Peace

αἶρ’αἶρε μᾶζαν ὡς τάχιστα κανθάρῳ.

ἰδού. δὸς αὐτῷ, τῷ κάκιστ’ἀπολουμένῳ

καὶ μήποτ’αὐτῆς μᾶζαν ἡδίω φάγοι.

δὸς μᾶζαν ἑτέραν, ἐξ ὀνίδων πεπλασμένην.

ἰδοὺ μάλ’αὖφις. ποῦ γὰρ ἣν νῦν δὴ ’φερες;

οὐ μὰ τὸν Δί’ἀλλ’ἐξαρπάσας

ὅλην ἐνέκαψε περικυλίσας τοῖν ποδοῖν.

ἀλλ’ὡς τάχιστα τρῖβε πολλὰς καὶ πυκνάς.

ἄνδρες κοπρολόγοι προσλάβεσθε πρὸς θεῶν,

εἰ μή με βούλεσθ’ἀποπνιγέντα περιιδεῖν.

ἑτέραν ἑτέραν δός, παιδὸς ἡταιρηκότος ·

τετριμμένης γάρ φησιν ἐπιθυμεῖν.

ἑνὸς μὲν ὦνδρες ἀπολελύσθαι μοι δοκῶ ·

οὐδεὶς γὰρ ἂν φαίη με μάττοντ’ἐσθίειν.

αἰβοῖ, φέρ’ἄλλην χἀτέραν μοι χἀτέραν,

καὶ τρῖβ’ἔθ’ἑτέρας.

μὰ τὸν Ἀπόλλω ’γὼ μὲν οὔ ·

οὐ γὰρ ἔθ’οἶόςτ’εἴμ’ὑπερέχειν τῆς ἀντλίας.

αὐτὴν ἄρ’οἴσω συλλαβὼν τὴν ἀντλίαν.

νὴ τὸν Δί’ἐς κόρακάς γε καὶ σαυτόν γε πρός.

ὑμῶν δέ γ’εἴ τις οἶδ’ἐμοὶ κατειπάτω,

πόθεν ἂν πριαίμην ῥῖνα μὴ τετρημένην.

οὐδὲν γὰρ ἔργον ἦν ἄρ’ἀθλιώτερον

ἢ κανθάρῳ μάττοντα παρέχειν ἐσθίειν.

ὗς μὲν γάρ, ὥσπερ ἂν χέσῃ τις, ἢ κύων

φαύλως ἐρείδει · τοῦτο δ’ὑπὸ φρονήματος

βρενθύεταίτε καὶ φαγεῖν οὐκ ἀξιοῖ,

ἢν μὴ παραθῶ τρίψας δι’ἡμέρας ὅλης

ὥσπερ γυναικὶ γογγύλην μεμαγμένην.

ἀλλ’εἰ πέπαυται τῆς ἐδωδῆς σκέψομαι

τῃδὶ παροίξας τῆς θύρας, ἵνα μή μ’ἴδῃ.

ἔρειδε, μὴ παύσαιο μηδέποτ’ἐσθίων

τέως ἕως σαυτὸν λάθοις διαρραγείς.

οἷον δὲ κύψας ὁ κατάρατος ἐσθίει,

ὥσπερ παλαιστής, παραβαλὼν τοὺς γομφίους,

καὶ ταῦτα τὴν κεφαλήντε καὶ τὼ χεῖρέ πως

ὡδὶ περιάγων, ὥσπερ οἱ τὰ σχοινία

τὰ παχέα συμβάλλοντες ἐς τὰς ὁλκάδας.

μιαρὸν τὸ χρῆμα καὶ κάκοσμον καὶ βορόν ·

χὤτου ποτ’ἐστὶ δαιμόνων ἡ προσβολὴ

οὐκ οἶδ’. Ἀφροδίτης μὲν γὰρ οὔ μοι φαίνεται,

οὐ μὴν Χαρίτων γε.

τοῦ γάρ ἐστ’;

οὐκ ἔσθ’ὅπως

τοῦτ’ἔστι τὸ τέρας οὐ Διὸς καταιβάτου.

οὐκοῦν ἂν ἤδη τῶν θεατῶν τις λέγοι

νεανίας δοκησίσοφος, “τὸ δὲ πρᾶγμα τί;

ὁ κάνθαρος δὲ πρὸς τί; ’ κᾆτ’αὐτῷ γ’ἀνὴρ

Ἰωνικός τίς φησι παρακαθήμενος ·

” δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτ’αἰνίσσεται,

ὡς κεῖνος ἀναιδέως τὴν σπατίλην ἐσθίει “.

ἀλλ’εἰσιὼν τῷ κανθάρῳ δώσω πιεῖν.

ἐγὼ δὲ τὸν λόγον γε τοῖσι παιδίοις

καὶ τοῖσιν ἀνδρίοισι καὶ τοῖς ἀνδράσιν

καὶ τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω

καὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα.

ὁ δεσπότης μου μαίνεται καινὸν τρόπον,

οὐχ ὅνπερ ὑμεῖς, ἀλλ’ἕτερον καινὸν πάνυ.

δι’ἡμέρας γὰρ ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπων

ὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶ

καί φησιν,” ὦ Ζεῦ τί ποτε βουλεύει ποιεῖν;

κατάθου τὸ κόρημα · μὴ ’κκόρει τὴν Ἑλλάδα “.

ἔα ἔα.

σιγήσαθ’, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ.

ὦ Ζεῦ τί δρασείεις ποθ’ἡμῶν τὸν λεών;

λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας.

τοῦτ’ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθ’ οὑγὼ ’λεγον.

τὸ γὰρ παράδειγμα τῶν μανιῶν ἀκούετε ·

ἃ δ’εἶπε πρῶτον ἡνίκ’ἤρχεθ’ἡ χολή,

πεύσεσθ’. ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἐνθαδί ·

” πῶς ἄν ποτ’ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός “;

ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος,

πρὸς ταῦτ’ἀνηρριχᾶτ’ἂν ἐς τὸν οὐρανόν,

ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφαλῆς καταρρυείς.

ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτ’ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδ’ὅποι

εἰσήγαγ’Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον,

κἄπειτα τοῦτον ἱπποκομεῖν μ’ἠνάγκασεν,

καὐτὸς καταψῶν αὐτὸν ὥσπερ πωλίον,

” ὦ Πηγάσειον, “φησί,” γενναῖον πτερόν,

ὅπως πετήσει μ’εὐθὺ τοῦ Διὸς λαβών “.

ἀλλ’ὅ τι ποιεῖ τῃδὶ διακύψας ὄψομαι.

οἴμοι τάλας · ἴτε δεῦρο δεῦρ ὦ γείτονες ·

ὁ δεσπότης γάρ μου μετέωρος αἴρεται

ἱππηδὸν ἐς τὸν ἀέρ’ἐπὶ τοῦ κανθάρου.

ἥσυχος ἥσυχος, ἠρέμα, κάνθων ·

μή μοι σοβαρῶς χώρει λίαν

εὐθὺς ἀπ’ἀρχῆς ῥώμῃ πίσυνος,

πρὶν ἂν ἰδίῃς καὶ διαλύσῃς

ἄρθρων ἶνας πτερύγων ῥύμῃ.

καὶ μὴ πνεῖ μοι κακόν, ἀντιβολῶ σ’·

εἰ δὲ ποιήσεις τοῦτο, κατ’οἴκους

αὐτοῦ μεῖνον τοὺς ἡμετέρους.

ὦ δέσποτ’ἄναξ ὡς παραπαίεις.

σίγα σίγα.

ποῖ δῆτ’ἄλλως μετεωροκοπεῖς;

ὑπὲρ Ἑλλήνων πάντων πέτομαι

τόλμημα νέον παλαμησάμενος.

τί πέτει; τί μάτην οὐχ ὑγιαίνεις;

εὐφημεῖν χρὴ καὶ μὴ φλαῦρον

μηδὲν γρύζειν ἀλλ’ὀλολύζειν ·

τοῖςτ’ἀνθρώποισι φράσον σιγᾶν,

τοὺςτε κοπρῶνας καὶ τὰς λαύρας

καιναῖς πλίνθοισιν ἀνοικοδομεῖν

καὶ τοὺς πρωκτοὺς ἐπικλῄειν.

