Ξανθιας

Ξα.

εἴπω τι τῶν εἰωθότων ὦ δέσποτα,

ἐφ’οἷς ἀεὶ γελῶσιν οἱ θεώμενοι;

Διονυσος

Δι.

νὴ τὸν Δί’ὅ τι Βούλει γε, πλὴν “πιέζομαι,”

τοῦτο δὲ φύλαξαι · πάνυ γάρ ἐστ’ἤδη χολή.

Ξανθιας

Ξα.

μη δ’ἕτερον ἀστεῖόν τι;

Διονυσος

Δι.

πλήν γ’“ὡς θλίβομαι”.

Ξανθιας

Ξα.

τί δαί; τὸ πάνυ γέλοιον εἴπω;

Διονυσος

Δι.

νὴ Δία

θαρρῶν γε · μόνον ἐκεῖν’ὅπως μὴ ’ρεῖς,

Ξανθιας

Ξα.

τὸ τί;

Διονυσος

Δι.

μεταβαλλόμενος τἀνάφορον ὅτι “χεζητιᾷς”.

Ξανθιας

Ξα.

μη δ’ὅτι τοσοῦτον ἄχθος ἐπ’ἐμαυτῷ φέρων,

εἰ μὴ καθαιρήσει τις, ἀποπαρδήσομαι;

Διονυσος

Δι.

μὴ δῆθ’, ἱκετεύω, πλήν γ’ὅταν μέλλω ’ξεμεῖν.

Ξανθιας

Ξα.

τί δῆτ’ἔδει με ταῦτα τὰ σκεύη φέρειν,

εἴπερ ποιήσω μηδὲν ὧνπερ Φρύνιχος

εἴωθε ποιεῖν καὶ Λύκις κἀμειψίας;

Διονυσος

Δι.

μή νυν ποιήσῃς · ὡς ἐγὼ θεώμενος,

ὅταν τι τούτων τῶν σοφισμάτων ἴδω,

πλεῖν ἢ ’νιαυτῷ πρεσβύτερος ἀπέρχομαι.

Ξανθιας

Ξα.

ὢ τρισκακοδαίμων ἄρ’ὁ τράχηλος οὑτοσί,

ὅτι θλίβεται μέν, τὸ δὲ γέλοιον οὐκ ἐρεῖ.

Διονυσος

Δι.

εἶτ’οὐχ ὕβρις ταῦτ’ἐστὶ καὶ πολλὴ τρυφή,

ὅτ’ἐγὼ μὲν ὢν Διόνυσος υἱὸς Σταμνίου

αὐτὸς βαδίζω καὶ πονῶ, τοῦτον δ’ὀχῶ,

ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο μη δ’ἄχθος φέροι;

Ξανθιας

Ξα.

οὐ γὰρ φέρω ’γώ;

Διονυσος

Δι.

πῶς φέρεις γὰρ ὅς γ’ὀχεῖ;

Ξανθιας

Ξα.

φέρων γε ταυτί.

Διονυσος

Δι.

τίνα τρόπον;

Ξανθιας

Ξα.

βαρέως πάνυ.

Διονυσος

Δι.

οὔκουν τὸ Βάρος τοῦθ’ὃ σὺ φέρεις ὄνος φέρει;

Ξανθιας

Ξα.

οὐ δῆθ’ὅ γ’ἔχω ’γὼ καὶ φέρω μὰ τὸν Δί’οὔ.

Διονυσος

Δι.

πῶς γὰρ φέρεις, ὅς γ’αὐτὸς ὑφ’ἑτέρου φέρει;

Ξανθιας

Ξα.

οὐκ οἶδ’· ὁ δ’ὦμος οὑτοσὶ πιέζεται.

Διονυσος

Δι.

σὺ δ’οὖν ἐπειδὴ τὸν ὄνον οὐ φῄς σ’ὠφελεῖν,

ἐν τῷ μέρει σὺ τὸν ὄνον ἀράμενος φέρε.

Ξανθιας

Ξα.

οἴμοι κακοδαίμων · τί γὰρ ἐγὼ οὐκ ἐναυμάχουν;

ἦ τἄν σε κωκύειν ἂν ἐκέλευον μακρά.

Διονυσος

Δι.

κατάβα πανοῦργε. καὶ γὰρ ἐγγὺς τῆς θύρας

ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδ’, οἷ πρῶτά με

ἔδει τραπέσθαι. παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ.

Ηρακλης

Ηρ.

τίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; ὡς κενταυρικῶς

ἐνήλαθ’ὅστις · εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;

Διονυσος

Δι.

ὁ παῖς.

Ξανθιας

Ξα.

τί ἔστιν;

Διονυσος

Δι.

οὐκ ἐνεθυμήθης;

Ξανθιας

Ξα.

τὸ τί;

Διονυσος

Δι.

ὡς σφόδρα μ’ἔδεισε.

Ξανθιας

Ξα.

νὴ Δία μὴ μαίνοιό γε.

Ηρακλης

Ηρ.

οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν ·

καίτοι δάκνω γ’ἐμαυτόν · ἀλλ’ὅμως γελῶ.

Διονυσος

Δι.

ὦ δαιμόνιε πρόσελθε · δέομαι γάρ τί σου.

Ηρακλης

Ηρ.

ἀλλ’οὐχ οἷόςτ’εἴμ’ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων

ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην.

τίς ὁ νοῦς; τί κόθορνος καὶ ῥόπαλον ξυνηλθέτην;

ποῖ γῆς ἀπεδήμεις;

Διονυσος

Δι.

ἐπεβάτευον Κλεισθένει —

Ηρακλης

Ηρ.

κἀναυμάχησας;

Διονυσος

Δι.

καὶ κατεδύσαμέν γε ναῦς

τῶν πολεμίων ἢ δώδεκ’ἢ τρεῖς καὶ δέκα.

Ηρακλης

Ηρ.

σφώ;

Διονυσος

Δι.

νὴ τὸν Ἀπόλλω.

Ξανθιας

Ξα.

κᾆτ’ἔγωγ’ἐξηγρόμην.

Διονυσος

Δι.

καὶ δῆτ’ἐπὶ τῆς νεὼς ἀναγιγνώσκοντί μοι

τὴν Ἀνδρομέδαν πρὸς ἐμαυτὸν ἐξαίφνης πόθος

τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα.

Ηρακλης

Ηρ.

πόθος; πόσος τις;

Διονυσος

Δι.

μικρὸς ἡλίκος Μόλων.

Ηρακλης

Ηρ.

γυναικός;

Διονυσος

Δι.

οὐ δῆτ’.

Ηρακλης

Ηρ.

ἀλλὰ παιδός;

Διονυσος

Δι.

οὐδαμῶς.

Ηρακλης

Ηρ.

ἀλλ’ἀνδρός;

Διονυσος

Δι.

ἀπαπαί.

Ηρακλης

Ηρ.

ξυνεγένου τῷ Κλεισθένει;

Διονυσος

Δι.

μὴ σκῶπτέ μ’ ὦδέλφ’· οὐ γὰρ ἀλλ’ἔχω κακῶς ·

τοιοῦτος ἵμερός με διαλυμαίνεται.

Ηρακλης

Ηρ.

ποῖός τις ὦδελφίδιον;

Διονυσος

Δι.

οὐκ ἔχω φράσαι.

ὅμως γε μέντοι σοι δι’αἰνιγμῶν ἐρῶ.

ἤδη ποτ’ἐπεθύμησας ἐξαίφνης ἔτνους;

Ηρακλης

Ηρ.

ἔτνους; βαβαιάξ, μυριάκις γ’ἐν τῷ βίῳ.

Διονυσος

Δι.

ἆρ’ἐκδιδάσκω τὸ σαφὲς ἢ ’τέρᾳ φράσω;

Ηρακλης

Ηρ.

μὴ δῆτα περὶ ἔτνους γε · πάνυ γὰρ μανθάνω.

Διονυσος

Δι.

τοιουτοσὶ τοίνυν με δαρδάπτει πόθος

Εὐριπίδου.

Ηρακλης

Ηρ.

καὶ ταῦτα τοῦ τεθνηκότος;

Διονυσος

Δι.

κοὐδείς γέ μ’ἂν πείσειεν ἀνθρώπων τὸ μὴ οὐκ

ἐλθεῖν ἐπ’ἐκεῖνον.

Ηρακλης

Ηρ.

πότερον εἰς Ἅιδου κάτω;

Διονυσος

Δι.

καὶ νὴ Δί’εἴ τί γ’ἔστιν ἔτι κατωτέρω.

Ηρακλης

Ηρ.

τί βουλόμενος;

Διονυσος

Δι.

δέομαι ποιητοῦ δεξιοῦ.

οἱ μὲν γὰρ οὐκέτ’εἰσίν, οἱ δ’ὄντες κακοί.

Ηρακλης

Ηρ.

τί δ’; οὐκ Ἰοφῶν ζῇ;

Διονυσος

Δι.

τοῦτο γάρ τοι καὶ μόνον

ἔτ’ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν, εἰ καὶ τοῦτ’ἄρα ·

οὐ γὰρ σάφ’οἶδ’οὐ δ’αὐτὸ τοῦθ’ὅπως ἔχει.

Ηρακλης

Ηρ.

εἶτ’οὐχὶ Σοφοκλέα πρότερον Εὐριπίδου

μέλλεις ἀναγαγεῖν, εἴπερ ἐκεῖθεν δεῖ σ’ἄγειν;

Διονυσος

Δι.

οὐ πρίν γ’ἂν Ἰοφῶντ’, ἀπολαβὼν αὐτὸν μόνον,

ἄνευ Σοφοκλέους ὅ τι ποιεῖ κωδωνίσω.

κἄλλως ὁ μέν γ’Εὐριπίδης πανοῦργος ὢν

κἂν ξυναποδρᾶναι δεῦρ’ἐπιχειρήσειέ μοι ·

ὁ δ’εὔκολος μὲν ἐνθάδ’εὔκολος δ’ἐκεῖ.

Ηρακλης

Ηρ.

Ἀγάθων δὲ ποῦ ’στιν;

Διονυσος

Δι.

ἀπολιπών μ’ἀποίχεται,

ἀγαθὸς ποιητὴς καὶ ποθεινὸς τοῖς φίλοις.

Ηρακλης

Ηρ.

ποῖ γῆς ὁ τλήμων;

Διονυσος

Δι.

ἐς Μακάρων εὐωχίαν.

Ηρακλης

Ηρ.

ὁ δὲ Σενοκλέης;

Διονυσος

Δι.

ἐξόλοιτο νὴ Δία.

Ηρακλης

Ηρ.

Πυθάγγελος δέ;

Ξανθιας

Ξα.

περὶ ἐμοῦ δ’οὐδεὶς λόγος

ἐπιτριβομένου τὸν ὦμον οὑτωσὶ σφόδρα.

Ηρακλης

Ηρ.

οὔκουν ἕτερ’ἔστ’ἐνταῦθα μειρακύλλια

τραγῳδίας ποιοῦντα πλεῖν ἢ μύρια,

Εὐριπίδου πλεῖν ἢ σταδίῳ λαλίστερα.

Διονυσος

Δι.

ἐπιφυλλίδες ταῦτ’ἐστὶ καὶ στωμύλματα,

χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης,

ἃ φροῦδα θᾶττον, ἢν μόνον χορὸν λάβῃ,

ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ.

γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτι

ζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι.

Ηρακλης

Ηρ.

πῶς γόνιμον;

Διονυσος

Δι.

ὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεται

τοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον,

100

αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα,

101

ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθ’ἱερῶν,

102

γλῶτταν δ’ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.

Ηρακλης

Ηρ.

103

σὲ δὲ ταῦτ’ἀρέσκει;

Διονυσος

Δι.

103

μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.

Ηρακλης

Ηρ.

104

ἦ μὴν κόβαλά γ’ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ.

Διονυσος

Δι.

105

μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν · ἔχεις γὰρ οἰκίαν.

Ηρακλης

Ηρ.

106

καὶ μὴν ἀτεχνῶς γε παμπόνηρα φαίνεται.

Διονυσος

Δι.

107

δειπνεῖν με δίδασκε.

Ξανθιας

Ξα.

107

περὶ ἐμοῦ δ’οὐδεὶς λόγος.

Διονυσος

Δι.

108

ἀλλ’ὧνπερ ἕνεκα τήνδε τὴν σκευὴν ἔχων

109

ἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένους

110

τοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺ

111

ἐχρῶ τόθ’, ἡνίκ’ἐπὶ τὸν Κέρβερον,

112

τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλια

113

πορνεῖ’ἀναπαύλας ἐκτροπὰς κρήνας ὁδοὺς

114

πόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπου

115

κόρεις ὀλίγιστοι.

Ξανθιας

Ξα.

115

περὶ ἐμοῦ δ’οὐδεὶς λόγος.

Ηρακλης

Ηρ.

116

ὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;

Διονυσος

Δι.

117

μηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτ’, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶν

118

ὅπῃ τάχιστ’ἀφιξόμεθ’εἰς Ἅιδου κάτω ·

119

καὶ μήτε θερμὴν μήτ’ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.

Ηρακλης

Ηρ.

120

φέρε δὴ τίν’αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα;

121

μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου,

122

κρεμάσαντι σαυτόν.

Διονυσος

Δι.

122

παῦε, πνιγηρὰν λέγεις.

Ηρακλης

Ηρ.

123

ἀλλ’ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένη

124

ἡ διὰ θυείας.

Διονυσος

Δι.

124

ἆρα κώνειον λέγεις;

Ηρακλης

Ηρ.

125

μάλιστά γε.

Διονυσος

Δι.

125

ψυχράν γε καὶ δυσχείμερον ·

126

εὐθὺς γὰρ ἀποπήγνυσι τἀντικνήμια.

Ηρακλης

Ηρ.

127

βούλει κατάντη καὶ ταχεῖαν σοι φράσω;

Διονυσος

Δι.

128

νὴ τὸν Δί’ὡς ὄντος γε μὴ βαδιστικοῦ.

Ηρακλης

Ηρ.

129

καθέρπυσόν νυν ἐς Κεραμεικόν.

Διονυσος

Δι.

129

κᾆτα τί;

Ηρακλης

Ηρ.

130

ἀναβὰς ἐπὶ τὸν πύργον τὸν ὑψηλόν —

Διονυσος

Δι.

130

τί δρῶ;

Ηρακλης

Ηρ.

131

ἀφιεμένην τὴν λαμπάδ’ἐντεῦθεν θεῶ,

132

κἄπειτ’ἐπειδὰν φῶσιν οἱ θεώμενοι

133

“εἷναι,” τόθ’εἷναι καὶ σὺ σαυτόν.

Διονυσος

Δι.

133

ποῖ

Ηρακλης

Ηρ.

133

κάτω.

Διονυσος

Δι.

134

ἀλλ’ἀπολέσαιμ’ἂν ἐγκεφάλου θρίω δύο.

135

οὐκ ἂν βαδίσαιμι τὴν ὁδὸν ταύτην.

Ηρακλης

Ηρ.

135

τί δαί;

Διονυσος

Δι.

136

ἥνπερ σὺ τότε κατῆλθες.

Ηρακλης

Ηρ.

136

ἀλλ’ὁ πλοῦς πολύς.

137

εὐθὺς γὰρ ἐπὶ λίμνην μεγάλην ἥξεις πάνυ

138

ἄβυσσον.

Διονυσος

Δι.

138

εἶτα πῶς περαιωθήσομαι;

Ηρακλης

Ηρ.

139

ἐν πλοιαρίῳ τυννουτῳί σ’ἀνὴρ γέρων

140

ναύτης διάξει δύ’ὀβολὼ μισθὸν λαβών.

Διονυσος

Δι.

141

φεῦ, ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύ’ὀβολώ.

142

πῶς ἠλθέτην κἀκεῖσε;

Ηρακλης

Ηρ.

142

Θησεὺς ἤγαγεν.

143

μετὰ ταῦτ’ὄφεις καὶ θηρί’ὄψει μυρία

144

δεινότατα.

Διονυσος

Δι.

144

μή μ’ἔκπληττε μη δὲ δειμάτου ·

145

οὐ γάρ μ’ἀποτρέψεις.

Ηρακλης

Ηρ.

145

εἶτα βόρβορον πολὺν

146

καὶ σκῶρ ἀείνων · ἐν δὲ τούτῳ κειμένους,

147

εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε,

148

ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο,

149

ἢ μητέρ’ἠλόασεν, ἢ πατρὸς γνάθον

150

ἐπάταξεν, ἢ ’πίορκον ὅρκον ὤμοσεν,

151

ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο.

Διονυσος

Δι.

152

νὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰ

153

τὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου.

Ηρακλης

Ηρ.

154

ἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή,

155

ὄψειτε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε,

156

καὶ μυρρινῶνας καὶ θιάσους εὐδαίμονας

157

ἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν.

Διονυσος

Δι.

158

οὗτοι δὲ δὴ τίνες εἰσίν;

Ηρακλης

Ηρ.

158

οἱ μεμυημένοι —

Ξανθιας

Ξα.

159

νὴ τὸν Δί’ἐγὼ γοῦν ὄνος ἄγω μυστήρια.

160

ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον.

Ηρακλης

Ηρ.

161

οἵ σοι φράσουσ’ἁπαξάπανθ’ὧν ἂν δέῃ.

162

οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρ’αὐτὴν τὴν ὁδὸν

163

ἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις.

164

καὶ χαῖρε πόλλ’ ὦδελφέ.

Διονυσος

Δι.

164

νὴ Δία καὶ σύ γε

165

ὑγίαινε. σὺ δὲ τὰ στρώματ’αὖθις λάμβανε.

Ξανθιας

Ξα.

166

πρὶν καὶ καταθέσθαι;

Διονυσος

Δι.

166

καὶ ταχέως μέντοι πάνυ.

Ξανθιας

Ξα.

167

μὴ δῆθ’, ἱκετεύω σ’, ἀλλὰ μίσθωσαί τινα

168

τῶν ἐκφερομένων, ὅστις ἐπὶ τοῦτ’ἔρχεται.

Διονυσος

Δι.

169

ἐὰν δὲ μὴ εὕρω;

Ξανθιας

Ξα.

169

τότε μ’ἄγειν.

Διονυσος

Δι.

169

καλῶς λέγεις.

170

καὶ γάρ τιν’ἐκφέρουσι τουτονὶ νεκρόν,

171

οὗτος, σὲ λέγω μέντοι, σὲ τὸν τεθνηκότα ·

172

ἄνθρωπε βούλει σκευάρι’εἰς Ἅιδου φέρειν;

Νεκρος

Νε.

