’αὖθ’ὁπότ’ἄνδρες ἀεθλεύωσιν ἀγῶνι,

ἔνθα θεὰ καὶ τοῖς παραγίγνεται ἠδ’ὀνίνησιν ·

νικήσας δὲ βίῃ καὶ κάρτεϊ καλὸν ἄεθλον

ῥεῖα φέρει χαίρωντε, τοκεῦσι δὲ κῦδος ὀπάζει.

ἐσθλὴ δ’ἱππήεσσι παρεστάμεν, οἷς κ’ἐθέλῃσιν.

καὶ τοῖς, οἳ γλαυκὴν δυσπέμφελον ἐργάζονται,

εὔχονται δ’Ἑκάτῃ καὶ ἐρικτύπῳ Ἐννοσιγαίῳ,

ῥηιδίως ἄγρην κυδρὴ θεὸς ὤπασε πολλήν,

ῥεῖα δ’ἀφείλετο φαινομένην, ἐθέλουσά γε θυμῷ.

ἐσθλὴ δ’ἐν σταθμοῖσι σὺν Ἑρμῇ ληίδ’ἀέξειν ·

βουκολίας δ’ἀγέλαςτε καὶ αἰπόλια πλατέ’αἰγῶν

ποίμναςτ’εἰροπόκων ὀίων, θυμῷ γ’ἐθέλουσα,

ἐξ ὀλίγων βριάει κἀκ πολλῶν μείονα θῆκεν.

οὕτω τοι καὶ μουνογενὴς ἐκ μητρὸς ἐοῦσα

πᾶσι μετ’ἀθανάτοισι τετίμηται γεράεσσιν.

θῆκε δέ μιν Κρονίδης κουροτρόφον, οἳ μετ’ἐκείνην

ὀφθαλμοῖσιν ἴδοντο φάος πολυδερκέος Ἠοῦς.

οὕτως ἐξ ἀρχῆς κουροτρόφος, αἳ δέτε τιμαί.

Ῥείη δὲ δμηθεῖσα Κρόνῳ τέκε φαίδιμα τέκνα,

Ἱστίην Δήμητρα καὶ Ἥρην χρυσοπέδιλον

ἴφθιμόντ’Ἀίδην, ὃς ὑπὸ χθονὶ δώματα ναίει

νηλεὲς ἦτορ ἔχων, καὶ ἐρίκτυπον Ἐννοσίγαιον

Ζῆνάτε μητιόεντα, θεῶν πατέρ’ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,

τοῦ καὶ ὑπὸ βροντῆς πελεμίζεται εὐρεῖα χθών.

καὶ τοὺς μὲν κατέπινε μέγας Κρόνος, ὥς τις ἕκαστος

νηδύος ἐξ ἱερῆς μητρὸς πρὸς γούναθ’ἵκοιτο,

τὰ φρονέων, ἵνα μή τις ἀγαυῶν Οὐρανιώνων

ἄλλος ἐν ἀθανάτοισιν ἔχοι βασιληίδα τιμήν.

πεύθετο γὰρ Γαίηςτε καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος,

οὕνεκά οἱ πέπρωτο ἑῷ ὑπὸ παιδὶ δαμῆναι

καὶ κρατερῷ περ ἐόντι, Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς ·

τῷ ὅ γ’ἄρ’οὐκ ἀλαὸς σκοπιὴν ἔχεν, ἀλλὰ δοκεύων

παῖδας ἑοὺς κατέπινε · Ῥέην δ’ἔχε πένθος ἄλαστον.

ἀλλ’ὅτε δὴ Δί’ἔμελλε θεῶν πατέρ’ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν

τέξεσθαι, τότ’ἔπειτα φίλους λιτάνευε τοκῆας

τοὺς αὐτῆς, Γαῖάντε καὶ Οὐρανὸν ἀστερόεντα,

μῆτιν συμφράσσασθαι, ὅπως λελάθοιτο τεκοῦσα

παῖδα φίλον, τίσαιτο δ’ἐρινῦς πατρὸς ἑοῖο

παίδωνθ’, οὓς κατέπινε μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτης.

οἳ δὲ θυγατρὶ φίλῃ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ἐπίθοντο,

καί οἱ πεφραδέτην, ὅσα περ πέπρωτο γενέσθαι

ἀμφὶ Κρόνῳ βασιλῆι καὶ υἱέι καρτεροθύμῳ.

πέμψαν δ’ἐς Λύκτον, Κρήτης ἐς πίονα δῆμον,

ὁππότ’ἄρ’ὁπλότατον παίδων τέξεσθαι ἔμελλε,

Ζῆνα μέγαν · τὸν μέν οἱ ἐδέξατο Γαῖα πελώρη

Κρήτῃ ἐν εὐρείῃ τραφέμεν ἀτιταλλέμεναίτε.

