The Assembly Women

ὦ λαμπρὸν ὄμμα τοῦ τροχηλάτου λύχνου

κάλλιστ’ἐν εὐστόχοισιν ἐζητημένον ·

γονάςτε γὰρ σὰς καὶ τύχας δηλώσομεν ·

τροχῷ γὰρ ἐλαθεὶς κεραμικῆς ῥύμης ὕπο

μυκτῆρσι λαμπρὰς ἡλίου τιμὰς ἔχεις ·

ὅρμα φλογὸς σημεῖα τὰ ξυγκείμενα.

σοὶ γὰρ μόνῳ δηλοῦμεν εἰκότως, ἐπεὶ

κἀν τοῖσι δωματίοισιν Ἀφροδίτης τρόπων

πειρωμέναισι πλησίον παραστατεῖς,

λορδουμένωντε σωμάτων ἐπιστάτην

ὀφθαλμὸν οὐδεὶς τὸν σὸν ἐξείργει δόμων.

μόνος δὲ μηρῶν εἰς ἀπορρήτους μυχοὺς

λάμπεις ἀφεύων τὴν ἐπανθοῦσαν τρίχα ·

στοάςτε καρποῦ Βακχίουτε νάματος

πλήρεις ὑποιγνύσαισι συμπαραστατεῖς ·

καὶ ταῦτα συνδρῶν οὐ λαλεῖς τοῖς πλησίον.

ἀνθ’ὧν συνείσει καὶ τὰ νῦν βουλεύματα

ὅσα Σκίροις ἔδοξε ταῖς ἐμαῖς φίλαις.

ἀλλ’οὐδεμία πάρεστιν ἃς ἥκειν ἐχρῆν.

καίτοι πρὸς ὄρθρον γ’ἐστίν · ἡ δ’ἐκκλησία

αὐτίκα μάλ’ἔσται · καταλαβεῖν δ’ἡμᾶς ἕδρας,

ἃς Φυρόμαχός ποτ’εἶπεν, εἰ μέμνησθ’ἔτι,

δεῖ τὰς ἑτέρας πως κἀγκαθεζομένας λαθεῖν.

τί δῆτ’ἂν εἴη; πότερον οὐκ ἐρραμμένους

ἔχουσι τοὺς πώγωνας, οὓς εἴρητ’ἔχειν;

ἢ θαἰμάτια τἀνδρεῖα κλεψάσαις λαθεῖν

ἦν χαλεπὸν αὐταῖς; ἀλλ’ὁρῶ τονδὶ λύχνον

προσιόντα. φέρε νυν ἐπαναχωρήσω πάλιν,

μὴ καί τις ὢν ἀνὴρ ὁ προσιὼν τυγχάνῃ.

ὥρα βαδίζειν, ὡς ὁ κῆρυξ ἀρτίως

ἡμῶν προσιουσῶν δεύτερον κεκόκκυκεν.

ἐγὼ δέ γ’ὑμᾶς προσδοκῶσ’ἠγρηγόρη

τὴν νύκτα πᾶσαν. ἀλλὰ φέρε τὴν γείτονα

τήνδ’ἐκκαλέσωμαι θρυγονῶσα τὴν θύραν.

δεῖ γὰρ τὸν ἄνδρ’αὐτῆς λαθεῖν.

ἤκουσά τοι

ὑποδουμένη τὸ κνῦμά σου τῶν δακτύλων,

ἅτ’οὐ καταδαρθοῦσ’. ὁ γὰρ ἀνὴρ ὦ φιλτάτη,

Σαλαμίνιος γάρ ἐστιν ᾧ ξύνειμ’ἐγώ,

τὴν νύχθ’ὅλην ἤλαυνέ μ’ἐν τοῖς στρώμασιν,

ὥστ’ἄρτι τουτὶ θοἰμάτιον αὐτοῦ ’λαβον.

καὶ μὴν ὁρῶ καὶ Κλειναρέτην καὶ Σωστράτην

προσιοῦσαν ἤδη τήνδε καὶ Φιλαινέτην.

οὔκουν ἐπείξεσθ’; ὡς Γλύκη κατώμοσεν

τὴν ὑστάτην ἥκουσαν οἴνου τρεῖς χοᾶς

ἡμῶν ἀποτείσειν κἀρεβίνθων χοίνικα.

τὴν Σμικυθίωνος δ’οὐχ ὁρᾷς Μελιστίχην

σπεύδουσαν ἐν ταῖς ἐμβάσιν;

καίτοι δοκεῖ

κατὰ σχολὴν παρὰ τἀνδρὸς ἐξελθεῖν μόνη.

τὴν τοῦ καπήλου δ’οὐχ ὁρᾷς Γευσιστράτην

ἔχουσαν ἐν τῇ δεξιᾷ τὴν λαμπάδα;

καὶ τὴν Φιλοδωρήτουτε καὶ Χαιρητάδου

ὁρῶ προσιούσας χἀτέρας πολλὰς πάνυ

γυναῖκας, ὅ τι πέρ ἐστ’ὄφελος ἐν τῇ πόλει.

καὶ πάνυ ταλαιπώρως ἔγωγ’ὦ φιλτάτη

ἐκδρᾶσα παρέδυν. ὁ γὰρ ἀνὴρ τὴν νύχθ’ὅλην

ἔβηττε τριχίδων ἑσπέρας ἐμπλήμενος.

κάθησθε τοίνυν, ὡς ἂν ἀνέρωμαι τάδε

ὑμᾶς, ἐπειδὴ συλλελεγμένας ὁρῶ,

ὅσα Σκίροις ἔδοξεν εἰ δεδράκατε.

ἔγωγε. πρῶτον μέν γ’ἔχω τὰς μασχάλας

λόχμης δασυτέρας, καθάπερ ἦν ξυγκείμενον ·

ἔπειθ’ὁπόθ’ἁνὴρ εἰς ἀγορὰν οἴχοιτό μου,

ἀλειψαμένη τὸ σῶμ’ὅλον δι’ἡμέρας

ἐχραινόμην ἑστῶσα πρὸς τὸν ἥλιον.

κἄγωγε · τὸ ξυρὸν δέ γ’ἐκ τῆς οἰκίας

ἔρριψα πρῶτον, ἵνα δασυνθείην ὅλη

καὶ μηδὲν εἴην ἔτι γυναικὶ προσφερής.

ἔχετε δὲ τοὺς πώγωνας, οὓς εἴρητ’ἔχειν

πάσαισιν ἡμῖν, ὁπότε συλλεγοίμεθα;

νὴ τὴν Ἑκάτην καλόν γ’ἔγωγε τουτονί.

κἄγωγ’Ἑπικράτους οὐκ ὀλίγῳ καλλίονα.

ὑμεῖς δὲ τί φατε;

φασί · κατανεύουσι γάρ.

καὶ μὴν τά γ’ἄλλ’ὑμῖν ὁρῶ πεπραγμένα.

Λακωνικὰς γὰρ ἔχετε καὶ βακτηρίας

καὶ θαἰμάτια τἀνδρεῖα, καθάπερ εἴπομεν.

ἔγωγέ τοι τὸ σκύταλον ἐξηνεγκάμην

τὸ τοῦ Λαμίου τουτὶ καθεύδοντος λάθρᾳ.

τοῦτ’ἔστ’ἐκείνων τῶν σκυτάλων ὧν πέρδεται.

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρ’ἐπιτήδειός γ’ἂν ἦν

τὴν τοῦ πανόπτου διφθέραν ἐνημμένος

εἴπερ τις ἄλλος βουκολεῖν τὸ δήμιον.

ἀλλ’ἄγεθ’ὅπως καὶ τἀπὶ τούτοις δράσομεν,

ἕως ἔτ’ἐστὶν ἄστρα κατὰ τὸν οὐρανόν ·

ἡκκλησία δ’, εἰς ἣν παρεσκευάσμεθα

ἡμεῖς βαδίζειν, ἐξ ἕω γενήσεται.

νὴ τὸν Δί’ὥστε δεῖ σε καταλαβεῖν ἕδρας

ὑπὸ τῷ λίθῳ τῶν πρυτάνεων καταντικρύ.

ταυτί γέ τοι νὴ τὸν Δί’ἐφερόμην, ἵνα

πληρουμένης ξαίνοιμι τῆς ἐκκλησίας.

πληρουμένης τάλαινα;

νὴ τὴν Ἄρτεμιν

ἔγωγε. τί γὰρ ἂν χεῖρον ἀκροῴμην ἄρα

ξαίνουσα; γυμνὰ δ’ἐστί μου τὰ παιδία.

ἰδού γέ σε ξαίνουσαν, ἣν τοῦ σώματος

οὐδὲν παραφῆναι τοῖς καθημένοις ἔδει.