173

πόσ’ἄττα;

Διονυσος

Δι.

173

ταυτί.

Νεκρος

Νε.

173

δύο δραχμὰς μισθὸν τελεῖς;

Διονυσος

Δι.

174

μὰ Δί’ἀλλ’ἔλαττον.

Νεκρος

Νε.

174

ὑπάγεθ’ὑμεῖς τῆς ὁδοῦ.

Διονυσος

Δι.

175

ἀνάμεινον ὦ δαιμόνι’, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι.

Νεκρος

Νε.

176

εἰ μὴ καταθήσεις δύο δραχμάς, μὴ διαλέγου.

Διονυσος

Δι.

177

λάβ’ἐννέ’ὀβολούς.

Νεκρος

Νε.

177

ἀναβιοίην νυν πάλιν.

Ξανθιας

Ξα.

178

ὡς σεμνὸς ὁ κατάρατος · οὐκ οἰμώξεται;

179

ἐγὼ βαδιοῦμαι.

Διονυσος

Δι.

179

χρηστὸς εἶ καὶ γεννάδας.

180

χωρῶμεν ἐπὶ τὸ πλοῖον.

Χαρων

Χα.

180

ὠὸπ παραβαλοῦ.

Ξανθιας

Ξα.

181

τουτὶ τί ἔστι;

Διονυσος

Δι.

181

τοῦτο; λίμνη νὴ Δία

182

αὕτη ’στὶν ἣν ἔφραζε, καὶ πλοῖόν γ’ὁρῶ.

Ξανθιας

Ξα.

183

νὴ τὸν Ποσειδῶ κἄστι γ’ὁ Χάρων οὑτοσί.

Διονυσος

Δι.

184

χαῖρ’ὦ Χάρων, χαῖρ’ὦ Χάρων, χαῖρ’ὦ Χάρων.

Χαρων

Χα.

185

τίς εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν καὶ πραγμάτων;

186

τίς ἐς τὸ Λήθης πεδίον, ἢ σ’Ὄνου πόκας,

187

ἢ σ’Κερβερίους, ἢ σ’κόρακας, ἢ ’πὶ Ταίναρον;

Διονυσος

Δι.

188

ἐγώ.

Χαρων

Χα.

188

ταχέως ἔμβαινε.

Διονυσος

Δι.

188

ποῖ σχήσειν δοκεῖς;

189

ἐς κόρακας ὄντως;

Χαρων

Χα.

189

ναὶ μὰ Δία σοῦ γ’οὕνεκα.

190

ἔσβαινε δή.

Διονυσος

Δι.

190

παῖ δεῦρο.

Χαρων

Χα.

190

δοῦλον οὐκ ἄγω,

191

εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν.

Ξανθιας

Ξα.

192

μὰ τὸν Δί’οὐ γὰρ ἀλλ’ἔτυχον ὀφθαλμιῶν.

Χαρων

Χα.

193

οὔκουν περιθρέξει δῆτα τὴν λίμνην κύκλῳ;

Ξανθιας

Ξα.

194

ποῦ δῆτ’ἀναμενῶ;

Χαρων

Χα.

194

παρὰ τὸν Αὑαίνου λίθον

195

ἐπὶ ταῖς ἀναπαύλαις.

Διονυσος

Δι.

195

μανθάνεις;

Ξανθιας

Ξα.

195

πάνυ μανθάνω.

196

οἴμοι κακοδαίμων, τῷ ξυνέτυχον ἐξιών;

Χαρων

Χα.

197

κάθιζ’ἐπὶ κώπην. εἴ τις ἔτι πλεῖ, σπευδέτω.

198

οὗτος τί ποιεῖς;

Διονυσος

Δι.

198

ὅ τι ποιῶ; τί δ’ἄλλο γ’ἢ

199

ἵζω ’πὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ;

Χαρων

Χα.

200

οὔκουν καθεδεῖ δῆτ’ἐνθαδὶ γάστρων;

Διονυσος

Δι.

200

ἰδού.

Χαρων

Χα.

201

οὔκουν προβαλεῖ τὼ χεῖρε κἀκτενεῖς;

Διονυσος

Δι.

201

ἰδού.

Χαρων

Χα.

202

οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ἀλλ’ἀντιβὰς

203

ἐλᾷς προθύμως;

Διονυσος

Δι.

203

κᾆτα πῶς δυνήσομαι

204

ἄπειρος ἀθαλάττωτος ἀσαλαμίνιος

205

ὢν εἶτ’ἐλαύνειν;

Χαρων

Χα.

205

ῥᾷστ’· ἀκούσει γὰρ μέλη

206

κάλλιστ’, ἐπειδὰν ἐμβάλῃς ἅπαξ,

Διονυσος

Δι.

206

τίνων;

Χαρων

Χα.

207

βατράχων κύκνων θαυμαστά.

Διονυσος

Δι.

207

κατακέλευε δή.

Χαρων

Χα.

208

ὦ ὀπὸπ ὦ ὀπόπ.

Βατραχοι

Βα.

209

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,

210

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

211

λιμναῖα κρηνῶν τέκνα,

212

ξύναυλον ὕμνων βοὰν

213

φθεγξώμεθ’, εὔγηρυν ἐμὰν ἀοιδάν,

κοὰξ κοάξ,

ἣν ἀμφὶ Νυσήιον

Διὸς Διόνυσον ἐν

Λίμναισιν ἰαχήσαμεν,

ἡνίχ’ὁ κραιπαλόκωμος

τοῖς ἱεροῖσι Χύτροισι

220

χωρεῖ κατ’ἐμὸν τέμενος λαῶν ὄχλος.

221

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

Διονυσος

Δι.

222

ἐγὼ δέ γ’ἀλγεῖν ἄρχομαι

223

τὸν ὄρρον ὦ κοὰξ κοάξ ·

224

ὑμῖν δ’ἴσως οὐδὲν μέλει.

Βατραχοι

Βα.

225

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

Διονυσος

Δι.

226

ἀλλ’ἐξόλοισθ’αὐτῷ κοάξ ·

227

οὐδὲν γάρ ἐστ’ἀλλ’ἢ κοάξ.

Βατραχοι

Βα.

228

εἰκότως γ’ὦ πολλὰ πράττων.

229

ἐμὲ γὰρ ἔστερξαν εὔλυροίτε Μοῦσαι

230

καὶ κεροβάτας Πὰν ὁ καλαμόφθογγα παίζων ·

231

προσεπιτέρπεται δ’ὁ φορμικτὰς Ἀπόλλων,

232

ἕνεκα δόνακος, ὃν ὑπολύριον

233

ἔνυδρον ἐν λίμναις τρέφω.

235

βρεκεκεκὲξ κοάξ κοάξ.

Διονυσος

Δι.

236

ἐγὼ δὲ φλυκταίνας γ’ἔχω,

237

χὠ πρωκτὸς ἰδίει πάλαι,

238

κᾆτ’αὐτίκ’ἐκκύψας ἐρεῖ —

Βατραχοι

Βα.

239

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

Διονυσος

Δι.

240

ἀλλ’ὦ φιλῳδὸν γένος

241

παύσασθε.

Βατραχοι

Βα.

241

μᾶλλον μὲν οὖν

242

φθεγξόμεσθ’, εἰ δή ποτ’εὐηλίοις

243

ἐν ἁμέραισιν

244

ἡλάμεσθα διὰ κυπείρου

244b

καὶ φλέω, χαίροντες ᾠδῆς

245

πολυκολύμβοισι μέλεσιν,

246

ἢ Διὸς φεύγοντες ὄμβρον

247

ἔνυδρον ἐν βυθῷ χορείαν

248

αἰόλαν ἐφθεγξάμεσθα

249

πομφολυγοπαφλάσμασιν.

Διονυσος

Δι.

251

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

252

τουτὶ παρ’ὑμῶν λαμβάνω.

Βατραχοι

Βα.

253

δεινά τἄρα πεισόμεσθα.

Διονυσος

Δι.

254

δεινότερα δ’ἔγωγ’, ἐλαύνων

255

εἰ διαρραγήσομαι.

Βατραχοι

Βα.

256

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

Διονυσος

Δι.

257

οἰμώζετ’· οὐ γάρ μοι μέλει.

Βατραχοι

Βα.

258

ἀλλὰ μὴν κεκραξόμεσθά γ’

259

ὁπόσον ἡ φάρυξ ἂν ἡμῶν

260

χανδάνῃ δι’ἡμέρας.

Διονυσος

Δι.

261

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

262

τούτῳ γὰρ οὐ νικήσετε.

Βατραχοι

Βα.

263

οὐ δὲ μὴν ἡμᾶς σὺ πάντως.

Διονυσος

Δι.

264

οὐ δὲ μὴν ὑμεῖς γ’ἐμὲ

264b

οὐδέποτε · κεκράξομαι γὰρ

265

κἂν δέῃ δι’ἡμέρας

265b

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,

266

ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοάξ,

267

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

268

ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθ’ὑμᾶς τοῦ κοάξ.

Χαρων

Χα.

269

ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω,

270

ἔκβαιν’, ἀπόδος τὸν ναῦλον.

Διονυσος

Δι.

270

ἔχε δὴ τὠβολώ.

271

ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.

Ξανθιας

Ξα.

272

ἰαῦ.

Διονυσος

Δι.

272

βάδιζε δεῦρο.

Ξανθιας

Ξα.

272

χαῖρ’ὦ δέσποτα.

Διονυσος

Δι.

273

τί ἔστι τἀνταυθοῖ;

Ξανθιας

Ξα.

273

σκότος καὶ βόρβορος.

Διονυσος

Δι.

274

κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι

275

καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν;

Ξανθιας

Ξα.

275

σὺ δ’οὔ;

Διονυσος

Δι.

276

νὴ τὸν Ποσειδῶ ’γωγε, καὶ νυνί γ’ὁρῶ.

277

ἄγε δὴ τί δρῶμεν;

Ξανθιας

Ξα.

277

προϊέναι βέλτιστα νῷν,

278

ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία

279

τὰ δείν’ἔφασκ’ἐκεῖνος.

Διονυσος

Δι.

279

ὡς οἰμώξεται.

280

ἠλαζονεύεθ’ἵνα φοβηθείην ἐγώ,

281

εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος.

282

οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθ’ὡς Ἡρακλῆς.

283

ἐγὼ δέ γ’εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι

284

λαβεῖντ’ἀγώνισμ’ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.

Ξανθιας

Ξα.

285

νὴ τὸν Δία καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός.

Διονυσος

Δι.

286

ποῦ ποῦ ’στιν;

Ξανθιας

Ξα.

286

ἐξόπισθεν.

Διονυσος

Δι.

286

ἐξόπισθ’ἴθι.

Ξανθιας

Ξα.

287

ἀλλ’ἐστὶν ἐν τῷ πρόσθε.

Διονυσος

Δι.

287

πρόσθε νυν ἴθι.

Ξανθιας

Ξα.

288

καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα.

Διονυσος

Δι.

289

ποῖόν τι;

Ξανθιας

Ξα.

289

δεινόν · παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται

290

τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δ’ὀρεύς, τοτὲ δ’αὖ γυνὴ

291

ὡραιοτάτη τις.

Διονυσος

Δι.

291

ποῦ ’στι; φέρ’ἐπ’αὐτὴν ἴω.

Ξανθιας

Ξα.

292

ἀλλ’οὐκέτ’αὖ γυνή ’στιν, ἀλλ’ἤδη κύων.

Διονυσος

Δι.

293

Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί.

Ξανθιας

Ξα.

293

πυρὶ γοῦν λάμπεται

294

ἅπαν τὸ πρόσωπον.

Διονυσος

Δι.

294

καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει;

Ξανθιας

Ξα.

295

νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον,

296

σάφ’ἴσθι.

Διονυσος

Δι.

296

ποῖ δῆτ’ἂν τραποίμην;

Ξανθιας

Ξα.

296

ποῖ δ’ἐγώ;

Διονυσος

Δι.

297

ἱερεῦ διαφύλαξόν μ’, ἵν’ὦ σοι ξυμπότης.

Ξανθιας

Ξα.

298

ἀπολούμεθ’ ὦναξ Ἡράκλεις.

Διονυσος

Δι.

298

οὐ μὴ καλεῖς μ’

299

ὦνθρωφ’, ἱκετεύω, μη δὲ κατερεῖς τοὔνομα.

Ξανθιας

Ξα.

300

Διόνυσε τοίνυν.

Διονυσος

Δι.

300

τοῦτό γ’ἧττον θατέρου.

301

ἴθ’ᾗπερ ἔρχει.

Ξανθιας

Ξα.

301

δεῦρο δεῦρ’ὦ δέσποτα.

Διονυσος

Δι.

302

τί δ’ἔστι;

Ξανθιας

Ξα.

302

θάρρει · πάντ’ἀγαθὰ πεπράγαμεν,

303

ἔξεστίθ’ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν,

304

“ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ”.

305

ἥμπουσα φρούδη.

Διονυσος

Δι.

305

κατόμοσον.

Ξανθιας

Ξα.

305

νὴ τὸν Δία.

Διονυσος

Δι.

306

καὖθις κατόμοσον.

Ξανθιας

Ξα.

306

νὴ Δί’.

Διονυσος

Δι.

306

ὄμοσον.

Ξανθιας

Ξα.

306

νὴ Δία.

Διονυσος

Δι.

307

οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασ’αὐτὴν ἰδών.

Ξανθιας

Ξα.

308

ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.

Διονυσος

Δι.

309

οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν;

310

τίν’αἰτιάσομαι θεῶν μ’ἀπολλύναι;

Ξανθιας

Ξα.

311

αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;

Διονυσος

Δι.

312

οὗτος.

Ξανθιας

Ξα.

312

τί ἔστιν;

Διονυσος

Δι.

312

οὐ κατήκουσας;

Ξανθιας

Ξα.

312

τίνος;

Διονυσος

Δι.

313

αὐλῶν πνοῆς.

Ξανθιας

Ξα.

313

ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με

314

αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.

Διονυσος

Δι.

315

ἀλλ’ἠρεμὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα.

Χορος

Χο.

316

Ἴακχ’ὦ Ἴακχε.

317

Ἴακχ’ὦ Ἴακχε.

Ξανθιας

Ξα.

318

τοῦτ’ἔστ’ἐκεῖν’ὦ δέσποθ’· οἱ μεμυημένοι

319

ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν.

320

ᾄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ Διαγόρας.

Διονυσος

Δι.

321

κἀμοὶ δοκοῦσιν. ἡσυχίαν τοίνυν ἄγειν

322

βέλτιστόν ἐσθ’, ἕως ἂν εἰδῶμεν σαφῶς.

Χορος

Χο.

324

Ἴακχ’ὦ πολυτίμητ’ἐν ἕδραις ἐνθάδε ναίων,

325

Ἴακχ’ὦ Ἴακχε,

326

ἐλθὲ τόνδ’ἀνὰ λειμῶνα χορεύσων

327

ὁσίους ἐς θιασώτας,

328

πολύκαρπον μὲν τινάσσων

329

περὶ κρατὶ σῷ βρύοντα

330

στέφανον μύρτων, θρασεῖ δ’ἐγκατακρούων

331

ποδὶ τὰν ἀκόλαστον

332

φιλοπαίγμονα τιμάν,

335

χαρίτων πλεῖστον ἔχουσαν μέρος, ἁγνάν, ἱερὰν

336

ὁσίοις μύσταις χορείαν.

Ξανθιας

Ξα.

337

ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη,

338

ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν.

Διονυσος

Δι.

339

οὔκουν ἀτρέμ’ἕξεις, ἤν τι καὶ χορδῆς λάβῃς;

Χορος

Χο.

340

† ἔγειρε φλογέας λαμπάδας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει τινάσσων †,

341

Ἴακχ’ὦ Ἴακχε,

342

νυκτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ.

343

φλογὶ φέγγεται δὲ λειμών ·

345

γόνυ πάλλεται γερόντων ·

346

ἀποσείονται δὲ λύπας

347

χρονίουςτ’ἐτῶν παλαιῶν ἐνιαυτοὺς

350

ἱερᾶς ὑπὸ τιμᾶς.

351

σὺ δὲ λαμπάδι † φλέγων †

352

προβάδην ἔξαγ’ἐπ’ἀνθηρὸν ἕλειον δάπεδον

353

χοροποιὸν μάκαρ ἥβαν.

354

εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροισι χοροῖσιν,

355

ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμῃ μὴ καθαρεύει,

356

ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτ’εἶδεν μήτ’ἐχόρευσεν,

357

μη δὲ Κρατίνου τοῦ ταυροφάγου γλώττης Βακχεῖ’ἐτελέσθη,

358

ἢ βωμολόχοις ἔπεσιν χαίρει μὴ ν’καιρῷ τοῦτο ποιοῦσιν,

359

ἢ στάσιν ἐχθρὰν μὴ καταλύει μη δ’εὔκολός ἐστι πολίταις,

360

ἀλλ’ἀνεγείρει καὶ ῥιπίζει κερδῶν ἰδίων ἐπιθυμῶν,

361

ἢ τῆς πόλεως χειμαζομένης ἄρχων καταδωροδοκεῖται,

362

ἢ προδίδωσιν φρούριον ἢ ναῦς, ἢ τἀπόρρητ’ἀποπέμπει

363

ἐξ Αἰγίνης Θωρυκίων ὢν εἰκοστολόγος κακοδαίμων,

364

ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον,

365

ἢ χρήματα ταῖς τῶν ἀντιπάλων ναυσὶν παρέχειν τινὰ πείθει,

366

ἢ κατατιλᾷ τῶν Ἑκαταίων κυκλίοισι χοροῖσιν ὑπᾴδων,

367

ἢ τοὺς μισθοὺς τῶν ποιητῶν ῥήτωρ ὢν εἶτ’ἀποτρώγει,

368

κωμῳδηθεὶς ἐν ταῖς πατρίοις τελεταῖς ταῖς τοῦ Διονύσου ·

369

τούτοις αὐδῶ καὖθις ἀπαυδῶ καὖθις τὸ τρίτον μάλ’ἀπαυδῶ

370

ἐξίστασθαι μύσταισι χοροῖς · ὑμεῖς δ’ἀνεγείρετε μολπὴν

371

καὶ παννυχίδας τὰς ἡμετέρας αἳ τῇδε πρέπουσιν ἑορτῇ.