ἔνθα μιν ἷκτο φέρουσα θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν

πρώτην ἐς Λύκτον · κρύψεν δέ ἑ χερσὶ λαβοῦσα

ἄντρῳ ἐν ἠλιβάτῳ, ζαθέης ὑπὸ κεύθεσι γαίης,

Αἰγαίῳ ἐν ὄρει πεπυκασμένῳ ὑλήεντι.

τῷ δὲ σπαργανίσασα μέγαν λίθον ἐγγυάλιξεν

Οὐρανίδῃ μέγ’ἄνακτι, θεῶν προτέρῳ βασιλῆι.

τὸν τόθ’ἑλὼν χείρεσσιν ἑὴν ἐσκάτθετο νηδὺν

σχέτλιος · οὐ δ’ἐνόησε μετὰ φρεσίν, ὥς οἱ ὀπίσσω

ἀντὶ λίθου ἑὸς υἱὸς ἀνίκητος καὶ ἀκηδὴς

λείπεθ’, ὅ μιν τάχ’ἔμελλε βίῃ καὶ χερσὶ δαμάσσας

τιμῆς ἐξελάειν, ὃ δ’ἐν ἀθανάτοισι ἀνάξειν.

καρπαλίμως δ’ἄρ’ἔπειτα μένος καὶ φαίδιμα γυῖα

ηὔξετο τοῖο ἄνακτος · ἐπιπλομένων δ’ἐνιαυτῶν

Γαίης ἐννεσίῃσι πολυφραδέεσσι δολωθεὶς

ὃν γόνον ἄψ ἀνέηκε μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτης

νικηθεὶς τέχνῃσι βίηφίτε παιδὸς ἑοῖο.

πρῶτον δ’ἐξέμεσεν λίθον, ὃν πύματον κατέπινεν ·

τὸν μὲν Ζεὺς στήριξε κατὰ χθονὸς εὐρυοδείης

Πυθοῖ ἐν ἠγαθέῃ γυάλοις ὕπο Παρνησοῖο

σῆμ’ἔμεν ἐξοπίσω, θαῦμα θνητοῖσι βροτοῖσιν.

λῦσε δὲ πατροκασιγνήτους ὀλοῶν ὑπὸ δεσμῶν

Οὐρανίδας, οὓς δῆσε πατὴρ ἀεσιφροσύνῃσιν ·

οἳ οἱ ἀπεμνήσαντο χάριν ἐυεργεσιάων,

δῶκαν δὲ βροντὴν ἠδ’αἰθαλόεντα κεραυνὸν

καὶ στεροπήν · τὸ πρὶν δὲ πελώρη Γαῖα κεκεύθει ·

τοῖς πίσυνος θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ἀνάσσει.

κούρην δ’Ἰαπετὸς καλλίσφυρον Ὠκεανίνην

ἠγάγετο Κλυμένην καὶ ὁμὸν λέχος εἰσανέβαινεν.

ἣ δέ οἱ Ἄτλαντα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα ·

τίκτε δ’ὑπερκύδαντα Μενοίτιον ἠδὲ Προμηθέα

ποικίλον αἰολόμητιν, ἁμαρτίνοόντ’Ἐπιμηθέα

ὃς κακὸν ἐξ ἀρχῆς γένετ’ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν ·

πρῶτος γάρ ῥα Διὸς πλαστὴν ὑπέδεκτο γυναῖκα

παρθένον. ὑβριστὴν δὲ Μενοίτιον εὐρύοπα Ζεὺς

εἰς Ἔρεβος κατέπεμψε βαλὼν ψολόεντι κεραυνῷ

εἵνεκ’ἀτασθαλίηςτε καὶ ἠνορέης ὑπερόπλου.

Ἄτλας δ’οὐρανὸν εὐρὺν ἔχει κρατερῆς ὑπ’ἀνάγκης

πείρασιν ἐν γαίης, πρόπαρ Εσπερίδων λιγυφώνων,

ἑστηὼς κεφαλῇτε καὶ ἀκαμάτῃσι χέρεσσιν ·

ταύτην γάρ οἱ μοῖραν ἐδάσσατο μητίετα Ζεύς.

δῆσε δ’ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλον

δεσμοῖς ἀργαλέοισι μέσον διὰ κίον’ἐλάσσας ·

καί οἱ ἐπ’αἰετὸν ὦρσε τανύπτερον · αὐτὰρ ὅ γ’ἧπαρ

ἤσθιεν ἀθάνατον, τὸ δ’ἀέξετο ἶσον ἁπάντη

νυκτός ὅσον πρόπαν ἦμαρ ἔδοι τανυσίπτερος ὄρνις.