οὐκ ἔσθ’ὅπως σιγήσομ’, ἢν μή μοι φράσῃς

ὅποι πέτεσθαι διανοεῖ.

τί δ’ἄλλο γ’ἢ

ὡς τὸν Δί’ἐς τὸν οὐρανόν;

τίνα νοῦν ἔχων;

ἐρησόμενος ἐκεῖνον Ἑλλήνων πέρι

ἁπαξαπάντων ὅ τι ποιεῖν βουλεύεται.

ἐὰν δὲ μή σοι καταγορεύῃ;

γράψομαι

Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα.

μὰ τὸν Διόνυσον οὐδέποτε ζῶντός γ’ἐμοῦ.

οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτ’ἄλλ’.

ἰοὺ ἰοὺ ἰού ·

ὦ παιδί’ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεται

ὑμᾶς ἐρήμους ἐς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ.

ἀλλ’ἀντιβολεῖτε τὸν πατέρ ὦ κακοδαίμονα.

ὦ πάτερ ὦ πάτερ ἆρ’ἔτυμός γε

δώμασιν ἡμετέροις φάτις ἥκει,

ὡς σὺ μετ’ὀρνίθων προλιρὼν ἐμὲ

ἐς κόρακας βαδιεῖ μεταμώνιος;

ἔστι τι τῶνδ’ἐτύμως; εἴπ’ὦ πάτερ, εἴ τι φιλεῖς με.

δοξάσαι ἔστι κόραι, τὸ δ’ἐτήτυμον ἄχθομαι ὑμῖν,

ἡνίκ’ἂν αἰτίζητ’ἄρτον πάππαν με καλοῦσαι,

ἔνδον δ’ἀργυρίου μη δὲ ψακὰς ᾖ πάνυ πάμπαν.

ἢν δ’ἐγὼ εὖ πράξας ἔλθω πάλιν, ἕξετ’ἐν ὥρᾳ

κολλύραν μεγάλην καὶ κόνδυλον ὄψον ἐρ’αὐτῇ.

καὶ τίς πόρος σοι τῆς ὁδοῦ γενήσεται;

ναῦς μὲν γὰρ οὐκ ἄξει σε ταύτην τὴν ὁδόν.

πτηνὸς πορεύσει πῶλος · οὐ ναυσθλώσομαι.

τίς δ’ἡ ’πίνοιά σοὐστὶν ὥστε κάνθαρον

ζεύξαντ’ἐλαύνειν ἐς θεοὺς ὦ παππία;

ἐν τοῖσιν Αἰσώπου λόγοις ἐξηυρέθη

μόνος πετεινῶν ἐς θεοὺς ἀφιγμένος.

ἄπιστον εἶπας μῦθον ὦ πάτερ πάτερ,

ὅπως κάκοσμον ζῷον ἦλθεν ἐς θεούς.

ἦλθεν κατ’ἔχθραν αἰετοῦ πάλαι ποτέ,

ᾤ’ἐκκυλίνδων κἀντιτιμωρούμενος.

οὐκοῦν ἐχρῆν σε Πηγάσου ζεῦξαι πτερόν,

ὅπως ἐφαίνου τοῖς θεοῖς τραγικώτερος.

ἀλλ’ὦ μέλ’ἄν μοι σιτίων διπλῶν ἔδει ·

νῦν δ’ἃττ’ἂν αὐτὸς καταφάγω τὰ σιτία,

τούτοισι τοῖς αὐτοῖσι τοῦτον χορτάσω.

τί δ’ἢν ἐς ὑγρὸν πόντιον πέσῃ βάθος;

πῶς ἐξολισθεῖν πτηνὸς ὢν δυνήσεται;

ἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι ·

τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.

λιμὴν δὲ τίς σε δέξεται φορούμενον;

ἐν Πειραιεῖ δήπου ’στὶ Κανθάρου λιμήν.

ἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇς

ἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃ

λόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ.

ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γ’. ἀλλὰ χαίρετε.

ὑμεῖς δέ γ’, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ,

μὴ βδεῖτε μη δὲ χέζεθ’ἡμερῶν τριῶν ·

ὡς εἰ μετέωρος οὗτος ὢν ὀσφρήσεται,

κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται.

ἀλλ’ἄγε Πήγασε χώρει χαίρων,

χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίων

διακινήσας φαιδροῖς ὠσίν.

τί ποιεῖς; τί ποιεῖς; ποῖ παρακλίνεις

τοὺς μυκτῆρας; πρὸς τὰς λαύρας.

ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς,

κᾆτα δρομαίαν πτέρυγ’ἐκτείνων

ὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς,

ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖν’ἀπέχων,

ἀπὸ δ’ἡμερίων σίτων πάντων.

ἄνθρωπε τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζων

ἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις;

ἀπολεῖς μ’ἀπολεῖς. οὐ κατορύξεις

κἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν,

κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνω

καὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼν

ἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου

πέντε τάλανθ’ἡ πόλις ἡ Χίων

διὰ τὸν σὸν πρωκτὸν ὀφλήσει.

οἴμ’ὡς δέδοικα, κοὐκέτι σκώπτων λέγω.

ὦ μηχανοποιὲ πρόσεχε τὸν νοῦν ὡς ἐμέ ·

ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν,

κεἰ μὴ φυλάξει, χορτάσω τὸν κάνθαρον.

ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ,

καὶ δὴ καθορῶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ Διός.

τίς ἐν Διὸς θύραισιν; οὐκ ἀνοίξετε;

πόθεν βροτοῦ με προσέβαλ’; ὦναξ Ἡράκλεις

τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;

ὦ βδελυρὲ καὶ τολμηρὲ κἀναίσχυντε σὺ

καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,

πῶς δεῦρ’ἀνῆλθες ὦ μιαρῶν μιαρώτατε;

τί σοί ποτ’ἔστ’ὄνομ’; οὐκ ἐρεῖς;

ποδαπὸς τὸ γένος δ’εἶ; φράζε μοι.

πατὴρ δέ σοι τίς ἐστ’;

ἐμοί; μιαρώτατος.

οὔτοι μὰ τὴν γῆν ἔσθ’ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ,

εἰ μὴ κατερεῖς μοι τοὔνομ’ὅ τι ποτ’ἔστι σοι.

Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός,

οὐ συκοφάντης οὐ δ’ἐραστὴς πραγμάτων.

ἥκεις δὲ κατὰ τί;

τὰ κρέα ταυτί σοι φέρων.

ὦ δειλακρίων πῶς ἦλθες;

ὦ γλίσχρων ὁρᾷς

ὡς οὐκέτ’εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος;

ἴθι νυν κάλεσόν μοι τὸν Δί’.

ἰὴ ἰὴ ἰή,

ὅτι οὐ δὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ·

φροῦδοι γὰρ ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι.

ποῖ γῆς;

ἰδοὺ γῆς.

ἀλλὰ ποῖ;

πόρρω πάνυ;

ὑπ’αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον.

πῶς οὖν σὺ δῆτ’ἐνταῦθα κατελείφθης μόνος;

τὰ λοιπὰ τηρῶ σκευάρια τὰ τῶν θεῶν,

χυτρίδια καὶ σανίδια κἀμφορείδια.

ἐξῳκίσαντο δ’οἱ θεοὶ τίνος οὕνεκα;

Ἕλλησιν ὀργισθέντες. εἶτ’ἐνταῦθα μὲν

ἵν’ἦσαν αὐτοὶ τὸν Πόλεμον κατῴκισαν,

ὑμᾶς παραδόντες δρᾶν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλεται ·

αὐτοὶ δ’ἀνῳκίσανθ’ὅπως ἀνωτάτω,

ἵνα μὴ βλέποιεν μαχομένους ὑμᾶς ἔτι

μη δ’ἀντιβολούντων μηδὲν αἰσθανοίατο.

τοῦ δ’οὕνεχ’ἡμᾶς ταῦτ’ἔδρασαν; εἰπέ μοι.