372

χώρει νυν πᾶς ἀνδρείως

373

ἐς τοὺς εὐανθεῖς κόλπους

374

λειμώνων ἐγκρούων

375

κἀπισκώπτων

376

καὶ παίζων καὶ χλευάζων,

377

ἠρίστηται δ’ἐξαρκούντως.

378

ἀλλ’ἔμβα χὤπως ἀρεῖς

379

τὴν Σώτειραν γενναίως

380

τῇ φωνῇ μολπάζων,

381

ἣ τὴν χώραν

382

σῴζειν φήσ’ἐς τὰς ὥρας,

383

κἂν Θωρυκίων μὴ βούληται.

384

ἄγε νυν ἑτέραν ὕμνων ἰδέαν τὴν καρποφόρον βασίλειαν

385

Δήμητρα θεὰν ἐπικοσμοῦντες ζαθέαις μολπαῖς κελαδεῖτε.

386

Δήμητερ ἁγνῶν ὀργίων

387

ἄνασσα συμπαραστάτει,

388

καὶ σῷζε τὸν σαυτῆς χορόν,

389

καί μ’ἀσφαλῶς πανήμερον

390

παῖσαίτε καὶ χορεῦσαι ·

391

καὶ πολλὰ μὲν γέλοιά μ’

392

εἰπεῖν, πολλὰ δὲ σπουδαῖα, καὶ

393

τῆς σῆς ἑορτῆς ἀξίως

394

παίσαντα καὶ σκώψαντα

395

νικήσαντα ταινιοῦσθαι.

396

ἄγ’εἶα

397

νῦν καὶ τὸν ὡραῖον θεὸν παρακαλεῖτε δεῦρο

398

ᾠδαῖσι, τὸν ξυνέμπορον τῆσδε τῆς χορείας.

399

Ἴακχε πολυτίμητε, μέλος ἑορτῆς

400

ἥδιστον εὑρών, δεῦρο συνακολούθει

401

πρὸς τὴν θεὸν

402

καὶ δεῖξον ὡς ἄνευ πόνου

403

πολλὴν ὁδὸν περαίνεις.

404

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

405

σὺ γὰρ κατεσχίσω μὲν ἐπὶ γέλωτι

406

κἀπ’εὐτελείᾳ τόδε τὸ σανδαλίσκον

407

καὶ τὸ ῥάκος,

408

κἀξηῦρες ὥστ’ἀζημίους

409

παίζειντε καὶ χορεύειν.

410

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

411

καὶ γὰρ παραβλέψας τι μειρακίσκης

412

νῦν δὴ κατεῖδον καὶ μάλ’εὐπροσώπου

413

συμπαιστρίας

414

χιτωνίου

415

παραρραγέντος τιτθίον προκύψαν.

416

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

Διονυσος

Δι.

417

ἐγὼ δ’ἀεί πως

418

φιλακόλουθός εἰμι καὶ μετ’αὐτῆς

419

παίζων χορεύειν βούλομαι.

Ξανθιας

Ξα.

419

κἄγωγε πρός.

Χορος

Χο.

420

βούλεσθε δῆτα κοινῇ

421

σκώψωμεν Ἀρχέδημον;

422

ὃς ἑπτέτης ὢν οὐκ ἔφυσε φράτερας.

423

νυνὶ δὲ δημαγωγεῖ

424

ἐν τοῖς ἄνω νεκροῖσι,

425

κἀστὶν τὰ πρῶτα τῆς ἐκεῖ μοχθηρίας.

426

τὸν Κλεισθένους δ’ἀκούω

427

ἐν ταῖς ταφαῖσι πρωκτὸν

428

τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους ·

429

κἀκόπτετ’ἐγκεκυφώς,

430

κἄκλαε κἀκεκράγει

431

Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν ἁναφλύστιος.

432

καὶ Καλλίαν γέ φασι

433

τοῦτον τὸν Ἱπποβίνου

434

κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον.

Διονυσος

Δι.

435

ἔχοιτ’ἂν οὖν φράσαι νῷν

436

Πλούτων’ὅπου ’νθάδ’οἰκεῖ;

437

ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω.

Χορος

Χο.

438

μηδὲν μακρὰν ἀπέλθῃς,

439

μη δ’αὖθις ἐπανέρῃ με,

440

ἀλλ’ἴσθ’ἐπ’αὐτὴν θύραν ἀφιγμένος.

Διονυσος

Δι.

441

αἴροι’ἂν αὖθις ὦ παῖ.

Ξανθιας

Ξα.

442

τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα;

443

ἀλλ’ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.

Χορος

Χο.

444

χωρεῖτε

445

νῦν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀν’ἄλσος

446

παίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς ·

447

ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν,

448

οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.

449

χωρῶμεν ἐς πολυρρόδους

λειμῶνας ἀνθεμώδεις,

τὸν ἡμέτερον τρόπον

τὸν καλλιχορώτατον

παίζοντες, ὃν ὄλβιαι

Μοῖραι ξυνάγουσιν.

μόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιος

456

καὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν,

457

ὅσοι μεμυήμεθ’

457b

εὐσεβῆτε διήγομεν

458

τρόπον περὶ τοὺς ξένους

459

καὶ τοὺς ἰδιώτας.

Διονυσος

Δι.

460

ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;

461

πῶς ἐνθάδ’ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;

Ξανθιας

Ξα.

462

οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας,

463

καθ’Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμ’ἔχων.

Διονυσος

Δι.

464

παῖ παῖ.

Αιακος

Αι.

464

τίς οὗτος;

Διονυσος

Δι.

464

Ἡρακλῆς ὁ καρτερός.

Αιακος

Αι.

465

ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ

466

καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,

467

ὃς τὸν κύν’ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον

468

ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,

469

ὃν ἐγὼ ’φύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος ·

470

τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα

471

Ἀχερόντιόςτε σκόπελος αἱματοσταγὴς

472

φρουροῦσι, Κωκυτοῦτε περίδρομοι κύνες,

473

ἔχιδνάθ’ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου

474

διασπαράξει, πλευμόνωντ’ἀνθάψεται

475

Ταρτησία μύραινα · τὼ νεφρὼ δέ σου

476

αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω

477

διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,

478

ἐφ’ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.

Ξανθιας

Ξα.

479

οὗτος τί δέδρακας;

Διονυσος

Δι.

479

ἐγκέχοδα · κάλει θεόν.

Ξανθιας

Ξα.

480

ὦ καταγέλαστ’οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ

481

πρίν τινά σ’ἰδεῖν ἀλλότριον;

Διονυσος

Δι.

481

ἀλλ’ὡρακιῶ.

482

ἀλλ’οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.

Ξανθιας

Ξα.

483

ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.

Διονυσος

Δι.

483

ποῦ ’στιν;

Ξανθιας

Ξα.

483

ὦ χρυσοῖ θεοὶ

484

ἐνταῦθ’ἔχεις τὴν καρδίαν;

Διονυσος

Δι.

484

δείσασα γὰρ

485

ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.

Ξανθιας

Ξα.

486

ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.

Διονυσος

Δι.

486

ἐγώ;

487

πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;

488

οὐκ ἂν ἕτερός γ’αὔτ’ἠργάσατ’ἀνήρ.

Ξανθιας

Ξα.

488

ἀλλὰ τί;

Διονυσος

Δι.

489

κατέκειτ’ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν ·

490

ἐγὼ δ’ἀνέστην καὶ προσέτ’ἀπεψησάμην.

Ξανθιας

Ξα.

491

ἀνδρεῖά γ’ὦ Πόσειδον.

Διονυσος

Δι.

491

οἶμαι νὴ Δία.

492

σὺ δ’οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων

493

καὶ τὰς ἀπειλάς;

Ξανθιας

Ξα.

493

οὐ μὰ Δί’οὐ δ’ἐφρόντισα.

Διονυσος

Δι.

494

ἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,

495

σὺ μὲν γενοῦ ’γὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν

496

καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ ·

497

ἐγὼ δ’ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.

Ξανθιας

Ξα.

498

φέρε δὴ ταχέως αὔτ’· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον ·

499

καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,

500

εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμ’ἔχων.

Διονυσος

Δι.

501

μὰ Δί’ἀλλ’ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.

502

φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματ’αἴρωμαι ταδί.

Θεραπαινα

Θε.

503

ὦ φίλταθ’ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρ’εἴσιθι.

504

ἡ γὰρ θεός σ’ὡς ἐπύθεθ’ἥκοντ’, εὐθέως

505

ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας

506

ἔτνους δύ’ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζ’ὅλον,

507

πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλ’εἴσιθι.

Ξανθιας

Ξα.

508

κάλλιστ’, ἐπαινῶ.

Θεραπαινα

Θε.

508

μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σ’ἐγὼ

509

περιόψομ’ἀπελθόντ’, ἐπεί τοι καὶ κρέα

510

ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα

511

ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.

512

ἀλλ’εἴσιθ’ἅμ’ἐμοί.

Ξανθιας

Ξα.

512

πάνυ καλῶς.

Θεραπαινα

Θε.

512

ληρεῖς ἔχων

513

οὐ γάρ σ’ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοι

514

ἥδ’ἔνδον ἔσθ’ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδες

515

ἕτεραι δύ’ἢ τρεῖς.

Ξανθιας

Ξα.

515

πῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;

Θεραπαινα

Θε.

516

ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.

517

ἀλλ’εἴσιθ’, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη

518

ἔμελλ’ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζ’εἰσῄρετο.

Ξανθιας

Ξα.

519

ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν

520

ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.

521

ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.

Διονυσος

Δι.

522

ἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,

523

ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ’νεσκεύασα;

524

οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,

525

ἀλλ’ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.

Ξανθιας

Ξα.

526

τί δ’ἔστιν; οὔ τι πού μ’ἀφελέσθαι διανοεῖ

527

ἅδωκας αὐτός;

Διονυσος

Δι.

527

οὐ τάχ’, ἀλλ’ἤδη ποιῶ.

528

κατάθου τὸ δέρμα.

Ξανθιας

Ξα.

528

ταῦτ’ἐγὼ μαρτύρομαι

529

καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.

Διονυσος

Δι.

529

ποίοις θεοῖς;

530

τὸ δὲ προσδοκῆσαί σ’οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν

531

ὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;

Ξανθιας

Ξα.

532

ἀμέλει καλῶς · ἔχ’αὔτ’. ἴσως γάρ τοί ποτε

533

ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.

Χορος

Χο.

534

ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστι

534b

νοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶ

535

πολλὰ περιπεπλευκότος,

536

μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶ

537

πρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχον

537b

μᾶλλον ἢ γεγραμμένην

538

εἰκόν’ἑστάναι, λαβόνθ’ἓν

539

σχῆμα · τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι

539b

πρὸς τὸ μαλθακώτερον

540

δεξιοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστι

540b

καὶ φύσει Θηραμένους.

Διονυσος

Δι.

541

οὐ γὰρ ἂν γέλοιον ἦν, εἰ

542

Ξανθίας μὲν δοῦλος ὢν ἐν

543

στρώμασιν Μιλησίοις

543b

ἀνατετραμμένος κυνῶν

544

ὀρχηστρίδ’εἶτ’ᾔτησεν ἀμίδ’, ἐγὼ

544b

δὲ πρὸς τοῦτον βλέπων

545

τοὐρεβίνθου ’δραττόμην,

546

οὗτος δ’ἅτ’ὢν αὐτὸς πανοῦργος

547

εἶδε, κᾆτ’ἐκ τῆς γνάθου

547b

πὺξ πατάξας μοὐξέκοψε

548

τοῦ χοροῦ τοὺς προσθίους;

Πανδοκευτρια

Πα.

549

Πλαθάνη Πλαθάνη δεῦρ’ἔλθ’, ὁ πανοῦργος οὑτοσί,

550

ὃς ἐς τὸ πανδοκεῖον εἰσελθών ποτε

551

ἑκκαίδεκ’ἄρτους κατέφαγ’ἡμῶν.

Πλαθανη

Πλ.

551

νὴ Δία

552

ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα.

Ξανθιας

Ξα.

552

κακὸν ἥκει τινί.

Πανδοκευτρια

Πα.

553

καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστ’εἴκοσιν

554

ἀν’ἡμιωβολιαῖα.

Ξανθιας

Ξα.

554

δώσει τις δίκην.

Πανδοκευτρια

Πα.

555

καὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά.

Διονυσος

Δι.

555

ληρεῖς ὦ γύναι

556

κοὐκ οἶσθ’ὅ τι λέγεις.

Πανδοκευτρια

Πα.

556

οὐ μὲν οὖν με προσεδόκας,

557

ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σ’ἔτι;

558

τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.

Πλαθανη

Πλ.

559

. μὰ Δί’οὐ δὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν,

560

. ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιεν

Πανδοκευτρια

Πα.

561

κἄπειτ’ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην,

562

ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.

Ξανθιας

Ξα.

563

τούτου πάνυ τοὔργον · οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ.

Πανδοκευτρια

Πα.

564

καὶ τὸ ξίφος γ’ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.

Πλαθανη

Πλ.

565

νὴ Δία τάλαινα.

Πανδοκευτρια

Πα.

565

νὼ δὲ δεισάσα γέ που

566

ἐπὶ τὴν κατήλιφ’εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν ·

567

ὁ δ’ᾤχετ’ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.

Ξανθιας

Ξα.

568

καὶ τοῦτο τούτου τοὔργον.

Πλαθανη

Πλ.

568

ἀλλ’ἐχρῆν τι δρᾶν.

Πανδοκευτρια

Πα.

569

ἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι.

Πλαθανη

Πλ.

570

σὺ δ’ἔμοιγ’ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον,

571

ἵν’αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν.

Πανδοκευτρια

Πα.

571

ὦ μιαρὰ φάρυξ,

572

ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους

573

κόπτοιμ’ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.

Πλαθανη

Πλ.

574

ἐγὼ δέ γ’ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.

Πανδοκευτρια

Πα.

575

ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγ’ἂν ἐκτέμοιμί σου

576

δρέπανον λαβοῦσ’, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας.

Πλαθανη

Πλ.

577

. ἀλλ’εἶμ’ἐπὶ τὸν Κλέων’, ὃς αὐτοῦ τήμερον

578

. ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.

Διονυσος

Δι.

579

κάκιστ’ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ.

Ξανθιας

Ξα.

580

οἶδ’οἶδα τὸν νοῦν · παῦε παῦε τοῦ λόγου.

581

οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς ἄν.

Διονυσος

Δι.

581

μηδαμῶς

582

ὦ Ξανθίδιον.

Ξανθιας

Ξα.

582

καὶ πῶς ἂν Ἀλκμήνης ἐγὼ

583

υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;

Διονυσος

Δι.

584

οἶδ’οἶδ’ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς ·

585

κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.

586

ἀλλ’ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτ’ἀφέλωμαι χρόνου,

587

πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,

588

κάκιστ’ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.

Ξανθιας

Ξα.

589

δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.

Χορος

Χο.

590

νῦν σὸν ἔργον ἔστ’, ἐπειδὴ

590b

τὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερ

591

εἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν,

592

ἀνανεάζειν […]

593

καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν,

593b

τοῦ θεοῦ μεμνημένον

594

ᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν.

594b

εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσει

595

κἀκβαλεῖς τι μαλθακόν,

595b

αὖθις αἴρεσθαί σ’ἀνάγκη

596

’σται πάλιν τὰ στρώματα.

Ξανθιας

Ξα.

597

οὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτ’,

598

ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτ’

598b

ἄρτι συννοούμενος.

599

ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι,

600

ταῦτ’ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πειράσεταί

600b

μ’εὖ οἶδ’ὅτι.

601

ἀλλ’ὅμως ἐγὼ παρέξω

601b

’μ’αυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμα

602

καὶ βλέποντ’ὀρίγανον.

603

δεῖν δ’ἔοικεν, ὡς ἀκούω

604

τῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον.

Αιακος

Αι.

605

ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,

606

ἵνα δῷ δίκην · ἀνύετον.

Διονυσος

Δι.

606

ἥκει τῳ κακόν.

Ξανθιας

Ξα.

607

οὐκ ἐς κόρακας; μὴ πρόσιτον.

Αιακος

Αι.

607

εἶεν, καὶ μάχει;

608

ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας

609

χωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί.

Διονυσος

Δι.

610

εἶτ’οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ

611

κλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια;

Αιακος

Αι.

611

μἀλλ’ὑπερφυᾶ.

Διονυσος

Δι.

612

σχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά.

Ξανθιας

Ξα.

612

καὶ μὴν νὴ Δία

613

εἰ πώποτ’ἦλθον δεῦρ’, ἐθέλω τεθνηκέναι,

614

ἢ ’κλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.

615

καί σοι ποιήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ ·

616

βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών,

617

κἄν ποτέ μ’ἕλῃς ἀδικοῦντ’, ἀπόκτεινόν μ’ἄγων.

Αιακος

Αι.

618

καὶ πῶς βασανίσω;

Ξανθιας

Ξα.

618

πάντα τρόπον, ἐν κλίμακι

619

δήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων,

620

στρεβλῶν, ἔτι δ’ἐς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων,

621

πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ

622

μὴ τύπτε τοῦτον μη δὲ γητείῳ νέῳ.

Αιακος

Αι.

623

δίκαιος ὁ λόγος · κἄν τι πηρώσω γέ σου

624

τὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται.

Ξανθιας

Ξα.

625

μὴ δῆτ’ἔμοιγ’. οὕτω δὲ βασάνιζ’ἀπαγαγών.

Αιακος

Αι.

626

αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατ’ὀφθαλμοὺς λέγῃ.

627

κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖς

628

ἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος.

Διονυσος

Δι.

628

ἀγορεύω τινὶ

629

ἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντ’· εἰ δὲ μή,

630

αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ.

Αιακος

Αι.

630

λέγεις δὲ τί;

Διονυσος

Δι.

631

ἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός,

632

τοῦτον δὲ δοῦλον.

Αιακος

Αι.

632

ταῦτ’ἀκούεις;

Ξανθιας

Ξα.

632

φήμ’ἐγώ.

633

καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος ·

634

εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.

Διονυσος

Δι.

635

τί δῆτ’, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός,

636

οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;

Ξανθιας

Ξα.

637

δίκαιος ὁ λόγος · χὠπότερόν γ’ἂν νῷν ἴδῃς

638

κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι

639

τυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν.

Αιακος

Αι.

640

οὐκ ἔσθ’ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ ·

641

χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.