οὐκοῦν καλά γ’ἂν πάθοιμεν, εἰ πλήρης τύχοι

ὁ δῆμος ὢν κἄπειθ’ὑπερβαίνουσά τις

ἀναβαλλομένη δείξειε τὸν Φορμίσιον.

ἢν δ’ἐγκαθεζώμεσθα πρότεραι, λήσομεν

ξυστειλάμεναι θαἰμάτια · τὸν πώγωνάτε

ὅταν καθῶμεν ὃν περιδησόμεσθ’ἐκεῖ,

τίς οὐκ ἂν ἡμᾶς ἄνδρας ἡγήσαιθ’ὁρῶν;

Ἀγύρριος γοῦν τὸν Προνόμου πώγων’ἔχων

λέληθε · καίτοι πρότερον ἦν οὗτος γυνή ·

νυνὶ δ’, ὁρᾷς, πράττει τὰ μέγιστ’ἐν τῇ πόλει.

τούτου γε τοίνυν τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν

τόλμημα τολμῶμεν τοσοῦτον οὕνεκα,

ἤν πως παραλαβεῖν τῆς πόλεως τὰ πράγματα

δυνώμεθ’, ὥστ’ἀγαθόν τι πρᾶξαι τὴν πόλιν ·

νῦν μὲν γὰρ οὔτε θέομεν οὔτ’ἐλαύνομεν.

καὶ πῶς γυναικῶν θηλύφρων ξυνουσία

πολὺ μὲν οὖν ἄριστά που.

λέγουσι γὰρ καὶ τῶν νεανίσκων ὅσοι

πλεῖστα σποδοῦνται, δεινοτάτους εἶναι λέγειν ·

ἡμῖν δ’ὑπάρχει τοῦτο κατὰ τύχην τινά.

οὐκ οἶδα · δεινὸν δ’ἐστὶν ἡ μὴ ’μπειρία.

οὐκοῦν ἐπίτηδες ξυνελέγημεν ἐνθάδε,

ὅπως προμελετήσωμεν ἁκεῖ δεῖ λέγειν.

οὐκ ἂν φθάνοις τὸ γένειον ἂν περιδουμένη

ἄλλαιθ’ὅσαι λαλεῖν μεμελετήκασί που.

τίς δ’ὦ μέλ’ἡμῶν οὐ λαλεῖν ἐπίσταται;

ἴθι δὴ σὺ περιδοῦ καὶ ταχέως ἀνὴρ γενοῦ ·

ἐγὼ δὲ θεῖσα τοὺς στεφάνους περιδήσομαι

καὐτὴ μεθ’ὑμῶν, ἤν τί μοι δόξῃ λέγειν.

δεῦρ’ὦ γλυκυτάτη Πραξαγόρα, σκέψαι τάλαν

ὡς καὶ καταγέλαστον τὸ πρᾶγμα φαίνεται.

πῶς καταγέλαστον;

ὥσπερ εἴ τις σηπίαις

πώγωνα περιδήσειεν ἐσταθευμέναις.

ὁ περιστίαρχος, περιφέρειν χρὴ τὴν γαλῆν.

πάριτ’ἐς τὸ πρόσθεν. Ἀρίφραδες παῦσαι λαλῶν.

κάθιζε παριών. τίς ἀγορεύειν βούλεται;

περίθου δὴ τὸν στέφανον τύχἀγαθῇ.

λέγοις ἄν.

εἶτα πρὶν πιεῖν λέγω;

ἰδοὺ πιεῖν.

τί γὰρ ὦ μέλ’ἐστεφανωσάμην;

ἄπιθ’ἐκποδών · τοιαῦτ’ἂν ἡμᾶς ἠργάσω

κἀκεῖ.

τί δ’; οὐ πίνουσι κἀν τἠκκλησίᾳ;

ἰδού γε σοὶ πίνουσι.

νὴ τὴν Ἄρτεμιν

καὶ ταῦτα γ’εὔζωρον. τὰ γοῦν βουλεύματα

αὐτῶν ὅσ’ἂν πράξωσιν ἐνθυμουμένοις

ὥσπερ μεθυόντων ἐστὶ παραπεπληγμένα.

καὶ νὴ Δία σπένδουσί γ’· ἢ τίνος χάριν

τοσαῦτ’ἂν ηὔχοντ’, εἴπερ οἶνος μὴ παρῆν;

καὶ λοιδοροῦνταί γ’ὥσπερ ἐμπεπωκότες,

καὶ τὸν παροινοῦντ’ἐκφέρουσ’οἱ τοξόται,

σὺ μὲν βάδιζε καὶ κάθησ’· οὐδὲν γὰρ εἶ.

νὴ τὸν Δί’ἦ μοι μὴ γενειᾶν κρεῖττον ἦν ·

δίψῃ γάρ, ὡς ἔοικ’, ἀφαυανθήσομαι.

ἔσθ’ἥτις ἑτέρα βούλεται λέγειν;

ἴθι δὴ στεφανοῦ · καὶ γὰρ τὸ χρῆμ’ἐργάζεται.

ἄγε νυν ὅπως ἀνδριστὶ καὶ καλῶς ἐρεῖς

διερεισαμένη τὸ σχῆμα τῇ βακτηρίᾳ.

ἐβουλόμην μὲν ἂν ἕτερον τῶν ἠθάδων

λέγειν τὰ βέλτισθ’, ἵν’ἐκαθήμην ἥσυχος ·

νῦν δ’οὐκ ἐάσω κατά γε τὴν ἐμὴν μίαν

ἐν τοῖς καπηλείοισι λάκκους ἐμποιεῖν

ὕδατος. ἐμοὶ μὲν οὐ δοκεῖ μὰ τὼ θεώ.

μὰ τὼ θεώ; τάλαινα ποῦ τὸν νοῦν ἔχεις;

τί δ’ἔστιν; οὐ γὰρ δὴ πιεῖν γ’ᾔτησά σε.

μὰ Δί’ἀλλ’ἀνὴρ ὢν τὼ θεὼ κατώμοσας,

καίτοι τά γ’ἄλλ’εἰποῦσα δεξιώτατα.

ὢ νὴ τὸν Ἀπόλλω.

παῦε τοίνυν, ὡς ἐγὼ

ἐκκλησιάσουσ’οὐκ ἂν προβαίην τὸν πόδα

τὸν ἕτερον, εἰ μὴ ταῦτ’ἀκριβωθήσεται.

φέρε τὸν στέφανον · ἐγὼ γὰρ αὖ λέξω πάλιν.

οἶμαι γὰρ ἤδη μεμελετηκέναι καλῶς.

ἐμοὶ γὰρ ὦ γυναῖκες αἱ καθήμεναι —

γυναῖκας αὖ δύστηνε τοὺς ἄνδρας λέγεις;

δι’Ἐπίγονόν γ’ἐκεῖνον · ἐπιβλέψασα γὰρ

ἐκεῖσε πρὸς γυναῖκας ᾠόμην λέγειν.

ἄπερρε καὶ σὺ καὶ κάθησ’ἐντευθενί ·

αὐτὴ γὰρ ὑμῶν γ’ἕνεκά μοι λέξειν δοκῶ

τονδὶ λαβοῦσα. τοῖς θεοῖς μὲν εὔχομαι

τυχεῖν κατορθώσασα τὰ βεβουλευμένα.

ἐμοὶ δ’ἴσον μὲν τῆσδε τῆς χώρας μέτα

ὅσονπερ ὑμῖν · ἄχθομαι δὲ καὶ φέρω

τὰ τῆς πόλεως ἅπαντα βαρέως πράγματα.

ὁρῶ γὰρ αὐτὴν προστάταισι χρωμένην

ἀεὶ πονηροῖς · κἄν τις ἡμέραν μίαν

χρηστὸς γένηται, δέκα πονηρὸς γίγνεται.

ἐπέτρεψας ἑτέρῳ · πλείον’ἔτι δράσει κακά.

χαλεπὸν μὲν οὖν ἄνδρας δυσαρέστους νουθετεῖν,

οἳ τοὺς φιλεῖν μὲν βουλομένους δεδοίκατε,

τοὺς δ’οὐκ ἐθέλοντας ἀντιβολεῖθ’ἑκάστοτε.

ἐκκλησίαισιν ἦν ὅτ’οὐκ ἐχρώμεθα

οὐδὲν τὸ παράπαν · ἀλλὰ τόν γ’Ἀγύρριον

πονηρὸν ἡγούμεσθα · νῦν δὲ χρωμένων

ὁ μὲν λαβὼν ἀργύριον ὑπερεπῄνεσεν,

ὁ δ’οὐ λαβὼν εἶναι θανάτου φήσ’ἀξίους

τοὺς μισθοφορεῖν ζητοῦντας ἐν τἠκκλησίᾳ.