ὁτιὴ πολεμεῖν ᾑρεῖσθ’ἐκείνων πολλάκις

σπονδὰς ποιούντων · κεἰ μὲν οἱ Λακωνικοὶ

ὑπερβάλοιντο μικρόν, ἔλεγον ἂν ταδί ·

” ναὶ τὼ σιὼ νῦν ὡττικίων δωσεῖ δίκαν “.

εἰ δ’αὖ τι πράξαιτ’ἀγαθὸν ἁττικωνικοί

κἄλθοιεν οἱ Λάκωνες εἰρήνης πέρι,

ἐλέγετ’ἂν ὑμεῖς εὐθύς ·” ἐξαπατώμεθα

νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, νὴ Δί’, οὐχὶ πειστέον ·

ἥξουσι καὖθις, ἢν ἔχωμεν τὴν Πύλον “.

ὁ γοῦν χαρακτὴρ ἡμεδαπὸς τῶν ῥημάτων.

ὧν οὕνεκ’οὐκ οἶδ’εἴ ποτ’Εἰρήνην ἔτι

τὸ λοιπὸν ὄψεσθ’.

ἀλλὰ ποῖ γὰρ οἴχεται;

ὁ Πόλεμος αὐτὴν ἐνέβαλ’εἰς ἄντρον βαθύ.

ἐς ποῖον;

ἐς τουτὶ τὸ κάτω, κἄπειθ’ὁρᾷς

ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων,

ἵνα μὴ λάβητε μηδέποτ’αὐτήν.

εἰπέ μοι,

ἡμᾶς δὲ δὴ τί δρᾶν παρασκευάζεται;

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, ὅτι θυείαν ἑσπέρας

ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο.

τί δῆτα ταύτῃ τῇ θυείᾳ χρήσεται;

τρίβειν ἐν αὐτῇ τὰς πόλεις βουλεύεται.

ἀλλ’εἶμι · καὶ γὰρ ἐξιέναι γνώμην ἐμὴν

μέλλει · θορυβεῖ γοῦν ἔνδον.

οἴμοι δείλαιος.

φέρ’αὐτὸν ἀποδρῶ · καὶ γὰρ ὥσπερ ᾐσθόμην

καὐτὸς θυείας φθέγμα πολεμιστηρίας.

ἰὼ βροτοὶ βροτοὶ βροτοὶ πολυτλήμονες,

ὡς αὐτίκα μάλα τὰς γνάθους ἀλγήσετε.

ὦναξ Ἄπολλον τῆς θυείας τοῦ πλάτους,

ὅσον κακόν, καὶ τοῦ Πολέμου τοῦ βλέμματος.

ἆρ’οὗτός ἐστ’ἐκεῖνος ὃν καὶ φεύγομεν,

ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὁ κατὰ τοῖν σκελοῖν;

ἰὼ Πρασιαὶ τρὶς ἄθλιαι καὶ πεντάκις

καὶ πολλοδεκάκις, ὡς ἀπολεῖσθε τήμερον.

τουτὶ μὲν ἄνδρες οὐδὲν ἡμῖν πρᾶγμά πω ·

τὸ γὰρ κακὸν τοῦτ’ἐστὶ τῆς Λακωνικῆς.

ὦ Μέγαρα Μέγαρ’ὡς ἐπιτετρίψεσθ’αὐτίκα

ἁπαξάπαντα καταμεμυττωτευμένα.

βαβαὶ βαβαιὰξ ὡς μεγάλα καὶ δριμέα

τοῖσι Μεγαρεῦσιν ἐνέβαλεν τὰ κλαύματα.

ἰὼ Σικελία καὶ σὺ δ’ὡς ἀπόλλυσαι.

οἵα πόλις τάλαινα διακναισθήσεται.

φέρ’ἐπιχέω καὶ τὸ μέλι τουτὶ τἀττικόν.

οὗτος παραινῶ σοι μέλιτι χρῆσθἀτέρῳ.

τετρώβολον τοῦτ’ἐστί · φείδου τἀττικοῦ.

παῖ παῖ Κυδοιμέ.

τί με καλεῖς;

κλαύσει μακρά.

ἕστηκας ἀργός; οὑτοσί σοι κόνδυλος.

ὡς δριμύς. οἴμοι μοι τάλας ὦ δέσποτα.

μῶν τῶν σκορόδων ἐνέβαλες ἐς τὸν κόνδυλον;

οἴσεις ἀλετρίβανον τρέχων;

ἀλλ’ὦ μέλε

οὐκ ἔστιν ἡμῖν · ἐχθὲς εἰσῳκίσμεθα.

οὔκουν παρ’Ἀθηναίων μεταθρέξει ταχὺ πάνυ;

ἔγωγε νὴ Δί’· εἰ δὲ μή γε, κλαύσομαι.

ἄγε δὴ τί δρῶμεν ὦ πόνηρ’ἀνθρώπια;

ὁρᾶτε τὸν κίνδυνον ἡμῖν ὡς μέγας ·

εἴπερ γὰρ ἥξει τὸν ἀλετρίβανον φέρων,

τούτῳ ταράξει τὰς πόλεις καθήμενος.

ἀλλ’ὦ Διόνυσ’ἀπόλοιτο καὶ μὴ ’λθοι φέρων.

τί ἔστιν;

οὐ φέρεις;

τὸ δεῖνα γὰρ

ἀπόλωλ’Ἀθηναίοισιν ἁλετρίβανος,

ὁ βυρσοπώλης, ὃς ἐκύκα τὴν Ἑλλάδα.

εὖ γ’ὦ πότνια δέσποιν’Ἀθηναία ποιῶν

ἀπόλωλ’ἐκεῖνος κἀν δέοντι τῇ πόλει,

ἢ πρίν γε τὸν μυττωτὸν ἡμῖν ἐγχέαι.

οὔκουν ἕτερον δῆτ’ἐκ Λακεδαίμονος μέτει

ἀνύσας τι;

ταῦτ’ὦ δέσποθ’.

ἧκέ νυν ταχύ.

ὦνδρες τί πεισόμεσθα; νῦν ἀγὼν μέγας.

ἀλλ’εἴ τις ὑμῶν ἐν Σαμοθρᾴκῃ τυγχάνει

μεμυημένος, νῦν ἐστιν εὔξασθαι καλὸν

ἀποστραφῆναι τοῦ μετιόντος τὼ πόδε.

οἴμοι τάλας, οἴμοι γε κἄτ’οἴμοι μάλα.

τί ἔστι; μῶν οὐκ αὖ φέρεις;

ἀπόλωλε γὰρ

καὶ τοῖς Λακεδαιμονίοισιν ἁλετρίβανος.

πῶς ὦ πανοῦργ’;

ἐς τἀπὶ Θρᾴκης χωρία

χρήσαντες ἑτέροις αὐτὸν εἶτ’ἀπώλεσαν.

εὖ γ’εὖ γε ποιήσαντες ὦ Διοσκόρω.

ἴσως ἂν εὖ γένοιτο · θαρρεῖτ’ὦ βροτοί.

ἀπόφερε τὰ σκεύη λαβὼν ταυτὶ πάλιν ·

ἐγὼ δὲ δοίδυκ’εἰσιὼν ποιήσομαι.

νῦν τοῦτ’ἐκεῖν’ἥκει τὸ Δάτιδος μέλος,

ὃ δεφόμενός ποτ’ᾖδε τῆς μεσημβρίας,

” ὡς ἥδομαι καὶ χαίρομαι κεὐφραίνομαι “.

νῦν ἐστιν ἡμῖν ὦνδρες Ἕλληνες καλὸν

ἀπαλλαγεῖσι πραγμάτωντε καὶ μαχῶν

ἐξελκύσαι τὴν πᾶσιν Εἰρήνην φίλην,

πρὶν ἕτερον αὖ δοίδυκα κωλῦσαί τινα.