Ξανθιας

Ξα.

642

πῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως;

Αιακος

Αι.

642

ῥᾳδίως ·

643

πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον.

Ξανθιας

Ξα.

643

καλῶς λέγεις.

Αιακος

Αι.

644

ἰδού.

Ξανθιας

Ξα.

644

σκόπει νυν ἤν μ’ὑποκινήσαντ’ἴδῃς.

Αιακος

Αι.

645

ἤδη ’πάταξά σ’.

Ξανθιας

Ξα.

645

οὐ μὰ Δί’.

Αιακος

Αι.

645

οὐ δ’ἐμοὶ δοκεῖς.

646

ἀλλ’εἶμ’ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω.

Διονυσος

Δι.

646

πηνίκα;

Αιακος

Αι.

647

καὶ δὴ ’πάταξα.

Διονυσος

Δι.

647

κᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον;

Αιακος

Αι.

648

οὐκ οἶδα · τουδὶ δ’αὖθις ἀποπειράσομαι.

Ξανθιας

Ξα.

649

οὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ.

Αιακος

Αι.

649

τί τἀτταταῖ;

650

μῶν ὠδυνήθης;

Ξανθιας

Ξα.

650

οὐ μὰ Δί’ἀλλ’ἐφρόντισα

651

ὁπόθ’Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.

Αιακος

Αι.

652

ἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.

Διονυσος

Δι.

653

ἰοὺ ἰού.

Αιακος

Αι.

653

τί ἔστιν;

Διονυσος

Δι.

653

ἱππέας ὁρῶ.

Αιακος

Αι.

654

τί δῆτα κλάεις;

Διονυσος

Δι.

654

κρομμύων ὀσφραίνομαι.

Αιακος

Αι.

655

ἐπεὶ προτιμᾷς γ’οὐδέν.

Διονυσος

Δι.

655

οὐδέν μοι μέλει.

Αιακος

Αι.

656

βαδιστέον τἄρ’ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.

Ξανθιας

Ξα.

657

οἴμοι.

Αιακος

Αι.

657

τί ἔστι;

Ξανθιας

Ξα.

657

τὴν ἄκανθαν ἐξελε.

Αιακος

Αι.

658

τί τὸ πρᾶγμα τουτί; δεῦρο πάλιν βαδιστέον.

Διονυσος

Δι.

659

Ἄπολλον — ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶν’ἔχεις.

Ξανθιας

Ξα.

660

ἤλγησεν · οὐκ ἤκουσας;

Διονυσος

Δι.

660

οὐκ ἔγωγ’, ἐπεὶ

661

ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.

Ξανθιας

Ξα.

662

οὐδὲν ποιεῖς γάρ · ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει.

Αιακος

Αι.

663

μὰ τὸν Δί’ἀλλ’ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.

Διονυσος

Δι.

664

Πόσειδον

Ξανθιας

Ξα.

664

ἤλγησέν τις.

Διονυσος

Δι.

665

ὃς Αἰγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις ἁλὸς ἐν βένθεσιν.

Αιακος

Αι.

668

οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖν

669

ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλ’εἴσιτον ·

670

ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται

671

χἠ Φερρέφατθ’, ἅτ’ὄντε κἀκείνω θεώ.

Διονυσος

Δι.

672

ὀρθῶς λέγεις · ἐβουλόμην δ’ἂν τοῦτό σε

673

πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν.

Χορος

Χο.

675

Μοῦσα χορῶν ἱερῶν · ἐπίβηθι καὶ ἔλθ’ἐπὶ τέρψιν ἀοιδᾶς ἐμᾶς,

676

τὸν πολὺν ὀψομένη λαῶν · ὄχλον, οὗ σοφίαι

677

μυρίαι κάθηνται

678

φιλοτιμότεραι Κλεοφῶντος, ἐφ’οὗ δὴ χείλεσιν ἀμφιλάλοις

680

δεινὸν ἐπιβρέμεται

681

Θρῃκία χελιδὼν

682

† ἐπὶ βάρβαρον ἑζομένη πέταλον · †

683

κελαδεῖ δ’ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον, ὡς ἀπολεῖται,

685

κἂν ἴσαι γένωνται.

686

τὸν ἱερὸν χορὸν δίκαιόν ἐστι χρηστὰ τῇ πόλει

687

ξυμπαραινεῖν καὶ διδάσκειν. πρῶτον οὖν ἡμῖν δοκεῖ

688

ἐξισῶσαι τοὺς πολίτας κἀφελεῖν τὰ δείματα,

689

κεἴ τις ἥμαρτε σφαλείς τι Φρυνίχου παλαίσμασιν,

690

ἐγγενέσθαι φημὶ χρῆναι τοῖς ὀλισθοῦσιν τότε

691

αἰτίαν ἐκθεῖσι λῦσαι τὰς πρότερον ἁμαρτίας.

692

εἶτ’ἄτιμόν φημι χρῆναι μηδέν’εἶν’ἐν τῇ πόλει ·

693

καὶ γὰρ αἰσχρόν ἐστι τοὺς μὲν ναυμαχήσαντας μίαν

694

καὶ Πλαταιᾶς εὐθὺς εἶναι κἀντὶ δούλων δεσπότας.

695

κοὐ δὲ ταῦτ’ἔγωγ’ἔχοιμ’ἂν μὴ οὐ καλῶς φάσκειν ἔχειν,

696

ἀλλ’ἐπαινῶ · μόνα γὰρ αὐτὰ νοῦν ἔχοντ’ἐδράσατε.

697

πρὸς δὲ τούτοις εἰκὸς ὑμᾶς, οἳ μεθ’ὑμῶν πολλὰ δὴ

698

χοἰ πατέρες ἐναυμάχησαν καὶ προσήκουσιν γένει,

699

τὴν μίαν ταύτην παρεῖναι ξυμφορὰν αἰτουμένοις.

700

ἀλλὰ τῆς ὀργῆς ἀνέντες ὦ σοφώτατοι φύσει

701

πάντας ἀνθρώπους ἑκόντες συγγενεῖς κτησώμεθα

702

κἀπιτίμους καὶ πολίτας, ὅστις ἂν ξυνναυμαχῇ.

703

εἰ δὲ ταῦτ’ὀγκωσόμεσθα κἀποσεμνυνούμεθα,

704

τὴν πόλιν καὶ ταῦτ’ἔχοντες κυμάτων ἐν ἀγκάλαις,

705

ὑστέρῳ χρόνῳ ποτ’αὖθις εὖ φρονεῖν οὐ δόξομεν.

706

εἰ δ’ἐγὼ ὀρθὸς ἰδεῖν βίον ἀνέρος ἢ τρόπον ὅστις ἔτ’

707

οἰμώξεται,

708

οὐ πολὺν οὐ δ’ὁ πίθηκος οὗτος ὁ νῦν ἐνοχλῶν,

709

Κλειγένης ὁ μικρός,

710

ὁ πονηρότατος βαλανεὺς ὁπόσοι κρατοῦσι κυκησιτέφρου

711

ψευδολίτρου κονίας

712

καὶ Κιμωλίας γῆς,

713

χρόνον ἐνδιατρίψει · ἰδὼν δὲ τάδ’οὐκ

715

εἰρηνικὸς ἔσθ’, ἵνα μή ποτε κἀποδυθῇ μεθύων ἄνευ

716

ξύλου βαδίζων.

718

πολλάκις γ’ἡμῖν ἔδοξεν ἡ πόλις πεπονθέναι

719

ταὐτὸν ἔςτε τῶν πολιτῶν τοὺς καλούςτε κἀγαθοὺς

720

ἔςτε τἀρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον.

721

οὔτε γὰρ τούτοισιν οὖσιν οὐ κεκιβδηλευμένοις,

722

ἀλλὰ καλλίστοις ἁπάντων, ὡς δοκεῖ, νομισμάτων

723

καὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι καὶ κεκωδωνισμένοις

724

ἔντε τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ

725

χρώμεθ’οὐδέν, ἀλλὰ τούτοις τοῖς πονηροῖς χαλκίοις

726

χθέςτε καὶ πρώην κοπεῖσι τῷ κακίστῳ κόμματι.

727

τῶν πολιτῶνθ’οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας

728

ἄνδρας ὄντας καὶ δικαίους καὶ καλούςτε κἀγαθοὺς

729

καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ,

730

προυσελοῦμεν, τοῖς δὲ χαλκοῖς καὶ ξένοις καὶ πυρρίαις

731

καὶ πονηροῖς κἀκ πονηρῶν εἰς ἅπαντα χρώμεθα

732

ὑστάτοις ἀφιγμένοισιν, οἷσιν ἡ πόλις πρὸ τοῦ

733

οὐ δὲ φαρμακοῖσιν εἰκῇ ῥᾳδίως ἐχρήσατ’ἄν.

734

ἀλλὰ καὶ νῦν ὦνόητοι μεταβαλόντες τοὺς τρόπους

735

χρῆσθε τοῖς χρηστοῖσιν αὖθις · καὶ κατορθώσασι γὰρ

736

εὔλογον, κἄν τι σφαλῆτ’, ἐξ ἀξίου γοῦν τοῦ ξύλου,

737

ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσετε.

Αιακος

Αι.

738

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα γεννάδας ἀνὴρ

739

ὁ δεσπότης σου.

Ξανθιας

Ξα.

739

πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας,

740

ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;

Αιακος

Αι.

741

τὸ δὲ μὴ πατάξαι σ’ἐξελεγχθέντ’ἄντικρυς,

742

ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης.

Ξανθιας

Ξα.

743

ᾤμωξε μέντἄν.

Αιακος

Αι.

743

τοῦτο μέντοι δουλικὸν

744

εὐθὺς πεποίηκας, ὅπερ ἐγὼ χαίρω ποιῶν.

Ξανθιας

Ξα.

745

χαίρεις, ἱκετεύω;

Αιακος

Αι.

745

μἀλλ’ἐποπτεύειν δοκῶ,

746

ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ.

Ξανθιας

Ξα.

747

τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκ’ἂν πληγὰς λαβὼν

748

πολλὰς ἀπίῃς θύραζε;

Αιακος

Αι.

748

καὶ τοῦθ’ἥδομαι.

Ξανθιας

Ξα.

749

τί δὲ πολλὰ πράττων;

Αιακος

Αι.

749

ὡς μὰ Δί’οὐδὲν οἶδ’ἐγώ.

Ξανθιας

Ξα.

750

ὁμόγνιε Ζεῦ · καὶ παρακούων δεσποτῶν

751

ἅττ’ἂν λαλῶσι;

Αιακος

Αι.

751

μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.

Ξανθιας

Ξα.

752

τί δὲ τοῖς θύραζε ταῦτα καταλαλῶν;

Αιακος

Αι.

752

ἐγώ;

753

μὰ Δί’ἀλλ’ὅταν δρῶ τοῦτο, κἀκμιαίνομαι.

Ξανθιας

Ξα.

754

ὦ Φοῖβ’Ἄπολλον ἔμβαλέ μοι τὴν δεξιάν,

755

καὶ δὸς κύσαι καὐτὸς κύσον, καί μοι φράσον

756

πρὸς Διός, ὃς ἡμῖν ἐστιν ὁμομαστιγίας,

757

τίς οὗτος οὕνδον ἐστὶ θόρυβος καὶ βοὴ

758

χὠ λοιδορησμός;

Αιακος

Αι.

758

Αἰσχύλου κεὐριπίδου.

Ξανθιας

Ξα.

759

ἆ.

Αιακος

Αι.

759

πρᾶγμα πρᾶγμα μέγα κεκίνηται μέγα

760

ἐν τοῖς νεκροῖσι καὶ στάσις πολλὴ πάνυ.

Ξανθιας

Ξα.

761

ἐκ τοῦ;

Αιακος

Αι.

761

νόμος τις ἐνθάδ’ἐστὶ κείμενος

762

ἀπὸ τῶν τεχνῶν ὅσαι μεγάλαι καὶ δεξιαί,

763

τὸν ἄριστον ὄντα τῶν ἑαυτοῦ συντέχνων

764

σίτησιν αὐτὸν ἐν πρυτανείῳ λαμβάνειν

765

θρόνοντε τοῦ Πλούτωνος ἑξῆς —

Ξανθιας

Ξα.

765

μανθάνω.

Αιακος

Αι.

766

ἕως ἀφίκοιτο τὴν τέχνην σοφώτερος

767

ἕτερός τις αὐτοῦ · τότε δὲ παραχωρεῖν ἔδει.

Ξανθιας

Ξα.

768

τί δῆτα τουτὶ τεθορύβηκεν Αἰσχύλον;

Αιακος

Αι.

769

ἐκεῖνος εἶχε τὸν τραγῳδικὸν θρόνον,

770

ὡς ὢν κράτιστος τὴν τέχνην.

Ξανθιας

Ξα.

770

νυνὶ δὲ τίς;

Αιακος

Αι.

771

ὅτε δὴ κατῆλθ’Εὐριπίδης, ἐπεδείκνυτο

772

τοῖς λωποδύταις καὶ τοῖσι βαλλαντιοτόμοις

773

καὶ τοῖσι πατραλοίαισι καὶ τοιχωρύχοις,

774

ὅπερ ἔστ’ἐν Ἅιδου πλῆθος, οἱ δ’ἀκροώμενοι

775

τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῶν καὶ στροφῶν

776

ὑπερεμάνησαν κἀνόμισαν σοφώτατον ·

777

κἄπειτ’ἐπαρθεὶς ἀντελάβετο τοῦ θρόνου,

778

ἵν’Αἰσχύλος καθῆστο.

Ξανθιας

Ξα.

778

κοὐκ ἐβάλλετο;

Αιακος

Αι.

779

μὰ Δί’ἀλλ’ὁ δῆμος ἀνεβόα κρίσιν ποιεῖν

780

ὁπότερος εἴη τὴν τέχνην σοφώτερος.

Ξανθιας

Ξα.

781

ὁ τῶν πανούργων;

Αιακος

Αι.

781

νὴ Δί’οὐράνιόν γ’ὅσον.

Ξανθιας

Ξα.

782

μετ’Αἰσχύλου δ’οὐκ ἦσαν ἕτεροι σύμμαχοι;

Αιακος

Αι.

783

ὀλίγον τὸ χρηστόν ἐστιν, ὥσπερ ἐνθάδε.

Ξανθιας

Ξα.

784

τί δῆθ’ὁ Πλούτων δρᾶν παρασκευάζεται;

Αιακος

Αι.

785

ἀγῶνα ποιεῖν αὐτίκα μάλα καὶ κρίσιν

786

κἄλεγχον αὐτῶν τῆς τέχνης.

Ξανθιας

Ξα.

786

κἄπειτα πῶς

787

οὐ καὶ Σοφοκλέης ἀντελάβετο τοῦ θρόνου;

Αιακος

Αι.

788

μὰ Δί’οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλ’ἔκυσε μὲν Αἰσχύλον,

789

ὅτε δὴ κατῆλθε, κἀνέβαλε τὴν δεξιάν,

790

κἀκεῖνος ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου ·

791

νυνὶ δ’ἔμελλεν, ὡς ἔφη Κλειδημίδης,

792

ἔφεδρος καθεδεῖσθαι · κἂν μὲν Αἰσχύλος κρατῇ,

793

ἕξειν κατὰ χώραν · εἰ δὲ μή, περὶ τῆς τέχνης

794

διαγωνιεῖσθ’ἔφασκε πρός γ’Εὐριπίδην.

Ξανθιας

Ξα.

795

τὸ χρῆμ’ἄρ’ἔσται;

Αιακος

Αι.

795

νὴ Δί’ὀλίγον ὕστερον.

796

κἀνταῦθα δὴ τὰ δεινὰ κινηθήσεται.

797

καὶ γὰρ ταλάντῳ μουσικὴ σταθμήσεται —

Ξανθιας

Ξα.

798

τί δέ; μειαγωγήσουσι τὴν τραγῳδίαν;

Αιακος

Αι.

799

καὶ κανόνας ἐξοίσουσι καὶ πήχεις ἐπῶν

800

καὶ πλαίσια ξύμπτυκτα —

Ξανθιας

Ξα.

800

πλινθεύσουσι γάρ;

Αιακος

Αι.

801

καὶ διαμέτρους καὶ σφῆνας. ὁ γὰρ Εὐριπίδης

802

κατ’ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας.

Ξανθιας

Ξα.

803

ἦ που βαρέως οἶμαι τὸν Αἰσχύλον φέρειν.

Αιακος

Αι.

804

ἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω.

Ξανθιας

Ξα.

805

κρινεῖ δὲ δὴ τίς ταῦτα;

Αιακος

Αι.

805

τοῦτ’ἦν δύσκολον ·

806

σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην.

807

οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαιν’Αἰσχύλος —

Ξανθιας

Ξα.

808

πολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους.

Αιακος

Αι.

809

λῆρόντε τἄλλ’ἡγεῖτο τοῦ γνῶναι πέρι

810

φύσεις ποιητῶν · εἶτα τῷ σῷ δεσπότῃ

811

ἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν.

812

ἀλλ’εἰσίωμεν · ὡς ὅταν γ’οἱ δεσπόται

813

ἐσπουδάκωσι, κλαύμαθ’ἡμῖν γίγνεται.

Χορος

Χο.

814

ἦ που δεινὸν ἐριβρεμέτας χόλον ἔνδοθεν ἕξει,

815

ἡνίκ’ἂν ὀξύλαλον παρίδῃ θήγοντος ὀδόντα

816

ἀντιτέχνου · τότε δὴ μανίας ὑπὸ δεινῆς

817

ὄμματα στροβήσεται.

818

ἔσται δ’ἱππολόφωντε λόγων κορυθαίολα νείκη

819

σχινδαλάμωντε παραξόνια σμιλεύματάτ’ἔργων,

820

φωτὸς ἀμυνομένου φρενοτέκτονος ἀνδρὸς

821

ῥήμαθ’ἱπποβάμονα.

822

φρίξας δ’αὐτοκόμου λοφιᾶς λασιαύχενα χαίταν,

823

δεινὸν ἐπισκύνιον ξυνάγων βρυχώμενος ἥσει

824

ῥήματα γομφοπαγῆ πινακηδὸν ἀποσπῶν

825

γηγενεῖ φυσήματι ·

826

ἔνθεν δὴ στοματουργὸς ἐπῶν βασανίστρια λίσφη

827

γλῶσσ’ἀνελισσομένη φθονεροὺς κινοῦσα χαλινοὺς

828

ῥήματα δαιομένη καταλεπτολογήσει

829

πλευμόνων πολὺν πόνον.