νὴ τὴν Ἀφροδίτην εὖ γε ταυταγὶ λέγεις.

τάλαιν’Ἀφροδίτην ὤμοσας; χαρίεντά γ’ἂν

ἔδρασας, εἰ τοῦτ’εἶπας ἐν τἠκκλησίᾳ.

ἀλλ’οὐκ ἂν εἶπον.

μη δ’ἐθίζου νῦν λέγειν.

τὸ συμμαχικὸν αὖ τοῦθ’, ὅτ’ἐσκοπούμεθα,

εἰ μὴ γένοιτ’, ἀπολεῖν ἔφασκον τὴν πόλιν ·

ὅτε δὴ δ’ἐγένετ’, ἤχθοντο, τῶν δὲ ῥητόρων

ὁ τοῦτ’ἀναπείσας εὐθὺς ἀποδρὰς ᾤχετο.

ναῦς δεῖ καθέλκειν · τῷ πένητι μὲν δοκεῖ,

τοῖς πλουσίοις δὲ καὶ γεωργοῖς οὐ δοκεῖ.

Κορινθίοις ἄχθεσθε, κἀκεῖνοί γέ σοι ·

νῦν εἰσὶ χρηστοί, καὶ σύ νυν χρηστὸς γενοῦ.

Ἀργεῖος ἀμαθής, ἀλλ’Ἱερώνυμος σοφός ·

σωτηρία παρέκυψεν, ἀλλ’ὡρᾴζεται

Θρασύβουλος αὐτὸς οὐχὶ παρακαλούμενος.

ὡς ξυνετὸς ἁνήρ.

νῦν καλῶς ἐπῄνεσας.

ὑμεῖς γάρ ἐστ’ὦ δῆμε τούτων αἴτιοι.

τὰ δημόσια γὰρ μισθοφοροῦντες χρήματα

ἰδίᾳ σκοπεῖσθ’ἕκαστος ὅ τι τις κερδανεῖ,

τὸ δὲ κοινὸν ὥσπερ Αἴσιμος κυλίνδεται.

ἢν οὖν ἐμοὶ πίθησθε, σωθήσεσθ’ἔτι.

ταῖς γὰρ γυναιξὶ φημὶ χρῆναι τὴν πόλιν

ἡμᾶς παραδοῦναι. καὶ γὰρ ἐν ταῖς οἰκίαις

ταύταις ἐπιτρόποις καὶ ταμίαισι χρώμεθα.

εὖ γ’εὖ γε νὴ Δί’εὖ γε.

λέγε λέγ’ ὦγαθέ.

ὡς δ’εἰσὶν ἡμῶν τοὺς τρόπους βελτίονες

ἐγὼ διδάξω. πρῶτα μὲν γὰρ τἄρια

βάπτουσι θερμῷ κατὰ τὸν ἀρχαῖον νόμον

ἁπαξάπασαι, κοὐχὶ μεταπειρωμένας

ἴδοις ἂν αὐτάς. ἡ δ’Ἀθηναίων πόλις,

εἰ τοῦτο χρηστῶς εἶχεν, οὐκ ἂν ἐσῴζετο,

εἰ μή τι καινὸν ἄλλο περιηργάζετο.

καθήμεναι φρύγουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

ἐπὶ τῆς κεφαλῆς φέρουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

τὰ Θεσμοφόρι’ἄγουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

πέττουσι τοὺς πλακοῦντας ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

τοὺς ἄνδρας ἐπιτρίβουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ · μοιχοὺς ἔχουσιν ἔνδον ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

αὑταῖς παροψωνοῦσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

οἶνον φιλοῦσ’εὔζωρον ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ·

βινούμεναι χαίρουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ.

ταύταισιν οὖν ὦνδρες παραδόντες τὴν πόλιν

μὴ περιλαλῶμεν, μη δὲ πυνθανώμεθα

τί ποτ’ἄρα δρᾶν μέλλουσιν, ἀλλ’ἁπλῷ τρόπῳ

ἐῶμεν ἄρχειν, σκεψάμενοι ταυτὶ μόνα,

ὡς τοὺς στρατιώτας πρῶτον οὖσαι μητέρες

σῴζειν ἐπιθυμήσουσιν · εἶτα σιτία

τίς τῆς τεκούσης μᾶλλον ἐπιπέμψειεν ἄν;

χρήματα πορίζειν εὐπορώτατον γυνή,

ἄρχουσάτ’οὐκ ἂν ἐξαπατηθείη ποτέ ·

αὐταὶ γάρ εἰσιν ἐξαπατᾶν εἰθισμέναι.

τὰ δ’ἄλλ’ἐάσω · ταῦτ’ἐὰν πίθησθέ μοι,

εὐδαιμονοῦντες τὸν βίον διάξετε.

εὖ γ’ὦ γλυκυτάτη Πραξαγόρα καὶ δεξιῶς.

πόθεν ὦ τάλαινα ταῦτ’ἔμαθες οὕτω καλῶς;

ἐν ταῖς φυγαῖς μετὰ τἀνδρὸς ᾤκησ’ἐν πυκνί ·

ἔπειτ’ἀκούουσ’ἐξέμαθον τῶν ῥητόρων.

οὐκ ἐτὸς ἄρ’ὦ μέλ’ἦσθα δεινὴ καὶ σοφή ·

καί σε στρατηγεῖν αἱ γυναῖκες αὐτόθεν

αἱρούμεθ’, ἢν ταῦθ’ἁπινοεῖς κατεργάσῃ.

ἀτὰρ ἢν Κέφαλός σοι λοιδορῆται προσφθαρείς,

πῶς ἀντερεῖς πρὸς αὐτὸν ἐν τἠκκλησίᾳ;

φήσω παραφρονεῖν αὐτόν.

ἀλλὰ τοῦτό γε

ἴσασι πάντες.

ἀλλὰ καὶ μελαγχολᾶν.

καὶ τοῦτ’ἴσασιν.

ἀλλὰ καὶ τὰ τρύβλια

κακῶς κεραμεύειν, τὴν δὲ πόλιν εὖ καὶ καλῶς.

τί δ’ἢν Νεοκλείδης ὁ γλάμων σε λοιδορῇ;

τούτῳ μὲν εἶπον ἐς κυνὸς πυγὴν ὁρᾶν.

τί δ’ἢν ὑποκρούωσίν σε;

προσκινήσομαι

ἅτ’οὐκ ἄπειρος οὖσα πολλῶν κρουμάτων.

ἐκεῖνο μόνον ἄσκεπτον, ἤν σ’οἱ τοξόται

ἕλκωσιν, ὅ τι δράσεις ποτ’.

ἐξαγκωνιῶ

ὡδί · μέση γὰρ οὐδέποτε ληφθήσομαι.

ἡμεῖς δέ γ’, ἢν αἴρωσ’, ἐᾶν κελεύσομεν.

ταυτὶ μὲν ἡμῖν ἐντεθύμηται καλῶς

ἐκεῖνο δ’οὐ πεφροντίκαμεν, ὅτῳ τρόπῳ

τὰς χεῖρας αἴρειν μνημονεύσομεν τότε.

εἰθισμέναι γάρ ἐσμεν αἴρειν τὼ σκέλει.

χαλεπὸν τὸ πρᾶγμ’· ὅμως δὲ χειροτονητέον

ἐξωμισάσαις τὸν ἕτερον βραχίονα.

ἄγε νυν ἀναστέλλεσθ’ἄνω τὰ χιτώνια ·

ὑποδεῖσθε δ’ὡς τάχιστα τὰς Λακωνικάς,

ὥσπερ τὸν ἄνδρ’ἐθεᾶσθ’, ὅτ’εἰς ἐκκλησίαν

μέλλοι βαδίζειν ἢ θύραζ’ἑκάστοτε.

ἔπειτ’ἐπειδὰν ταῦτα πάντ’ἔχῃ καλῶς,

περιδεῖσθε τοὺς πώγωνας. ἡνίκ’ἂν δέ γε

τούτους ἀκριβώσητε περιηρμοσμέναι,

καὶ θαἰμάτια τἀνδρεῖά γ’ἅπερ ἐκλέψατε

ἐπαναβάλεσθε, κᾆτα ταῖς βακτηρίαις

ἐπερειδόμεναι βαδίζετ’ᾄδουσαι μέλος

πρεσβυτικόν τι, τὸν τρόπον μιμούμεναι

τὸν τῶν ἀγροίκων.

εὖ λέγεις · ἡμεῖς δέ γε

προΐωμεν αὐτῶν. καὶ γὰρ ἑτέρας οἴομαι

ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐς τὴν πύκν’ἥξειν ἄντικρυς

ἀλλὰ σπεύσαθ’ὡς εἴωθ’ἐκεῖ

τοῖς μὴ παροῦσιν ὀρθρίοις ἐς τὴν πύκνα

ὑπαποτρέχειν ἔχουσι μη δὲ πάτταλον.