τὸν μὲν ἄρ’Ἀλκμήνης καλλισφύρου ἄλκιμος υἱὸς

Ἡρακλέης ἔκτεινε, κακὴν δ’ἀπὸ νοῦσον ἄλαλκεν

Ἰαπετιονίδῃ καὶ ἐλύσατο δυσφροσυνάων

οὐκ ἀέκητι Ζηνὸς Ὀλυμπίου ὑψιμέδοντος,

ὄφρ’Ἡρακλῆος Θηβαγενέος κλέος εἴη

πλεῖον ἔτ’ἢ τὸ πάροιθεν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν.

ταῦτ’ἄρα ἁζόμενος τίμα ἀριδείκετον υἱόν ·

καί περ χωόμενος παύθη χόλου, ὃν πρὶν ἔχεσκεν,

οὕνεκ’ἐρίζετο βουλὰς ὑπερμενέι Κρονίωνι.

καὶ γὰρ ὅτ’ἐκρίνοντο θεοὶ θνητοίτ’ἄνθρωποι

Μηκώνῃ, τότ’ἔπειτα μέγαν βοῦν πρόφρονι θυμῷ

δασσάμενος προέθηκε, Διὸς νόον ἐξαπαφίσκων.

τοῖς μὲν γὰρ σάρκαςτε καὶ ἔγκατα πίονα δημῷ

ἐν ῥινῷ κατέθηκε καλύψας γαστρὶ βοείῃ,

τῷ δ’αὖτ’ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃ

εὐθετίσας κατέθηκε καλύψας ἀργέτι δημῷ.

δὴ τότε μιν προσέειπε πατὴρ ἀνδρῶντε θεῶντε ·

Ἰαπετιονίδη, πάντων ἀριδείκετ’ἀνάκτων,

ὦ πέπον, ὡς ἑτεροζήλως διεδάσσαο μοίρας.

ὣς φάτο κερτομέων Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς.

τὸν δ’αὖτε προσέειπε Προμηθεὺς ἀγκυλομήτης

ἦκ’ἐπιμειδήσας, δολίης δ’οὐ λήθετο τέχνης ·

ζεῦ κύδιστε μέγιστε θεῶν αἰειγενετάων,

τῶν δ’ἕλε’, ὁπποτέρην σε ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἀνώγει.

φῆ ῥα δολοφρονέων · Ζεὺς δ’ἄφθιτα μήδεα εἰδὼς

γνῶ ῥ’οὐ δ’ἠγνοίησε δόλον · κακὰ δ’ὄσσετο θυμῷ

θνητοῖς ἀνθρώποισι, τὰ καὶ τελέεσθαι ἔμελλεν.

χερσὶ δ’ὅ γ’ἀμφοτέρῃσιν ἀνείλετο λευκὸν ἄλειφαρ.

χώσατο δὲ φρένας ἀμφί, χόλος δέ μιν ἵκετο θυμόν,

ὡς ἴδεν ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃ.

ἐκ τοῦ δ’ἀθανάτοισιν ἐπὶ χθονὶ φῦλ’ἀνθρώπων

καίουσ’ὀστέα λευκὰ θυηέντων ἐπὶ βωμῶν.

τὸν δὲ μέγ’ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς ·

Ἰαπετιονίδη, πάντων πέρι μήδεα εἰδώς,

ὦ πέπον, οὐκ ἄρα πω δολίης ἐπιλήθεο τέχνης.

ὣς φάτο χωόμενος Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς ·

ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα δόλου μεμνημένος αἰεὶ

οὐκ ἐδίδου Μελίῃσι πυρὸς μένος ἀκαμάτοιο

θνητοῖς ἀνθρώποις, οἳ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσιν.

ἀλλά μιν ἐξαπάτησεν ἐὺς πάις Ἰαπετοῖο

κλέψας ἀκαμάτοιο πυρὸς τηλέσκοπον. αὐγὴν

ἐν κοΐλῳ νάρθηκι · δάκεν δέ ἑ νειόθι θυμόν,

Ζῆν’ὑψιβρεμέτην, ἐχόλωσε δέ μιν φίλον ἦτορ,

ὡς ἴδ’ἐν ἀνθρώποισι πυρὸς τηλέσκοπον αὐγήν.

αὐτίκα δ’ἀντὶ πυρὸς τεῦξεν κακὸν ἀνθρώποισιν ·

γαίης γὰρ σύμπλασσε περικλυτὸς Ἀμφιγυήεις

παρθένῳ αἰδοίῃ ἴκελον Κρονίδεω διὰ βουλάς.

ζῶσε δὲ καὶ κόσμησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη

ἀργυφέη ἐσθῆτι · κατὰ κρῆθεν δὲ καλύπτρην

δαιδαλέην χείρεσσι κατέσχεθε, θαῦμα ἰδέσθαι ·

ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνην χρυσέην κεφαλῆφιν ἔθηκε,

τὴν αὐτὸς ποίησε περικλυτὸς Ἀμφιγυήεις

ἀσκήσας παλάμῃσι, χαριζόμενος Διὶ πατρί.