Ευριπιδης

Ευ.

830

οὐκ ἂν μεθείμην τοῦ θρόνου, μὴ νουθέτει.

831

κρείττων γὰρ εἶναί φημι τούτου τὴν τέχνην.

Διονυσος

Δι.

832

Αἰσχύλε τί σιγᾷς; αἰσθάνει γὰρ τοῦ λόγου.

Ευριπιδης

Ευ.

833

ἀποσεμνυνεῖται πρῶτον, ἅπερ ἑκάστοτε

834

ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐτερατεύετο.

Διονυσος

Δι.

835

ὦ δαιμόνι’ἀνδρῶν μὴ μεγάλα λίαν λέγε.

Ευριπιδης

Ευ.

836

ἐγᾦδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι,

837

ἄνθρωπον ἀγριοποιὸν αὐθαδόστομον,

838

ἔχοντ’ἀχάλινον ἀκρατὲς ἀπύλωτον στόμα,

839

ἀπεριλάλητον κομποφακελορρήμονα.

Αισχυλος

Αι.

840

ἄληθες ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ;

841

σὺ δή με ταῦτ’ὦ στωμυλιοσυλλεκτάδη

842

καὶ πτωχοποιὲ καὶ ῥακιοσυρραπτάδη;

843

ἀλλ’οὔ τι χαίρων αὔτ’ἐρεῖς.

Διονυσος

Δι.

843

παῦ’Αἰσχύλε,

844

καὶ μὴ πρὸς ὀργὴν σπλάγχνα θερμήνῃς κότῳ.

Αισχυλος

Αι.

845

οὐ δῆτα πρίν γ’ἂν τοῦτον ἀποφήνω σαφῶς

846

τὸν χωλοποιὸν οἷος ὢν θρασύνεται.

Διονυσος

Δι.

847

ἄρν’ἄρνα μέλανα παῖδες ἐξενέγκατε ·

848

τυφὼς γὰρ ἐκβαίνειν παρασκευάζεται.

Αισχυλος

Αι.

849

ὦ Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονῳδίας,

850

γάμους δ’ἀνοσίους ἐσφέρων ἐς τὴν τέχνην.

Διονυσος

Δι.

851

ἐπίσχες οὗτος ὦ πολυτίμητ’Αἰσχύλε.

852

ἀπὸ τῶν χαλαζῶν δ’ὦ πόνηρ’Εὐριπίδη

853

ἄναγε σεαυτὸν ἐκποδών, εἰ σωφρονεῖς,

854

ἵνα μὴ κεφαλαίῳ τὸν κρόταφόν σου ῥήματι

855

θενὼν ὑπ’ὀργῆς ἐκχέῃ τὸν Τήλεφον ·

856

σὺ δὲ μὴ πρὸς ὀργὴν Αἰσχύλ’ἀλλὰ πρᾳόνως

857

ἔλεγχ’ἐλέγχου · λοιδορεῖσθαι δ’οὐ πρέπει

858

ἄνδρας ποιητὰς ὥσπερ ἀρτοπώλιδας.

859

σὺ δ’εὐθὺς ὥσπερ πρῖνος ἐμπρησθεὶς βοᾷς.

Ευριπιδης

Ευ.

860

ἕτοιμός εἰμ’ἔγωγε, κοὐκ ἀναδύομαι,

861

δάκνειν δάκνεσθαι πρότερος, εἰ τούτῳ δοκεῖ,

862

τἄπη, τὰ μέλη, τὰ νεῦρα τῆς τραγῳδίας,

863

καὶ νὴ Δία τὸν Πηλέα γε καὶ τὸν Αἴολον

864

καὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον.

Διονυσος

Δι.

865

τί δαὶ σὺ βουλεύει ποιεῖν; λέγ’Αἰσχύλε.

Αισχυλος

Αι.

866

ἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε ·

867

οὐκ ἐξ ἴσου γάρ ἐστιν ἁγὼν νῷν.

Διονυσος

Δι.

867

τί δαί;

Αισχυλος

Αι.

868

ὅτι ἡ ποίησις οὐχὶ συντέθνηκέ μοι,

869

τούτῳ δὲ συντέθνηκεν, ὥσθ’ἕξει λέγειν.

870

ὅμως δ’ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή.

Διονυσος

Δι.

871

ἴθι νυν λιβανωτὸν δεῦρό τις καὶ πῦρ δότω.

872

ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτων

873

ἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα ·

874

ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε.

Χορος

Χο.

875

ὦ Διὸς ἐννέα παρθένοι ἁγναὶ

876

Μοῦσαι, λεπτολόγους ξυνετὰς φρένας αἳ καθορᾶτε

877

ἀνδρῶν γνωμοτύπων, ὅταν εἰς ἔριν ὀξυμερίμνοις

878

ἔλθωσι στρεβλοῖσι παλαίσμασιν ἀντιλογοῦντες,

879

ἔλθετ’ἐποψόμεναι δύναμιν

880

δεινοτάτοιν στομάτοιν πορίσασθαι

881

ῥήματα καὶ παραπρίσματ’ἐπῶν.

882

νῦν γὰρ ἀγὼν σοφίας ὁ μέγας χωρεῖ πρὸς ἔργον ἤδη.

Διονυσος

Δι.

885

εὔχεσθε δὴ καὶ σφώ τι πρὶν τἄπη λέγειν.

Αισχυλος

Αι.

886

Δήμητερ ἡ θρέψασα τὴν ἐμὴν φρένα,

887

εἶναί με τῶν σῶν ἄξιον μυστηρίων.

Διονυσος

Δι.

888

ἐπίθες λαβὼν δὴ καὶ σὺ λιβανωτόν.

Ευριπιδης

Ευ.

888

καλῶς ·

889

ἕτεροι γάρ εἰσιν οἷσιν εὔχομαι θεοῖς.

Διονυσος

Δι.

890

ἴδιοί τινές σοι, κόμμα καινόν;

Ευριπιδης

Ευ.

890

καὶ μάλα.

Διονυσος

Δι.

891

ἴθι δὴ προσεύχου τοῖσιν ἰδιώταις θεοῖς.

Ευριπιδης

Ευ.

892

αἰθὴρ ἐμὸν βόσκημα καὶ γλώσσης στρόφιγξ

893

καὶ ξύνεσι καὶ μυκτῆρες ὀσφραντήριοι,

894

ὀρθῶς μ’ἐλέγχειν ὧν ἂν ἅπτωμαι λόγων.

Χορος

Χο.

895

καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν

896

παρὰ σοφοῖν ἀνδροῖν ἀκοῦσαι

896b

τίνα λόγων ἐμμέλειαν

897

ἔπιτε δαΐαν ὁδόν.

898

γλῶσσα μὲν γὰρ ἠγρίωται,

899

λῆμα δ’οὐκ ἄτολμον ἀμφοῖν,

899b

οὐ δ’ἀκίνητοι φρένες.

900

προσδοκᾶν οὖν εἰκός ἐστι

901

τὸν μὲν ἀστεῖόν τι λέξειν

902

καὶ κατερρινημένον,

903

τὸν δ’ἀνασπῶντ’αὐτοπρέμνοις

903b

τοῖς λόγοισιν

904

ἐμπεσόντα συσκεδᾶν πολλὰς

904b

ἀλινδήθρας ἐπῶν.

Διονυσος

Δι.

905

ἀλλ’ὡς τάχιστα χρὴ λέγειν · οὕτω δ’ὅπως ἐρεῖτον

906

ἀστεῖα καὶ μήτ’εἰκόνας μήθ’οἷ’ἂν ἄλλος εἴποι.

Ευριπιδης

Ευ.

907

καὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε τὴν ποίησιν οἷός εἰμι,

908

ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω, τοῦτον δὲ πρῶτ’ἐλέγξω,

909

ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοιςτε τοὺς θεατὰς

910

ἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας.

911

πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τιν’ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας,

912

Ἀχιλλέα τιν’ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς,

913

πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐ δὲ τουτί.

Διονυσος

Δι.

914

μὰ τὸν Δί’οὐ δῆθ’.

Ευριπιδης

Ευ.

914

ὁ δὲ χορός γ’ἤρειδεν ὁρμαθοὺς ἂν

915

μελῶν ἐφεξῆς τέτταρας ξυνεχῶς ἄν οἱ δ’ἐσίγων.

Διονυσος

Δι.

916

ἐγὼ δ’ἔχαιρον τῇ σιωπῇ, καί με τοῦτ’ἔτερπεν

917

οὐχ ἧττον ἢ νῦν οἱ λαλοῦντες.

Ευριπιδης

Ευ.

917

ἠλίθιος γὰρ ἦσθα,

918

σάφ’ἴσθι.

Διονυσος

Δι.

918

κἀμαυτῷ δοκῶ. τί δὲ ταῦτ’ἔδρασ’ὁ δεῖνα;

Ευριπιδης

Ευ.

919

ὑπ’ἀλαζονείας, ἵν’ὁ θεατὴς προσδοκῶν καθοῖτο,

920

ὁπόθ’ἡ Νιόβη τι φθέγξεται · τὸ δρᾶμα δ’ἂν διῄει.

Διονυσος

Δι.

921

ὢ παμπόνηρος, οἷ’ἄρ’ἐφενακιζόμην ὑπ’αὐτοῦ.

922

τί σκορδινᾷ καὶ δυσφορεῖς;

Ευριπιδης

Ευ.

922

ὅτι αὐτὸν ἐξελέγχω.

923

κἄπειτ’ἐπειδὴ ταῦτα ληρήσειε καὶ τὸ δρᾶμα

924

ἤδη μεσοίη, ῥήματ’ἂν βόεια δώδεκ’εἶπεν,

925

ὀφρῦς ἔχοντα καὶ λόφους, δείν’ἄττα μορμορωπά,

926

ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις.

Αισχυλος

Αι.

926

οἴμοι τάλας.

Διονυσος

Δι.

926

σιώπα.

Ευριπιδης

Ευ.

927

σαφὲς δ’ἂν εἶπεν οὐ δὲ ἕν —

Διονυσος

Δι.

927

μὴ πρῖε τοὺς ὀδόντας.

Ευριπιδης

Ευ.

928

ἀλλ’ἢ Σκαμάνδρους ἢ τάφρους ἢ ’π’ἀσπίδων ἐπόντας

929

γρυπαιέτους χαλκηλάτους καὶ ῥήμαθ’ἱππόκρημνα,

930

ἃ ξυμβαλεῖν οὐ ῥᾴδι’ἦν.

Διονυσος

Δι.

930

νὴ τοὺς θεοὺς ἐγὼ γοῦν

931

ἤδη ποτ’ἐν μακρῷ χρόνῳ νυκτὸς διηγρύπνησα

932

τὸν ξουθὸν ἱππαλεκτρυόνα ζητῶν τίς ἐστιν ὄρνις.

Αισχυλος

Αι.

933

σημεῖον ἐν ταῖς ναυσὶν ὦμαθέστατ’ἐνεγέγραπτο.

Διονυσος

Δι.

934

ἐγὼ δὲ τὸν Φιλοξένου γ’ᾤμην Ἔρυξιν εἶναι.

Ευριπιδης

Ευ.

935

εἶτ’ἐν τραγῳδίαις ἐχρῆν κἀλεκτρυόνα ποιῆσαι;

Αισχυλος

Αι.

936

σὺ δ’ὦ θεοῖσιν ἐχθρὲ ποῖ’ἄττ’ἐστὶν ἅττ’ἐποίεις;

Ευριπιδης

Ευ.

937

οὐχ ἱππαλεκτρυόνας μὰ Δί’οὐ δὲ τραγελάφους, ἅπερ σύ,

938

ἃν τοῖσι παραπετάσμασιν τοῖς Μηδικοῖς γράφουσιν ·

939

ἀλλ’ὡς παρέλαβον τὴν τέχνην παρὰ σοῦ τὸ πρῶτον εὐθὺς

940

οἰδοῦσαν ὑπὸ κομπασμάτων καὶ ῥημάτων ἐπαχθῶν,

941

ἴσχνανα μὲν πρώτιστον αὐτὴν καὶ τὸ βάρος ἀφεῖλον

942

ἐπυλλίοις καὶ περιπάτοις καὶ τευτλίοισι λευκοῖς,

943

χυλὸν διδοὺς στωμυλμάτων ἀπὸ βιβλίων ἀπηθῶν ·

944

εἶτ’ἀνέτρεφον μονῳδίαις —

Διονυσος

Δι.

944

Κηφισοφῶντα μιγνύς.

Ευριπιδης

Ευ.

945

εἶτ’οὐκ ἐλήρουν ὅ τι τύχοιμ’οὐ δ’ἐμπεσὼν ἔφυρον,

946

ἀλλ’οὑξιὼν πρώτιστα μέν μοι τὸ γένος εἶπ’ἂν εὐθὺς

947

τοῦ δράματος.

Διονυσος

Δι.

947

κρεῖττον γὰρ ἦν σοι νὴ Δί’ἢ τὸ σαυτοῦ.

Ευριπιδης

Ευ.

948

ἔπειτ’ἀπὸ τῶν πρώτων ἐπῶν οὐδὲν παρῆκ’ἂν ἀργόν,

949

ἀλλ’ἔλεγεν ἡ γυνήτέ μοι χὠ δοῦλος οὐδὲν ἧττον,

950

χὠ δεσπότης χἠ παρθένος χἠ γραῦς ἄν.

Αισχυλος

Αι.

950

εἶτα δῆτα

951

οὐκ ἀποθανεῖν σε ταῦτ’ἐχρῆν τολμῶντα;

Ευριπιδης

Ευ.

951

μὰ τὸν Ἀπόλλω ·

952

δημοκρατικὸν γὰρ αὔτ’ἔδρων.

Διονυσος

Δι.

952

τοῦτο μὲν ἔασον ὦ τᾶν.

953

οὐ σοὶ γάρ ἐστι περίπατος κάλλιστα περί γε τούτου.

Ευριπιδης

Ευ.

954

ἔπειτα τουτουσὶ λαλεῖν ἐδίδαξα —

Αισχυλος

Αι.

954

φημὶ κἀγώ.

955

ὡς πρὶν διδάξαι γ’ὤφελες μέσος διαρραγῆναι.

Ευριπιδης

Ευ.

956

λεπτῶντε κανόνων ἐσβολὰς ἐπῶντε γωνιασμούς,

957

νοεῖν ὁρᾶν ξυνιέναι στρέφειν ἐρᾶν τεχνάζειν,

958

κάχ’ὑποτοπεῖσθαι, περινοεῖν ἅπαντα —

Αισχυλος

Αι.

958

φημὶ κἀγώ.

Ευριπιδης

Ευ.

959

οἰκεῖα πράγματ’εἰσάγων, οἷς χρώμεθ’, οἷς ξύνεσμεν,

960

ἐξ ὧν γ’ἂν ἐξηλεγχόμην · ξυνειδότες γὰρ οὗτοι

961

ἤλεγχον ἄν μου τὴν τέχνην · ἀλλ’οὐκ ἐκομπολάκουν

962

ἀπὸ τοῦ φρονεῖν ἀποσπάσας, οὐ δ’ἐξέπληττον αὐτούς,

963

Κύκνους ποιῶν καὶ Μέμνονας κωδωνοφαλαροπώλους.

964

γνώσει δὲ τοὺς τούτουτε κἀμοὺς ἑκατέρου μαθητάς.

965

τουτουμενὶ Φορμίσιος Μεγαίνετόςθ’ὁ Μανῆς,

966

σαλπιγγολογχυπηνάδαι, σαρκασμοπιτυοκάμπται,

967

οὑμοὶ δὲ Κλειτοφῶντε καὶ Θηραμένης ὁ κομψός.

Διονυσος

Δι.

968

θηραμένης; σοφός γ’ἀνὴρ καὶ δεινὸς ἐς τὰ πάντα,

969

ὃς ἢν κακοῖς που περιπέσῃ καὶ πλησίον παραστῇ,

970

πέπτωκεν ἔξω τῶν κακῶν, οὐ Χῖος ἀλλὰ Κεῖος.

Ευριπιδης

Ευ.

971

τοιαῦτα μέντοὐγὼ φρονεῖν

972

τούτοισιν εἰσηγησάμην,

973

λογισμὸν ἐνθεὶς τῇ τέχνῃ

974

καὶ σκέψιν, ὥστ’ἤδη νοεὶν

975

ἅπαντα καὶ διειδέναι

976

τάτ’ἄλλα καὶ τὰς οἰκίας

977

οἰκεῖν ἄμεινον ἢ πρὸ τοῦ

978

κἀνασκοπεῖν, “πῶς τοῦτ’ἔχει;

979

ποῦ μοι τοδί; τίς τοῦτ’ἔλαβε ;’

Διονυσος

Δι.

980

νὴ τοὺς θεοὺς νῦν γοῦν Ἀθηναίων

981

ἅπας τις εἰσιὼν

982

κέκραγε πρὸς τοὺς οἰκέτας

983

ζητεῖτε,” ποῦ ’στιν ἡ χύτρα;

984

τίς τὴν κεφαλὴν ἀπεδήδοκεν

985

τῆς μαινίδος; τὸ τρύβλιον

986

τὸ περυσινὸν τέθνηκέ μοι ·

987

ποῦ τὸ σκόροδον τὸ χθιζινόν;

988

τίς τῆς ἐλάας παρέτραγεν ;’

989

τέως δ’ἀβελτερώτατοι

990

κεχηνότες Μαμμάκυθοι

991

Μελιτίδαι καθῆντο.

Χορος

Χο.

992

τάδε μὲν λεύσσεις φαίδιμ’Ἀχιλλεῦ ·

993

σὺ δὲ τί φέρε πρὸς ταῦτα λέξεις;

994

μόνον ὅπως […]

994b

μή σ’ὁ θυμὸς ἁρπάσας

995

ἐκτὸς οἴσει τῶν ἐλαῶν ·

996

δεινὰ γὰρ κατηγόρηκεν.

997

ἀλλ’ὅπως ὦ γεννάδα

998

μὴ πρὸς ὀργὴν ἀντιλέξεις,

999

ἀλλὰ συστείλας ἄκροισι

1000

χρώμενος τοῖς ἱστίοις,

1001

εἶτα μᾶλλον μᾶλλον ἄξεις

1002

καὶ φυλάξεις,

1003

ἡνίκ’ἂν τὸ πνεῦμα λεῖον

1003b

καὶ καθεστηκὸς λάβῃς.