ὥρα προβαίνειν ὦνδρες ἡμῖν ἐστι · τοῦτο γὰρ χρὴ

μεμνημένας ἀεὶ λέγειν, ὡς μήποτ’ἐξολίσθῃ

ἡμᾶς. ὁ κίνδυνος γὰρ οὐχὶ μικρός, ἢν ἁλῶμεν

ἐνδυόμεναι κατὰ σκότον τόλμημα τηλικοῦτον.

χωρῶμεν εἰς ἐκκλησίαν ὦνδρες · ἠπείλησε γὰρ

ὁ θεσμοθέτης, ὃς ἂν

μὴ πρῲ πάνυ τοῦ κνέφους

ἥκῃ κεκονιμένος,

στέργων σκοροδάλμῃ

βλέπων ὑπότριμμα, μὴ

δώσειν τὸ τριώβολον.

ἀλλ’ὦ Χαριτιμίδη

καὶ Σμίκυθε καὶ Δράκης ἕπου κατεπείγων,

σαυτῷ προσέχων ὅπως μηδὲν παραχορδιεῖς

ὧν δεῖ σ’ἀποδεῖξαι ·

ὅπως δὲ τὸ σύμβολον

λαβόντες ἔπειτα πλησίοι

καθεδούμεθ’, ὡς

ἂν χειροτονῶμεν

ἅπανθ’ὁπόσ’ἂν δέῃ

τὰς ἡμετέρας φίλας.

καίτοι τί λέγω; φίλους

γὰρ χρῆν μ’ὀνομάζειν.

ὅρα δ’ὅπως ὠθήσομεν τούσδε τοὺς ἐξ ἄστεως

ἥκοντας, ὅσοι πρὸ τοῦ

μέν, ἡνίκ’ἔδει λαβεῖν

ἐλθόντ’ὀβολὸν μόνον,

καθῆντο λαλοῦντες

ἐν τοῖς στεφανώμασιν,

νυνὶ δ’ἐνοχλοῦσ’ἄγαν.

ἀλλ’οὐχί, Μυρωνίδης

ὅτ’ἦρχεν ὁ γεννάδας,

οὐδεὶς ἂν ἐτόλμα

τὰ τῆς πόλεως διοικεῖν

ἀργύριον φέρων ·

ἀλλ’ἧκεν ἕκαστος

ἐν ἀσκιδίῳ φέρων

πιεῖν ἅματ’ἄρτον αὑτῷ

καὶ δύο κρομμύω

καὶ τρεῖς ἂν ἐλάας.

νυνὶ δὲ τριώβολον

ζητοῦσι λαβεῖν, ὅταν

πράττωσί τι κοινὸν

ὥσπερ πηλοφοροῦντες.

τί τὸ πρᾶγμα; ποῖ ποθ’ἡ γυνὴ φρούδη ’στί μοι;

ἐπεὶ πρὸς ἕω νῦν γ’ἔστιν, ἡ δ’οὐ φαίνεται.

ἐγὼ δὲ κατάκειμαι πάλαι χεζητιῶν,

τὰς ἐμβάδας ζητῶν λαβεῖν ἐν τῷ σκότῳ

καὶ θοἰμάτιον · ὅτε δὴ δ’ἐκεῖνο ψηλαφῶν

οὐκ ἐδυνάμην εὑρεῖν, ὁ δ’ἤδη τὴν θύραν

ἐπεῖχε κρούων ὁ κοπρεαῖος, λαμβάνω

τουτὶ τὸ τῆς γυναικὸς ἡμιδιπλοίδιον,

καὶ τὰς ἐκείνης Περσικὰς ὑφέλκομαι.

ἀλλ’ἐν καθαρῷ ποῦ, ποῦ τις ἂν χέσας τύχοι;

ἢ πανταχοῦ τοι νυκτός ἐστιν ἐν καλῷ;

οὐ γάρ με νῦν χέζοντά γ’οὐδεὶς ὄψεται.

οἴμοι κακοδαίμων, ὅτι γέρων ὢν ἠγόμην

γυναῖχ’· ὅσας εἴμ’ἄξιος πληγὰς λαβεῖν.

οὐ γάρ ποθ’ὑγιὲς οὐδὲν ἐξελήλυθεν

δράσουσ’. ὅμως δ’οὖν ἐστιν ἀποπατητέον.

τίς ἔστιν; οὐ δήπου Βλέπυρος ὁ γειτνιῶν;

νὴ τὸν Δί’αὐτὸς δῆτ’ἐκεῖνος.

εἰπέ μοι,

τί τοῦτό σοι τὸ πυρρόν ἐστιν; οὔτι που

Κινησίας σου κατατετίληκέν ποθεν;

οὔκ, ἀλλὰ τῆς γυναικὸς ἐξελήλυθα

τὸ κροκωτίδιον ἀμπισχόμενος οὑνδύεται.

τὸ δ’ἱμάτιόν σου ποῦ ’στιν;

οὐκ ἔχω φράσαι.

ζητῶν γὰρ αὔτ’οὐχ ηὗρον ἐν τοῖς στρώμασιν.

εἶτ’οὐ δὲ τὴν γυναῖκ’ἐκέλευσάς σοι φράσαι;

μὰ τὸν Δί’οὐ γὰρ ἔνδον οὖσα τυγχάνει,

ἀλλ’ἐκτετρύπηκεν λαθοῦσά μ’ἔνδοθεν ·

ὃ καὶ δέδοικα μή τι δρᾷ νεώτερον.

νὴ τὸν Ποσειδῶ ταὐτὰ τοίνυν ἄντικρυς

ἐμοὶ πέπονθας. καὶ γὰρ ᾗ ξύνειμ’ἐγὼ

φρούδη ’στ’ἔχουσα θοἰμάτιον οὑγὼ ’φόρουν.

κοὐ τοῦτο λυπεῖ μ’, ἀλλὰ καὶ τὰς ἐμβάδας.

οὔκουν λαβεῖν γ’αὐτὰς ἐδυνάμην οὐδαμοῦ.

μὰ τὸν Διόνυσον οὐ δ’ἐγὼ γὰρ τὰς ἐμὰς

Λακωνικάς, ἀλλ’ὡς ἔτυχον χεζητιῶν,

ἐς τὼ κοθόρνω τὼ πόδ’ἐνθεὶς ἵεμαι,

ἵνα μὴ ’γχέσαιμ’ἐς τὴν σισύραν · φανὴ γὰρ ἦν.

τί δῆτ’ἂν εἴη; μῶν ἐπ’ἄριστον γυνὴ

κέκληκεν αὐτὴν τῶν φίλων;

γνώμην γ’ἐμήν.

οὔκουν πονηρά γ’ἐστὶν ὅ τι κἄμ’εἰδέναι.

ἀλλὰ σὺ μὲν ἱμονιάν τιν’ἀποπατεῖς, ἐμοὶ δ’

ὥρα βαδίζειν ἐστὶν εἰς ἐκκλησίαν,

ἤνπερ λάβω θοἰμάτιον, ὅπερ ἦν μοι μόνον.

κἄγωγ’, ἐπειδὰν ἀποπατήσω · νῦν δέ μου

ἀχράς τις ἐγκλῄσασ’ἔχει τὰ σιτία.

μῶν ἣν Θρασύβουλος εἶπε τοῖς Λακωνικοῖς;

νὴ τὸν Διόνυσον ἐνέχεται γοῦν μοι σφόδρα.

ἀτὰρ τί δράσω; καὶ γὰρ οὐ δὲ τοῦτό με

μόνον τὸ λυποῦν ἐστιν, ἀλλ’ὅταν φάγω,

ὅποι βαδιεῖταί μοι τὸ λοιπὸν ἡ κόπρος.

νῦν μὲν γὰρ οὗτος βεβαλάνωκε τὴν θύραν,

ὅστις ποτ’ἔσθ’ἅνθρωπος ἁχραδούσιος.

τίς ἂν οὖν ἰατρόν μοι μετέλθοι καὶ τίνα;

τίς τῶν κατὰ πρωκτὸν δεινός ἐστι τὴν τέχνην;

ἀλλ’οἶδ’, Ἀμύνων. ἀλλ’ἴσως ἀρνήσεται.

Ἀντισθένη τις καλεσάτω πάσῃ τέχνῃ.

οὗτος γὰρ ἁνὴρ ἕνεκά γε στεναγμάτων

οἶδεν τί πρωκτὸς βούλεται χεζητιῶν.

ὦ πότνι’Εἰλείθυια μή με περιίδῃς

διαρραγέντα μη δὲ βεβαλανωμένον,

ἵνα μὴ γένωμαι σκωραμὶς κωμῳδική.