τῇ δ’ἐνὶ δαίδαλα πολλὰ τετεύχατο, θαῦμα ἰδέσθαι,

κνώδαλ’, ὅσ’ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδὲ θάλασσα,

τῶν ὅ γε πόλλ’ἐνέθηκε, — χάρις δ’ἀπελάμπετο πολλή, —

θαυμάσια, ζῴοισιν ἐοικότα φωνήεσσιν.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε καλὸν κακὸν ἀντ’ἀγαθοῖο.

ἐξάγαγ’, ἔνθα περ ἄλλοι ἔσαν θεοὶ ἠδ’ἄνθρωποι,

κόσμῳ ἀγαλλομένην γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.

θαῦμα δ’ἔχ’ἀθανάτουςτε θεοὺς θνητούςτ’ἀνθρώπους,

ὡς εἶδον δόλον αἰπύν, ἀμήχανον ἀνθρώποισιν.

ἐκ τῆς γὰρ γένος ἐστὶ γυναικῶν θηλυτεράων,

τῆς γὰρ ὀλώιόν ἐστι γένος καὶ φῦλα γυναικῶν,

πῆμα μέγ’αἳ θνητοῖσι μετ’ἀνδράσι ναιετάουσιν

οὐλομένης πενίης οὐ σύμφοροι, ἀλλὰ κόροιο.

ὡς δ’ὁπότ’ἐν σμήνεσσι κατηρεφέεσσι μέλισσαι

κηφῆνας βόσκωσι, κακῶν ξυνήονας ἔργων —

αἳ μέντε πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα

ἠμάτιαι σπεύδουσι τιθεῖσίτε κηρία λευκά,

οἳ δ’ἔντοσθε μένοντες ἐπηρεφέας κατὰ σίμβλους

ἀλλότριον κάματον σφετέρην ἐς γαστέρ’ἀμῶνται —

ὣς δ’αὔτως ἄνδρεσσι κακὸν θνητοῖσι γυναῖκας

Ζεὺς ὑψιβρεμέτης θῆκεν, ξυνήονας ἔργων

ἀργαλέων · ἕτερον δὲ πόρεν κακὸν ἀντ’ἀγαθοῖο ·

ὅς κε γάμον φεύγων καὶ μέρμερα ἔργα γυναικῶν

μὴ γῆμαι ἐθέλῃ, ὀλοὸν δ’ἐπὶ γῆρας ἵκοιτο

χήτεϊ γηροκόμοιο · ὅ γ’οὐ βιότου ἐπιδευὴς

ζώει, ἀποφθιμένου δὲ διὰ κτῆσιν δατέονται

χηρωσταί · ᾧ δ’αὖτε γάμου μετὰ μοῖρα γένηται,

κεδνὴν δ’ἔσχεν ἄκοιτιν ἀρηρυῖαν πραπίδεσσι,

τῷ δέτ’ἀπ’αἰῶνος κακὸν ἐσθλῷ ἀντιφερίζει

ἐμμενές · ὃς δέ κε τέτμῃ ἀταρτηροῖο γενέθλης,

ζώει ἐνὶ στήθεσσιν ἔχων ἀλίαστον ἀνίην

θυμῷ καὶ κραδίῃ, καὶ ἀνήκεστον κακόν ἐστιν.

ὣς οὐκ ἔστι Διὸς κλέψαι νόον οὐ δὲ παρελθεῖν.

οὐ δὲ γὰρ Ἰαπετιονίδης ἀκάκητα Προμηθεὺς

τοῖό γ’ὑπεξήλυξε βαρὺν χόλον, ἀλλ’ὑπ’ἀνάγκης

καὶ πολύιδριν ἐόντα μέγας κατὰ δεσμὸς ἐρύκει.

Βριάρεῳ δ’ὡς πρῶτα πατὴρ ὠδύσσατο θυμῷ

Κόττῳτ’ἠδὲ Γύῃ, δῆσεν κρατερῷ ἐνὶ δεσμῷ

ἠνορέην ὑπέροπλον ἀγώμενος ἠδὲ καὶ εἶδος

καὶ μέγεθος · κατένασσε δ’ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης.

ἔνθ’οἵ γ’ἄλγε’ἔχοντες ὑπὸ χθονὶ ναιετάοντες

εἵατ’ἐπ’ἐσχατιῇ, μεγάλης ἐν πείρασι γαίης,

δηθὰ μάλ’ἀχνύμενοι, κραδίῃ μέγα πένθος ἔχοντες.