Διονυσος

Δι.

1004

ἀλλ’ὦ πρῶτος τῶν Ἑλλήνων πυργώσας ῥήματα σεμνὰ

1005

καὶ κοσμήσας τραγικὸν λῆρον, θαρρῶν τὸν κρουνὸν ἀφίει.

Αισχυλος

Αι.

1006

θυμοῦμαι μὲν τῇ ξυντυχίᾳ, καὶ μου τὰ σπλάγχν’ἀγανακτεῖ,

1007

εἰ πρὸς τοῦτον δεῖ μ’ἀντιλέγειν · ἵνα μὴ φάσκῃ δ’ἀπορεῖν με,

1008

ἀπόκριναί μοι, τίνος οὕνεκα χρὴ θαυμάζειν ἄνδρα ποιητήν;

Ευριπιδης

Ευ.

1009

δεξιότητος καὶ νουθεσίας, ὅτι βελτίουςτε ποιοῦμεν

1010

τοὺς ἀνθρώπους ἐν ταῖς πόλεσιν.

Αισχυλος

Αι.

1010

τοῦτ’οὖν εἰ μὴ πεποίηκας,

1011

ἀλλ’ἐκ χρηστῶν καὶ γενναίων μοχθηροτάτους ἀπέδειξας,

1012

τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι;

Διονυσος

Δι.

1012

τεθνάναι · μὴ τοῦτον ἐρώτα.

Αισχυλος

Αι.

1013

σκέψαι τοίνυν οἵους αὐτοὺς παρ’ἐμοῦ παρεδέξατο πρῶτον,

1014

εἰ γενναίους καὶ τετραπήχεις, καὶ μὴ διαδρασιπολίτας,

1015

μη δ’ἀγοραίους μη δὲ κοβάλους ὥσπερ νῦν μη δὲ πανούργους,

1016

ἀλλὰ πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας καὶ λευκολόφους τρυφαλείας

1017

καὶ πήληκας καὶ κνημῖδας καὶ θυμοὺς ἑπταβοείους.

Διονυσος

Δι.

1018

καὶ δὴ χωρεῖ τουτὶ τὸ κακόν · κρανοποιῶν αὖ μ’ἐπιτρίψει.

Ευριπιδης

Ευ.

1019

καὶ τί σὺ δράσας οὕτως αὐτοὺς γενναίους ἐξεδίδαξας;

Διονυσος

Δι.

1020

Αἰσχύλε λέξον, μη δ’αὐθάδως σεμνυνόμενος χαλέπαινε.

Αισχυλος

Αι.

1021

δρᾶμα ποιήσας Ἄρεως μεστόν.

Διονυσος

Δι.

1021

ποῖον;

Αισχυλος

Αι.

1021

τοὺς ἕπτ’ἐπὶ Θήβας ·

1022

ὃ θεασάμενος πᾶς ἄν τις ἀνὴρ ἠράσθη δάιος εἶναι.

Διονυσος

Δι.

1023

τουτὶ μέν σοι κακὸν εἴργασται · Θηβαίους γὰρ πεποίηκας

1024

ἀνδρειοτέρους ἐς τὸν πόλεμον, καὶ τούτου γ’οὕνεκα τύπτου.

Αισχυλος

Αι.

1025

ἀλλ’ὑμῖν αὔτ’ἐξῆν ἀσκεῖν, ἀλλ’οὐκ ἐπὶ τοῦτ’ἐτράπεσθε.

1026

εἶτα διδάξας Πέρσας μετὰ τοῦτ’ἐπιθυμεῖν ἐξεδίδαξα

1027

νικᾶν ἀεὶ τοὺς ἀντιπάλους, κοσμήσας ἔργον ἄριστον.

Διονυσος

Δι.

1028

ἐχάρην γοῦν, † ἡνίκ’ἤκουσα περὶ Δαρείου τεθνεῶτος, †

1029

ὁ χορὸς δ’εὐθὺς τὼ χεῖρ’ὡδὶ συγκρούσας εἶπεν “ἰαυοῖ”.

Αισχυλος

Αι.

1030

ταῦτα γὰρ ἄνδρας χρὴ ποιητὰς ἀσκεῖν. σκέψαι γὰρ ἀπ’ἀρχῆς

1031

ὡς ὠφέλιμοι τῶν ποιητῶν οἱ γενναῖοι γεγένηνται.

1032

Ὀρφεὺς μὲν γὰρ τελετάςθ’ἡμῖν κατέδειξε φόνωντ’ἀπέχεσθαι,

1033

Μουσαῖος δ’ἐξακέσειςτε νόσων καὶ χρησμούς, Ἡσίοδος δὲ

1034

γῆς ἐργασίας, καρπῶν ὥρας, ἀρότους · ὁ δὲ θεῖος Ὅμηρος

1035

ἀπὸ τοῦ τιμὴν καὶ κλέος ἔσχεν πλὴν τοῦδ’ὅτι χρήστ’ἐδίδαξεν,

1036

τάξεις ἀρετὰς ὁπλίσεις ἀνδρῶν;

Διονυσος

Δι.

1036

καὶ μὴν οὐ Παντακλέα γε

1037

ἐδίδαξεν ὅμως τὸν σκαιότατον · πρώην γοῦν, ἡνίκ’ἔπεμπεν,

1038

τὸ κράνος πρῶτον περιδησάμενος τὸν λόφον ἤμελλ’ἐπιδήσειν.

Αισχυλος

Αι.

1039

ἀλλ’ἄλλους τοι πολλοὺς ἀγαθούς, ὧν ἦν καὶ Λάμαχος ἥρως ·

1040

ὅθεν ἡμὴ φρὴν ἀπομαξαμένη πολλὰς ἀρετὰς ἐποίησεν,

1041

Πατρόκλων, Τεύκρων θυμολεόντων, ἵν’ἐπαίροιμ’ἄνδρα πολίτην

1042

ἀντεκτείνειν αὑτὸν τούτοις, ὁπόταν σάλπιγγος ἀκούσῃ.

1043

ἀλλ’οὐ μὰ Δί’οὐ Φαίδρας ἐποίουν πόρνας οὐ δὲ Σθενεβοίας,

1044

οὐ δ’οἶδ’οὐδεὶς ἥντιν’ἐρῶσαν πώποτ’ἐποίησα γυναῖκα.

Ευριπιδης

Ευ.

1045

μὰ Δί’οὐ γὰρ ἐπῆν τῆς Ἀφροδίτης οὐδέν σοι.

Αισχυλος

Αι.

1045

μη δέ γ’ἐπείη.

1046

ἀλλ’ἐπί τοι σοὶ καὶ τοῖς σοῖσιν πολλὴ πολλοῦ ’πικαθῆτο,

1047

ὥστε γε καὐτόν σε κατ’οὖν ἔβαλεν.

Διονυσος

Δι.

1047

νὴ τὸν Δία τοῦτό γέ τοι δή.

1048

ἃ γὰρ ἐς τὰς ἀλλοτρίας ἐποίεις, αὐτὸς τούτοισιν ἐπλήγης.

Ευριπιδης

Ευ.

1049

καὶ τί βλάπτουσ’ὦ σχέτλι’ἀνδρῶν τὴν πόλιν ἁμαὶ Σθενέβοιαι;

Αισχυλος

Αι.

1050

ὅτι γενναίας καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἀλόχους ἀνέπεισας

1051

κώνεια πιεῖν αἰσχυνθείσας διὰ τοὺς σοὺς Βελλεροφόντας.

Ευριπιδης

Ευ.

1052

πότερον δ’οὐκ ὄντα λόγον τοῦτον περὶ τῆς Φαίδρας ξυνέθηκα;

Αισχυλος

Αι.

1053

μὰ Δί’ἀλλ’ὄντ’· ἀλλ’ἀποκρύπτειν χρὴ τὸ πονηρὸν τόν γε ποιητήν,

1054

καὶ μὴ παράγειν μη δὲ διδάσκειν. τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν

1055

ἔστι διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δ’ἡβῶσι ποιηταί.

1056

πάνυ δὴ δεῖ χρηστὰ λέγειν ἡμᾶς.

Ευριπιδης

Ευ.

1056

ἢν οὖν σὺ λέγῃς Λυκαβηττοὺς

1057

καὶ Παρνασσῶν ἡμῖν μεγέθη, τοῦτ’ἐστὶ τὸ χρηστὰ διδάσκειν,

1058

ὃν χρῆν φράζειν ἀνθρωπείως;

Αισχυλος

Αι.

1058

ἀλλ’ὦ κακόδαιμον ἀνάγκη

1059

μεγάλων γνωμῶν καὶ διανοιῶν ἴσα καὶ τὰ ῥήματα τίκτειν.

1060

κἄλλως εἰκὸς τοὺς ἡμιθέους τοῖς ῥήμασι μείζοσι χρῆσθαι ·

1061

καὶ γὰρ τοῖς ἱματίοις ἡμῶν χρῶνται πολὺ σεμνοτέροισιν.

1062

ἁμοῦ χρηστῶς καταδείξαντος διελυμήνω σύ.

Ευριπιδης

Ευ.

1062

τί δράσας;

Αισχυλος

Αι.

1063

πρῶτον μὲν τοὺς βασιλεύοντας ῥάκι’ἀμπισχών, ἵν’ἐλεινοὶ

1064

τοῖς ἀνθρώποις φαίνοιντ’εἶναι.

Ευριπιδης

Ευ.

1064

τοῦτ’οὖν ἔβλαψά τι δράσας;

Αισχυλος

Αι.

1065

οὔκουν ἐθέλει γε τριηραρχεῖν πλουτῶν οὐδεὶς διὰ ταῦτα,

1066

ἀλλὰ ῥακίοις περιειλάμενος κλάει καὶ φησὶ πένεσθαι.

Διονυσος

Δι.

1067

νὴ τὴν Δήμητρα χιτῶνά γ’ἔχων οὔλων ἐρίων ὑπένερθεν.

1068

κἂν ταῦτα λέγων ἐξαπατήσῃ, παρὰ τοὺς ἰχθῦς ἀνέκυψεν.

Αισχυλος

Αι.

1069

εἶτ’αὖ λαλιὰν ἐπιτηδεῦσαι καὶ στωμυλίαν ἐδίδαξας,

1070

ἣ ’ξεκένωσεν τάςτε παλαίστρας καὶ τὰς πυγὰς ἐνέτριψεν

1071

τῶν μειρακίων στωμυλλομένων, καὶ τοὺς Παράλους ἀνέπεισεν

1072

ἀνταγορεύειν τοῖς ἄρχουσιν. καίτοι τότε γ’ἡνίκ’ἐγὼ ’ζων,

1073

οὐκ ἠπίσταντ’ἀλλ’ἢ μᾶζαν καλέσαι καὶ “ῥυππαπαῖ” εἰπεῖν.

Διονυσος

Δι.

1074

νὴ τὸν Ἀπόλλω, καὶ προσπαρδεῖν γ’ἐς τὸ στόμα τῷ θαλάμακι,

1075

καὶ μινθῶσαι τὸν ξύσσιτον κἀκβάς τινα λωποδυτῆσαι ·

1076

νῦν δ’ἀντιλέγει κοὐκέτ’ἐλαύνων πλεῖ δευρὶ καὖθις ἐκεῖσε.

Αισχυλος

Αι.

1078

ποίων δὲ κακῶν οὐκ αἴτιός ἐστ’;

1079

οὐ προαγωγοὺς κατέδειξ’οὗτος,

1080

καὶ τικτούσας ἐν τοῖς ἱεροῖς,

1081

καὶ μιγνυμένας τοῖσιν ἀδελφοῖς,

1082

καὶ φασκούσας οὐ ζῆν τὸ ζῆν;

1083

κᾆτ’ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶν

1084

ὑπογραμματέων ἀνεμεστώθη

1085

καὶ βωμολόχων δημοπιθήκων

1086

ἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί,

1087

λαμπάδα δ’οὐδεὶς οἷόςτε φέρειν

1088

ὑπ’ἀγυμνασίας ἔτι νυνί.

Διονυσος

Δι.

1089

μὰ Δί’οὐ δῆθ’, ὥστ’ἐπαφαυάνθην

1090

Παναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴ

1091

βραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψας

1092

λευκὸς πίων ὑπολειπόμενος

1093

καὶ δεινὰ ποιῶν · κᾆθ’οἱ Κεραμῆς

1094

ἐν ταῖσι πύλαις παίουσ’αὐτοῦ

1095

γαστέρα πλευρὰς λαγόνας πυγήν,

1096

ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαις

1097

ὑποπερδόμενος

1098

φυσῶν τὴν λαμπάδ’ἔφευγεν.

Χορος

Χο.

1099

μέγα τὸ πρᾶγμα, πολὺ τὸ νεῖκος, ἁδρὸς ὁ πόλεμος ἔρχεται.

1100

χαλεπὸν οὖν ἔργον διαιρεῖν,

1101

ὅταν ὁ μὲν τείνῃ βιαίως,

1102

ὁ δ’ἐπαναστρέφειν δύνηται κἀπερείδεσθαι τορῶς.

1103

ἀλλὰ μὴ ν’ ταὐτῷ κάθησθον ·

1104

ἐσβολαὶ γάρ εἰσι πολλαὶ χἄτεραι σοφισμάτων.

1105

ὅ τι περ οὖν ἔχετον ἐρίζειν,

1106

λέγετον ἔπιτον ἀνάτε δέρετον

1107

τάτε παλαιὰ καὶ τὰ καινά,

1108

κἀποκινδυνεύετον λεπτόν τι καὶ σοφὸν λέγειν.

1109

εἰ δὲ τοῦτο καταφοβεῖσθον, μή τις ἀμαθία προσῇ

1110

τοῖς θεωμένοισιν, ὡς τὰ

1111

λεπτὰ μὴ γνῶναι λεγόντοιν,

1112

μηδὲν ὀρρωδεῖτε τοῦθ’· ὡς οὐκέθ’οὕτω ταῦτ’ἔχει.

1113

ἐστρατευμένοι γάρ εἰσι,

1114

βιβλίοντ’ἔχων ἕκαστος μανθάνει τὰ δεξιά ·

1115

αἱ φύσειςτ’ἄλλως κράτισται,

1116

νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται.

1117

μηδὲν οὖν δείσητον, ἀλλὰ

1118

πάντ’ἐπέξιτον θεατῶν γ’οὕνεχ’ὡς ὄντων σοφῶν.

Ευριπιδης

Ευ.

1119

καὶ μὴν ἐπ’αὐτοὺς τοὺς προλόγους σου τρέψομαι,

1120

ὅπως τὸ πρῶτον τῆς τραγῳδίας μέρος

1121

πρώτιστον αὐτοῦ βασανιῶ τοῦ δεξιοῦ.

1122

ἀσαφὴς γὰρ ἦν ἐν τῇ φράσει τῶν πραγμάτων.

Διονυσος

Δι.

1123

καὶ ποῖον αὐτοῦ βασανιεῖς;

Ευριπιδης

Ευ.

1123

πολλοὺς πάνυ.

1124

πρῶτον δέ μοι τὸν ἐξ Ὀρεστείας λέγε.

Διονυσος

Δι.

1125

ἄγε δὴ σιώπα πᾶς ἀνήρ. λέγ’Αἰσχύλε.

Αισχυλος

Αι.

1126

“Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷ’ἐποπτεύων κράτη,

1127

σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχόςτ’αἰτουμένῳ.

1128

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι”.

Διονυσος

Δι.

1129

τούτων ἔχεις ψέγειν τι;

Ευριπιδης

Ευ.

1129

πλεῖν ἢ δώδεκα.

Διονυσος

Δι.

1130

ἀλλ’οὐ δὲ πάντα ταῦτά γ’ἔστ’ἀλλ’ἢ τρία.

Ευριπιδης

Ευ.

1131

ἔχει δ’ἕκαστον εἴκοσίν γ’ἁμαρτίας.

Διονυσος

Δι.

1132

Αἰσχύλε παραινῶ σοι σιωπᾶν · εἰ δὲ μή,

1133

πρὸς τρισὶν ἰαμβείοισι προσοφείλων φανεῖ.

Αισχυλος

Αι.

1134

ἐγὼ σιωπῶ τῷδ’;

Διονυσος

Δι.

1134

ἐὰν πείθῃ γ’ἐμοί.

Ευριπιδης

Ευ.

1135

εὐθὺς γὰρ ἡμάρτηκεν οὐράνιόν γ’ὅσον.

Αισχυλος

Αι.

1136

ὁρᾷς ὅτι ληρεῖς;

Διονυσος

Δι.

1136

ἀλλ’ὀλίγον γέ μοι μέλει.

Αισχυλος

Αι.

1137

πῶς φῄς μ’ἁμαρτεῖν;

Ευριπιδης

Ευ.

1137

αὖθις ἐξ ἀρχῆς λέγε.

Αισχυλος

Αι.

1138

“Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷ’ἐποπτεύων κράτη”.

Ευριπιδης

Ευ.

1139

οὔκουν Ὀρέστης τοῦτ’ἐπὶ τῷ τύμβῳ λέγει

1140

τῷ τοῦ πατρὸς τεθνεῶτος;

Αισχυλος

Αι.

1140

οὐκ ἄλλως λέγω.

Ευριπιδης

Ευ.

1141

πότερ’οὖν τὸν Ἑρμῆν, ὡς ὁ πατὴρ ἀπώλετο

1142

αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς

1143

δόλοις λαθραίοις, ταῦτ’“ἐποπτεύειν” ἔφη;

Αισχυλος

Αι.

1144

οὐ δῆτ’ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν Ἐριούνιον

1145

Ἑρμῆν χθόνιον προσεῖπε, κἀδήλου λέγων

1146

ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας —

Ευριπιδης

Ευ.

1147

ἔτι μεῖζον ἐξήμαρτες ἢ ’γὼ ’βουλόμην ·

1148

εἰ γὰρ πατρῷον τὸ χθόνιον ἔχει γέρας —

Διονυσος

Δι.

1149

οὕτω γ’ἂν εἴη πρὸς πατρὸς τυμβωρύχος.

Αισχυλος

Αι.

1150

Διόνυσε πίνεις οἶνον οὐκ ἀνθοσμίαν.

Διονυσος

Δι.

1151

λέγ’ἕτερον αὐτῷ · σὺ δ’ἐπιτήρει τὸ βλάβος.

Αισχυλος

Αι.

1152

“σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχόςτ’αἰτουμένῳ.

1153

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι — ’

Ευριπιδης

Ευ.