οὗτος τί ποιεῖς; οὔτι που χέζεις;

οὐ δῆτ’ἔτι γε μὰ τὸν Δί’, ἀλλ’ἀνίσταμαι.

τὸ τῆς γυναικὸς δ’ἀμπέχει χιτώνιον;

ἐν τῷ σκότῳ γὰρ τοῦτ’ἔτυχον ἔνδον λαβών.

ἀτὰρ πόθεν ἥκεις ἐτεόν;

ἐξ ἐκκλησίας.

ἤδη λέλυται γάρ;

νὴ Δί’ὄρθριον μὲν οὖν.

καὶ δῆτα πολὺν ἡ μίλτος ὦ Ζεῦ φίλτατε

γέλων παρέσχεν, ἣν προσέρραινον κύκλῳ.

τὸ τριώβολον δῆτ’ἔλαβες;

εἰ γὰρ ὤφελον.

ἀλλ’ὕστερος νῦν ἦλθον, ὥστ’αἰσχύνομαι

μὰ τὸν Δί’οὐδέν’ἄλλον ἢ τὸν θύλακον.

τὸ δ’αἴτιον τί;

πλεῖστος ἀνθρώπων ὄχλος,

ὅσος οὐδεπώποτ’ἦλθ’ἁθρόος ἐς τὴν πύκνα.

καὶ δῆτα πάντες σκυτοτόμοις ᾐκάζομεν

ὁρῶντες αὐτούς. οὐ γὰρ ἀλλ’ὑπερφυῶς

ὡς λευκοπληθὴς ἦν ἰδεῖν ἡκκλησία ·

ὥστ’οὐκ ἔλαβον οὔτ’αὐτὸς οὔτ’ἄλλοι συχνοί.

οὐ δ’ἄρ’ἂν ἐγὼ λάβοιμι νῦν ἐλθών;

οὐ δ’εἰ μὰ Δία τότ’ἦλθες ὅτε τὸ δεύτερον

ἁλεκτρυὼν ἐφθέγγετ’.

οἴμοι δείλαιος.

Ἀντίλοχ’ἀποίμωξόν με τοῦ τριωβόλου

τὸν ζῶντα μᾶλλον. τἀμὰ γὰρ διοίχεται.

ἀτὰρ τί τὸ πρᾶγμ’ἦν, ὅτι τοσοῦτον χρῆμ’ὄχλου

οὕτως ἐν ὥρᾳ ξυνελέγη;

τί δ’ἄλλο γ’ἢ

ἔδοξε τοῖς πρυτάνεσι περὶ σωτηρίας

γνώμας καθεῖναι τῆς πόλεως; κᾆτ’εὐθέως

πρῶτος Νεοκλείδης ὁ γλάμων παρείρπυσεν.

κἄπειθ’ὁ δῆμος ἀναβοᾷ πόσον δοκεῖς,

“οὐ δεινὰ τολμᾶν τουτονὶ δημηγορεῖν,

καὶ ταῦτα περὶ σωτηρίας προκειμένου,

ὃς αὐτὸς αὑτῷ βλεφαρίδ’οὐκ ἐσώσατο ;’

ὁ δ’ἀναβοήσας καὶ περιβλέψας ἔφη,

” τί δαί με χρῆν δρᾶν “;

” σκόροδ’ὁμοῦ τρίψαντ’ὀπῷ

τιθύμαλλον ἐμβαλόντα τοῦ Λακωνικοῦ

σαυτοῦ παραλείφειν τὰ βλέφαρα τῆς ἑσπέρας, “

ἔγωγ’ἂν εἶπον, εἰ παρὼν ἐτύγχανον.

μετὰ τοῦτον Εὐαίων ὁ δεξιώτατος

παρῆλθε γυμνός, ὡς ἐδόκει τοῖς πλείοσιν ·

αὐτός γε μέντοὔφασκεν ἱμάτιον ἔχειν ·

κἄπειτ’ἔλεξε δημοτικωτάτους λόγους ·

” ὁρᾶτε μέν με δεόμενον σωτηρίας

τετραστατήρου καὐτόν · ἀλλ’ὅμως ἐρῶ

ὡς τὴν πόλιν καὶ τοὺς πολίτας σώσετε.

ἢν γὰρ παρέχωσι τοῖς δεομένοις οἱ κναφῆς

χλαίνας, ἐπειδὰν πρῶτον ἥλιος τραπῇ,

πλευρῖτις ἡμῶν οὐδέν’ἂν λάβοι ποτέ.

ὅσοις δὲ κλίνη μή ’στι μη δὲ στρώματα,

ἰέναι καθευδήσοντας ἀπονενιμμένους

ἐς τῶν σκυλοδεψῶν · ἢν δ’ἀποκλῄῃ θύρᾳ

χειμῶνος ὄντος, τρεῖς σισύρας ὀφειλέτω “.

νὴ τὸν Διόνυσον χρηστά γ’· εἰ δ’ἐκεῖνά γε

προσέθηκεν, οὐδεὶς ἀντεχειροτόνησεν ἄν,

τοὺς ἀλφιταμοιβοὺς τοῖς ἀπόροις τρεῖς χοίνικας

δεῖπνον παρέχειν ἅπασιν ἢ κλάειν μακρά,

ἵνα τοῦτ’ἀπέλαυσαν Ναυσικύδους τἀγαθόν.

μετὰ τοῦτο τοίνυν εὐπρεπὴς νεανίας

λευκός τις ἀνεπήδησ’ὅμοιος Νικίᾳ

δημηγορήσων, κἀπεχείρησεν λέγειν

ὡς χρὴ παραδοῦναι ταῖς γυναιξὶ τὴν πόλιν.

εἶτ’ἐθορύβησαν κἀνέκραγον ὡς εὖ λέγοι,

τὸ σκυτοτομικὸν πλῆθος, οἱ δ’ἐκ τῶν ἀγρῶν

νοῦν γὰρ εἶχον νὴ Δία.

ἀλλ’ἦσαν ἥττους · ὁ δὲ κατεῖχε τῇ βοῇ,

τὰς μὲν γυναῖκας πόλλ’ἀγαθὰ λέγων, σὲ δὲ

πολλὰ κακά.

καὶ τί εἶπε;

πρῶτον μέν σ’ἔφη

εἶναι πανοῦργον.

καὶ σέ;

μή πω τοῦτ’ἔρῃ.

κἄπειτα κλέπτην.

ἐμὲ μόνον;

καὶ νὴ Δία

καὶ συκοφάντην.

ἐμὲ μόνον;

καὶ νὴ Δία

τωνδὶ τὸ πλῆθος.

τίς δὲ τοῦτ’ἄλλως λέγει;

γυναῖκα δ’εἶναι πρᾶγμ’ἔφη νουβυστικὸν

καὶ χρηματοποιόν · κοὔτε τἀπόρρητ’ἔφη

ἐκ Θεσμοφόροιν ἑκάστοτ’αὐτὰς ἐκφέρειν,

σὲ δὲ κἀμὲ βουλεύοντε τοῦτο δρᾶν ἀεί.

καὶ νὴ τὸν Ἑρμῆν τοῦτό γ’οὐκ ἐψεύσατο.

ἔπειτα συμβάλλειν πρὸς ἀλλήλας ἔφη

ἱμάτια χρυσί’ἀργύριον ἐκπώματα

μόνας μόναις, οὐ μαρτύρων ἐναντίον,

καὶ ταῦτ’ἀποφέρειν πάντα κοὐκ ἀποστερεῖν,

ἡμῶν δὲ τοὺς πολλοὺς ἔφασκε τοῦτο δρᾶν.

νὴ τὸν Ποσειδῶ μαρτύρων γ’ἐναντίον.

οὐ συκοφαντεῖν, οὐ διώκειν, οὐ δὲ τὸν

δῆμον καταλύειν, ἀλλὰ πολλὰ κἀγαθά,

ἕτεράτε πλεῖστα τὰς γυναῖκας ηὐλόγει.

τί δῆτ’ἔδοξεν;

ἐπιτρέπειν γε τὴν πόλιν

ταύταις. ἐδόκει γὰρ τοῦτο μόνον ἐν τῇ πόλει

οὔπω γεγενῆσθαι.

καὶ δέδοκται;

ἅπαντάτ’αὐταῖς ἐστι προστεταγμένα

ἃ τοῖσιν ἀστοῖς ἔμελεν;

οὕτω ταῦτ’ἔχει.

οὐ δ’ἐς δικαστήριον ἄρ’εἶμ’ἀλλ’ἡ γυνή;

οὐ δ’ἔτι σὺ θρέψεις οὓς ἔχεις ἀλλ’ἡ γυνή.