ἀλλά σφεας Κρονίδηςτε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι,

οὓς τέκεν ἠύκομος Ῥείη Κρόνου ἐν φιλότητι,

Γαίης φραδμοσύνῃσιν ἀνήγαγον ἐς φάος αὖτις ·

αὐτὴ γάρ σφιν ἅπαντα διηνεκέως κατέλεξε

σὺν κείνοις νίκηντε καὶ ἀγλαὸν εὖχος ἀρέσθαι.

δηρὸν γὰρ μάρναντο πόνον θυμαλγέ’ἔχοντες

Τιτῆνέςτε θεοὶ καὶ ὅσοι Κρόνου ἐξεγένοντο,

ἀντίον ἀλλήλοισι διὰ κρατερὰς ὑσμίνας,

οἳ μὲν ἀφ’ὑψηλῆς Ὄθρυος Τιτῆνες ἀγαυοί,

οἳ δ’ἄρ’ἀπ’Οὐλύμποιο θεοί, δωτῆρες ἐάων,

οὓς τέκεν ἠύκομος Ῥείη Κρόνῳ εὐνηθεῖσα.

οἵ ῥα τότ’ἀλλήλοισι χόλον θυμαλγέ’ἔχοντες

συνεχέως ἐμάχοντο δέκα πλείους ἐνιαυτούς ·

οὐ δέ τις ἦν ἔριδος χαλεπῆς λύσις οὐ δὲ τελευτὴ

οὐδετέροις, ἶσον δὲ τέλος τέτατο πτολέμοιο.

ἀλλ’ὅτε δὴ κείνοισι παρέσχεθεν ἄρμενα πάντα,

νέκταρτ’ἀμβροσίηντε, τά περ θεοὶ αὐτοὶ ἔδουσι,

πάντων ἐν στήθεσσιν ἀέξετο θυμὸς ἀγήνωρ.

ὡς νέκταρτ’ἐπάσαντο καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινήν,

δὴ τότε τοῖς μετέειπε πατὴρ ἀνδρῶντε θεῶντε ·

κέκλυτε μευ, Γαίηςτε καὶ Οὐρανοῦ ἀγλαὰ τέκνα,

ὄφρ’εἴπω, τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.

ἤδη γὰρ μάλα δηρὸν ἐναντίοι ἀλλήλοισι

νίκης καὶ κράτεος πέρι μαρνάμεθ’ἤματα πάντα

Τιτῆνέςτε θεοὶ καὶ ὅσοι Κρόνου ἐκγενόμεσθα.

ὑμεῖς δὲ μεγάληντε βίην καὶ χεῖρας ἀάπτους

φαίνετε Τιτήνεσσιν ἐναντίοι ἐν δαῒ λυγρῇ

μνησάμενοι φιλότητος ἐνηέος, ὅσσα παθόντες

ἐς φάος ἂψ ἀφίκεσθε δυσηλεγέος ὑπὸ δεσμοῦ

ἡμετέρας διὰ βουλὰς ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος.

ὣς φάτο · τὸν δ’ἐξαῦτις ἀμείβετο Κόττος ἀμύμων ·

δαιμόνι’, οὐκ ἀδάητα πιφαύσκεαι · ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ

ἴδμεν, ὅ τοι περὶ μὲν πραπίδες, περὶ δ’ἐστὶ νόημα,

ἀλκτὴρ δ’ἀθανάτοισιν ἀρῆς γένεο κρυεροῖο.

σῇσι δ’ἐπιφροσύνῃσιν ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος

ἄψορρον δ’† ἐξαῦτις ἀμειλίκτων ὑπὸ δεσμῶν

ἠλύθομεν, Κρόνου υἱὲ ἄναξ, ἀνάελπτα παθόντες.

τῷ καὶ νῦν ἀτενεῖτε νόῳ καὶ ἐπίφρονι βουλῇ

ῥυσόμεθα κράτος ὑμὸν ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι

μαρνάμενοι Τιτῆσιν ἀνὰ κρατερὰς ὑσμίνας.

ὣς φάτ’· ἐπῄνεσσαν δὲ θεοί, δωτῆρες ἐάων,

μῦθον ἀκούσαντες · πολέμου δ’ἐλιλαίετο θυμὸς

μᾶλλον ἔτ’ἢ τὸ πάροιθε · μάχην δ’ἀμέγαρτον ἔγειραν

πάντες, θήλειαιτε καὶ ἄρσενες, ἤματι κείνῳ,

Τιτῆνέςτε θεοὶ καὶ ὅσοι Κρόνου ἐξεγένοντο,

οὕςτε Ζεὺς Ἐρέβευσφιν ὑπὸ χθονὸς ἧκε φόωσδε

δεινοίτε κρατεροίτε, βίην ὑπέροπλον ἔχοντες.