ἀλλ’ὦ γεωργοὶ κἄμποροι καὶ τέκτονες

καὶ δημιουργοὶ καὶ μέτοικοι καὶ ξένοι

καὶ νησιῶται, δεῦρ’ἴτ’ὦ πάντες λεῴ,

ὡς τάχιστ’ἄμας λαβόντες καὶ μοχλοὺς καὶ σχοινία ·

νῦν γὰρ ἡμῖν ἁρπάσαι πάρεστιν ἀγαθοῦ δαίμονος.

δεῦρο πᾶς χώρει προθύμως εὐθὺ τῆς σωτηρίας.

ὦ Πανέλληνες βοηθήσωμεν, εἴπερ πώποτε,

τάξεων ἀπαλλαγέντες καὶ κακῶν φοινικικῶν ·

ἡμέρα γὰρ ἐξέλαμψεν ἥδε μισολάμαχος.

πρὸς τάδ’ἡμῖν, εἴ τι χρὴ δρᾶν, φράζε κἀρχιτεκτόνει ·

οὐ γὰρ ἔσθ’ὅπως ἀπειπεῖν ἂν δοκῶ μοι τήμερον,

πρὶν μοχλοῖς καὶ μηχαναῖσιν ἐς τὸ φῶς ἀνελκύσαι

τὴν θεῶν πασῶν μεγίστην καὶ φιλαμπελωτάτην.

οὐ σιωπήσεσθ’, ὅπως μὴ περιχαρεῖς τῷ πράγματι

τὸν Πόλεμον ἐκζωπυρήσετ’ἔνδοθεν κεκραγότες;

ἀλλ’ἀκούσαντες τοιούτου χαίρομεν κηρύγματος.

οὐ γὰρ ἦν ἔχοντας ἥκειν σιτί’ἡμερῶν τριῶν.

εὐλαβεῖσθέ νυν ἐκεῖνον τὸν κάτωθεν Κέρβερον,

μὴ παφλάζων καὶ κεκραγὼς ὥσπερ ἡνίκ’ἐνθάδ’ἦν,

ἐμποδὼν ἡμῖν γένηται τὴν θεὸν μὴ ’ξελκύσαι.

οὔτι καὶ νῦν ἔστιν αὐτὴν ὅστις ἐξαιρήσεται,

ἢν ἅπαξ ἐς χεῖρας ἔλθῃ τὰς ἐμάς. ἰοῦ ἰοῦ.

ἐξολεῖτέ μ’ὦνδρες, εἰ μὴ τῆς βοῆς ἀνήσετε ·

ἐκδραμὼν γὰρ πάντα ταυτὶ συνταράξει τοῖν ποδοῖν.

ὡς κυκάτω καὶ πατείτω πάντα καὶ ταραττέτω,

οὐ γὰρ ἂν χαίροντες ἡμεῖς τήμερον παυσαίμεθ’ἄν.

τί τὸ κακόν; τί πάσχετ’ὦνδρες; μηδαμῶς πρὸς τῶν θεῶν

πρᾶγμα κάλλιστον διαφθείρητε διὰ τὰ σχήματα.

ἀλλ’ἔγωγ’οὐ σχηματίζειν βούλομ’, ἀλλ’ὑφ’ἡδονῆς

οὐκ ἐμοῦ κινοῦντος αὐτὼ τὼ σκέλει χορεύετον.

μή τι καὶ νυνί γ’ἔτ’, ἀλλὰ παῦε παῦ’ὀρχούμενος.

ἢν ἰδοὺ καὶ δὴ πέπαυμαι.

φῄς γε, παύει δ’οὐδέπω.

ἓν μὲν οὖν τουτί μ’ἔασον ἑλκύσαι, καὶ μηκέτι.

τοῦτό νυν, καὶ μηκέτ’ἄλλο μηδὲν ὀρχήσησθ’ἔτι.

οὐκ ἂν ὀρχησαίμεθ’, εἴπερ ὠφελήσαιμέν τί σε.

ἀλλ’ὁρᾶτ’οὔπω πέπαυσθε.

τουτογὶ νὴ τὸν Δία

τὸ σκέλος ῥίψαντες ἤδη λήγομεν τὸ δεξιόν.

ἐπιδίδωμι τοῦτό γ’ὑμῖν ὥστε μὴ λυπεῖν ἔτι.

ἀλλὰ καὶ τἀριστερόν τοί μ’ἐστ’ἀναγκαίως ἔχον.

ἥδομαι γὰρ καὶ γέγηθα καὶ πέπορδα καὶ γελῶ

μᾶλλον ἢ τὸ γῆρας ἐκδὺς ἐκφυγὼν τὴν ἀσπίδα.

μή τι καὶ νυνί γε χαίρετ’· οὐ γὰρ ἴστε πω σαφῶς ·

ἀλλ’ὅταν λάβωμεν αὐτήν, τηνικαῦτα χαίρετε

καὶ βοᾶτε καὶ γελᾶτ’· ἤδη

γὰρ ἐξέσται τόθ’ὑμῖν

πλεῖν μένειν βινεῖν καθεύδειν,

ἐς πανηγύρεις θεωρεῖν,

ἑστιᾶσθαι κοτταβίζειν,

† συβαρίζειν †

ἰοῦ ἰοῦ κεκραγέναι.

εἰ γὰρ ἐκγένοιτ’ἰδεῖν ταύτην με τὴν ἡμέραν.

πολλὰ γὰρ ἀνεσχόμην πράγματάτε καὶ στιβάδας, ἃς

ἔλαχε Φορμίων ·

κοὐκέτ’ἄν μ’εὕροις δικαστὴν δριμὺν οὐ δὲ δύσκολον,

οὐ δὲ τοὺς τρόπους γε δήπου σκληρὸν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ,

ἀλλ’ἁπαλὸν ἄν μ’ἴδοις καὶ πολὺ νεώτερον,

ἀπαλλαγέντα πραγμάτων.

καὶ γὰρ ἱκανὸν χρόνον ἀπολλύμεθα καὶ κατατετρίμμεθα πλανώμενοι

ἐς Λύκειον κἀκ Λυκείου ξὺν δορὶ ξὺν ἀσπίδι.

ἀλλ’ὅ τι μάλιστα χαριούμεθα ποιοῦντες, ἄγε

φράζε · σὲ γὰρ αὐτοκράτορ’εἵλετ’ἀγαθή τις ἡμῖν τύχη.

φέρε δὴ κατίδω ποῖ τοὺς λίθους ἀφέλξομεν.

ὦ μιαρὲ καὶ τολμηρὲ τί ποιεῖν διανοεῖ;

οὐδὲν πονηρόν, ἀλλ’ὅπερ καὶ Κιλλικῶν.

ἀπόλωλας ὦ κακόδαιμον.

οὐκοῦν ἢν λάχω.

Ἑρμῆς γὰρ ὢν κλήρῳ ποιήσεις οἶδ’ὅτι.

ἀπόλωλας, ἐξόλωλας.

ἐς τίν’ἡμέραν;

εἰς αὐτίκα μάλ’.

ἀλλ’οὐδὲν ἠμπόληκά πω,

οὔτ’ἄλφιτ’οὔτε τυρόν, ὡς ἀπολούμενος.

καὶ μὴν ἐπιτέτριψαί γε.

κᾆτα τῷ τρόπῳ

οὐκ ᾐσθόμην ἀγαθὸν τοσουτονὶ λαβών;

ἆρ’οἶσθα θάνατον ὅτι προεῖφ’ὁ Ζεὺς ὃς ἂν

ταύτην ἀνορύττων εὑρεθῇ;

νῦν ἆρά με

ἅπασ’ἀνάγκη ’στ’ἀποθανεῖν;

εὖ ἴσθ’ὅτι.

ἐς χοιρίδιόν μοί νυν δάνεισον τρεῖς δραχμάς ·

δεῖ γὰρ μυηθῆναί με πρὶν τεθνηκέναι.

ὦ Ζεῦ κεραυνοβρόντα.

μὴ πρὸς τῶν θεῶν

ἡμῶν κατείπῃς, ἀντιβολῶ σε δέσποτα.

οὐκ ἂν σιωπήσαιμι.

ναὶ πρὸς τῶν κρεῶν,

ἁγὼ προθύμως σοι φέρων ἀφικόμην.