οὐ δὲ στένειν τὸν ὄρθρον ἔτι πρᾶγμ’ἆρά μοι;

μὰ Δί’ἀλλὰ ταῖς γυναιξὶ ταῦτ’ἤδη μέλει ·

σὺ δ’ἀστενακτὶ περδόμενος οἴκοι μενεῖς.

ἐκεῖνο δεινὸν τοῖσιν ἡλίκοισι νῷν,

μὴ παραλαβοῦσαι τῆς πόλεως τὰς ἡνίας

ἔπειτ’ἀναγκάζωσι πρὸς βίαν —

τί δρᾶν;

κινεῖν ἑαυτάς.

ἢν δὲ μὴ δυνώμεθα;

ἄριστον οὐ δώσουσι.

σὺ δέ γε νὴ Δία

δρᾶ ταῦθ’, ἵν’ἀριστᾷςτε καὶ κινῇς ἅμα.

τὸ πρὸς βίαν δεινότατον.

ἀλλ’εἰ τῇ πόλει

τοῦτο ξυνοίσει, ταῦτα χρὴ πάντ’ἄνδρα δρᾶν.

λόγος γέ τοί τις ἔστι τῶν γεραιτέρων,

ἀνόηθ’ὅσ’ἂν καὶ μῶρα βουλευσώμεθα,

ἅπαντ’ἐπὶ τὸ βέλτιον ἡμῖν ξυμφέρειν.

καὶ ξυμφέροι γ’ὦ πότνια Παλλὰς καὶ θεοί.

ἀλλ’εἶμι · σὺ δ’ὑγίαινε.

καὶ σύ γ’ὦ Χρέμης.

ἔμβα χώρει.

ἆρ’ἔστι τῶν ἀνδρῶν τις ἡμῖν ὅστις ἐπακολουθεῖ;

στρέφου σκόπει,

φύλαττε σαυτὴν ἀσφαλῶς, πολλοὶ γὰρ οἱ πανοῦργοι,

μή πού τις ἐκ τοὔπισθεν ὢν τὸ σχῆμα καταφυλάξῃ.

ἀλλ’ὡς μάλιστα τοῖν ποδοῖν ἐπικτυπῶν βάδιζε ·

ἡμῖν δ’ἂν αἰσχύνην φέροι

πάσαισι παρὰ τοῖς ἀνδράσιν τὸ πρᾶγμα τοῦτ’ἐλεγχθέν.

πρὸς ταῦτα συστέλλου σεαυτὴν

καὶ περισκοπουμένη

τἀνθένδε καὶ τἀκεῖσε καὶ

τἀκ δεξιᾶς, μὴ ξυμφορὰ γενήσεται τὸ πρᾶγμα.

ἀλλ’ἐγκονῶμεν · τοῦ τόπου γὰρ ἐγγύς ἐσμεν ἤδη, ὅθενπερ εἰς ἐκκλησίαν ὡρμώμεθ’ἡνίκ’ᾖμεν ·

τὴν δ’οἰκίαν ἔξεσθ’ὁρᾶν, ὅθενπερ ἡ στρατηγὸς

ἔσθ’ἡ τὸ πρᾶγμ’εὑροῦσ’ὃ νῦν ἔδοξε τοῖς πολίταις.

ὥστ’εἰκὸς ἡμᾶς μὴ βραδύνειν ἔστ’ἐπαναμενούσας

πώγωνας ἐξηρτημένας,

μὴ καὶ τις † ὄψεθ’ἡμᾶς † χἠμῶν ἴσως κατείπῃ.

ἀλλ’εἶα δεῦρ’ἐπὶ σκιᾶς

ἐλθοῦσα πρὸς τὸ τειχίον

παραβλέπουσα θατέρῳ

πάλιν μετασκεύαζε σαυτὴν αὖθις ἥπερ ἦσθα,

καὶ μὴ βράδυν’· ὡς τήνδε καὶ δὴ τὴν στρατηγὸν ἡμῶν

χωροῦσαν ἐξ ἐκκλησίας ὁρῶμεν. ἀλλ’ἐπείγου

ἅπασα καὶ μίσει σάκον πρὸς τοῖν γνάθοιν ἔχουσα ·

χαὖται γὰρ ἥκουσιν πάλαι τὸ σχῆμα τοῦτ’ἔχουσαι.

ταυτὶ μὲν ἡμῖν ὦ γυναῖκες εὐτυχῶς

τὰ πράγματ’ἐκβέβηκεν ἁβουλεύσαμεν.

ἀλλ’ὡς τάχιστα πρίν τιν’ἀνθρώπων ἰδεῖν,

ῥιπτεῖτε χλαίνας, ἐμβὰς ἐκποδὼν ἴτω,

χάλα συναπτοὺς ἡνίας Λακωνικάς,

βακτηρίας ἄφεσθε. καὶ μέντοι σὺ μὲν

ταύτας κατευτρέπιζ’, ἐγὼ δὲ βούλομαι

εἴσω παρερπύσασα πρὶν τὸν ἄνδρα με

ἰδεῖν, καταθέσθαι θοἰμάτιον αὐτοῦ πάλιν

ὅθενπερ ἔλαβον τἄλλαθ’ἁξηνεγκάμην.

κεῖται καὶ δὴ πάνθ’ἅπερ εἶπας, σὸν δ’ἔργον τἄλλα διδάσκειν,

ὅ τί σοι δρῶσαι ξύμφορον ἡμεῖς δόξομεν ὀρθῶς ὑπακούειν.

οὐδεμιᾷ γὰρ δεινοτέρᾳ σου ξυμμείξασ’οἶδα γυναικί.

περιμείνατέ νυν, ἵνα τῆς ἀρχῆς ἣν ἄρτι κεχιεροτόνημαι,

ξυμβούλοισιν πάσαις ὑμῖν χρήσωμαι. καὶ γὰρ ἐκεῖ μοι

ἐν τῷ θορύβῳ καὶ τοῖς δεινοῖς ἀνδρειόταται γεγένησθε.

αὕτη πόθεν ἥκεις Πραξαγόρα;

τί δ’ὦ μέλε

σοὶ τοῦθ’;

ὅ τί μοι τοῦτ’ἔστιν; ὡς εὐηθικῶς.

οὔτοι παρὰ τοῦ μοιχοῦ γε φήσεις.

οὐκ ἴσως

ἑνός γε.

καὶ μὴν βασανίσαι τουτί γέ σοι

εἰ τῆς κεφαλῆς ὄζω μύρου.

τί δ’; οὐχὶ βινεῖται γυνὴ κἄνευ μύρου;

οὐ δῆτα τάλαν ἔγωγε.

πῶς οὖν ὄρθριον

ᾤχου σιωπῇ θοἰμάτιον λαβοῦσά μου;

γυνή μέ τις νύκτωρ ἑταίρα καὶ φίλη

κᾆτ’οὐκ ἦν ἐμοὶ

φράσασαν ἰέναι;

τῆς λεχοῦς δ’οὐ φροντίσαι

οὕτως ἐχούσης ὦνερ;

εἰποῦσάν γέ μοι.

ἀλλ’ἔστιν ἐνταῦθά τι κακόν.

μὰ τὼ θεὼ

ἀλλ’ὥσπερ εἶχον ᾠχόμην · ἐδεῖτο δὲ

ἥπερ μεθῆκέ μ’ἐξιέναι πάσῃ τέχνῃ.

εἶτ’οὐ τὸ σαυτῆς ἱμάτιον ἐχρῆν σ’ἔχειν;

ἀλλ’ἔμ’ἀποδύσασ’ἐπιβαλοῦσα τοὔγκυκλον

ᾤχου καταλιποῦσ’ὡσπερεὶ προκείμενον,

μόνον οὐ στεφανώσασ’οὐ δ’ἐπιθεῖσα λήκυθον.

ψῦχος γὰρ ἦν, ἐγὼ δὲ λεπτὴ κἀσθενής ·

ἔπειθ’ἵν’ἀλεαίνοιμι, τοῦτ’ἠμπεσχόμην ·

σὲ δ’ἐν ἀλέᾳ κατακείμενον καὶ στρώμασιν

κατέλιπον ὦνερ.

αἱ δὲ δὴ Λακωνικαὶ

ᾤχοντο μετὰ σοῦ κατὰ τί χἠ βακτηρία;

ἵνα θοἰμάτιον σώσαιμι, μεθυπεδησάμην

μιμουμένη σε καὶ κτυποῦσα τοῖν ποδοῖν

καὶ τοὺς λίθους παίουσα τῇ βακτηρίᾳ.

οἶσθ’οὖν ἀπολωλεκυῖα πυρῶν ἑκτέα,

ὃν χρῆν ἔμ’ἐξ ἐκκλησίας εἰληφέναι;

μὴ φροντίσῃς · ἄρρεν γὰρ ἔτεκε παιδίον.