τῶν ἑκατὸν μὲν χεῖρες ἀπ’ὤμων ἀίσσοντο

πᾶσιν ὁμῶς, κεφαλαὶ δὲ ἑκάστῳ πεντήκοντα

ἐξ ὤμων ἐπέφυκον ἐπὶ στιβαροῖσι μέλεσσιν.

οἳ τότε Τιτήνεσσι κατέσταθεν ἐν δαῒ λυγρῇ

πέτρας ἠλιβάτους στιβαρῇς ἐν χερσὶν ἔχοντες.

Τιτῆνες δ’ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας

προφρονέως, χειρῶντε βίηςθ’ἅμα ἔργον ἔφαινον

ἀμφότεροι · δεινὸν δὲ περίαχε πόντος ἀπείρων,

γῆ δὲ μέγ’ἐσμαράγησεν, ἐπέστενε δ’οὐρανὸς εὐρὺς

σειόμενος, πεδόθεν δὲ τινάσσετο μακρὸς Ὄλυμπος

ῥιπῇ ὕπ’ἀθανάτων, ἔνοσις δ’ἵκανε βαρεῖα

Τάρταρον ἠερόεντα, ποδῶντ’αἰπεῖα ἰωὴ

ἀσπέτου ἰωχμοῖο βολάωντε κρατεράων ·

ὣς ἄρ’ἐπ’ἀλλήλοις ἵεσαν βέλεα στονόεντα.

φωνὴ δ’ἀμφοτέρων ἵκετ’οὐρανὸν ἀστερόεντα

κεκλομένων · οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ.

οὐ δ’ἄρ’ἔτι Ζεὺς ἴσχεν ἑὸν μένος, ἀλλά νυ τοῦ γε

εἶθαρ μὲν μένεος πλῆντο φρένες, ἐκ δέτε πᾶσαν

φαῖνε βίην · ἄμυδις δ’ἄρ’ἀπ’οὐρανοῦ ἠδ’ἀπ’Ὀλύμπου

ἀστράπτων ἔστειχε συνωχαδόν · οἱ δὲ κεραυνοὶ

ἴκταρ ἅμα βροντῇτε καὶ ἀστεροπῇ ποτέοντο

χειρὸς ἄπο στιβαρῆς, ἱερὴν φλόγα εἰλυφόωντες

ταρφέες · ἀμφὶ δὲ γαῖα φερέσβιος ἐσμαράγιζε

καιομένη, λάκε δ’ἀμφὶ πυρὶ μεγάλ’ἄσπετος ὕλη.

ἔζεε δὲ χθὼν πᾶσα καὶ Ὠκεανοῖο ῥέεθρα

πόντοςτ’ἀτρύγετος · τοὺς δ’ἄμφεπε θερμὸς ἀυτμὴ

Τιτῆνας χθονίους, φλὸξ δ’αἰθέρα δῖαν ἵκανεν

ἄσπετος, ὄσσε δ’ἄμερδε καὶ ἰφθίμων περ ἐόντων

αὐγὴ μαρμαίρουσα κεραυνοῦτε στεροπῆςτε.

καῦμα δὲ θεσπέσιον κάτεχεν Χάος · εἴσατο δ’ἄντα

ὀφθαλμοῖσιν ἰδεῖν ἠδ’οὔασι ὄσσαν ἀκοῦσαι

αὔτως, ὡς εἰ Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθε

πίλνατο · τοῖος γάρ κε μέγας ὑπὸ δοῦπος ὀρώρει

τῆς μὲν ἐρειπομένης, τοῦ δ’ὑψόθεν ἐξεριπόντος ·

τόσσος δοῦπος ἔγεντο θεῶν ἔριδι ξυνιόντων.

σὺν δ’ἄνεμοι ἔνοσίντε κονίηντ’ἐσφαράγιζον

βροντήντε στεροπήντε καὶ αἰθαλόεντα κεραυνόν,

κῆλα Διὸς μεγάλοιο, φέρον δ’ἰαχήντ’ἐνοπήντε

ἐς μέσον ἀμφοτέρων · ὄτοβος δ’ἄπλητος ὀρώρει

σμερδαλέης ἔριδος, κάρτος δ’ἀνεφαίνετο ἔργων.

ἐκλίνθη δὲ μάχη · πρὶν δ’ἀλλήλοις ἐπέχοντες

ἐμμενέως ἐμάχοντο διὰ κρατερὰς ὑσμίνας.

οἳ δ’ἄρ’ἐνὶ πρώτοισι μάχην δριμεῖαν ἔγειραν

Κόττοςτε Βριάρεώςτε Γύηςτ’ἄατος πολέμοιο,

οἵ ῥα τριηκοσίας πέτρας στιβαρῶν ἀπὸ χειρῶν

πέμπον ἐπασσυτέρας, κατὰ δ’ἐσκίασαν βελέεσσι

Τιτῆνας, καὶ τοὺς μὲν ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης

πέμψαν καὶ δεσμοῖσιν ἐν ἀργαλέοισιν ἔδησαν

χερσὶν νικήσαντες ὑπερθύμους περ ἐόντας,

τόσσον ἔνερθ’ὑπὸ γῆς, ὅσον οὐρανός ἐστ’ἀπὸ γαίης ·

τόσσον γάρτ’ἀπὸ γῆς ἐς Τάρταρον ἠερόεντα.