ἀλλ’ὦ μέλ’ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀμαλδυνθήσομαι,

εἰ μὴ τετορήσω ταῦτα καὶ λακήσομαι.

μή νυν λακήσῃς, λίσσομαί σ’ ὦρμῄδιον.

εἰπέ μοι, τί πάσχετ’ὦνδρες; ἕστατ’ἐκπεπληγμένοι.

ὦ πόνηροι μὴ σιωπᾶτ’· εἰ δὲ μή, λακήσεται.

μηδαμῶς ὦ δέσποθ’Ἑρμῆ, μηδαμῶς, μηδαμῶς,

εἴ τι κεχαρισμένον χοιρίδιον οἶσθα παρ’ἐμοῦ γε κατεδηδοκώς,

τοῦτο μὴ φαῦλον νόμιζ’ἐν τῷδε τῷ νῦν πράγματι.

οὐκ ἀκούεις οἷα θωπεύουσί σ’ ὦναξ δέσποτα;

† μὴ γένῃ παλίγκοτος ἀντιβολοῦσιν ἡμῖν, †

ὥστε τήνδε μὴ λαβεῖν ·

ἀλλὰ χάρισ’ὦ φιλανθρωπότατε καὶ μεγαλοδωρότατε δαιμόνων,

εἴ τι Πεισάνδρου βδελύττει τοὺς λόφους καὶ τὰς ὀφρῦς.

καί σε θυσίαισιν ἱεραῖσι προσόδοιςτε μεγάλαισι

διὰ παντὸς ὦ δέσποτ’ἀγαλοῦμεν ἡμεῖς ἀεί.

ἴθ’, ἀντιβολῶ σ’, ἐλέησον αὐτῶν τὴν ὄπα,

ἐπεί σε καὶ τιμῶσι μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ.

κλέπται γάρ εἰσι νῦν γε μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ.

καί σοι φράσω τι πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα,

ὃ τοῖς θεοῖς ἅπασιν ἐπιβουλεύεται.

ἴθι δὴ κάτειπ’· ἴσως γὰρ ἂν πείσαις ἐμέ.

ἡ γὰρ Σελήνη χὠ πανοῦργος Ἥλιος

ὑμῖν ἐπιβουλεύοντε πολὺν ἤδη χρόνον

τοῖς βαρβάροισι προδίδοτον τὴν Ἑλλάδα.

ἵνα δὴ τί τοῦτο δρᾶτον;

ὁτιὴ νὴ Δία

ἡμεῖς μὲν ὑμῖν θύομεν, τούτοισι δὲ

οἱ βάρβαροι θύουσι. διὰ τοῦτ’εἰκότως

βούλοιντ’ἂν ἡμᾶς πάντας ἐξολωλέναι,

ἵνα τὰς τελετὰς λάβοιεν αὐτοὶ τῶν θεῶν.

ταῦτ’ἄρα πάλαι τῶν ἡμερῶν παρεκλεπτέτην

καὶ τοῦ κύκλου παρέτρωγον ὑφ’ἁμαρτωλίας.

ναὶ μὰ Δία. πρὸς ταῦτ’ὦ φίλ’Ἑρμῆ ξύλλαβε

ἡμῖν προθύμως τήνδε καὶ ξυνέλκυσον.

καί σοι τὰ μεγάλ’ἡμεῖς Παναθήναι’ἄξομεν

πάσαςτε τὰς ἄλλας τελετὰς τὰς τῶν θεῶν,

μυστήρι’Ἑρμῇ, Διιπόλει’, Ἀδώνια ·

ἄλλαιτέ σοι πόλεις πεπαυμέναι κακῶν

ἀλεξικάκῳ θύσουσιν Ἑρμῇ πανταχοῦ.

χἄτερ’ἔτι πόλλ’ἕξεις ἀγαθά. πρῶτον δέ σοι

δῶρον δίδωμι τήνδ’, ἵνα σπένδειν ἔχῃς.

οἴμ’ὡς ἐλεήμων εἴμ’ἀεὶ τῶν χρυσίδων.

ὑμέτερον ἐντεῦθεν ἔργον ὦνδρες. ἀλλὰ ταῖς ἄμαις

εἰσιόντες ὡς τάχιστα τοὺς λίθους ἀφέλκετε.

ταῦτα δράσομεν · σὺ δ’ἡμῖν ὦ θεῶν σοφώτατε

ἅττα χρὴ ποιεῖν ἐφεστὼς φράζε δημιουργικῶς ·

τἄλλα δ’εὑρήσεις ὑπουργεῖν ὄντας ἡμᾶς οὐ κακούς.

ἄγε δὴ σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπως

ἔργῳ ’φιαλοῦμεν εὐξάμενοι τοῖσιν θεοῖς.

σπονδὴ σπονδή ·

εὐφημεῖτε εὐφημεῖτε.

σπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέραν

Ἕλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν,

χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων,

τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτ’ἀσπίδα.

μὰ Δί’ἀλλ’ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον,

ἔχονθ’ἑταίραν καὶ σκαλεύοντ’ἄνθρακας.

ὅστις δὲ πόλεμον μᾶλλον εἶναι βούλεται

μηδέποτε παύσασθ’αὐτὸν ὦ Διόνυσ’ἄναξ

ἐκ τῶν ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον.

κεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ

ἐς φῶς ἀνελθεῖν ὦ πότνι’, ἐν ταῖσιν μάχαις

πάσχοι γε τοιαῦθ’οἷάπερ Κλεώνυμος.

κεἴ τις δορυξὸς ἢ κάπηλος ἀσπίδων,

ἵν’ἐμπολᾷ βέλτιον, ἐπιθυμεῖ μαχῶν

ληφθεὶς ὑπὸ λῃστῶν ἐσθίοι κριθὰς μόνας.

κεἴ τις στρατηγεῖν βουλόμενος μὴ ξυλλάβοι,

ἢ δοῦλος αὐτομολεῖν παρεσκευασμένος

ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γ’ἕλκοιτο μαστιγούμενος.

ἡμῖν δ’ἀγαθὰ γένοιτ’. ἰὴ παιὼν ἰή.

ἄφελε τὸ παίειν ἀλλ’ἰὴ μόνον λέγε.

ἰὴ ἰὴ τοίνυν, ἰὴ μόνον λέγω.

Ἑρμῇ Χάρισιν Ὥραισιν Ἀφροδίτῃ Πόθῳ.

Ἄρει δέ;

μὴ μή.

μη δ’Ἐνυαλίῳ γε;

ὑπότεινε δὴ πᾶς καὶ κάταγε τοῖσιν κάλῳς.

ὦ εἶα.

εἶα μάλα.

ὦ εἶα.

εἶα ἔτι μάλα.

ὦ εἶα, ὦ εἶα.

ἀλλ’οὐχ ἕλκουσ’ἅνδρες ὁμοίως.

οὐ ξυλλήψεσθ’; οἷ’ὀγκύλλεσθ’·

οἰμώξεσθ’οἱ Βοιωτοί.

εἶά νυν.

εἶα ὦ.

ἀλλ’ἄγετε ξυνανέλκετε καὶ σφώ.

οὔκουν ἕλκω κἀξαρτῶμαι

κἀπεμπίπτω καὶ σπουδάζω;

πῶς οὖν οὐ χωρεῖ τοὔργον;

ὦ Λάμαχ’ἀδικεῖς ἐμποδὼν καθήμενος.

οὐδὲν δεόμεθ’ ὦνθρωπε τῆς σῆς μορμόνος.

οὐ δ’οἵδε γ’εἷλκον οὐδὲν ἁργεῖοι πάλαι

ἀλλ’ἢ κατεγέλων τῶν ταλαιπωρουμένων,

καὶ ταῦτα διχόθεν μισθοφοροῦντες ἄλφιτα.

ἀλλ’οἱ Λάκωνες ὦγάθ’ἕλκουσ’ἀνδρικῶς.

ἆρ’οἶσθ’ὅσοι γ’αὐτῶν ἔχονται τοῦ ξύλου,

μόνοι προθυμοῦντ’· ἀλλ’ὁ χαλκεὺς οὐκ ἐᾷ.