μὰ Δί’ἀλλ’ἐφ’ἣν ἐγᾠχόμην.

ἀτὰρ γεγένηται;

ναὶ μὰ Δί’. οὐκ ᾔδησθά με

φράσαντά σοι χθές;

ἄρτι γ’ἀναμιμνῄσκομαι.

οὐ δ’ἄρα τὰ δόξαντ’οἶσθα;

μὰ Δί ἐγὼ μὲν οὔ.

κάθησο τοίνυν σηπίας μασωμένη.

ὑμῖν δέ φασι παραδεδόσθαι τὴν πόλιν.

τί δρᾶν; ὑφαίνειν;

οὐ μὰ Δί’ἀλλ’ἄρχειν.

ἁπαξαπάντων τῶν κατὰ πόλιν πραγμάτων.

νὴ τὴν Ἀφροδίτην μακαρία γ’ἄρ ἡ πόλις

ἔσται τὸ λοιπόν.

κατὰ τί;

πολλῶν οὕνεκα.

οὐ γὰρ ἔτι τοῖς τολμῶσιν αὐτὴν αἰσχρὰ δρᾶν

ἔσται τὸ λοιπόν, οὐδαμοῦ δὲ μαρτυρεῖν,

οὐ συκοφαντεῖν —

μηδαμῶς πρὸς τῶν θεῶν

τουτὶ ποιήσῃς μη δ’ἀφέλῃ μου τὸν βίον.

ὦ δαιμόνι’ἀνδρῶν τὴν γυναῖκ’ἔα λέγειν.

μὴ λωποδυτῆσαι, μὴ φθονεῖν τοῖς πλησίον,

μὴ γυμνὸν εἶναι μὴ πένητα μηδένα,

μὴ λοιδορεῖσθαι, μὴ ’νεχυραζόμενον φέρειν.

νὴ τὸν Ποσειδῶ μεγάλα γ’, εἰ μὴ ψεύσεται.

ἀλλ’ἀποφανῶ τοῦθ’, ὥστε σέτέ μοι μαρτυρεῖν

καὶ τοῦτον αὐτὸν μηδὲν ἀντειπεῖν ἐμοι.

νῦν δὴ δεῖ σε πυκνὴν φρένα καὶ φιλόσοφον ἐγείρειν φροντίδ’ἐπισταμένην

ταῖσι φίλαισιν ἀμύνειν.

καινὴ γὰρ ἐπ’εὐτυχίαισιν

ἔρχεται γλώττης ἐπίνοια πολίτην

δῆμον ἐπαγλαϊοῦσα

μυρίαισιν ὠφελίαισι βίου · δηλοῦν δ’ὅ τί περ δύνασαι καιρός.

δεῖται γάρ τοι σοφοῦ τινος ἐξευρήματος ἡ πόλις ἡμῶν.

ἀλλὰ πέραινε μόνον

μήτε δεδραμένα μήτ’εἰρημένα πω πρότερον ·

μισοῦσι γὰρ ἢν τὰ παλαιὰ πολλάκις θεῶνται.

ἀλλ’οὐ μέλλειν, ἀλλ’ἅπτεσθαι καὶ δὴ χρῆν ταῖς διανοίαις,

ὡς τὸ ταχύνειν χαρίτων μετέχει πλεῖστον παρὰ τοῖσι θεαταῖς.

καὶ μὴν ὅτι μὲν χρηστὰ διδάξω πιστεύω · τοὺς δὲ θεατάς,

εἰ καινοτομεῖν ἐθελήσουσιν καὶ μὴ τοῖς ἠθάσι λίαν

τοῖςτ’ἀρχαίοις ἐνδιατρίβειν, τοῦτ’ἔσθ’ὃ μάλιστα δέδοικα.

περὶ μὲν τοίνυν τοῦ καινοτομεῖν μὴ δείσῃς · τοῦτο γὰρ ἡμῖν

δρᾶν ἀντ’ἄλλης ἀρχῆς ἐστιν, τῶν δ’ἀρχαίων ἀμελῆσαι.

μή νυν πρότερον μηδεὶς ὑμῶν ἀντείπῃ μη δ’ὑποκρούσῃ,

πρὶν ἐπίστασθαι τὴν ἐπίνοιαν καὶ τοῦ φράζοντος ἀκοῦσαι.

κοινωνεῖν γὰρ πάντας φήσω χρῆναι πάντων μετέχοντας

κἀκ ταὐτοῦ ζῆν, καὶ μὴ τὸν μὲν πλουτεῖν, τὸν δ’ἄθλιον εἶναι,

μη δὲ γεωργεῖν τὸν μὲν πολλήν, τῷ δ’εἶναι μη δὲ ταφῆναι,

μη δ’ἀνδραπόδοις τὸν μὲν χρῆσθαι πολλοῖς, τὸν δ’οὐ δ’ἀκολούθῳ ·

ἀλλ’ἕνα ποιῶ κοινὸν πᾶσιν βίοτον καὶ τοῦτον ὅμοιον.

πῶς οὖν ἔσται κοινὸς ἅπασιν;

κατέδει πέλεθον πρότερός μου.

καὶ τῶν πελέθων κοινωνοῦμεν;

μὰ Δί’ἀλλ’ἔφθης μ’ὑποκρούσας.

τοῦτο γὰρ ἤμελλον ἐγὼ λέξειν · τὴν γῆν πρώτιστα ποιήσω

κοινὴν πάντων καὶ τἀργύριον καὶ τἄλλ’ὁπόσ’ἐστὶν ἑκάστῳ.

εἶτ’ἀπὸ τούτων κοινῶν ὄντων ἡμεῖς βοσκήσομεν ὑμᾶς

ταμιευόμεναι καὶ φειδόμεναι καὶ τὴν γνώμην προσέχουσαι.

πῶς οὖν ὅστις μὴ κέκτηται γῆν ἡμῶν, ἀργύριον δὲ

καὶ Δαρεικοὺς ἀφανῆ πλοῦτον;

τοῦτ’ἐς τὸ μέσον καταθήσει.

καὶ μὴ καταθεὶς ψευδορκήσει.

κἀκτήσατο γὰρ διὰ τοῦτο.

ἀλλ’οὐδέν τοι χρήσιμον ἔσται πάντως αὐτῷ.

κατὰ δὴ τί;

οὐδεὶς οὐδὲν πενίᾳ δράσει · πάντα γὰρ ἕξουσιν ἅπαντες,

ἄρτους τεμάχη μάζας χλαίνας οἶνον στεφάνους ἐρεβίνθους.

ὥστε τί κέρδος μὴ καταθεῖναι; σὺ γὰρ ἐξευρὼν ἀπόδειξον.

οὔκουν καὶ νῦν οὗτοι μᾶλλον κλέπτουσ’οἷς ταῦτα πάρεστιν;

πρότερόν γ’ὦταῖρ’ὅτε τοῖσι νόμοις διεχρώμεθα τοῖς προτέροισιν ·

νῦν δ’ἔσται γὰρ βίος ἐκ κοινοῦ, τί τὸ κέρδος μὴ καταθεῖναι;

ἢν μείρακ’ἰδὼν ἐπιθυμήσῃ καὶ βούληται σκαλαθῦραι,

ἕξει τούτων ἀφελὼν δοῦναι, τῶν ἐκ κοινοῦ δὲ μεθέξει

ἀλλ’ἐξέσται προῖκ’αὐτῷ ξυγκαταδαρθεῖν.

καὶ ταύτας γὰρ κοινὰς ποιῶ τοῖς ἀνδράσι συγκατακεῖσθαι

καὶ παιδοποιεῖν τῷ βουλομένῳ.

πῶς οὖν οὐ πάντες ἴασιν

ἐπὶ τὴν ὡραιοτάτην αὐτῶν καὶ ζητήσουσιν ἐρείδειν;

αἱ φαυλότεραι καὶ σιμότεραι παρὰ τὰς σεμνὰς καθεδοῦνται ·

κᾆτ’ἢν ταύτης ἐπιθυμήσῃ, τὴν αἰσχρὰν πρῶθ’ὑποκρούσει.

καὶ πῶς ἡμᾶς τοὺς πρεσβύτας, ἢν ταῖς αἰσχραῖσι συνῶμεν,

οὐκ ἐπιλείψει τὸ πέος πρότερον πρὶν ἐκεῖσ’οἷ φῂς ἀφικέσθαι;

οὐχὶ μαχοῦνται · περὶ σοῦ θάρρει · μὴ δείσῃς · οὐχὶ μαχοῦνται.

περὶ τοῦ;

τοῦ μὴ ξυγκαταδαρθεῖν. καὶ σοὶ τοιοῦτον ὑπάρχει.