1154

δὶς ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὁ σοφὸς Αἰσχύλος.

Διονυσος

Δι.

1155

πῶς δίς;

Ευριπιδης

Ευ.

1155

σκόπει τὸ ῥῆμ’· ἐγὼ δέ σοι φράσω.

1156

” ἥκω γὰρ ἐς γῆν, “φησί,” καὶ κατέρχομαι “·

1157

” ἥκω “δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ” κατέρχομαι “.

Διονυσος

Δι.

1158

νὴ τὸν Δί’ὥσπερ γ’εἴ τις εἴποι γείτονι,

1159

” χρῆσον σὺ μάκτραν, εἰ δὲ βούλει, κάρδοπον “.

Αισχυλος

Αι.

1160

οὐ δῆτα τοῦτό γ’ὦ κατεστωμυλμένε

1161

ἄνθρωπε ταὔτ’ἔστ’, ἀλλ’ἄριστ’ἐπῶν ἔχον.

Ευριπιδης

Ευ.

1162

πῶς δή; δίδαξον γάρ με καθ’ὅ τι δὴ λέγεις;

Αισχυλος

Αι.

1163

” ἐλθεῖν “μὲν ἐς γῆν ἔσθ’ὅτῳ μετῇ πάτρας ·

1164

χωρὶς γὰρ ἄλλης συμφορᾶς ἐλήλυθεν ·

1165

φεύγων δ’ἀνὴρ” ἥκει “τε καὶ” κατέρχεται “.

Διονυσος

Δι.

1166

εὖ νὴ τὸν Ἀπόλλω. τί σὺ λέγεις Εὐριπίδη;

Ευριπιδης

Ευ.

1167

οὐ φημὶ τὸν Ὀρέστην κατελθεῖν οἴκαδε ·

1168

λάθρᾳ γὰρ ἦλθεν οὐ πιθὼν τοὺς κυρίους.

Διονυσος

Δι.

1169

εὖ νὴ τὸν Ἑρμῆν · ὅ τι λέγεις δ’οὐ μανθάνω.

Ευριπιδης

Ευ.

1170

πέραινε τοίνυν ἕτερον.

Διονυσος

Δι.

1170

ἴθι πέραινε σὺ

1171

Αἰσχύλ’ἀνύσας · σὺ δ’ἐς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε.

Αισχυλος

Αι.

1172

” τύμβου δ’ἐπ’ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ

1173

κλύειν ἀκοῦσαι “.

Ευριπιδης

Ευ.

1173

τοῦθ’ἕτερον αὖθις λέγει,

1174

” κλύειν ἀκοῦσαι, “ ταὐτὸν ὂν σαφέστατα.

Διονυσος

Δι.

1175

τεθνηκόσιν γὰρ ἔλεγεν ὦ μόχθηρε σύ,

1176

οἷς οὐ δὲ τρὶς λέγοντες ἐξικνούμεθα.

Αισχυλος

Αι.

1177

σὺ δὲ πῶς ἐποίεις τοὺς προλόγους;

Ευριπιδης

Ευ.

1177

ἐγὼ φράσω.

1178

κἄν που δὶς εἴπω ταὐτόν, ἢ στοιβὴν ἴδῃς

1179

ἐνοῦσαν ἔξω τοῦ λόγου, κατάπτυσον.

Διονυσος

Δι.

1180

ἴθι δὴ λέγ’· οὐ γάρ μοὔστιν ἀλλ’ἀκουστέα

1181

τῶν σῶν προλόγων τῆς ὀρθότητος τῶν ἐπῶν.

Ευριπιδης

Ευ.

1182

” ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ “—

Αισχυλος

Αι.

1183

μὰ τὸν Δί’οὐ δῆτ’, ἀλλὰ κακοδαίμων φύσει,

1184

ὅντινά γε πρὶν φῦναι μὲν Ἁπόλλων ἔφη

1185

ἀποκτενεῖν τὸν πατέρα, πρὶν καὶ γεγονέναι ·

1186

πῶς οὗτος ἦν τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ;

Ευριπιδης

Ευ.

1187

” εἶτ’ἐγένετ’αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν “.

Αισχυλος

Αι.

1188

μὰ τὸν Δί’οὐ δῆτ’, οὐ μὲν οὖν ἐπαύσατο.

1189

πῶς γάρ; ὅτε δὴ πρῶτον μὲν αὐτὸν γενόμενον

1190

χειμῶνος ὄντος ἐξέθεσαν ἐν ὀστράκῳ,

1191

ἵνα μὴ ’κτραφεὶς γένοιτο τοῦ πατρὸς φονεύς ·

1192

εἶθ’ὡς Πόλυβον ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε ·

1193

ἔπειτα γραῦν ἔγημεν αὐτὸς ὢν νέος

1194

καὶ πρός γε τούτοις τὴν ἑαυτοῦ μητέρα ·

1195

εἶτ’ἐξετύφλωσεν αὑτόν.

Διονυσος

Δι.

1195

εὐδαίμων ἄρ’ἦν,

1196

εἰ κἀστρατήγησέν γε μετ’Ἐρασινίδου.

Ευριπιδης

Ευ.

1197

ληρεῖς · ἐγὼ δὲ τοὺς προλόγους καλοὺς ποιῶ.

Αισχυλος

Αι.

1198

καὶ μὴν μὰ τὸν Δί’οὐ κατ’ἔπος γέ σου κνίσω

1199

τὸ ῥῆμ’ἕκαστον, ἀλλὰ σὺν τοῖσιν θεοῖς

1200

ἀπὸ ληκυθίου σου τοὺς προλόγους διαφθερῶ.

Ευριπιδης

Ευ.

1201

ἀπὸ ληκυθίου σὺ τοὺς ἐμούς;

Αισχυλος

Αι.

1201

ἑνὸς μόνου.

1202

ποιεῖς γὰρ οὕτως ὥστ’ἐναρμόττειν ἅπαν,

1203

καὶ κῳδάριον καὶ ληκύθιον καὶ θύλακον,

1204

ἐν τοῖς ἰαμβείοισι. δείξω δ’αὐτίκα.

Ευριπιδης

Ευ.

1205

ἰδού, σὺ δείξεις;

Αισχυλος

Αι.

1205

φημί.

Διονυσος

Δι.

1205

καὶ δὴ χρὴ λέγειν.

Ευριπιδης

Ευ.

1206

Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος,

1207

ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ

1208

Ἄργος κατασχών —

Αισχυλος

Αι.

1208

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Διονυσος

Δι.

1209

τουτὶ τί ἦν τὸ ληκύθιον; οὐ κλαύσεται;

1210

λέγ’ἕτερον αὐτῷ πρόλογον, ἵνα καὶ γνῶ πάλιν.

Ευριπιδης

Ευ.

1211

” Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖς

1212

καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασσὸν κάτα

1213

πηδᾷ χορεύων’—

Αισχυλος

Αι.

1213

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Διονυσος

Δι.

1214

οἴμοι πεπλήγμεθ’αὖθις ὑπὸ τῆς ληκύθου.

Ευριπιδης

Ευ.

1215

ἀλλ’οὐδὲν ἔσται πρᾶγμα · πρὸς γὰρ τουτονὶ

1216

τὸν πρόλογον οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον.

1217

“οὐκ ἔστιν ὅστις πάντ’ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ ·

1218

ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον,

1219

ἢ δυσγενὴς ὤν’—

Αισχυλος

Αι.

1219

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Διονυσος

Δι.

1220

Εὐριπίδη —

Ευριπιδης

Ευ.

1220

τί ἔσθ’;

Διονυσος

Δι.

1220

ὑφέσθαι μοι δοκεῖ ·

1221

τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτο πνευσεῖται πολύ.

Ευριπιδης

Ευ.

1222

οὐ δ’ἂν μὰ τὴν Δήμητρα φροντίσαιμί γε ·

1223

νυνὶ γὰρ αὐτοῦ τοῦτό γ’ἐκκεκόψεται.

Διονυσος

Δι.

1224

ἴθι δὴ λέγ’ἕτερον κἀπέχου τῆς ληκύθου.

Ευριπιδης

Ευ.

1225

” Σιδώνιόν ποτ’ἄστυ Κάδμος ἐκλιπὼν

1226

Ἀγήνορος παῖσ’—

Αισχυλος

Αι.

1226

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Διονυσος

Δι.

1227

ὦ δαιμόνι’ἀνδρῶν ἀποπρίω τὴν λήκυθον,

1228

ἵνα μὴ διακναίσῃ τοὺς προλόγους ἡμῶν.

Ευριπιδης

Ευ.

1228

τὸ τί;

1229

ἐγὼ πρίωμαι τῷδ’;

Διονυσος

Δι.

1229

ἐὰν πείθῃ γ’ἐμοί.

Ευριπιδης

Ευ.

1230

οὐ δῆτ’, ἐπεὶ πολλοὺς προλόγους ἕξω λέγειν

1231

ἵν’οὗτος οὐχ ἕξει προσάψαι ληκύθιον.

1232

“Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν

1233

θοαῖσιν ἵπποισ’—

Αισχυλος

Αι.

1233

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Διονυσος

Δι.

1234

ὁρᾷς, προσῆψεν αὖθις αὖ τὴν λήκυθον.

1235

ἀλλ’ ὦγάθ’ἔτι καὶ νῦν ἀπόδος πάσῃ τέχνῃ ·

1236

λήψει γὰρ ὀβολοῦ πάνυ καλήντε κἀγαθήν.

Ευριπιδης

Ευ.

1237

μὰ τὸν Δί’οὔπω γ’· ἔτι γὰρ εἰσί μοι συχνοί.

1238

” Οἰνεύς ποτ’ἐκ γῆς “—

Αισχυλος

Αι.

1238

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Ευριπιδης

Ευ.

1239

ἔασον εἰπεῖν πρῶθ’ὅλον με τὸν στίχον.

1240

” Οἰνεύς ποτ’ἐκ γῆς πολύμετρον λαβὼν στάχυν

1241

θύων ἀπαρχάσ’—

Αισχυλος

Αι.

1241

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Διονυσος

Δι.

1242

μεταξὺ θύων; καὶ τίς αὔθ’ὑφείλετο;

Ευριπιδης

Ευ.

1243

ἔα αὐτὸν ὦ τᾶν · πρὸς τοδὶ γὰρ εἰπάτω.

1244

“Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο” —

Διονυσος

Δι.

1245

ἀπολεῖ σ’· ἐρεῖ γάρ, “ληκύθιον ἀπώλεσεν”.

1246

τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτ’ἐπὶ τοῖς προλόγοισί σου

1247

ὥσπερ τὰ σῦκ’ἐπὶ τοῖσιν ὀφθαλμοῖς ἔφυ.

1248

ἀλλ’ἐς τὰ μέλη πρὸς τῶν θεῶν αὐτοῦ τραποῦ.

Ευριπιδης

Ευ.

1249

καὶ μὴν ἔχω γ’οἷς αὐτὸν ἀποδείξω κακὸν

1250

μελοποιὸν ὄντα καὶ ποιοῦντα ταὔτ’ἀεί.

Χορος

Χο.

1251

τί ποτε πρᾶγμα γενήσεται;

1252

φροντίζειν γὰρ ἔγωγ’ἔχω,

1253

τίν’ἄρα μέμψιν ἐποίσει

1254

ἀνδρὶ τῷ πολὺ πλεῖστα δὴ

1255

καὶ κάλλιστα μέλη ποιήσαντι

τῶν μέχρι νυνί.

θαυμάζω γὰρ ἔγωγ’ὅπῃ

μέμψεταί ποτε τοῦτον

τὸν Βακχεῖον ἄνακτα,

καὶ δέδοιχ’ὑπὲρ αὐτοῦ.

Ευριπιδης

Ευ.

1261

πάνυ γε μέλη θαυμαστά · δείξει δὴ τάχα.

1262

εἰς ἓν γὰρ αὐτοῦ πάντα τὰ μέλη ξυντεμῶ.

Διονυσος

Δι.

1263

καὶ μὴν λογιοῦμαι ταῦτα τῶν ψήφων λαβών · “διαύλιον προσαυλεῖ τισ’

Ευριπιδης

Ευ.

1264

Φθιῶτ’Ἀχιλλεῦ, τί ποτ’ἀνδροδάικτον ἀκούων

1265

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ἀρωγάν;

1266

Ἑρμᾶν μὲν πρόγονον τίομεν γένος οἱ περὶ λίμναν.

1267

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ἀρωγάν;

Διονυσος

Δι.

1268

δύο σοὶ κόπω Αἰσχύλε τούτω.

Ευριπιδης

Ευ.

1270

κύδιστ’Ἀχαιῶν Ἀτρέως πολυκοίρανε μάνθανέ μου παῖ.

1271

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ἀρωγάν;

Διονυσος

Δι.

1272

τρίτος ᾠσχύλε σοὶ κόπος οὗτος.

Ευριπιδης

Ευ.

1274

εὐφαμεῖτε · μελισσονόμοι δόμον Ἀρτέμιδος πέλας οἴγειν.

1275

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ἀρωγάν;

1276

κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν.

1277

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ἀρωγάν;

Διονυσος

Δι.

1278

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν κόπων ὅσον.

1279

ἐγὼ μὲν οὖν ἐς τὸ βαλανεῖον βούλομαι ·

1280

ὑπὸ τῶν κόπων γὰρ τὼ νεφρὼ βουβωνιῶ.

Ευριπιδης

Ευ.

1281

μὴ πρίν γ’ἂν ἀκούσῃς χἀτέραν στάσιν μελῶν

1282

ἐκ τῶν κιθαρῳδικῶν νόμων εἰργασμένην.

Διονυσος

Δι.

1283

ἴθι δὴ πέραινε, καὶ κόπον μὴ προστίθει.

Ευριπιδης

Ευ.

1285

ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας,

1286

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1287

Σφίγγα δυσαμεριᾶν πρύτανιν κύνα, πέμπει,

1288

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1289

σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις,

1290

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1291

κυρεῖν παρασχὼν ἰταμαῖς κυσὶν ἀεροφοίτοις,

1292

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1293

τὸ συγκλινέςτ’ἐπ’Αἴαντι,

1295

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ.

Διονυσος

Δι.

1296

τί τὸ” φλαττοθρατ “τοῦτ’ἐστίν; ἐκ Μαραθῶνος ἢ

1297

πόθεν συνέλεξας ἱμονιοστρόφου μέλη;

Αισχυλος

Αι.

1298

ἀλλ’οὖν ἐγὼ μὲν ἐς τὸ καλὸν ἐκ τοῦ καλοῦ

1299

ἤνεγκον αὔθ’, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν Φρυνίχῳ

1300

λειμῶνα Μουσῶν ἱερὸν ὀφθείην δρέπων ·

1301

οὗτος δ’ἀπὸ πάντων † μὲν φέρει, πορνιδίων †,

1302

σκολίων Μελήτου, Καρικῶν αὐλημάτων,

1303

θρήνων, χορειῶν. τάχα δὲ δηλωθήσεται.

1304

ἐνεγκάτω τις τὸ λύριον. καίτοι τί δεῖ

1305

λύρας ἐπὶ τούτων; ποῦ ’στιν ἡ τοῖς ὀστράκοις

1306

αὕτη κροτοῦσα; δεῦρο Μοῦσ’Εὐριπίδου,

1307

πρὸς ἥνπερ ἐπιτήδεια ταῦτ’ᾄδειν μέλη.

Διονυσος

Δι.

1308

αὕτη ποθ’ἡ Μοῦσ’οὐκ ἐλεσβίαζεν, οὔ.

Αισχυλος

Αι.

1309

ἀλκυόνες, αἳ παρ’ἀενάοις θαλάσσης

1310

κύμασι στωμύλλετε,

1311

τέγγουσαι νοτίοις πτερῶν

1312

ῥανίσι χρόα δροσιζόμεναι ·

1313

αἵθ’ὑπωρόφιοι κατὰ γωνίας

1314

εἱειειειλίσσετε δακτύλοις φάλαγγες

1315

ἱστόπονα πηνίσματα,

1316

κερκίδος ἀοιδοῦ μελέτας,

1317

ἵν’ὁ φίλαυλος ἔπαλλε δελφὶς

1318

πρῴραις κυανεμβόλοις

1319

μαντεῖα καὶ σταδίους,

1320

οἰνάνθας γάνος ἀμπέλου,

1321

βότρυος ἕλικα παυσίπονον.

1322

περίβαλλ’ὦ τέκνον ὠλένας.

1323

ὁρᾷς τὸν πόδα τοῦτον;

Διονυσος

Δι.

1323

ὁρῶ.

Αισχυλος

Αι.

1324

τί δαί; τοῦτον ὁρᾷς;

Διονυσος

Δι.

1324

ὁρῶ.

Αισχυλος

Αι.

1325

τοιαυτὶ μέντοι σὺ ποιῶν

1326

τολμᾷς τἀμὰ μέλη ψέγειν,

1327

ἀνὰ τὸ δωδεκαμήχανον

1328

Κυρήνης μελοποιῶν;

1329

τὰ μὲν μέλη σου ταῦτα · βούλομαι δ’ἔτι

1330

τὸν τῶν μονῳδιῶν διεξελθεῖν τρόπον.

ὦ νυκτὸς κελαινοφαὴς

ὄρφνα, τίνα μοι

δύστανον ὄνειρον

πέμπεις ἐξ ἀφανοῦς,

Ἀίδα πρόμολον,

ψυχὰν ἄψυχον ἔχοντα,

μελαίνας Νυκτὸς παῖδα,

1336

φρικώδη δεινὰν ὄψιν,

1336b

μελανονεκυείμονα,

1337

φόνια φόνια δερκόμενον,

1337b

μεγάλους ὄνυχας ἔχοντα.

1338

ἀλλά μοι ἀμφίπολοι λύχνον ἅψατε

1339

κάλπισίτ’ἐκ ποταμῶν δρόσον ἄρατε, θέρμετε δ’ὕδωρ,

1340

ὡς ἂν θεῖον ὄνειρον ἀποκλύσω.

1340b

ἰὼ πόντιε δαῖμον,

1341

τοῦτ’ἐκεῖν’· ἰὼ ξύνοικοι,

1342

τάδε τέρα θεάσασθε.

1343

τὸν ἀλεκτρυόνα μου συναρπάσασα

φρούδη Γλύκη.

νύμφαι ὀρεσσίγονοι.

ὦ Μανία ξύλλαβε.