οὐ δ’οἱ Μεγαρῆς δρῶσ’οὐδέν · ἕλκουσιν δ’ὅμως

γλισχρότατα σαρκάζοντες ὥσπερ κυνίδια,

ὑπὸ τοῦ γε λιμοῦ νὴ Δί’ἐξολωλότες.

οὐδὲν ποιοῦμεν ὦνδρες · ἀλλ ὁμοθυμαδὸν

ἅπασιν ἡμῖν αὖθις ἀντιληπτέον.

ὦ εἶα.

εἶα μάλα.

ὦ εἶα.

εἶα νὴ Δία.

μικρόν γε κινοῦμεν.

οὔκουν δεινὸν […]

τοὺς μὲν τείνειν τοὺς δ’ἀντισπᾶν;

πληγὰς λήψεσθ’ὦργεῖοι.

εἶά νυν.

εἶα ὦ.

ὡς κακόνοι τινές εἰσιν ἐν ἡμῖν.

ὑμεῖς μὲν γοῦν οἱ κιττῶντες

τῆς εἰρήνης σπᾶτ’ἀνδρείως.

ἀλλ’εἴσ’οἳ κωλύουσιν.

ἄνδρες Μεγαρῆς οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε;

μισεῖ γὰρ ὑμᾶς ἡ θεὸς μεμνημένη ·

πρῶτοι γὰρ αὐτὴν τοῖς σκορόδοις ἠλείψατε.

καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι παύσασθαι λέγω

ἐντεῦθεν ἐχομένοις ὅθεν νῦν ἕλκετε ·

οὐδὲν γὰρ ἄλλο δρᾶτε πλὴν δικάζετε.

ἀλλ’εἴπερ ἐπιθυμεῖτε τήνδ’ἐξελκύσαι,

πρὸς τὴν θάλατταν ὀλίγον ὑποχωρήσατε.

ἄγ’ὦνδρες αὐτοὶ δὴ μόνοι λαβώμεθ’οἱ γεωργοί.

χωρεῖ γέ τοι τὸ πρᾶγμα πολλῷ μᾶλλον ὦνδρες ὑμῖν.

χωρεῖν τὸ πρᾶγμά φησιν · ἀλλὰ πᾶς ἀνὴρ προθυμοῦ.

οἵ τοι γεωργοὶ τοὔργον ἐξέλκουσι κἄλλος οὐδείς.

ἄγε νυν ἄγε πᾶς.

καὶ μὴν ὁμοῦ ’στιν ἤδη.

μή νυν ἀνῶμεν ἀλλ’ἐπεντείνωμεν

ἤδη ’στὶ τοῦτ’ἐκεῖνο.

ὦ εἶα νῦν, ὦ εἶα πᾶς.

ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα.

ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα πᾶς.

ὦ πότνια βοτρυόδωρε τί προσείπω σ’ἔπος;

πόθεν ἂν λάβοιμι ῥῆμα μυριάμφορον

ὅτῳ προσείπω σ’; οὐ γὰρ εἶχον οἴκοθεν.

ὦ χαῖρ’Ὀπώρα, καὶ σὺ δ’ὦ Θεωρία.

οἷον δ’ἔχεις τὸ πρόσωπον ὦ Θεωρία,

οἷον δὲ πνεῖς, ὡς ἡδὺ κατὰ τῆς καρδίας,

γλυκύτατον ὥσπερ ἀστρατείας καὶ μύρου.

μῶν οὖν ὅμοιον καὶ γυλιοῦ στρατιωτικοῦ;

ἀπέπτυσ’ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον πλέκος.

τοῦ μὲν γὰρ ὄζει κρομμυοξυρεγμίας,

ταύτης δ’ὀπώρας, ὑποδοχῆς, Διονυσίων,

αὐλῶν, τραγῳδῶν, Σοφοκλέους μελῶν, κιχλῶν,

ἐπυλλίων Εὐριπίδου —

κλαύσ’ἄρα σὺ

ταύτης καταψευδόμενος · οὐ γὰρ ἥδεται

αὕτη ποιητῇ ῥηματίων δικανικῶν.

κιττοῦ, τρυγοίπου, προβατίων βληχωμένων,

† κόλπου † γυναικῶν διατρεχουσῶν εἰς ἀγρόν,

δούλης μεθυούσης, ἀνατετραμμένου χοῶς,

ἄλλωντε πολλῶν κἀγαθῶν —

ἴθι νυν ἄθρει

οἷον πρὸς ἀλλήλας λαλοῦσιν αἱ πόλεις

διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι,

καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναι

ἁπαξάπασαι καὶ κυάθους προσκείμεναι.

καὶ τῶνδε τοίνυν τῶν θεωμένων σκόπει

τὰ πρόσωφ’, ἵνα γνῷς τὰς τέχνας.

αἰβοῖ τάλας,

ἐκεινονὶ γοῦν τὸν λοφοποιὸν οὐχ ὁρᾷς

ὁ δέ γε τὰς σμινύας ποιῶν

κατέπαρδεν ἄρτι τοῦ ξιφουργοῦ ’κεινουί.

ὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται,

καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν;

ἴθι νυν ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι.

ἀκούετε λεῴ · τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι

τὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν

ὡς τάχιστ’ἄνευ δορατίου καὶ ξίφους κἀκοντίου ·

ὡς ἅπαντ’ἤδη ’στὶ μεστὰ τἀνθάδ’εἰρήνης σαπρᾶς.

ἀλλὰ πᾶς χώρει πρὸς ἔργον εἰς ἀγρὸν παιωνίσας.

ὦ ποθεινὴ τοῖς δικαίοις καὶ γεωργοῖς ἡμέρα,

ἄσμενός σ’ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰς ἀμπέλους,

τάςτε συκᾶς, ἃς ἐγὼ ’φύτευον ὢν νεώτερος,

ἀσπάσασθαι θυμὸς ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ.

νῦν μὲν οὖν ὦνδρες προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ,

ἥπερ ἡμῶν τοὺς λόφους ἀφεῖλε καὶ τὰς Γοργόνας ·

εἶθ’ὅπως Λιταργιοῦμεν οἴκαδ’ἐς τὰ χωρία,

ἐμπολήσαντές τι χρηστὸν εἰς ἀγρὸν ταρίχιον.

ὦ Πόσειδον ὡς καλὸν τὸ στῖφος αὐτῶν φαίνεται

καὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία.

νὴ Δί’ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρ’ἐξωπλισμένη,

αἵτε θρίνακες διαστίλβουσι πρὸς τὸν ἥλιον.

ἦ καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον.

ὥστ’ἔγωγ’ἤδη ’πιθυμῶ καὐτὸς ἐλθεῖν εἰς ἀγρὸν

καὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον.

ἀλλ’ἀναμνησθέντες ὦνδρες

τῆς διαίτης τῆς παλαιᾶς,

ἣν παρεῖχ’αὕτη ποθ’ἡμῖν,

τῶντε παλασίων ἐκείνων

τῶντε σύκων τῶντε μύρτων,

τῆς τρυγόςτε τῆς γλυκείας

τῆς ἰωνιᾶςτε τῆς πρὸς

τῷ φρέατι τῶντ’ἐλαῶν

ὧν ποθοῦμεν,

ἀντὶ τούτων τήνδε νυνὶ

τὴν θεὸν προσείπατε.

χαῖρε χαῖρ’, ὡς ἀσμένοισιν ἦλθες, ὦ φιλτάτη.

σῷ γὰρ ἐδάμην πόθῳ, δαιμόνια βουλόμενος εἰς ἀγρὸν ἀνερπύσαι

[…]

ἦσθα γὰρ μέγιστον ἡμῖν κέρδος ὦ ποθουμένη

πᾶσιν ὁπόσοι γεωργὸν βίον ἐτρίβομεν.

μόνη γὰρ ἡμᾶς ὠφέλεις.

πολλὰ γὰρ ἐπάσχομεν πρίν ποτ’ἐπὶ σοῦ γλυκέα κἀδάπανα καὶ φίλα.