ἐννέα γὰρ νύκταςτε καὶ ἤματα χάλκεος ἄκμων

οὐρανόθεν κατιὼν δεκάτῃ κ’ἐς γαῖαν ἵκοιτο ·

ἐννέα δ’αὖ νύκταςτε καὶ ἤματα χάλκεος ἄκμων

ἐκ γαίης κατιὼν δεκάτῃ κ’ἐς Τάρταρον ἵκοι.

τὸν πέρι χάλκεον ἕρκος ἐλήλαται · ἀμφὶ δέ μιν νὺξ

τριστοιχεὶ κέχυται περὶ δειρήν · αὐτὰρ ὕπερθεν

γῆς ῥίζαι πεφύασι καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης.

ἔνθα θεοὶ Τιτῆνες ὑπὸ ζόφῳ ἠερόεντι

κεκρύφαται βουλῇσι Διὸς νεφεληγερέταο

χώρῳ ἐν εὐρώεντι, πελώρης ἔσχατα γαίης.

τοῖς οὐκ ἐξιτόν ἐστι. θύρας δ’ἐπέθηκε Ποσειδέων

χαλκείας, τεῖχος δὲ περοίχεται ἀμφοτέρωθεν.

ἔνθα Γύης Κόττοςτε καὶ Ὀβριάρεως μεγάθυμος

ναίουσιν, φύλακες πιστοὶ Διὸς αἰγιόχοιο.

ἔνθα δὲ γῆς δνοφερῆς καὶ Ταρτάρου ἠερόεντος

πόντουτ’ἀτρυγέτοιο καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος

ἑξείης πάντων πηγαὶ καὶ πείρατ’ἔασιν

ἀργαλέ’εὐρώεντα, τάτε στυγέουσι θεοί περ,

χάσμα μέγ’, οὐ δέ κε πάντα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτὸν

οὖδας ἵκοιτ’, εἰ πρῶτα πυλέων ἔντοσθε γένοιτο,

ἀλλά κεν ἔνθα καὶ ἔνθα φέροι πρὸ θύελλα θυέλλῃ

ἀργαλέη · δεινὸν δὲ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι

τοῦτο τέρας. Νυκτὸς δ’ἐρεβεννῆς οἰκία δεινὰ

ἕστηκεν νεφέλῃς κεκαλυμμένα κυανέῃσιν.

τῶν πρόσθ’Ἰαπετοῖο πάις ἔχει οὐρανὸν εὐρὺν

ἑστηὼς κεφαλῇτε καὶ ἀκαμάτῃσι χέρεσσιν

ἀστεμφέως, ὅθι Νύξτε καὶ Ἡμέρη ἆσσον ἰοῦσαι

ἀλλήλας προσέειπον, ἀμειβόμεναι μέγαν οὐδὸν

χάλκεον · ἣ μὲν ἔσω καταβήσεται, ἣ δὲ θύραζε

ἔρχεται, οὐ δέ ποτ’ἀμφοτέρας δόμος ἐντὸς ἐέργει,

ἀλλ’αἰεὶ ἑτέρη γε δόμων ἔκτοσθεν ἐοῦσα

γαῖαν ἐπιστρέφεται, ἣ δ’αὖ δόμου ἐντὸς ἐοῦσα

μίμνει τὴν αὐτῆς ὥρην ὁδοῦ, ἔστ’ἂν ἵκηται,

ἣ μὲν ἐπιχθονίοισι φάος πολυδερκὲς ἔχουσα,

ἣ δ’Ὕπνον μετὰ χερσί, κασίγνητον Θανάτοιο.

Νὺξ ὀλοή, νεφέλῃ κεκαλυμμένη ἠεροειδεῖ.

ἔνθα δὲ Νυκτὸς παῖδες ἐρεμνῆς οἰκί’ἔχουσιν,

Ὕπνος καὶ Θάνατος, δεινοὶ θεοί · οὐ δέ ποτ’αὐτοὺς

Ἠέλιος φαέθων ἐπιδέρκεται ἀκτίνεσσιν

οὐρανὸν εἲς ἀνιὼν οὐ δ’οὐρανόθεν καταβαίνων.