τὸ μὲν ὑμέτερον γνώμην τιν’ἔχει · προβεβούλευται γάρ, ὅπως ἂν

μηδεμιᾶς ᾖ τρύπημα κενόν · τὸ δὲ τῶν ἀνδρῶν τί ποιήσει;

φεύξονται γὰρ τοὺς αἰσχίους, ἐπὶ τοὺς δὲ καλοὺς βαδιοῦνται.

ἀλλὰ φυλάξουσ’οἱ φαυλότεροι τοὺς καλλίους ἀπιόντας

ἀπὸ τοῦ δείπνου καὶ τηρήσουσ’ἐπὶ τοῖσιν δημοσίοισιν ·

κοὐκ ἐξέσται παρὰ τοῖσι καλοῖς καὶ τοῖς μεγάλοις καταδαρθεῖν

ταῖσι γυναιξὶ πρὶν ἂν τοῖς αἰσχροῖς καὶ τοῖς μικροῖς χαρίσωνται.

ἡ Λυσικράτους ἄρα νυνὶ ῥὶς ἴσα τοῖσι καλοῖσι φρονήσει.

νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ δημοτική γ’ἡ γνώμη καὶ καταχήνη

τῶν σεμνοτέρων ἔσται πολλὴ καὶ τῶν σφραγῖδας ἐχόντων,

ὅταν ἐμβάδ’ἔχων εἴπῃ πρότερος,” παραχώρει κᾆτ’ἐπιτήρει,

ὅταν ἤδη ’γὼ διαπραξάμενος παραδῶ σοι δευτεριάζειν “.

πῶς οὖν οὕτω ζώντων ἡμῶν τοὺς αὑτοῦ παῖδας ἕκαστος

ἔσται δυνατὸς διαγιγνώσκειν;

τί δὲ δεῖ; πατέρας γὰρ ἅπαντας

τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν εἶναι τοῖσι χρόνοισιν νομιοῦσιν.

οὐκοῦν ἄγξουσ’εὖ καὶ χρηστῶς ἑξῆς τὸν πάντα γέροντα

διὰ τὴν ἄγνοιαν, ἐπεὶ καὶ νῦν γιγνώσκοντες πατέρ’ὄντα

ἄγχουσι. τί δῆθ’ὅταν ἀγνὼς ᾖ; πῶς οὐ τότε κἀπιχεσοῦνται;

ἀλλ’ὁ παρεστὼς οὐκ ἐπιτρέψει · τότε δ’αὐτοῖς οὐκ ἔμελ’οὐδὲν

τῶν ἀλλοτρίων ὅστις τύπτοι · νῦν δ’ἢν πληγέντος ἀκούσῃ,

μὴ αὐτὸν ἐκεῖνον τύπτῃ δεδιὼς τοῖς δρῶσιν τοῦτο μαχεῖται.

τὰ μὲν ἄλλα λέγεις οὐδὲν σκαιῶς · εἰ δὲ προσελθὼν Ἐπίκουρος

ἢ Λευκολόφας πάππαν με καλεῖ, τοῦτ’ἤδη δεινὸν ἀκοῦσαι.

πολὺ μέντοι δεινότερον τούτου τοῦ πράγματός ἐστι,

τὸ ποῖον;

εἴ σε φιλήσειεν Ἀρίστυλλος φάσκων αὑτοῦ πατέρ’εἶναι.

οἰμώζοι γ’ἂν καὶ κωκύοι.

σὺ δέ γ’ὄζοις ἂν καλαμίνθης,

ἀλλ’οὗτος μὲν πρότερον γέγονεν πρὶν τὸ ψήφισμα γενέσθαι,

ὥστ’οὐχὶ δέος μή σε φιλήσῃ.

δεινὸν μέντἂν ἐπεπόνθη.

τὴν γῆν δὲ τίς ἔσθ’ὁ γεωργήσων;

οἱ δοῦλοι. σοὶ δὲ μελήσει,

ὅταν ᾖ δεκάπουν τὸ στοιχεῖον, λιπαρὸν χωρεῖν ἐπὶ δεῖπνον.

περὶ δ’ἱματίων τίς πόρος ἔσται; καὶ γὰρ τοῦτ’ἔστιν ἐρέσθαι.

τὰ μὲν ὄνθ’ὑμῖν πρῶτον ὑπάρξει, τὰ δὲ λοίφ’ἡμεῖς ὑφανοῦμεν.

ἓν ἔτι ζητῶ · πῶς ἤν τις ὄφλῃ παρὰ τοῖς ἄρχουσι δίκην τῳ,

πόθεν ἐκτείσει ταύτην; οὐ γὰρ τῶν κοινῶν γ’ἐστὶ δίκαιον.

ἀλλ’οὐ δὲ δίκαι πρῶτον ἔσονται.

τουτὶ τοὔπος σ’ἐπιτρίψει.

κἀγὼ ταύτην γνώμην ἐθέμην · τοῦ γὰρ τάλαν οὕνεκ’ἔσονται;

πολλῶν οὕνεκα νὴ τὸν Ἀπόλλω · πρῶτον δ’ἑνὸς οὕνεκα δήπου,

ἤν τις ὀφείλων ἐξαρνῆται.

πόθεν οὖν ἐδάνεισ’ὁ δανείσας

ἐν τῷ κοινῷ πάντων ὄντων; κλέπτων δήπου’στ’ἐπίδηλος.

νὴ τὴν Δήμητρ’εὖ γε διδάσκεις. τουτὶ τοίνυν φρασάτω μοι,

τῆς αἰκείας οἱ τύπτοντες πόθεν ἐκτείσουσιν, ἐπειδὰν

εὐωχηθέντες ὑβρίζωσιν; τοῦτο γὰρ οἶμαί σ’ἀπορήσειν.

ἀπὸ τῆς μάζης ἧς σιτεῖται · ταύτης γὰρ ὅταν τις ἀφαιρῇ,

οὐχ ὑβριεῖται φαύλως οὕτως αὖθις τῇ γαστρὶ κολασθείς.

οὐ δ’αὖ κλέπτης οὐδεὶς ἔσται;

πῶς γὰρ κλέψει μετὸν αὐτῷ;

οὐ δ’ἀποδύσουσ’ἄρα τῶν νυκτῶν;

οὐκ ἢν οἴκοι γε καθεύδῃς,

οὐ δ’ἤν γε θύραζ’ὥσπερ πρότερον · βίοτος γὰρ πᾶσιν ὑπάρξει.

ἢν δ’ἀποδύῃ γ’, αὐτὸς δώσει. τί γὰρ αὐτῷ πρᾶγμα μάχεσθαι;

ἔτερον γὰρ ἰὼν ἐκ τοῦ κοινοῦ κρεῖττον ἐκείνου κομιεῖται.

οὐ δὲ κυβεύσουσ’ἆρ’ἄνθρωποι;

περὶ τοῦ γὰρ τοῦτο ποιήσει;

τὴν δὲ δίαιταν τίνα ποιήσεις;

κοινὴν πᾶσιν. τὸ γὰρ ἄστυ

μίαν οἴκησίν φημι ποιήσειν συρρήξασ’εἰς ἓν ἅπαντα,

ὥστε βαδίζειν ὡς ἀλλήλους.

τὸ δὲ δεῖπνον ποῦ παραθήσεις;

τὰ δικαστήρια καὶ τὰς στοιὰς ἀνδρῶνας πάντα ποιήσω.

τὸ δὲ βῆμα τί σοι χρήσιμον ἔσται;

τοὺς κρατῆρας καταθήσω

καὶ τὰς ὑδρίας, καὶ ῥαψῳδεῖν ἔσται τοῖς παιδαρίοισιν

τοὺς ἀνδρείους ἐν τῷ πολέμῳ, κεἴ τις δειλὸς γεγένηται,

ἵνα μὴ δειπνῶσ’αἰσχυνόμενοι.

νὴ τὸν Ἀπόλλω χάριέν γε.

τὰ δὲ κληρωτήρια ποῖ τρέψεις;

εἰς τὴν ἀγορὰν καταθήσω ·

κᾆτα στήσασα παρ’Ἁρμοδίῳ κληρώσω πάντας, ἕως ἂν

εἰδὼς ὁ λαχὼν ἀπίῃ χαίρων ἐν ὁποίῳ γράμματι δειπνεῖ ·

και κηρύξει τοὺς ἐκ τοῦ βῆτ’ἐπὶ τὴν στοιὰν ἀκολουθεῖν

τὴν βασίλειον δειπνήσοντας · τὸ δὲ θῆτ’ἐς τὴν παρὰ ταύτην,

τοὺς δ’ἐκ τοῦ κάππ’ἐς τὴν στοιὰν χωρεῖν τὴν ἀλφιτόπωλιν.