τοῖς ἀγροίκοισιν γὰρ ἦσθα χῖδρα καὶ σωτηρία.

ὥστε σὲ τάτ’ἀμπέλια καὶ τὰ νέα συκίδια

τἄλλαθ’ὁπόσ’ἔστι φυτὰ

προσγελάσεται λαβόντ’ἄσμενα.

ἀλλὰ ποῦ ποτ’ἦν ἀφ’ἡμῶν τὸν πολὺν τοῦτον χρόνον

ἥδε; τοῦθ’ἡμᾶς δίδαξον ὦ θεῶν εὐνούστατε.

ὦ σοφώτατοι γεωργοί, τἀμὰ δὴ ξυνίετε

ῥήματ’, εἰ βούλεσθ’ἀκοῦσαι τήνδ’ὅπως ἀπώλετο.

πρῶτα μὲν γὰρ † αὐτῆς ἦρξεν † Φειδίας πράξας κακῶς ·

εἶτα Περικλέης φοβηθεὶς μὴ μετάσχοι τῆς τύχης,

τὰς φύσεις ὑμῶν δεδοικὼς καὶ τὸν αὐτοδὰξ τρόπον,

πρὶν παθεῖν τι δεινὸν αὐτός, ἐξέφλεξε τὴν πόλιν.

ἐμβαλὼν σπινθῆρα μικρὸν Μεγαρικοῦ ψηφίσματος,

ἐξεφύσησεν τοσοῦτον πόλεμον ὥστε τῷ καπνῷ

πάντας Ἕλληνας δακρῦσαι, τούςτ’ἐκεῖ τούςτ’ἐνθάδε.

ὡς δ’ἅπαξ † τὸ πρῶτον ἄκουσ’† ἐψόφησεν ἄμπελος

καὶ πίθος πληγεὶς ὑπ’ὀργῆς ἀντελάκτισεν πίθῳ,

οὐκέτ’ἦν οὐδεὶς ὁ παύσων, ἥδε δ’ἠφανίζετο.

ταῦτα τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ’γὼ ’πεπύσμην οὐδενός,

οὐ δ’ὅπως αὐτῇ προσήκοι Φειδίας ἠκηκόη.

οὐ δ’ἔγωγε πλήν γε νυνί. ταῦτ’ἄρ’εὐπρόσωπος ἦν,

οὖσα συγγενὴς ἐκείνου. πολλά γ’ἡμᾶς λανθάνει.

κᾆτ’ἐπειδὴ ’γνωσαν ὑμᾶς αἱ πόλεις ὧν ἤρχετε

ἠγριωμένους ἐπ’ἀλλήλοισι καὶ σεσηρότας,

πάντ’ἐμηχανῶντ’ἐφ’ὑμῖν τοὺς φόρους φοβούμεναι,

κἀνέπειθον τῶν Λακώνων τοὺς μεγίστους χρήμασιν.

οἱ δ’ἅτ’ὄντες αἰσχροκερδεῖς καὶ διειρωνόξενοι

τήνδ’ἀπορρίψαντες αἰσχρῶς τὸν πόλεμον ἀνήρπασαν ·

κᾆτα τἀκείνων γε κέρδη τοῖς γεωργοῖς ἦν κακά ·

αἱ γὰρ ἐνθένδ’αὖ τριήρεις ἀντιτιμωρούμεναι

οὐδὲν αἰτίων ἂν ἀνδρῶν τὰς κράδας κατήσθιον.

ἐν δίκῃ μὲν οὖν, ἐπεί τοι τὴν κορώνεών γέ μου

ἐξέκοψαν, ἣν ἐγὼ ’φύτευσα κἀξεθρεψάμην.

νὴ Δί’ὦ μέλ’ἐνδίκως γε δῆτ’, ἐπεὶ κἀμοῦ λίθον

ἐμβαλόντες ἑξμέδιμνον κυψέλην ἀπώλεσαν.

κᾆτα δ’ὡς ἐκ τῶν ἀγρῶν ξυνῆλθεν οὑργάτης λεώς,

τὸν τρόπον πωλούμενος τὸν αὐτὸν οὐκ ἐμάνθανεν,

ἀλλ’ἅτ’ὢν ἄνευ γιγάρτων καὶ φιλῶν τὰς ἰσχάδας

ἔβλεπεν πρὸς τοὺς λέγοντας · οἱ δὲ γιγνώσκοντες εὖ

τοὺς πένητας ἀσθενοῦντας κἀποροῦντας ἀλφίτων,

τήνδε μὲν δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν κεκράγμασιν,

πολλάκις φανεῖσαν αὐτὴν τῆσδε τῆς χώρας πόθῳ,

τῶν δὲ συμμάχων ἔσειον τοὺς παχεῖς καὶ πλουσίους,

αἰτίας ἂν προστιθέντες, ὡς φρονεῖ τὰ Βρασίδου.

εἶτ’ἂν ὑμεῖς τοῦτον ὥσπερ κυνίδι’ἐσπαράττετε ·

ἡ πόλις γὰρ ὠχριῶσα κἀν φόβῳ καθημένη,

ἅττα διαβάλοι τις αὐτῇ, ταῦτ’ἂν ἥδιστ’ἤσθιεν.

οἳ δὲ τὰς πληγὰς ὁρῶντες ἃς ἐτύπτονθ’οἱ ξένοι

χρυσίῳ τῶν ταῦτα ποιούντων ἐβύνουν τὸ στόμα,

ὥστ’ἐκείνους μὲν ποιῆσαι πλουσίους, ἡ δ’Ἑλλὰς ἂν

ἐξερημωθεῖσ’ἂν ὑμᾶς ἔλαθε. ταῦτα δ’ἦν ὁ δρῶν

παῦε παῦ’ὦ δέσποθ’Ἑρμῆ, μὴ λέγε,

ἀλλ’ἔα τὸν ἄνδρ’ἐκεῖνον οὗπερ ἔστ’εἶναι κάτω ·

οὐ γὰρ ἡμέτερος ἔτ’ἔστ’ἐκεῖνος ἁνὴρ ἀλλὰ σός.

ἅττ’ἂν οὖν λέγῃς ἐκεῖνον,

κεἰ πανοῦργος ἦν, ὅτ’ἔζη,

καὶ λάλος καὶ συκοφάντης

καὶ κύκηθρον καὶ τάρακτρον,

ταῦθ’ἁπαξάπαντα νυνὶ

τοὺς σεαυτοῦ λοιδορεῖς.

ἀλλ’ὅ τι σιωπᾷς ὦ πότνια κάτειπέ μοι.

ἀλλ’οὐκ ἂν εἴποι πρός γε τοὺς θεωμένους ·

ὀργὴν γὰρ αὐτοῖς ὧν ἔπαθε πολλὴν ἔχει.

ἡ δ’ἀλλὰ πρὸς σὲ μικρὸν εἰπάτω μόνον.

εἴφ’ὅ τι νοεῖς αὐτοῖσι πρὸς ἔμ’ὦ φιλτάτη.

ἴθ’ὦ γυναικῶν μισοπορπακιστάτη.

εἶεν, ἀκούω. ταῦτ’ἐπικαλεῖς; μανθάνω.

ἀκούσαθ’ὑμεῖς ὧν ἕνεκα μομφὴν ἔχει.

ἐλθοῦσά φησιν αὐτομάτη μετὰ τἀν Πύλῳ

σπονδῶν φέρουσα τῇ πόλει κίστην πλέαν

ἀποχειροτονηθῆναι τρὶς ἐν τἠκκλησίᾳ.

ἡμάρτομεν ταῦτ’· ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε ·

ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἦν τότ’ἐν τοῖς σκύτεσιν.

ἴθι νυν ἄκουσον οἷον ἄρτι μ’ἤρετο,

ὅστις κακόνους αὐτῇ μάλιστ’ἦν ἐνθάδε,

χὤστις φίλος κἄσπευδεν εἶναι μὴ μάχας.

εὐνούστατος μὲν ἦν μακρῷ Κλεώνυμος.