τῶν δ’ἕτερος γαῖάντε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσης

ἥσυχος ἀνστρέφεται καὶ μείλιχος ἀνθρώποισι,

τοῦ δὲ σιδηρέη μὲν κραδίη, χάλκεον δέ οἱ ἦτορ

νηλεὲς ἐν στήθεσσιν · ἔχει δ’ὃν πρῶτα λάβῃσιν

ἀνθρώπων · ἐχθρὸς δὲ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.

ἔνθα θεοῦ χθονίου πρόσθεν δόμοι ἠχήεντες

ἰφθίμουτ’Ἀίδεω καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης

ἑστᾶσιν, δεινὸς δὲ κύων προπάροιθε φυλάσσει

νηλειής, τέχνην δὲ κακὴν ἔχει · ἐς μὲν ἰόντας

σαίνει ὁμῶς οὐρῇτε καὶ οὔασιν ἀμφοτέροισιν,

ἐξελθεῖν δ’οὐκ αὖτις ἐᾷ πάλιν, ἀλλὰ δοκεύων

ἐσθίει, ὅν κε λάβῃσι πυλέων ἔκτοσθεν ἰόντα.

ἰφθίμουτ’Ἀίδεω καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης.

ἔνθα δὲ ναιετάει στυγερὴ θεὸς ἀθανάτοισι,

δεινὴ Στύξ, θυγάτηρ ἀψορρόου Ὠκεανοῖο

πρεσβυτάτη · νόσφιν δὲ θεῶν κλυτὰ δώματα ναίει

μακρῇσιν πέτρῃσι κατηρεφέ’· ἀμφὶ δὲ πάντη

κίοσιν ἀργυρέοισι πρὸς οὐρανὸν ἐστήρικται.

παῦρα δὲ Θαύμαντος θυγάτηρ πόδας ὠκέα Ἶρις

ἀγγελίην πωλεῖται ἐπ’εὐρέα νῶτα θαλάσσης.

ὁππότ’ἔρις καὶ νεῖκος ἐν ἀθανάτοισιν ὄρηται

καί ῥ’ὅστις ψεύδηται Ὀλύμπια δώματ’ἐχόντων,

Ζεὺς δέτε Ἶριν ἔπεμψε θεῶν μέγαν ὅρκον ἐνεῖκαι

τηλόθεν ἐν χρυσέῃ προχόῳ πολυώνυμον ὕδωρ

ψυχρόν, ὅτ’ἐκ πέτρης καταλείβεται ἠλιβάτοιο

ὑψηλῆς · πολλὸν δὲ ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης

ἐξ ἱεροῦ ποταμοῖο ῥέει διὰ νύκτα μέλαιναν

Ὠκεανοῖο κέρας · δεκάτη δ’ἐπὶ μοῖρα δέδασται ·

ἐννέα μὲν περὶ γῆντε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσης

δίνῃς ἀργυρέῃς εἱλιγμένος εἰς ἅλα πίπτει,

ἣ δὲ μί’ἐκ πέτρης προρέει μέγα πῆμα θεοῖσιν.

ὅς κεν τὴν ἐπίορκον ἀπολλείψας ἐπομόσσῃ

ἀθανάτων, οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου,

κεῖται νήυτμος τετελεσμένον εἰς ἐνιαυτόν ·

οὐ δέ ποτ’ἀμβροσίης καὶ νέκταρος ἔρχεται ἆσσον

βρώσιος, ἀλλάτε κεῖται ἀνάπνευστος καὶ ἄναυδος

στρωτοῖς ἐν λεχέεσσι, κακὸν δέ ἑ κῶμα καλύπτει.

αὐτὰρ ἐπεὶ νοῦσον τελέσῃ μέγαν εἰς ἐνιαυτόν,

ἄλλος γ’ἐξ ἄλλου δέχεται χαλεπώτερος ἄεθλος.

εἰνάετες δὲ θεῶν ἀπαμείρεται αἰὲν ἐόντων,

οὐ δέ ποτ’ἐς βουλὴν ἐπιμίσγεται οὐ δ’ἐπὶ δαῖτας

ἐννέα πάντα ἔτεα · δεκάτῳ δ’ἐπιμίσγεται αὖτις

εἴρας ἐς ἀθανάτων, οἳ Ὀλύμπια δώματ’ἔχουσιν.

τοῖον ἄρ’ὅρκον ἔθεντο θεοὶ Στυγὸς ἄφθιτον ὕδωρ

ὠγύγιον, τὸ δ’ἵησι καταστυφέλου διὰ χώρου.

ἔνθα δὲ γῆς δνοφερῆς καὶ Ταρτάρου ἠερόεντος

πόντουτ’ἀτρυγέτοιο καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος

ἑξείης πάντων πηγαὶ καὶ πείρατ’ἔασιν

ἀργαλέ’εὐρώεντα, τάτε στυγέουσι θεοί περ.

ἔνθα δὲ μαρμάρεαίτε πύλαι καὶ χάλκεος οὐδὸς