ἐγὼ δ’ἁ τάλαινα προσέχουσ’ἔτυχον

1347

ἐμαυτῆς ἔργοισι,

1348

λίνου μεστὸν ἄτρακτον

1349

εἱειειειλίσσουσα χεροῖν

1349b

κλωστῆρα ποιοῦσ’, ὅπως

1350

κνεφαῖος εἰς ἀγορὰν

1351

φέρουσ’ἀποδοίμαν ·

1351b

ὁ δ’ἀνέπτατ’ἀνέπτατ’ἐς αἰθέρα

1352

κουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς ·

1353

ἐμοὶ δ’ἄχε’ἄχεα κατέλιπε,

1354

δάκρυα δάκρυάτ’ἀπ’ὀμμάτων

1355

ἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων.

1356

ἀλλ’ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα,

1357

τὰ τόξα λαβόντες ἐπαμύνατε,

1358

τὰ κῶλάτ’ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν.

1359

ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς Ἄρτεμις καλὰ

1360

τὰς κυνίσκας ἔχουσ’ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ,

1361

σὺ δ’ὦ Διὸς διπύρους ἀνέχουσα

1362

λαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν Ἑκάτα παράφηνον

1363

ἐς Γλύκης, ὅπως ἂν

1363b

εἰσελθοῦσα φωράσω.

Διονυσος

Δι.

1364

παύσασθον ἤδη τῶν μελῶν.

Αισχυλος

Αι.

1364

κἄμοιγ’ἅλις.

1365

ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι,

1366

ὅπερ ἐξελέγξει τὴν ποίησιν νῷν μόνον.

1367

τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων.

Διονυσος

Δι.

1368

ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με

1369

ἀνδρῶν ποιητῶν τυροπωλῆσαι τέχνην.

Χορος

Χο.

1370

ἐπίπονοί γ’οἱ δεξιοί.

1371

τόδε γὰρ ἕτερον αὖ τέρας

1372

νεοχμόν, ἀτοπίας πλέων,

1373

ὃ τίς ἂν ἐπενόησεν ἄλλος;

1373b

[…]

1374

μὰ τὸν ἐγὼ μὲν οὐ δ’ἂν εἴ τις

1375

ἔλεγέ μοι τῶν ἐπιτυχόντων,

1376

ἐπιθόμην, ἀλλ’ᾠόμην ἂν

1377

αὐτὸν αὐτὰ ληρεῖν.

Διονυσος

Δι.

1378

ἴθι δὴ παρίστασθον παρὰ τὼ πλάστιγγ’,

Αισχυλος και Ευριπιδης

Αι.

1378

ἰδού.

Διονυσος

Δι.

1379

καὶ λαβομένω τὸ ῥῆμ’ἑκάτερος εἴπατον,

1380

καὶ μὴ μεθῆσθον, πρὶν ἂν ἐγὼ σφῷν κοκκύσω.

Αισχυλος και Ευριπιδης

Αι.

1381

ἐχόμεθα.

Διονυσος

Δι.

1381

τοὔπος νῦν λέγετον ἐς τὸν σταθμόν.

Ευριπιδης

Ευ.

1382

” εἴθ’ὤφελ’Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος “.

Αισχυλος

Αι.

1383

” Σπερχειὲ ποταμὲ βουνόμοιτ’ἐπιστροφαί “.

Διονυσος

Δι.

1384

κόκκυ, μέθεσθε · καὶ πολύ γε κατωτέρω

1385

χωρεῖ τὸ τοῦδε.

Ευριπιδης

Ευ.

1385

καὶ τί ποτ’ἐστὶ ταἴτιον;

Διονυσος

Δι.

1386

ὅτι εἰσέθηκε ποταμόν, ἐριοπωλικῶς

1387

ὑγρὸν ποιήσας τοὔπος ὥσπερ τἄρια,

1388

σὺ δ’εἰσέθηκας τοὔπος ἐπτερωμένον.

Ευριπιδης

Ευ.

1389

ἀλλ’ἕτερον εἰπάτω τι κἀντιστησάτω.

Διονυσος

Δι.

1390

λάβεσθε τοίνυν αὖθις.

Αισχυλος και Ευριπιδης

Αι.

1390

ἢν ἰδού.

Διονυσος

Δι.

1390

λέγε.

Ευριπιδης

Ευ.

1391

” οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν λόγος “.

Αισχυλος

Αι.

1392

” μόνος θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ “.

Διονυσος

Δι.

1393

μέθεσθε μέθεσθε · καὶ τὸ τοῦδέ γ’αὖ ῥέπει ·

1394

θάνατον γὰρ εἰσέθηκε βαρύτατον κακόν.

Ευριπιδης

Ευ.

1395

ἐγὼ δὲ πειθώ γ’ἔπος ἄριστ’εἰρημένον.

Διονυσος

Δι.

1396

πειθὼ δὲ κοῦφόν ἐστι καὶ νοῦν οὐκ ἔχον.

1397

ἀλλ’ἕτερον αὖ ζήτει τι τῶν βαρυστάθμων,

1398

ὅ τι σοι καθέλξει, καρτερόντε καὶ μέγα.

Ευριπιδης

Ευ.

1399

φέρε ποῦ τοιοῦτον δῆτά μοὐστί; ποῦ;

Διονυσος

Δι.

1399

φράσω ·

1400

” βέβληκ’Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέτταρα “.

1401

λέγοιτ’ἄν, ὡς αὕτη ’στὶ λοιπὴ σφῷν στάσις.

Ευριπιδης

Ευ.

1402

” σιδηροβριθέςτ’ἔλαβε δεξιᾷ ξύλον “.

Αισχυλος

Αι.

1403

” ἐφ’ἅρματος γὰρ ἅρμα καὶ νεκρῷ νεκρός “.

Διονυσος

Δι.

1404

ἐξηπάτηκεν αὖ σὲ καὶ νῦν.

Ευριπιδης

Ευ.

1404

τῷ τρόπῳ;

Διονυσος

Δι.

1405

δύ’ἅρματ’εἰσέθηκε καὶ νεκρὼ δύο,

1406

οὓς οὐκ ἂν ἄραιντ’οὐ δ’ἑκατὸν Αἰγύπτιοι.

Αισχυλος

Αι.

1407

καὶ μηκέτ’ἔμοιγε κατ’ἔπος, ἀλλ’ἐς τὸν σταθμὸν

1408

αὐτὸς τὰ παιδί’ἡ γυνὴ Κηφισοφῶν

1409

ἐμβὰς καθήσθω, συλλαβὼν τὰ βιβλία ·

1410

ἐγὼ δὲ δύ’ἔπη τῶν ἐμῶν ἐρῶ μόνον.

Διονυσος

Δι.

1411

ἅνδρες φίλοι, κἀγὼ μὲν αὐτοὺς οὐ κρινῶ.

1412

οὐ γὰρ δι’ἔχθρας οὐδετέρῳ γενήσομαι.

1413

τὸν μὲν γὰρ ἡγοῦμαι σοφὸν τῷ δ’ἥδομαι.

Πλουτων

Πλ.

1414

οὐδὲν ἄρα πράξεις ὧνπερ ἦλθες οὕνεκα;

Διονυσος

Δι.

1415

ἐὰν δὲ κρίνω;

Πλουτων

Πλ.

1415

τὸν ἕτερον λαβὼν ἄπει,

1416

ὁπότερον ἂν κρίνῃς, ἵν’ἔλθῃς μὴ μάτην.

Διονυσος

Δι.

1417

εὐδαιμονοίης. φέρε πύθεσθέ μου ταδί.

1418

ἐγὼ κατῆλθον ἐπὶ ποιητήν. τοῦ χάριν;

1419

ἵν’ἡ πόλις σωθεῖσα τοὺς χοροὺς ἄγῃ.

1420

ὁπότερος οὖν ἂν τῇ πόλει παραινέσῃ

1421

μᾶλλόν τι χρηστόν, τοῦτον ἄξειν μοι δοκῶ.

1422

πρῶτον μὲν οὖν περὶ Ἀλκιβιάδου τίν’ἔχετον

1423

γνώμην ἑκάτερος; ἡ πόλις γὰρ δυστοκεῖ.

Ευριπιδης

Ευ.

1424

ἔχει δὲ περὶ αὐτοῦ τίνα γνώμην;

Διονυσος

Δι.

1424

τίνα;

1425

ποθεῖ μέν, ἐχθαίρει δέ, βούλεται δ’ἔχειν.

1426

ἀλλ’ὅ τι νοεῖτον εἴπατον τούτου πέρι.

Ευριπιδης

Ευ.

1427

μισῶ πολίτην, ὅστις ὠφελεῖν πάτραν

1428

βραδὺς πέφυκε μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς,

1429

καὶ πόριμον αὑτῷ τῇ πόλει δ’ἀμήχανον.

Διονυσος

Δι.

1430

εὖ γ’ὦ Πόσειδον · σὺ δὲ τίνα γνώμην ἔχεις;

Δις

Δι.

1431

. οὐ χρὴ λέοντος σκύμνον ἐν πόλει τρέφειν,

1431b

1432

. ἢν δ’ἐκτραφῇ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν.

Διονυσος

Δι.

1433

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα δυσκρίτως γ’ἔχω ·

1434

ὁ μὲν σοφῶς γὰρ εἶπεν, ὁ δ’ἕτερος σαφῶς.

1435

ἀλλ’ἔτι μίαν γνώμην ἑκάτερος εἴπατον

1436

περὶ τῆς πόλεως ἥντιν’ἔχετον σωτηρίαν.

Ευριπιδης

Ευ.

1437

εἴ τις πτερώσας Κλεόκριτον Κινησίᾳ,

1438

αἴροιεν αὖραι πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα.

Διονυσος

Δι.

1439

γέλοιον ἂν φαίνοιτο · νοῦν δ’ἔχει τίνα;

Ευριπιδης

Ευ.

1440

εἰ ναυμαχοῖεν κᾆτ’ἔχοντες ὀξίδας

1441

ῥαίνοιεν ἐς τὰ βλέφαρα τῶν ἐναντίων.

1442

ἐγὼ μὲν οἶδα καὶ θέλω φράζειν.

Διονυσος

Δι.

1442

λέγε.

Ευριπιδης

Ευ.

1443

ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθ’ἡγώμεθα,

1444

τὰ δ’ὄντα πίστ’ἄπιστα.

Διονυσος

Δι.

1444

πῶς; οὐ μανθάνω.

1445

ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον.

Ευριπιδης

Ευ.

1446

εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν,

1447

τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δ’οὐ χρώμεθα,

1448

τούτοισι χρησαίμεσθ’, ἴσως σωθεῖμεν ἄν.

1449

εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς

1450

τἀναντί’ἂν πράττοντες οὐ σῳζοίμεθ’ἄν;

Διονυσος

Δι.

1451

εὖ γ’ὦ Παλάμηδες, ὦ σοφωτάτη φύσις.

1452

ταυτὶ πότερ’αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν;

Ευριπιδης

Ευ.

1453

ἐγὼ μόνος · τὰς δ’ὀξίδας Κηφισοφῶν.

1454

τί δαὶ σύ; τί λέγεις;

Αισχυλος

Αι.

1454

τὴν πόλιν νῦν μοι φράσον

1455

πρῶτον τίσι χρῆται · πότερα τοῖς χρηστοῖς;

Διονυσος

Δι.

1455

πόθεν;

1456

μισεῖ κάκιστα.

Αισχυλος

Αι.

1456

τοῖς πονηροῖς δ’ἥδεται;

Διονυσος

Δι.

1457

οὐ δῆτ’ἐκείνη γ’, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν.

Αισχυλος

Αι.

1458

πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν,

1459

ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα συμφέρει;

Διονυσος

Δι.

1460

εὕρισκε νὴ Δί’, εἴπερ ἀναδύσει πάλιν.

Αισχυλος

Αι.

1461

ἐκεῖ φράσαιμ’ἄν · ἐνθαδὶ δ’οὐ βούλομαι.

Διονυσος

Δι.

1462

μὴ δῆτα σύ γ’, ἀλλ’ἐνθένδ’ἀνίει τἀγαθά.

Αισχυλος

Αι.

1463

τὴν γῆν ὅταν νομίσωσι τὴν τῶν πολεμίων

1464

εἶναι σφετέραν, τὴν δὲ σφετέραν τῶν πολεμίων,

1465

πόρον δὲ τὰς ναῦς ἀπορίαν δὲ τὸν πόρον.

Διονυσος

Δι.

1466

εὖ, πλήν γ’ὁ δικαστὴς αὐτὰ καταπίνει μόνος.

Πλουτων

Πλ.

1467

κρίνοις ἄν.

Διονυσος

Δι.

1467

αὕτη σφῷν κρίσις γενήσεται ·

1468

αἱρήσομαι γὰρ ὅνπερ ἡ ψυχὴ θέλει.

Ευριπιδης

Ευ.

1469

μεμνημένος νυν τῶν θεῶν οὓς ὤμοσας

1470

ἦ μὴν ἀπάξειν μ’οἴκαδ’, αἱροῦ τοὺς φίλους.

Διονυσος

Δι.

1471

” ἡ γλῶττ’ὀμώμοκ’, “Αἰσχύλον δ’αἱρήσομαι.

Ευριπιδης

Ευ.

1472

τί δέδρακας ὦ μιαρώτατ’ἀνθρώπων;

Διονυσος

Δι.

1472

ἐγώ;

1473

ἔκρινα νικᾶν Αἰσχύλον. τιὴ γὰρ οὔ;

Ευριπιδης

Ευ.

1474

αἴσχιστον ἔργον προσβλέπεις μ’εἰργασμένος;

Διονυσος

Δι.

1475

τί δ’αἰσχρόν, ἢν μὴ τοῖς θεωμένοις δοκῇ;

Ευριπιδης

Ευ.

1476

ὦ σχέτλιε περιόψει με δὴ τεθνηκότα;

Διονυσος

Δι.

1477

τίς οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν,

1478

τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν, τὸ δὲ καθεύδειν κῴδιον;

Πλουτων

Πλ.

1479

χωρεῖτε τοίνυν ὦ Διόνυσ’εἴσω.

Διονυσος

Δι.

1479

τί δαί;

Πλουτων

Πλ.

1480

ἵνα ξενίσω ’γ’ὼ σφὼ πρὶν ἀποπλεῖν.

Διονυσος

Δι.

1480

εὖ λέγεις

1481

νὴ τὸν Δί’· οὐ γὰρ ἄχθομαι τῷ πράγματι.

Χορος

Χο.

1482

μακάριός γ’ἀνὴρ ἔχων

1483

ξύνεσιν ἠκριβωμένην.

1484

πάρα δὲ πολλοῖσιν μαθεῖν.

1485

ὅδε γὰρ εὖ φρονεῖν δοκήσας

1486

πάλιν ἄπεισιν οἴκαδ’αὖ,

1487

ἐπ’ἀγαθῶ μὲν τοῖς πολίταις,

1488

ἐπ’ἀγαθῷ δὲ τοῖς ἑαυτοῦ

1489

ξυγγενέσιτε καὶ φίλοισι,

1490

διὰ τὸ συνετὸς εἶναι.

1491

χαρίεν οὖν μὴ Σωκράτει

1492

παρακαθήμενον λαλεῖν,

1493

ἀποβαλόντα μουσικὴν

1494

τάτε μέγιστα παραλιπόντα

1495

τῆς τραγῳδικῆς τέχνης.

1496

τὸ δ’ἐπὶ σεμνοῖσιν λόγοισι

1497

καὶ σκαριφησμοῖσι λήρων

1498

διατριβὴν ἀργὸν ποιεῖσθαι,

1499

παραφρονοῦντος ἀνδρός.

Πλουτων

Πλ.

1500

ἄγε δὴ χαίρων Αἰσχύλε χώρει,

1501

καὶ σῷζε πόλιν τὴν ἡμετέραν

1502

γνώμαις ἀγαθαῖς καὶ παίδευσον

1503

τοὺς ἀνοήτους · πολλοὶ δ’εἰσίν ·

1504

καὶ δὸς τουτὶ Κλεοφῶντι φέρων

1505

καὶ τουτὶ τοῖσι πορισταῖς

1506

Μύρμηκίθ’ὁμοῦ καὶ Νικομάχῳ,

1507

τόδε δ’Ἀρχενόμῳ ·

1508

καὶ φράζ’αὐτοῖς ταχέως ἥκειν

1509

ὡς ἐμὲ δευρὶ καὶ μὴ μέλλειν ·

1510

κἂν μὴ ταχέως ἥκωσιν, ἐγὼ

1511

νὴ τὸν Ἀπόλλω στίξας αὐτοὺς

1512

καὶ συμποδίσας

1513

μετ’Ἀδειμάντου τοῦ Λευκολόφου

1514

κατὰ γῆς ταχέως ἀποπέμψω.

Αισχυλος

Αι.

1515

ταῦτα ποιήσω · σὺ δὲ τὸν θᾶκον

1516

τὸν ἐμὸν παράδος Σοφοκλεῖ τηρεῖν

1517

καὶ διασῴζειν, ἢν ἄρ’ἐγώ ποτε

1518

δεῦρ’ἀφίκωμαι. τοῦτον γὰρ ἐγὼ

1519

σοφίᾳ κρίνω δεύτερον εἶναι.

1520

μέμνησο δ’ὅπως ὁ πανοῦργος ἀνὴρ

1521

καὶ ψευδολόγος καὶ βωμολόχος

1522

μηδέποτ’ἐς τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν

1523

μη δ’ἄκων ἐγκαθεδεῖται.

Πλουτων

Πλ.

1524

φαίνετε τοίνυν ὑμεῖς τούτῳ

1525

λαμπάδας ἱεράς, χἄμα προπέμπετε

1526

τοῖσιν τούτου τοῦτον μέλεσιν

1527

καὶ μολπαῖσιν κελαδοῦντες.

Χορος

Χο.

1528

πρῶτα μὲν εὐοδίαν ἀγαθὴν ἀπιόντι ποιητῇ

1529

ἐς φάος ὀρνυμένῳ δότε δαίμονες οἱ κατὰ γαίας,

1530

τῇ δὲ πόλει μεγάλων ἀγαθῶν ἀγαθὰς ἐπινοίας.

1531

πάγχυ γὰρ ἐκ μεγάλων ἀχέων παυσαίμεθ’ἂν οὕτως

1532

ἀργαλέωντ’ἐν ὅπλοις ξυνόδων. Κλεοφῶν δὲ μαχέσθω

1533

κἄλλος ὁ βουλόμενος τούτων πατρίοις ἐν ἀρούραις.