ποῖός τις οὖν εἶναι δοκεῖ τὰ πολεμικὰ

ὁ Κλεώνυμος;

ψυχήν γ’ἄριστος πλήν γ’ὅτι

οὐκ ἦν ἄρ’οὗπέρ φησιν εἶναι τοῦ πατρός.

εἰ γάρ ποτ’ἐξέλθοι στρατιώτης, εὐθέως

ἀποβολιμαῖος τῶν ὅπλων ἐγίγνετο.

ἔτι νῦν ἄκουσον οἷον ἄρτι μ’ἤρετο,

ὅστις κρατεῖ νῦν τοῦ λίθου τοῦ ’ν τῇ πυκνί.

Ὑπέρβολος νῦν τοῦτ’ἔχει τὸ χωρίον.

αὕτη τί ποιεῖς; τὴν κεφαλὴν ποῖ περιάγεις;

ἀποστρέφεται τὸν δῆμον ἀχθεσθεῖσ’ὅτι

αὑτῷ πονηρὸν προστάτην ἐπεγράψατο.

ἀλλ’οὐκέτ’αὐτῷ χρησόμεθ’οὐδέν, ἀλλὰ νῦν

ἀπορῶν ὁ δῆμος ἐπιτρόπου καὶ γυμνὸς ὢν

τοῦτον τέως τὸν ἄνδρα περιεζώσατο.

πῶς οὖν ξυνοίσει ταῦτ’ἐρωτᾷ τῇ πόλει.

εὐβουλότεροι γενησόμεθα.

τρόπῳ τίνι;

ὅτι τυγχάνει λυχνοποιὸς ὤν. πρὸ τοῦ μὲν οὖν

ἐψηλαφῶμεν ἐν σκότῳ τὰ πράγματα,

νυνὶ δ’ἅπαντα πρὸς λύχνον βουλεύσομεν.

ὢ ὤ,

οἷά μ’ἐκέλευσεν ἀναπυθέσθαι σου.

τὰ τί;

πάμπολλα καὶ τἀρχαῖ’ἃ κατέλιπεν τότε ·

πρῶτον δ’ὅ τι πράττει Σοφοκλέης ἀνήρετο.

εὐδαιμονεῖ, πάσχει δὲ θαυμαστόν.

τὸ τί;

ἐκ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται Σιμωνίδης.

Σιμωνίδης; πῶς;

ὅτι γέρων ὢν καὶ σαπρὸς

κέρδους ἕκατι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι.

τί δαί; Κρατῖνος ὁ σοφὸς ἔστιν;

ἀπέθανεν

ὅθ’οἱ Λάκωνες ἐνέβαλον.

τί παθών;

ὅ τι;

ὼρακιάσας · οὐ γὰρ ἐξηνέσχετο

ἰδὼν πίθον καταγνύμενον οἴνου πλέων.

χἄτερα πόσ’ἄττ’οἴει γεγενῆσθ’ἐν τῇ πόλει;

ὥστ’οὐδέποτ’ὦ δέσποιν’ἀφησόμεσθά σου.

ἴθι νυν ἐπὶ τούτοις τὴν Ὀπώραν λάμβανε

γυναῖκα σαυτῷ τήνδε · κᾆτ’ἐν τοῖς ἀγροῖς

ταύτῃ ξυνοικῶν ἐκποιοῦ σαυτῷ βότρυς.

ὦ φιλτάτη δεῦρ’ἐλθὲ καὶ δός μοι κύσαι.

ἆρ’ἂν βλαβῆναι διὰ χρόνου τί σοι δοκῶ

ὦ δέσποθ’Ἑρμῆ τῆς Ὀπώρας κατελάσας;

οὐκ εἴ γε κυκεῶν’ἐπιπίοις βληχωνίαν.

ἀλλ’ὡς τάχιστα τήνδε τὴν Θεωρίαν

ἀπάγαγε τῇ βουλῇ λαβών, ἧσπέρ ποτ’ἦν.

ὦ μακαρία βουλὴ σὺ τῆς Θεωρίας,

ὅσον ῥοφήσει ζωμὸν ἡμερῶν τριῶν,

ὅσας δὲ κατέδει ξόλικας ἑφθὰς καὶ κρέα.

ἀλλ’ὦ φίλ’Ἑρμῆ χαῖρε πολλά.

καὶ σύ γε

ὦνθρωπε χαίρων ἄπιθι καὶ μέμνησό μου.

ὦ κάνθαρ’οἴκαδ’οἴκαδ’ἀποπετώμεθα.

οὐκ ἐνθάδ’ὦ τᾶν ἔστι.

ποῖ γὰρ οἴχεται;

ὑφ’ἅρματ’ἐλθὼν Ζηνὸς ἀστραπηφορεῖ.

πόθεν οὖν ὁ τλήμων ἐνθάδ’ἕξει σιτία;

τὴν τοῦ Γανυμήδους ἀμβροσίαν σιτήσεται.

πῶς δῆτ’ἐγὼ καταβήσομαι;

θάρρει, καλῶς ·

τῃδὶ παρ’αὐτὴν τὴν θεόν.

δεῦρ’ὦ κόραι

ἕπεσθον ἅμ’ἐμοὶ θᾶττον, ὡς πολλοὶ πάνυ

ποθοῦντες ὑμᾶς ἀναμένουσ’ἐστυκότες.

ἀλλ’ἴθι χαίρων · ἡμεῖς δὲ τέως τάδε τὰ σκεύη παραδόντες

τοῖς ἀκολούθοις δῶμεν σῴζειν, ὡς εἰώθασι μάλιστα

περὶ τὰς σκηνὰς πλεῖστοι κλέπται κυπτάζειν καὶ κακοποιεῖν.

ἀλλὰ φυλάττετε ταῦτ’ἀνδρείως · ἡμεῖς δ’αὖ τοῖσι θεαταῖς

ἣν ἔχομεν ὁδὸν λόγων εἴπωμεν ὅσατε νοῦς ἔχει.

χρῆν μὲν τύπτειν τοὺς ῥαβδούχους, εἴ τις κωμῳδοποιητὴς

αὑτὸν ἐπῄνει πρὸς τὸ θέατρον παραβὰς ἐν τοῖς ἀναπαίστοις ·

εἰ δ’οὖν εἰκός τινα τιμῆσαι, θύγατερ Διός, ὅστις ἄριστος

κωμῳδοδιδάσκαλος ἀνθρώπων καὶ κλεινότατος γεγένηται,

ἄξιος εἶναί φησ’εὐλογίας μεγάλης ὁ διδάσκαλος ἡμῶν.

πρῶτον μὲν γὰρ τοὺς ἀντιπάλους μόνος ἀνθρώπων κατέπαυσεν

ἐς τὰ ῥάκια σκώπτοντας ἀεὶ καὶ τοῖς φθειρσὶν πολεμοῦντας,

τούςθ’Ἡρακλέας τοὺς μάττοντας καὶ τοὺς πεινῶντας ἐκείνους

ἐξήλασ’ἀτιμώσας πρῶτος, καὶ τοὺς δούλους παρέλυσεν

τοὺς φεύγοντας κἀξαπατῶντας καὶ τυπτομένους ἐπίτηδες,

οὓς ἐξῆγον κλάοντας ἀεί, καὶ τούτους οὕνεκα τουδί,

ἵν’ὁ σύνδουλος σκώψας αὐτοῦ τὰς πληγὰς εἶτ’ἀνέροιτο,

” ὦ κακόδαιμον τί τὸ δέρμ’ἔπαθες; μῶν ὑστριχὶς εἰσέβαλέν σοι

ἐς τὰς πλευρὰς πολλῇ στρατιᾷ κἀδενδροτόμησε τὸ νῶτον ;’

τοιαῦτ’ἀφελὼν κακὰ καὶ φόρτον καὶ βωμολοχεύματ’ἀγεννῆ

ἐποίησε τέχνην μεγάλην ἡμῖν κἀπύργωσ’οἰκοδομήσας

ἔπεσιν μεγάλοις καὶ διανοίαις καὶ σκώμμασιν οὐκ ἀγοραίοις,